ΟΧΙ τέτοιο όχι…

Επειδή ήδη οι ένοχοι προσκυνημένοι Νενέκοι, βγαίνουν σε παράθυρα και πάνελ προσπαθώντας να αποδομήσουν το ΟΧΙ, οφείλουμε εξαρχής να πούμε ότι το ΟΧΙ της Κύπρου, όχι μόνο δεν αποτελεί ήττα, αλλά είναι ένα άριστο μάθημα, για τους λαούς όλης της Ευρώπης, κυρίως όμως του Νότου.

Ήταν ένα άριστο μάθημα για όσους νομίζουν ότι οι λύκοι της Ευρώπης καταλαβαίνουν από διάλογο και από επιχειρήματα. Ήταν ένα άριστο δίδαγμα για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι με την διαπραγμάτευση και την επαναδιαπραγμάτευση, μπορεί να πειστεί η Μαφία του Βερολίνου και των Βρυξελλών. Ήταν ένα ατράνταχτο επιχείρημα, ότι δεν τολμάς να επισκεφτείς την έδρα των λύκων για συζήτηση, κυρίως όσο επιμένεις να παραμένεις αρνί…

Το ΟΧΙ της Κύπρου, βάλσαμο στις πληγωμένες υπερηφάνειες όλων των Ελλήνων, αναστάτωσε την Ευρώπη και μέρος του πλανήτη, για περισσότερο από μια εβδομάδα, αν και δεν ήταν ένα καθαρό ΟΧΙ, του Κυπριακού λαού, με αποφασιστικότητα, βάθος και περιεχόμενο ρήξης. Δεν ήταν ένα καθολικό όχι ανθρώπων έτοιμων για όλα. Δεν ήταν ένα όχι πολέμου, αλλά συμβιβασμού και συνθηκολόγησης . Ήταν ένα όχι, αποφυγής των χειρότερων, ένα καθαρά αμυντικό όχι. Παρόλα αυτά ταρακούνησε αυτούς που μέχρι σήμερα δεν είχαν συνηθίσει σε τέτοια όχι. Και αυτό είναι ευχάριστο και καλοδεχούμενο.

Το καθαρό δίδαγμα που βγαίνει από αυτό το crash test, είναι ότι ένα ΟΧΙ, πρέπει να είναι ρωμαλέο, δυνατό, μαζικό. ΟΧΙ αμφισβήτησης των πάντων, όχι του μέρους. ΟΧΙ ρήξης με το σύνολο και όχι με δευτερεύουσες πτυχές. Ημίμετρα, ψευδαισθήσεις, αυταπάτες εδώ δεν χωρούν.

Στον κηρυγμένο πόλεμο δεν πας να πολεμήσεις, με σφεντόνες. Πας με όπλα και πυρομαχικά. Και τα όπλα και τα πυρομαχικά, σήμερα είναι η απόφαση ενός λαού. Αυτήν παίρνεις μαζί σου και πας στις Βρυξέλλες. Την ορμή του λαού μαζί με την καλή του προετοιμασία και εκπαίδευση για τα πολύ δύσκολα. Έτσι πας στις ξένες πρωτεύουσες, όχι για να διαπραγματευτείς, αυτό πια είναι αστείο, αλλά για να ανακοινώσεις τις προθέσεις σου και τις αποφάσεις σου. 

Αν δεν υπάρχει η δύναμη, η θέληση και η επίγνωση ενός λαού, η καθαρή του διάθεση και ετοιμότητα για ΟΛΑ, δεν πας πουθενά. Κάθεσαι και περιμένεις να πεθάνεις αργά και βασανιστικά. Αλλιώς ετοιμάζεσαι για να πεις το ΟΧΙ, ετοιμάζοντας και τον λαό για τα δύσκολα που έρχονται.

Από το παράδειγμα της Κύπρου, νομίζω επλήγησαν κυρίως οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ, για διαπραγμάτευση και διάλογο, η επιμονή του για λύση εντός Ευρώ, η πίστη του ότι λύση για το θύμα μπορεί να υπάρξει, μόνο μέσα από την καλή διάθεση του δολοφόνου. 

Από το παράδειγμα της Κύπρου, απεδείχθη ότι εντός Ευρώ, μόνο περιπέτειες έχει να περιμένει ο ελληνικός λαός, αυξανόμενες και εντονότερες. Λύση σε αυτήν την Ευρώπη, δεν πρόκειται να έρθει, πόσο μάλλον σε αυτό το σύστημα.

Από το παράδειγμα της Κύπρου, απεδείχθη ότι το τέλος του μονόδρομου που μας υπαγορεύουν και επιβάλλουν, είναι ο θάνατος, της κοινωνίας, της οικονομίας, της χώρας, του λαού.

Από το παράδειγμα της Κύπρου φάνηκε ότι τέτοια ΟΧΙ φέρνουν χειρότερα αποτελέσματα. Φάνηκε ότι ΜΟΝΟ ένα βροντερό συνολικό και αδιαπραγμάτευτο ΟΧΙ μπορεί να εγγυηθεί θετικές εξελίξεις. Πριν όμως το μεγάλο λαϊκό ΟΧΙ, ας ξεκινήσουμε από τα ατομικά, μικρά, προσωπικά ΟΧΙ.

