Success Souvlaki

Με τηλεοπτικό του διάγγελμα, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ανακοίνωσε τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση στο 13% από την 1η Αυγούστου. Ο κ. Σαμαράς τόνισε πως η μείωση του ΦΠΑ στο σουβλάκι, το σαγανάκι και την τυροκαυτερή αποδεικνύουν πως το success story συνεχίζεται.

Η είδηση πως θα μειωθεί ο ΦΠΑ στην χωριάτικη σαλάτα έκανε αμέσως τον γύρο του κόσμου και προκάλεσε ράλι στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, όπου οι δείκτες κινούνται ανοδικά, ενώ ο Μπαράκ Ομπάμα τηλεφώνησε στον Αντώνη Σαμαρά και του έδωσε συγχαρητήρια, ζητώντας του, παράλληλα, όταν επισκεφθεί τις ΗΠΑ τον Αύγουστο, να του πάει λίγη φάβα με ΦΠΑ 13%.

Στο μήνυμά του, ο Αντώνης Σαμαράς ανέφερε πως έδωσε μεγάλη μάχη για να μειωθεί ο ΦΠΑ στη μελιτζανοσαλάτα στο 13%, αφού η Τρόικα επέμενε να μειωθεί ο ΦΠΑ μόνο για τους τουρίστες.

Σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά, η Τρόικα ζητούσε να δείχνουν ταυτότητα οι πελάτες στα εστιατόρια, ώστε οι τουρίστες να πληρώνουν ΦΠΑ 13% και οι Έλληνες 23%, ενώ αν δεν είχαν ταυτότητα μαζί τους, θα τους γινόταν τεστ DNA και όποιος είχε το ανώτερο ελληνικό DNA θα πλήρωνε ΦΠΑ 23%.

Η αποφασιστική παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά διέλυσε τα σχέδια της Τρόικας, η οποία θα πρέπει τώρα να βάλει ΦΠΑ στη μαλακία που μας δέρνει.

Pitsirikos

Η μεγάλη ώρα για την Πατρίδα

Απόψε θα γίνει στη Βουλή η ψηφοφορία για το Πολυνομοσχέδιο. Το Πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνει τον νέο φορολογικό κώδικα και τις απολύσεις στο Δημόσιο, και καλό θα ήταν να σοβαρευτούν όλοι οι βουλευτές και να το ψηφίσουν.

Τα τρία τελευταία χρόνια, οι Έλληνες έχουν κάνει θυσίες αλλά οι θυσίες τους δεν πήγαν χαμένες, αφού η χώρα μας επιβραβεύεται με την παραμονή της στο ευρώ.

Η ωριμότητα των Ελλήνων να στηρίξουν την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ -και όχι τα κόμματα της παλαβής Αριστεράς- έχει οδηγήσει την χώρα μας στην ανάπτυξη και οι επενδύσεις πέφτουν βροχή.

Αυτοί οι λίγοι που διαμαρτύρονται και διαδηλώνουν είναι μίζεροι και δεν θέλουν να δουν την Ελλάδα να προοδεύει. Αφήστε τους στη μιζέρια τους.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα έπρεπε να παραιτηθούν και να μην περιμένουν να τους απολύσει η Τρόικα και η κυβέρνηση, ενώ ακόμα καλύτερο θα ήταν να προσφερθούν όλοι τους να εργάζονται χωρίς μισθό μέχρι το 2025.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το Μνημόνιο και την στιβαρή ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, οι οποίοι οδηγούν την Ελλάδα από επιτυχία σε επιτυχία.

Καλώ τους βουλευτές της αντιπολίτευσης να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να ψηφίσουν το Πολυνομοσχέδιο για το καλό του τόπου και τη σωτηρία της Πατρίδας.

(Φυσικά, δεν πιστεύω τίποτα από τα παραπάνω αλλά αφενός έχω γράψει όλα τα αντίθετα άπειρες φορές χωρίς κανένα αποτέλεσμα, και αφετέρου έχω παρατηρήσει πως αυτοί που γράφουν ή λένε αυτά που έγραψα χαίρουν εκτίμησης, έχουν όλοι τους δουλειές, η κυβέρνηση τους προσφέρει και νέες δουλειές, και αμείβονται με παχυλούς μισθούς, αν και είναι ζάπλουτοι. Οπότε, από δω και πέρα θα γράφω κι εγώ τέτοια, και τα «επαναστατικά» θα τα λέω μόνο στην παρέα μου.)