Όχι στα ατομικά παραμυθιάσματα.

Όχι στις ψευδαισθήσεις.

Όχι στον φόβο.

Όχι στην κοροϊδία.

Όχι στην άγνοια.

Όχι στην ενσωμάτωση.

Όχι στο προσωρινό βόλεμα.

Όχι στην ταπείνωση.

Όχι στην ευκολία.

Όχι στην ανάθεση.

Όχι στις αναβολές.

ΥΓ. Η όποια δυσάρεστη εξέλιξη στον Κυπριακό λαό και η σύνδεσή της με το ΟΧΙ του, δεν θα μας κάνει να ξεχάσουμε, την καταστροφή, την φτώχεια και την εξαθλίωση που έχουν δημιουργήσει στην χώρα μας οι ξεπουλημένοι οπαδοί του ΝΑΙ. Και μόνο που χρησιμοποιούν τις επιπτώσεις του ΟΧΙ εκεί, για να αποδείξουν την ορθότητα των εδώ, επιλογών τους, τους κάνει δυο φορές ένοχους, καταδικαστέους και σιχαμένους.

Ελληνοφρένεια

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΙ

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι». 

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

Αλκίνοος Ιωαννίδης

SLEEPING WITH THE ENEMY

Μπουρδέλα για τους ναζί. Πόρνες στο Παρίσι. Καταδικασμένες στη μνήμη όλου του κόσμου. Κανάκευαν τις ορμές των κατακτητών. Μετά την απελευθέρωση, διασύρθηκαν. Τελείωσαν. Ίσως έμειναν χορτάτες για λίγο καιρό, ίσως είχαν ειδικά δελτία κυκλοφορίας, ίσως δεν ένιωσαν πόλεμο, αλλά ήταν οι χειρότερες πόρνες στην Ιστορία. Οι πόρνες των ναζί.

Ποτέ δεν έλειψαν αντίστοιχες πόρνες σε όλους τους πολέμους. Και στο Βιετνάμ και στην Ινδία και στη Βοσνία και στην Ελλάδα του 2013. Αυτές οι τελευταίες, δεν άνοιξαν ακόμη τα πόδια στους κατακτητές. Έκαναν κάτι χειρότερο, άνοιξαν το στόμα τους και φώναξαν «Σφάξτε την Κύπρο».

Βρώμα και δυσωδία από τις πόρνες της καθημερινότητας. Παίρνουν γραμμή από τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές τσατσάδες που προσεύχονται νυχθημερόν να τελειώσει η Κύπρος. Να σβήσει η οικονομία της. Να πεινάσουν οι πολίτες της.

Εύχονται να νικήσουν και εκεί οι Γερμανοί. Αυτές οι πόρνες, είναι οι αλεπούδες με την κομμένη ουρά που θέλουν να επιβάλουν τη φρίκη τους ως μονόδρομο. Ως αναγκαιότητα. Ως μόνη σωτηρία. Είναι κουφάρια δίχως ψυχή.

Είναι οι πόρνες που χαίρονται όταν γιγαντώνεται το αδιέξοδο της Κύπρου. Αυτές που ηδονίζονται να βλέπουν τους Κύπριους να παλεύουν ολομόναχοι. Εγκαταλειμμένοι από Ελλάδα, Ρωσία και Ευρώπη. Είναι οι ίδιες πόρνες που κρυφά χαίρονταν όταν οι Τούρκοι έπαιρναν το μισό νησί. Και τώρα φανερά χαίρονται που οι Γερμανοί προσπαθούν να πάρουν το υπόλοιπο.

Ευτυχώς αυτές οι πόρνες δε ζούσαν όταν έμπαιναν στην Αθήνα οι Γερμανοί ναζί. Θα είχαν βγει στους δρόμους να τους υποδεχθούν ολόγυμνες. Να παράσχουν τις υπηρεσίες τους. Να κανακέψουν κι αυτές τις ορμές των κατακτητών.

Εκείνη τη χαμένη ευκαιρία τους αναπληρώνουν τώρα. Πανηγυρίζουν που, εύχομαι προσωρινά, οι Κύπριοι τιμωρούνται για τα «όχι» που έτριψαν στα μούτρα των Γερμανών. Στην υποκρισία των Βρυξελλών. Στους οικονομικούς στρατούς της τρόικας. Απολαμβάνουν οι πόρνες, το θέαμα των Κυπρίων στα ΑΤΜ.

Θέλουν να δουν αίμα στην Κύπρο. Λουκέτα. Θανάτους από ελλείψεις φαρμάκων. Στραγγαλισμό της ανεξαρτησίας. Για να δικαιωθούν επειδή στήριξαν τους μονόδρομους των κατακτητών. Μονόδρομοι που γέμισαν με αίμα την Ελλάδα, με λουκέτα, με άνεργους, με έλλειψη φαρμάκων, με εκτέλεση της ανεξαρτησίας.

Δεν έχουν άλλα επιχειρήματα για να στηρίξουν την προδοσία τους οι πόρνες. Η καταστροφή της Κύπρου θα ήταν το καλύτερο επιχείρημά τους. Δε μπορούν να υποστηρίζουν άλλο ότι ο μονόδρομος που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από τη Γερμανία έσωσε κάτι, αλλά θα μπορούν να δείχνουν την Κύπρο και να λένε «ορίστε τι παθαίνει όποιος δεν υπακούει στον κατακτητή».

Λες κι εμείς που υπακούσαμε, δεν τα ζήσαμε. Δε δυστυχούμε. Δε χανόμαστε. Δεν καταστραφήκαμε. Και τα χειρότερα έρχονται για εμάς. Για την Κύπρο ό,τι κι αν έρθει, θα έχει δώσει τη μάχη της. Θα έχει αφήσει το αποτύπωμά της. Θα γίνει σημείο αναφοράς με θετικό πρόσημο. Πολύ σωστά το είπε ο κύπριος βουλευτής Αδάμος Αδάμου «Γιορτή δική μας παραμονή δική σας», εννοώντας ότι αν περάσει το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο, η Ελλάδα έχει σειρά.

Και φυσικά δε θα την πληρώσουν όσοι έχουν τα εκατομμύριά τους στην «έντιμη» Ελβετία, στην «πάναγνη» Γερμανία, στο «αθώο» Λιχτενστάιν, αλλά όσοι μάζεψαν κάτι ψιλολόγια και τα έχωσαν σε ελληνικές τράπεζες. Ό,τι απέμεινε δηλαδή. Αυτά τα ολίγα. Αλλά ακόμη κι όταν αυτά χαθούν, οι πόρνες θα χαρούν. Θα πανηγυρίσουν.

Θα μιλήσουν για τη σωτηρία της πατρίδας. Θα αποθεώσουν το «ναι σε όλα» τα βίτσια των κατακτητών. Θα μας κατηγορήσουν πάλι για την πλαστή ευημερία που ζήσαμε και θα υποστηρίξουν ξανά ότι τώρα πρέπει να τιμωρηθούμε. Λες και οι πόρνες είναι ο Θεός που μας τιμωρεί. Λες και το να ζεις αξιοπρεπώς είναι έγκλημα. Λες και το να μην πεινάς είναι κολάσιμο. Λες και το να γελάς απαγορεύεται.

Έτσι θέλουν τους Κύπριους τώρα. Να γίνουν όπως κι εμείς. Στημένοι στην ουρά όχι των ΑΤΜ αλλά με τα χέρια ψηλά για μια σακούλα τρόφιμα. Είναι οι πόρνες ανάμεσά μας. Οι πόρνες που βαφτίζουν επένδυση τη λεηλασία στις Σκουριές Χαλκιδικής. Οι πόρνες που είναι έτοιμες να υπερασπιστούν κάθε κατοχή, κάθε λεηλασία. Τότε, αν νικήσουν, εκτός από το στόμα τους θ’ ανοίξουν και τα πόδια τους για να κερδίσουν το κάτι τις παραπάνω.

Ευτυχώς, όμως, που δεν υπάρχουν μόνο πόρνες. Ευτυχώς που υπάρχουν ντουβάρια σ’ αυτή τη γη και ευτυχώς υπάρχουν ακόμη κάποιοι που γράφουν πάνω τους…

Πόρνες, να φοβάστε. Κάποια στιγμή η νύχτα αυτή θα τελειώσει. Κάποια στιγμή θα ξημερώσει…

Kartesios

Ευρωπαϊκή Αποξένωση

Ανεξάρτητα από τις όποιες εξελίξεις στο θέμα της Κύπρου, ένιωσα τρελή χαρά, όταν η κυπριακή βουλή, κάτω από την αντίδραση των Κυπρίων πολιτών, ψήφισε «όχι» στη συμφωνία για κούρεμα των καταθέσεων που έγινε ανάμεσα στο Eurogroup –τους Γερμανούς δηλαδή- και τον Νίκο Αναστασιάδη.

Το ένα και μοναδικό «όχι» στις διαταγές της γερμανικής κυβέρνησης το είπε η Κύπρος.

Κι αν αυτό σας μοιάζει σήμερα λίγο, θα το θυμηθείτε όταν θα διαλυθεί η Ευρωζώνη αφού, βέβαια, διαλυθούν πρώτα οι ζωές πάρα πολλών ανθρώπων.

Τα περί αλληλεγγύης των χωρών της Ευρώπης και τα περί Ευρώπης των λαών ακούγονται σήμερα πιο βλακώδη από ποτέ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η Γερμανία που διατάζει, ενώ οι άλλες χώρες παρακολουθούν φοβισμένες, αναμένοντας μοιρολατρικά τη διάλυση.

Οι Γερμανοί –εξαιτίας της κυβέρνησής τους- γίνονται ξανά μισητοί σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού των άλλων ευρωπαϊκών χωρών και η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να πάει στο διάολο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι τόσο ένωση όσο το ΣΕΦ είναι Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Η ΕΟΚ φτιάχτηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ώστε να μην κάνουν πολέμους μεταξύ τους οι ευρωπαϊκές χώρες και πλήττονται τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ, αλλά μάλλον σε κάποιους Γερμανούς έχει λείψει πολύ ο πόλεμος και κάνουν ό,τι μπορούν για να τον ζήσουν.