(A, ρε Λαυρέντη, ούτε εγώ δεν ήξερα τι κάθαρμα είσαι.)

Pitsirikos

Το πείραμα συνεχίζεται

Κατατέθηκε επιτέλους στη Βουλή το πολυνομοσχέδιο με όσα απαιτούσε η Τρόικα, για να γίνει η εκταμίευση των 6,8 δισ. ευρώ ως τον Οκτώβριο. Το νομοσχέδιο έχει 109 άρθρα και προβλέπει απολύσεις στο Δημόσιο.

Οπωσδήποτε, υπάρχει ένα πρόβλημα με το πολυνομοσχέδιο, αφού, μέχρι σήμερα, το βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης προς όσους διαφωνούν με τα Μνημόνια είναι «ότι διαφορετικά δεν θα μπορούμε να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις» αλλά μετά το πετσόκομμα μισθών και συντάξεων έρχονται και οι απολύσεις στο Δημόσιο, οπότε αυτοί …μάλλον δεν θα παίρνουν μισθό και το επιχείρημα της κυβέρνησης πως το Μνημόνιο είναι ο μόνος τρόπος να πληρωθούν οι μισθοί έχει πάει στο διάολο αλλά μην το πείτε στους Έλληνες γιατί δεν το έχουν πάρει χαμπάρι και μπορεί να σοκαριστούν.

Πάντως, είναι πάρα πολύ ωραίο να λες σε χιλιάδες ανθρώπους «σας απολύω για να πάρετε την δόση».

Το νομοσχέδιο προβλέπει την κατάργηση των σχολικών φυλάκων και την κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας -σύνολο 5.500 άνθρωποι-, οπότε αποδεικνύεται περίτρανα πως τόσο τα παιδιά όσο και οι μεγάλοι ζούμε σε μια πολύ ασφαλή χώρα και κινδυνεύουμε μόνο από τον κακό μας εαυτό.

Δεν αποκλείεται στο επόμενο Μνημόνιο η κυβέρνηση να καταργήσει και τα ΜΑΤ, οπότε δεν θα χρειαστεί να τα καταργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ -όπως έχει υποσχεθεί- όταν γίνει κυβέρνηση.

Βέβαια, δεν αποκλείεται να καταργήσει η κυβέρνηση τα ΜΑΤ -για να γίνουν οι απολύσεις που θέλει η Τρόικα- και να βγουν τα κόμματα της Αριστεράς να κάνουν πορεία διαμαρτυρίας μαζί με τα ΜΑΤ, οπότε θα τα έχουμε δει πια όλα και δεν θα πρέπει να έχουμε κανένα παράπονο.

Παράλληλα, το υπουργείο Παιδείας καταργεί 52 ειδικότητες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης -όπως και τις οργανικές θέσεις που κατέχει το προσωπικό- αλλά αυτό είναι απαραίτητο, και καλό θα ήταν να καταργηθούν όλες οι ειδικότητες και θέσεις των εκπαιδευτικών, ώστε να καταργηθεί όλο το σύστημα της Παιδείας και να λειτουργήσει απερίσπαστα η ελεύθερη αγορά που θέλει τους Έλληνες άνεργους και λούστρους.

Από την διαθεσιμότητα εξαιρούνται οι υπάλληλοι που είναι ανάπηροι σε ποσοστό τουλάχιστον 67% ή έχουν εξαρτώμενο μέλος με ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 67%, οπότε όποιος δημόσιος υπάλληλος δεν θέλει να απολυθεί μπορεί να κόψει το πόδι του ή να βγάλει με το κουτάλι τα μάτια του παιδιού του.

Πάντως, είναι θετικό να εξαιρούνται από την διαθεσιμότητα οι δημόσιοι υπάλληλοι με αναπηρία, γιατί θα γεμίσουν οι δρόμοι ζητιάνους και θα χαλάσει η άψογη εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Επίσης, από την διαθεσιμότητα εξαιρούνται οι πολύτεκνοι γιατί, αν τους βάλεις σε διαθεσιμότητα, θα έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο, οπότε θα πηδάνε αβέρτα τη γυναίκα τους και θα κάνουν άλλα πέντε κουτσούβελα, και αυτά τα μαλακισμένα θα θέλουν να πάνε και σχολείο, με αποτέλεσμα να πρέπει να προσλάβουμε πάλι τους εκπαιδευτικούς και να μην ολοκληρωθεί το success story.