Έχω γράψει αρκετές φορές ότι μου φαίνεται αδιανόητη η αναζωπύρωση των εθνικισμών στην Ευρώπη τον 21ο αιώνα αλλά μου φαίνεται ακόμα πιο γελοίο ότι αυτό συμβαίνει στο πλαίσιο μιας υποτιθέμενης ένωσης.

Και μόνο η έξαρση του εθνικισμού και του ρατσισμού στην Ευρώπη αποδεικνύει την αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Θα ήταν πολύ πιο τίμιο και έξυπνο να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και να το διαλύσουν πολιτισμένα.

Αντιθέτως, περιμένουν την Γερμανία να μαζέψει πρώτα όλο το χρήμα, για να τους αποχαιρετίσει στη συνέχεια.

Μέσα στον κυνισμό και την απανθρωπιά που χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν ένιωσα έκπληξη για την φρικαλέα στάση και το μίσος πολιτικών, κομμάτων και καθεστωτικών ΜΜΕ στην Ελλάδα εναντίον της Κύπρου και των Κυπρίων, ούτε για την προσπάθειά τους να εκμεταλλευτούν πολιτικά μια δύσκολη συγκυρία για την Κύπρο.

Δεν μπόρεσαν να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα. Και για την Τουρκία να μιλούσαν, περισσότερη ανθρωπιά και κατανόηση θα έδειχναν.

Μισούν οτιδήποτε ελληνικό. Και στην Ελλάδα, και στην Κύπρο, και παντού.

Τους πείραξε που οι Κύπριοι μίλησαν για αξιοπρέπεια. Επειδή αυτοί την έχουν χεσμένη την αξιοπρέπειά τους και έχουν ξεπουληθεί.

Δεν θα συγχωρήσουν στους Κύπριους βουλευτές το γεγονός ότι τόλμησαν να ψηφίσουν έστω και μια φορά «όχι», αντί να ψηφίσουν «ναι σε όλα», όπως έκαναν οι ίδιοι, την ίδια ώρα που οι πραιτωριανοί τους σάπιζαν στο ξύλο τους πολίτες και τους ψέκαζαν με χημικά.

Από την άλλη, οι πολίτες στην Ελλάδα δείχνουν την αγάπη τους και το ενδιαφέρον τους για την Κύπρο και τον θαυμασμό τους για τους Κύπριους.

Το καταλαβαίνεις αυτό σε όλες τις συζητήσεις, το βλέπεις πολύ έντονα και στο Διαδίκτυο.

Δεν θέλουν οι Ελλαδίτες να πάθουν οι Κύπριοι ό,τι συνέβη σε αυτούς.

Δεν θέλουν να τους δουν να υποφέρουν και να εξαθλιώνονται.

Και αυτό είναι πολύ όμορφο.

Για την ακρίβεια, αυτό είναι τα πάντα.

Κι αυτό μόνο έχει σημασία.

Γιατί είμαστε άνθρωποι. Και όχι τράπεζες.

Pitsirikos

«Όταν έκλαψε η Μέρκελ»

Του Κώστα Βαξεβάνη

Μετά το σοκ, ξεκίνησε η παραγωγή και αναπαραγωγή επιχειρημάτων. «Άλλα μεγέθη στην Κύπρο», «αυτοί έχουν πλάτη τους Ρώσους», «η Κύπρος ψάχνει τώρα πλάνο Β». Από το πρωί της Τρίτης η Αγία Κυβερνητική Τριάδα γνώριζε ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στην Κύπρο, αλλά δεν φανταζόταν ότι θα προκύψει μέσα από το κυπριακό ΟΧΙ, τόσο μεγάλη σύνδεση με την ελληνική πραγματικότητα. Οι Ελλαδίτες έγιναν «όλοι Κύπριοι», μέσα από μια διαδικασία που ξεκίνησε ως πολιτική για να καταλήξει ψυχολογική. Πήραν το αίμα τους πίσω από τις συμπεριφορές υποτέλειες και φόβου. Ανακάλυψαν πως υπάρχουν και άλλες φάτσες πολιτικών, που ανεβαίνουν στο βήμα της (Κυπριακής) Βουλής, λένε ό,τι έχουν να πουν, περιγράφουν το εθνικό συμφέρον και καταψηφίζουν. Έφτανε να παρακολουθήσεις 10 λεπτά την συζήτηση στην Κυπριακή Βουλή για να καταλάβεις τι σημαίνει Βενιζέλος, Σαμαράς, Στουρνάρας.

Η ελληνική κυβέρνηση ζει δραματικές στιγμές, οι οποίες είναι αποτέλεσμα της στάσης της. Υπερασπίστηκε στο Eurogroup μαζί με τους Γερμανούς τους δασμούς στις κυπριακές καταθέσεις, αλλά από το πρωί της Τρίτης ξαφνικά υποστηρίζει το κυπριακό «Όχι». Δεν πρόκειται για πολιτικό διπολισμό, αλλά για την καταστροφή μιας ολόκληρης στρατηγικής στην οποία στηρίζει τις επιλογές της. Επί μήνες Σαμαράς και Βενιζέλος συμπορεύονται με τους εκβιασμούς της Γερμανίας, τους εμφανίζουν ως αναγκαία και μοναδική πολιτική λύση, τους επιβάλουν με τον χειρότερο τρόπο (αλήθεια γιατί δεν είχε ΜΑΤ και δακρυγόνα στην Κύπρο;) και στη συνέχεια αυτοχαρακτηρίζονται σωτήρες δείχνοντας όποιον διαφωνεί μαζί τους ως «προδότη» του Έθνους.

Η ανατροπή αυτής της «φυσικής» ροής της πολιτικής τους δια του παραδείγματος της Κύπρου, είναι η μεγαλύτερη καταστροφή για τους κυβερνητικούς εταίρους. Ακόμη και αυτή η κυβέρνηση Αναστασιάδη, έκανε στην άκρη και άφησε τα κυπριακά κόμματα και τον κόσμο να πιέσουν τους ευρωπαίους παράγοντες. Εδώ όσες φορές ο κόσμος βγήκε στο δρόμο, αντί να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός πίεσης στους δανειστές, ξυλοκοπήθηκε, ξεφτιλίστηκε, κατηγορήθηκε σε μια προσπάθεια να δειχθεί στη Μέρκελ πως κάνουν τα πάντα για να περάσουν τα μέτρα.

Και ας πάμε στην ουσία. Η Μέρκελ αναζητά εναγωνίως πλάνο Β. Όσο και να προσπαθήσει να τιμωρήσει την Κύπρο, δεν μπορεί να λειτουργήσει πολιτικά όπως πριν. Ξέρει αυτό που οι οπαδοί της στην Ελλάδα κρύβουν. Η κρίση είναι συστημική. Οι αναταραχές σε οποιαδήποτε χώρα, ακόμη και στη μικρή Κύπρο, δημιουργούν κλειδωνισμούς. Αλλά οι αντιδράσεις, απειλούν κυρίως την εικόνα παντοδυναμίας της και επιβολής της.

Μέρκελ και Σόιμπλε έκαναν ένα τραγικό λάθος. Λειτούργησαν με τον εκβιαστικό τρόπο που συνήθιζαν στην Ελλάδα, θεωρώντας πως η επιχειρηματολογία τους θα έβρισκε έναν Κύπριο Βενιζέλο προπαγανδιστή. Έτσι δημιούργησαν οι ίδιοι ένα κακό προηγούμενο και παράδειγμα για όλη την Ευρωζώνη. Πρέπει να «μαζέψουν» τώρα την κυπριακή ευφορία που μεταδίδεται ραγδαία σε Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία.

Το χειρότερο όμως είναι πως άνοιξαν εναλλακτικούς δρόμους για την Κύπρο και ίσως το δρόμο της πρώτης αποχώρησης από την ΕΕ και της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Ποιά «ενότητα» και «κοινή συμπόρευση» θα επικαλείται τώρα η Μέρκελ, την ώρα που τα θύματά της θα επικαλεστούν την πραγματική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και την Ευρώπη των πολιτών; Την ώρα που ο εκβιασμός δεν θα είναι πια ο “μοναδικός δρόμος” αλλά ένας φανερός εκβιασμός που δεν θα μπορούν να στηρίξουν Βενιζέλοι και Σαμαράδες;

Το χειρότερο είναι πως η Μέρκελ άνοιξε την πόρτα στους Ρώσους και έκλεισε την πόρτα στους Αμερικανούς οι οποίοι δεν θέλουν να δουν μια συμφωνία Ρωσίας -Κύπρου για τους υδρογονάνθρακες υπό την μορφή βοήθειας για την κυπριακή κρίση. Εν ολίγοις η Μέρκελ καλείται να διαχειριστεί σε λίγο ως τσατσά μια Ευρώπη που την έκανε μπορντέλο.

Ναι, ο γερμανικός παράγοντας μπορεί να τιμωρήσει την Κύπρο αλλά διαλύει το προφίλ που έχουν ανάγκη οι υποτακτικοί του για να κυβερνούν την Ευρώπη. Πώς αλήθεια θα κυβερνήσει ο Σαμαράς μια Ελλάδα φωτογραφιζόμενος με τον Αττίλα 3 της Κύπρου; Η Μέρκελ λοιπόν, ψάχνει ένα πλάνο Β, για να ξεφύγει από την παγίδα που έστησε η συμπεριφορά της και οι διαβεβαιώσεις του Αναστασιάδη στο πρόσωπό της, πως όλα θα πάνε καλά.