Το πολυνομοσχέδιο προβλέπει ακόμα την διαθεσιμότητα στις γυναίκες που δεν φτάνουν σε οργασμό και την κατάργηση του οφσάιντ, ενώ -για να εκταμιευτεί η δόση- θα πρέπει να έχει ψηφιστεί μέχρι τις 19 Ιουλίου, γιατί, αν ψηφιστεί στις 20 Ιουλίου, θα συμπέσει με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο και δεν είναι σωστό να γιορτάζουμε δυο εθνικές επιτυχίες την ίδια μέρα γιατί αποπροσανατολίζεται ο λαός από την μαλακία που τον δέρνει.

Pitsirikos

Ζόρια, δράκοι και στο βάθος εκλογές

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο λύκος, αυτός της γνωστής ιστορίας με το «λύκος στα πρόβατα», θα φτάσει ως το μαντρί αλλά δεν θα μπει μέσα. Θα πάει σε καμιά παραλία και θα επανέλθει τον Σεπτέμβριο. Δεν θα φάει ούτε τα εκτός μάντρας πρόβατα, αφού μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο και δεν είναι καιροί για πειραματισμούς.

Μεταφράζοντας την παραβολή και τους συμβολισμούς, μετά από τον εκφοβισμό περί νέων μέτρων, τα μέτρα τελικώς θα αναβληθούν. Ο Αντώνης Σαμαράς θα πάει ολιγοήμερες διακοπές, ο Βενιζέλος θα ασχοληθεί με τη δημουργία του προσωπικού του τηλεοπτικού καναλιού μέσω συχνότητας που έχει σκανδαλωδώς επιδοτούμενος φίλος του και η κυβέρνηση μπορεί να ευτυχίσει για λίγο.

Η απόφαση του Σαμαρά είναι να μην διαταραχτεί με μέτρα η περίοδος ως τις γερμανικές εκλογές, πράγμα στο οποίο συμφωνεί κυρίως η Μέρκελ. Όλο το καλοκαίρι η ελληνική κυβέρνηση, θα ποτίζεται μαζί με τον προεκλογικό βασιλικό της Καγκελαρίου, η οποία θα εμφανίζει για προεκλογικούς λόγους επιτυχία στο ελληνικό πείραμα.

Ακριβώς μετά τις γερμανικές εκλογές, θα εμφανιστεί ο λύκος ή μάλλον ο δράκος. Η τρόικα θα πιέσει για μέτρα. Θα απειληθεί για μια ακόμη φορά με καταστροφή η Ελλάδα, οι εφημερίδες θα γεμίσουν με ρεπορτάζ για την επικινδυνότητα των στιγμών αλλά κυρίως για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων.

Μπροστά στα νέα μέτρα ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς θα επαναλάβει πως είναι μια αδιέξοδη πολιτική. Το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης θα απελευθερώνει συνεχώς δράκους και ο Σαμαράς θα εμφανίζεται ως αυτός που καλείται να τους σκοτώσει. Υπηρεσίες του Δημοσίου με αμφίβολο ρόλο θα πεταχτούν ως τυράκι για να κερδηθεί η λαοφιλία. Τα πράγματα όμως θα φτάσουν σε αδιέξοδο γιατί τα μέτρα θα εξασφαλίζουν για τον καθένα δυο μέτρα υπό της γης.

Ο ευρωπαϊκός «παράγοντας» θα πιέζει, «ή τώρα ή ποτέ» θα αναφωνεί ο ή η καγκελάριος, και ο Άδωνις θα σταματήσει τις τηλεοπτικές εμφανίσεις συναισθανόμενος την κρίσιμη κατάσταση. Λίγο πριν κόψει το γάλα από τις αγελάδες και ανοίξουν οι ουρανοί (εντολή Σαμαρά πάντα γίνονται όλα τα θεϊκά), θα πάμε για εκλογές. Το επιχείρημα θα είναι πως πρέπει να ανανεώσει την λαική εντολή για να ολοκληρώσει «τις μεταρρυθμίσεις» αλά ΕΡΤ που έχει ανάγκη η κοινωνία. Ο πραγματικός λόγος είναι πως αν ληφθούν μέτρα και μετά οδηγηθούμε για εκλογές, την ΝΔ δεν θα την ψηφίσει ούτε ο Βενιζέλος.