Η Κύπρος αποδεικνύει πως σε ένα περιβάλλον κρίσης, η οποία δημιουργείται από την ίδια τη δομή της ΕΕ, άσχετα αν ενισχύεται από παρασιτικές λειτουργίες σε κάθε χώρα, πρέπει να ξαναμπεί στο τραπέζι μια άλλη λειτουργία της Ευρώπης. Απαραίτητη προϋπόθεση γι αυτό είναι η διαπραγμάτευση. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν το έκαναν. Έλεγαν ψέματα στους Έλληνες, μετέφεραν τους εκβιασμούς στους οποίους οι ίδιες υπέκυπταν ως αναγκαίες πολιτικές. Και ξαφνικά βρέθηκε η μικρή Κύπρος για να βάλει το θέμα της διαπραγμάτευσης λέγοντας “Οχι” στους εκβιασμούς. Πραγματικά είναι μικρά τα οικονομικά μεγέθη της Κύπρου, όπως είναι μικρή και η Κύπρος. Αλλά το μέγεθος δεν μετράει. Αφού όπως λένε οι εγχώριοι μερκελιστές “τα 5,8 δις της Κύπρου δεν είναι τίποτα”, γιατί τόσος ντόρος; Και ο Σαμαράς γιατί τόση βουβαμάρα;

Υ.Γ. Ο Χρυσόστομος Κύπρου δήλωσε πως η Εκκλησία δίνει την περιουσία της για να βγει η Κύπρος απ την κρίση. Στην Ελλάδα ο Άνθιμος ακόμη ράβει άμφια για να στολίσει τη ματαιόδοξη και μισαλλόδοξη φύση του.

Το Κουτί της Πανδώρας

Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΔΕ ΜΑΣ ΒΟΛΕΥΕΙ….

Μας εκβιάζουν επί τρία χρόνια ότι αν πούμε κάποιο «όχι» στην τρόικα και τη Μέρκελ, θα αφήσουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει  Είναι, μας λένε, μικρή χώρα η Ελλάδα και αν χρεοκοπήσει δε μπορεί να κάνει ζημιά στην ευρωζώνη. Οπότε, είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε. Δεσμευμένοι να υποχωρούμε. Εθελοντές στην καταστροφή μας.

Η αλήθεια τώρα. Η Κύπρος είναι πολύ μικρότερη από την Ελλάδα. Τόλμησε να πει το πρώτο της «όχι» στην πρώτη προσπάθεια να την κατακτήσουν και να την κυριεύσουν οι Ούννοι. Το αποτέλεσμα; Η ΕΚΤ ανέφερε ότι θα συνεχίσει να παρέχει οικονομική στήριξη προς τις κυπριακές τράπεζες, μετά την καταψήφιση του νομοσχεδίου στην ολομέλεια της Βουλής. Για να μην αφήσει περιθώρια παρερμηνείας, έβγαλε και ανακοίνωση: «Η ΕΚΤ επαναβεβαιώνει τη δέσμευσή της για παροχή ρευστότητας όπου χρειάζεται, στο πλαίσιο των υφιστάμενων κανόνων».

Για να δούμε πόσο μικρή είναι η οικονομία της Κύπρου και πόσο μικρότερη ζημιά θα μπορούσε να κάνει στην ευρωζώνη μια πιθανή χρεωκοπία της, αρκεί να αναφέρουμε ότι όλη η οικονομία της Κύπρου ανέρχεται στα 19 δισ. ευρώ, ενώ μόνο η τελευταία δόση που εγκρίθηκε για την Ελλάδα τον Δεκέμβριο είναι 28 δισ. ευρώ καθώς επίσης και ότι μόνο για την ανακεφαλαιοποίηση – και όχι για τη συνολική στήριξη των ελληνικών τραπεζών – οι Έλληνες πολίτες χρεώθηκαν με 50 δισ. Πως λοιπόν δεν αφήνουν μια Κύπρο να χρεωκοπήσει, ενώ υποτίθεται ότι θα άφηναν την Ελλάδα;

Λένε κάποιοι ότι οι Κύπριοι βουλευτές ψήφισαν «όχι» στην πρόταση της τρόικας επειδή ήταν πολύ βαριά. «Τιμωρία» και «προσπάθεια εξόντωσης» τη χαρακτήρισαν ακόμη και κάποια μνημονιακά παπαγαλάκια που σιτίζονται από το Μαξίμου, σε μια προσπάθειά τους να δείξουν ότι στην Κύπρο προτάθηκαν σκληρότερα μέτρα απ’ ότι στην Ελλάδα. Υπήρξαν μάλιστα βουλευτές του «ναι σε όλα» που δήλωσαν ότι τέτοια σκληρή πρόταση δε θα την ψήφιζαν ούτε οι ίδιοι αν ερχόταν στην ελληνική βουλή.

Η αλήθεια τώρα. Σε αναλογία μεγεθών οικονομίας, τραπεζικού τομέα και καταθέσεων μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας, μόνο τα μέτρα περικοπών δαπανών σε συντάξεις, μισθούς και αύξηση φόρων επί μνημονίων που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα, αντιστοιχούν σε άμεσο, ευθύ κούρεμα των ελληνικών υποτιθέμενων «καταθέσεων» κατά 36% και αν ληφθεί υπόψη και το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων που κυρίως ήταν ασφαλιστικών ταμείων, δηλαδή πάλι το χρεώθηκαν ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι, τότε το κούρεμα που υπέστη ο Έλληνας φορολογούμενος,  καταθέτης και επιχείρηση είναι στο 56%.