Το Κουτί Της Πανδώρας

Άνοδος, παρακμή και πτώση της «θρησκείας» του 21ου αιώνα

 «Αυτή μπορεί να μην είναι η αρχή του τέλους, είναι όμως σίγουρα το τέλος της αρχής.»

Ουίνστον Τσώρτσιλ

 

Το 1989, λίγο μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Φράνσις Φουκουγιάμα κηρύσσει το «τέλος της ιστορίας».

«Χάρη στην εκτυφλωτική νίκη του οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού όλες οι αντιφάσεις επιλύονται και αυτό που μένει είναι, ουσιαστικά, η οικονομική δραστηριότητα».

Τέσσερα χρόνια μετά, και ενώ η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πλέον, ένας άλλος Αμερικάνος καθηγητής έρχεται να «διορθώσει» τη θεωρία του Φουκουγιάμα.

«Η πηγή των συγκρούσεων του μέλλοντος», γράφει ο Σάμιουελ Χάντιγκτον στη «Σύγκρουση των Πολιτισμών», «δεν θα είναι ούτε ιδεολογική ούτε οικονομική, αλλά πολιτισμική.»

Η ιστορία, που ποτέ δεν σταματά να κινείται, τους διέψευσε και τους δύο. Οι συγκρούσεις του 21^ου αιώνα είναι όχι απλά οικονομικές, όχι απλά ταξικές, αλλά ολοκάθαρα διπολικές: Το φτωχό 80% ενάντια στο πάμπλουτο 1%.

Και καθώς οι φτωχοί αυξάνονται και πληθαίνουν μέσα σε κάθε χώρα, τόσο οι συγκρούσεις θα γίνονται βιαιότερες.

«Ο εχθρός είναι εντός των πυλών. Στοιχειώδες, κύριε Γουάτσον.»

Ο 20^ος αιώνας ήταν αναμφίβολα η εποχή της Αμερικανικής ηγεμονίας. Όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά κυρίως οικονομικά, τεχνολογικά, πολιτιστικά.

Στην Αμερική δημιουργήθηκαν τεράστιες καινοτομίες που κατέκτησαν τον πλανήτη πολύ πιο γρήγορα και πιο ολοκληρωτικά από το στρατό του.

Αυτοκίνητο, τηλέφωνο, ηλεκτρικός λαμπτήρας, ουρανοξύστης, λεωφόρος, αεροπλάνο, ψυγείο, ηλεκτρονικός υπολογιστής.

Ύστερα ήρθαν τα κύματα της μαζικής κουλτούρας:

Εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, το Χόλιγουντ, τα κόμικ, η τζαζ, τα ραδιοφωνικά σίριαλ, τα κινούμενα σχέδια, η τηλεόραση, το ροκ, τα ριάλιτι σόου.

Και της μαζικής κατανάλωσης:

Διαφήμιση, πολυκαταστήματα, σούπερ μάρκετ, μάρκετινγκ, πωλήσεις δια αλληλογραφίας, πωλήσεις μέσω διαδικτύου, pay per view κλπ.

 

Η σημαντικότερη, όμως, επινόηση της Αμερικής, η πιο κατακλυσμιαία, ήταν ο ακραίος φιλελευθερισμός, η αποθέωση της «ελεύθερης αγοράς».

Καθώς όμως το διαδίκτυο συντέλεσε ώστε ο φιλελευθερισμός να γίνει παγκόσμιος, χωρίς σύνορα, χωρίς περιορισμούς, χωρίς εθνική ταυτότητα, η Αμερική βρέθηκε να καταβροχθίζεται ζωντανή από το «τέρας που δημιούργησε».

Η παγκοσμιοποίηση σκότωσε την εθνική αγορά, που είναι μία από τις βάσεις της κυριαρχίας του κράτους-έθνους.

Τα κράτη δεν έχουν πια τα μέσα να αντισταθούν στις αγορές. Ο όγκος των αποθεμάτων τους είναι γελοία αδύναμος απέναντι στη δύναμη των αγορών.

Έτσι οι κυβερνώντες, συμπεριλαμβανομένου του πλανητάρχη, εξαναγκάζονται να σεβαστούν τις γενικές οδηγίες της οικονομικής πολιτικής που ορίζουν παγκόσμιοι οργανισμοί, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή η Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου.

Η χρηματοπιστωτική οικονομία, το εμπόριο, τα ΜΜΕ που ωθούνται από τις νέες τεχνολογίες, γνώρισαν μια πραγματική έκρηξη.

Δημιούργησαν νέου τύπου οικονομικές αυτοκρατορίες, που επεξεργάζονται τους δικούς τους νόμους, μεταφέρουν τους χώρους παραγωγής τους, μετακινούν τα κεφάλαια τους με ταχύτητα φωτός και επενδύουν από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη.

Δεν γνωρίζουν ούτε σύνορα ούτε κράτη ούτε πολιτισμούς. Περιφρονούν την εθνική κυριαρχία. Αδιαφορούν για τις κοινωνικές συνέπειες, κερδοσκοπούν κατά των νομισμάτων, προκαλούν υφέσεις και κρίσεις, και τα βάζουν με τις κυβερνήσεις.

Η πολιτική εξουσία είναι πλέον η τρίτη εξουσία. Πρώτη είναι η οικονομική εξουσία και ύστερα η εξουσία των ΜΜΕ.

Πρόσφατα κάποιο περιοδικό είχε τους 50 ισχυρότερους άντρες του πλανήτη. Ούτε ένας πολιτικός δεν βρισκόταν ανάμεσα τους.

Οι πολιτικοί ακολουθούν πειθήνια τους ανθρώπους που δεν περιορίζονται από κανέναν κανόνα, χάρη στην παγκόσμια επικράτηση του “laissez faire, laissez passer”.

Ούτε ο Ted Turner ούτε ο Rupert Murdoch ούτε ο Bill Gates ούτε ο Larry Rong ούτε ο Robert Allen, ούτε οι δεκάδες άλλοι κυρίαρχοι του κόσμου υπέβαλαν ποτέ τα σχέδια τους σε καθολική ψηφοφορία.

Η δημοκρατία δεν τους αφορά. Είναι υπεράνω εννοιών όπως το δημόσιο καλό, η κοινωνική ευημερία, η ελευθερία και η ισότητα.

Όταν οι κυβερνήσεις δεν είναι συνένοχες, μοιάζουν παράλυτες. Είναι ανίκανες να επιλύσουν, στο επίπεδο τους, τα χιλιάδες σημαντικά προβλήματα που προκαλούνται από την κερδοσκοπική μανία των νέων κατακτητών, της νέας και απόλυτης εξουσίας.

Η πολιτική εξουσία συμπεριφέρεται όλο και περισσότερο ως όργανο, ως συμπλήρωμα, ως υπηρέτης των πραγματικών κυρίαρχων του κόσμου: των χρηματο-οικονομικών αγορών.

Έτσι, στις σημερινές δημοκρατίες, όλο και περισσότεροι πολίτες αισθάνονται παγιδευμένοι από ένα είδος γλοιώδους δόγματος που ανεπαίσθητα περιβάλλει κάθε επαναστατική σκέψη, την καθυστερεί, την αναστατώνει, την παραλύει και καταλήγει να την πνίξει.

 Αυτό το δόγμα είναι η «μονόδρομη σκέψη», ή αλλιώς η ΤΙΝΑ που προστάζει: «There Is No Alternative».

 

Το γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση γίνεται ιδεολογικό όργανο έχει ως σοβαρή συνέπεια την εκ των προτέρων καταδίκη –στο όνομα του ρεαλισμού- κάθε τάσης αντίστασης ή ακόμη και αντίθεσης.

Καταδικάζονται ή χαρακτηρίζονται ως «λαϊκιστικές» όλες οι δημοκρατικές απόπειρες, όλες οι αναζητήσεις εναλλακτικών λύσεων, όλες οι προσπάθειες δημοκρατικής ρύθμισης, όλες οι κριτικές κατά της αγοράς.