Λυπάμαι για όσους βιαστούν να αμφισβητήσουν τα στοιχεία. Δεν τα υπολόγισε ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή οι αναρχικοί. Έχουν ήδη υπολογιστεί επισήμως και τα δημοσιοποίησε ο οικονομικός συντάκτης της «Καθημερινής» (!!!), Λεωνίδας Στεργίου, στη μεσημεριανή εκπομπή του ΣΚΑΙ (!!!), αλλά δεν πρόλαβε να τα πει όλα επειδή τον έκοψε η παρουσιάστρια για να «περάσουμε σε άλλα νέα».

Θέλετε να θυμηθούμε για ποια ποσοστά ξεσηκώθηκαν οι Κύπριοι πολίτες και αρνήθηκαν να ψηφίσουν οι Κύπριοι βουλευτές; 6,75% για καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ και 9,9% για καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ, ενώ στην Ελλάδα υπήρξε κούρεμα 36% των αποδοχών μας από το πρώτο ευρώ και 56% για τους μικρο-ομολογιούχους! Και είμαστε ακόμη σπίτια μας. Και μιλάνε ακόμη ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, ο Παπανδρέου!

Ε, μας αξίζει να γίνουμε σκελετοί στους καναπέδες μας. Σκελετοί στη ντουλάπα της Ιστορίας. Περιμένοντας την ανάπτυξη και φοβούμενοι τα «χειρότερα» διότι «η Κύπρος θα καταστραφεί ενώ η Ελλάδα σώθηκε!». Πόσο γελοίοι μπορεί να είναι όσοι το υποστηρίζουν και πόσο θλιβεροί εμείς που τα υπομένουμε;

Η Κύπρος καταστράφηκε από τη στιγμή που ακούστηκε η πρόταση κουρέματος στο Eurogroup και μεταδόθηκε από τα παγκόσμια ΜΜΕ. Δεν καταστράφηκε επειδή ψήφισαν «όχι» οι Κύπριοι βουλευτές. Το «όχι» της Κύπρου ήταν αυτό που θα τη σώσει και στο μέλλον θα είναι η διαφήμιση του μόνου προϊόντος που διαθέτει. Του τραπεζικού! Το προστάτευσε με το «όχι» της. Καμία άλλη χώρα δε δέχθηκε τόσο ισχυρές πιέσεις για να «πουλήσει» τους καταθέτες της όσες δέχθηκε η Κύπρος αυτές τις ημέρες. Κι όμως, δείχνει να αντέχει.

Κι αν αντέξει ως το τέλος, τότε θα διαβεβαιώσει όλους τους καταθέτες, σε όλον τον κόσμο, ότι η Ελβετία μπροστά της είναι  τυρί γεμάτο τρύπες από το οποίο διαρρέουν κάθε τρεις και λίγο λίστες Λαγκάρντ. Αν αντέξει τις πιέσεις η Κύπρος θα αποδείξει ότι οι αποκαλούμενοι «φορολογικοί παράδεισοι των off shore» μοιάζουν μπροστά της με πλαστικά χρηματοκιβώτια δίχως κωδικό.

Δε θα κρίνω την ηθική της οικονομίας της Κύπρου. Είναι το ίδιο βρώμικη με την οικονομία κάθε άλλης χώρας που αποκαλείται «κυρία», όπως η Ελβετία και το Λιχτενστάιν. Δε θα κρίνω την ηθική των πολιτικών της Κύπρου ή της κυπριακής κοινωνίας σε σχέση με το χρήμα. Έμειναν εντελώς μόνοι όταν έχασαν τη μισή τους χώρα και μαγκιά τους που επιβίωσαν και αναπτύχθηκαν εκμεταλλευόμενοι τον ίδιο καπιταλισμό που πάλεψε να την αφανίσει.

Ας μη γίνουμε κι εμείς υποκριτές. Ας κοιτάξουμε τα χάλια μας. Τον φόβο μας. Το νοσηρό αποκλειστικό ενδιαφέρον για την πάρτη μας. Στα μυαλά μας ξερνάνε γραφικοί βουλευτές που ουρλιάζουν σαν υστερικές πουτάνες επειδή δεν τις πλήρωσε ο νταβατζής τους και αρχόσχολοι δήθεν αρθρογράφοι που δημοσιεύουν με την υπογραφή τους κείμενα που παράγονται στη γερμανική πρεσβεία.

Αυτοί είναι οι Κύπριοι κι αυτοί είμαστε εμείς. Ας μη μπούμε σε σύγκριση. Δε μας βολεύει καθόλου.

Kartesios

Το κούρεμα της ... μνήμης

Στο διάγγελμά του στον κυπριακό λαό, ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης είπε πως η Κύπρος περνά τις πιο τραγικές στιγμές από την τουρκική εισβολή του 1974. Δεν ήταν ο μόνος που έκανε αυτό τον συσχετισμό –μετά την απόφαση του Eurogroup για κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο-, αφού υπήρξαν και αρκετοί ακόμα.