Η νέα «θρησκεία», παγκόσμια όπως ποτέ καμία άλλη, είναι ακριβώς ο δογματισμός της αναγκαίας «ελεύθερης αγοράς», η μονόδρομη σκέψη του παγκόσμιου φιλελευθερισμού.

Αυτή είναι η μετάφραση -σε ιδεολογικούς όρους- των συμφερόντων μιας ομάδας οικονομικών δυνάμεων, και ιδιαίτερα των δυνάμεων του διεθνούς κεφαλαίου.

Οι κύριες πηγές αυτής της σκέψης είναι οι μεγάλοι οικονομικοί και νομισματικοί οργανισμοί: Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Οργάνωση για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ), Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Μπούντεσμπανκ, Τράπεζα της Γαλλίας κλπ.

Αυτοί χρηματοδοτώντας, στρατολογούν στην υπηρεσία των ιδεών τους, σε όλο τον πλανήτη, πολλά ερευνητικά κέντρα, πανεπιστήμια, ιδρύματα, τα οποία με τη σειρά τους επεξεργάζονται λεπτομερειακά και διαδίδουν το «λόγο του Ευαγγελίου».

Η πρώτη αρχή της μονόδρομης σκέψης ακούγεται πλέον στα αυτιά μας ως αξίωμα: «Η οικονομία κυριαρχεί επί της πολιτικής».

Οι άλλες έννοιες-κλειδιά της μονόδρομης σκέψης είναι εξίσου γνωστές (τα ΜΜΕ φροντίζουν να τις διαδίδουν με ευλάβεια):

 

Η αυτορυθμιζόμενη αγορά, της οποίας «το αόρατο χέρι διορθώνει τις ατέλειες και τις δυσλειτουργίες», και ειδικά οι χρηματο-οικονομικές αγορές των οποίων «οι ενδείξεις προσανατολίζουν και καθορίζουν τη γενική κίνηση της οικονομίας».

Ο ανταγωνισμός και η ανταγωνιστικότητα, «που δίνουν δύναμη και ωθούν τις επιχειρήσεις, οδηγώντας ‘τες σε ένα διαρκή και προσοδοφόρο εκσυγχρονισμό».

Οι ελεύθερες συναλλαγές χωρίς εμπόδιο, που είναι «παράγοντας ασταμάτητης ανάπτυξης του εμπορίου και άρα των κοινωνιών».

Η παγκοσμιοποίηση της εργοστασιακής παραγωγής και η διεθνής κατανομή της εργασίας, που «μειώνει τις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις και μειώνει το κόστος των μισθών».

Το σκληρό νόμισμα, «παράγοντας σταθερότητας».

Οι ιδιωτικοποιήσεις, η φιλελευθεροποίηση κλπ.

Και βέβαια η αδιαφορία απέναντι στο οικολογικό κόστος.

Σε αυτόν τον νέο κόσμο τα άτομα χωρίζονται σε όσους μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους και σε όσους δεν μπορούν. Οι δεύτεροι θα απορριφθούν, θα εκδιωχτούν, θα περιθωριοποιηθούν, θα αποκλειστούν, γιατί στην νέα κοινωνική κατάσταση (που έχει πάψει να θεωρεί ως επιταγή την αλληλεγγύη), οι «χαμένοι» πρέπει να εγκαταλειφθούν.

Βεβαίως όσο περισσότερα βρίσκεται να χρωστάει κάποιος τόσο καλύτερη αντιμετώπιση έχει από τη «δικαιοσύνη», η οποία δε λογιέται πια ως εξουσία, αλλά ως περίπτερο.

 

Οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες είναι τεράστιες πλέον, όχι μόνο στις τριτοκοσμικές χώρες, αλλά και σε χώρες με δημοκρατική παράδοση, όπως η Βρετανία ή οι ΗΠΑ -ουσιαστικά σε όλες τις χώρες της υφηλίου.

Όμως οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι γκετοποιημένοι, οι περιθωριοποιημένοι, φαίνεται να εξεγείρονται πολύ πιο εύκολα (δι” ασήμαντον αφορμήν) απ’ όσο νόμιζε ο Χάντιγκτον.

Δεν υπάρχει πλέον δυτική χώρα που να μη χρειάζεται να ενδυναμώνει τις δυνάμεις καταστολής, προκειμένου να αντιμετωπίσει (πρόσκαιρα) αυτές τις εξεγέρσεις.