Καταλαβαίνω πως τα μυαλά των ανθρώπων έχουν υποστεί μεγάλη βλάβη –και οι περισσότεροι νομίζουν πως ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή για να έχει καταθέσεις, σπίτια και αυτοκίνητα- αλλά καλό θα ήταν να μην μπαίνει στην ίδια πρόταση η τουρκική εισβολή με το κούρεμα των καταθέσεων.

Σε αντίθεση με τον Νίκο Αναστασιάδη –και όσους συμφωνούν μαζί του-, μπορώ να θυμηθώ τραγικές στιγμές για την Κύπρο μετά την εισβολή και πριν το κούρεμα. Πιο τραγικές από ένα κούρεμα των καταθέσεων.

Δεν θα ήθελα να τις αναφέρω τώρα αλλά δεν πιστεύω πως γίνεται τυχαία η ταυτόχρονη αναφορά στην τουρκική εισβολή και το κούρεμα των καταθέσεων. Και αυτό είναι χυδαίο.

Οι Έλληνες –και οι άλλοι λαοί- δεν κινδυνεύουν από το κούρεμα των καταθέσεων. Έζησαν και πολύ πιο φτωχικά από σήμερα. Και χωρίς καταθέσεις.

Οι Έλληνες κινδυνεύουν από το κούρεμα της μνήμης τους.

Η Μνήμη είναι η περιουσία μας.

Μόνο.

Pitsirikos

Εφάμας τα ούλλα!

Πολύ θετική για την Κύπρο ήταν η συνεδρίαση του χτεσινού Eurogroup, αφού, με ένα κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων, η Κύπρος κατάφερε να παραμείνει στο ευρώ.

Πολλοί Κύπριοι δεν εκτίμησαν την επιτυχία του Νίκου Αναστασιάδη να κουρέψει τις καταθέσεις τους –επειδή είναι ταλιροφονιάδες- και πήγαν στα υποκαταστήματα αλλά τα βρήκαν κλειστά, αν και συνήθως λειτουργούν το Σάββατο, οπότε άρχισαν να κάνουν δηλώσεις στα τηλεοπτικά κανάλια για να βρουν το δίκιο τους.

Οι καταθέτες μπορούσαν να κάνουν ανάληψη μέχρι ένα συγκεκριμένο ποσό από τα ATM –πριν αυτά «στεγνώσουν»- αλλά δεν πειράζει, αφού το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία.

Αρκετοί Κύπριοι είχαν πληροφορηθεί για το επικείμενο κούρεμα των καταθέσεων, οπότε σήκωσαν τα χρήματά τους από τις τράπεζες τις προηγούμενες ημέρες και τα πήγαν στην κατεχόμενην Αμμόχωστον, όπου τα έχωσαν στην άμμον.

Οι κυπριακές τράπεζες μπορεί να μην ανοίξουν την Τρίτη και να παραμείνουν κλειστές για μερικές ημέρες αλλά αυτό είναι ένα ακόμα χτύπημα κατά του καπιταλισμού και θα πρέπει να το γιορτάσουμε.

Οι Κύπριοι αισθάνονται προδομένοι επειδή ο Αναστασιάδης είχε δηλώσει προεκλογικά πως δεν θα υπογράψει Μνημόνιο με κούρεμα καταθέσεων αλλά ας πρόσεχαν γιατί εγώ τους είχα προειδοποιήσει πριν από ένα μήνα πως «ο Αναστασιάδης έχει αυτήν την σκατόφατσαν – βάφει τζιαι τα μαλλιά του η πατσιαούρα- τζιαι εν πολλά ασυγχώμπατος που εν του δείχνω καμίαν εμπιστοσύνην γιατί εν έτοιμος να τα παραδώσει ούλλα.».

Βέβαια, ας πρόσεχαν οι Κύπριοι και με τον θλιβερό Χριστόφια και τους ξεφτιλισμένους του ΑΚΕΛ που, αν αυτοί είναι κομμουνιστές, εγώ είμαι η Μαίρη Πόπινς.

Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι ξέχασαν ποιοι είναι και από πού προέρχονται και μετατράπηκαν πολύ εύκολα και γρήγορα σε προσκυνημένους κατσαπλιάδες, λεβεντομάλακες και σκυλομπουζουκογλεντζέδες, οπότε τώρα λαμβάνουν αυτό που εζήτησαν.

Τώρα οι Κύπριοι θα πρέπει να κάτσουν φρόνιμα και να μην διαμαρτύρονται γιατί θα πληγεί το πρόσωπο της Κύπρου στο εξωτερικό και δεν θα έρθουν οι τουρίστες.

Βέβαια, το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο δεν θα απασχολεί για πολύ τους Κύπριους, αφού σύντομα ο Αναστασιάδης θα παραδώσει στην Τουρκία τα κατεχόμενα και οι Ελληνοκύπριοι θα ξεχάσουν τις καταθέσεις που έχασαν.

Pitsirikos

Εικονογράφηση: Νέμεση