Ακόμα και ένας από τους υπεύθυνους του προβλήματος, ο Persy Barnevik, διευθυντής της ABB, μια από τις κυριότερες επιχειρήσεις ενέργειας στον κόσμο, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου:

«Εάν οι επιχειρήσεις δεν ανταποκριθούν στις προκλήσεις της φτώχειας και της ανεργίας, οι εντάσεις μεταξύ των κατεχόντων και των μη κατεχόντων θα αυξηθούν και θα έχουμε σοβαρή έκρηξη της τρομοκρατίας και της βίας.»

Η «μεγάλη αυτοκράτειρα», η αγορά, άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι η κυριαρχία της δεν μπορεί να διατηρηθεί. Ο κόσμος αλλάζει και ούτε οι μεγιστάνες δεν μπορούν να τον ελέγξουν.

 

«Βρισκόμαστε στη μέση μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας, που οδηγεί στην ανάδειξη -με τη μία ή την άλλη μορφή- μιας παγκόσμιας κοινωνίας, την πιθανή δομή της οποίας δεν μπορούμε ακόμα ούτε να φανταστούμε», γράφει ο Αλεξάντερ Κινγκ.

Ο μηχανισμός που μπορεί να σταματήσει αυτόν τον αγώνα δρόμου προς την καταστροφή είναι η διαφωνία, που κινητοποιεί προοδευτικά μια κριτική μάζα πολιτών αποφασισμένων να υπερασπιστούν τα στοιχειώδη δικαιώματα τους και να εργαστούν για μια πραγματικά πολιτική κοινωνία.

Οι πολίτες αντιλαμβάνονται, κάπως συγκεχυμένα ακόμα, ότι πρέπει να κατακτήσουν νέα ανθρώπινα δικαιώματα. Ότι τη γενιά των πολιτικών δικαιωμάτων (18^ος αιώνας) και αργότερα των κοινωνικών (19^ος και 20^ος αιώνας) πρέπει να τη διαδεχτεί μια γενιά νέων δικαιωμάτων, οικολογικών, που να εξασφαλίζουν στους πολίτες το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία, στην πληροφόρηση, στην ειρήνη και την ασφάλεια, αλλά επίσης και στην καθαρότητα του αέρα και των υδάτων, καθώς και στην προστασία του περιβάλλοντος.

Η κοινωνία της κατασπατάλησης πρέπει να παραχωρήσει φυσιολογικά τη θέση της σε μια κοινωνία της αναδιανομής.

Καθένας, σε γενικές γραμμές, αντιλαμβάνεται ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος που επιτρέπει τη διατήρηση του πλανήτη, την προστασία της φύσης και τη διάσωση του ανθρώπου.

Λύσεις υπάρχουν, αλλά αυτές δεν πρόκειται να τις προωθήσουν οι οικονομικοί γίγαντες ούτε οι πολιτικοί νάνοι.

Οι ίδιοι οι πολίτες θα δημιουργήσουν αυτήν την νέα παγκόσμια κοινωνία, τη νέα πολιτική εξουσία, «την πιθανή δομή της οποίας δεν μπορούμε ακόμα ούτε να φανταστούμε.»

(Αυτό το κείμενο είναι συρραφή αποσπασμάτων από το βιβλίο «Γεωπολιτική του Χάους», του Ιγνάσιο Ραμονέ, ενός ανθρώπου που ανάμεσα σε πολλά άλλα είναι και διευθυντής της Le Monde Diplomatique. Στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις, μτφ Ελένη Τσερεζόλε, επίμετρο Μιχάλης Μητσός).

Γελωτοποιός

«Τα έθνη έχουν την κυβέρνηση που τους αξίζει»

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/ FosPhotos

Η πατρότητα της διατύπωσης του τίτλου έχει αποτελέσει αντικείμενο έριδας: κάποιοι την αποδίδουν στο Τοκβίλ, άλλοι στον Μαρξ και άλλοι στον Τσώρτσιλ. Η αλήθεια ωστόσο είναι πως αυτή η πρόταση ανήκει στον συντηρητικό Γάλλο φιλόσοφο και διπλωμάτη Joseph De Maistre ο οποίος ανέλαβε εργολαβικά την υπεράσπιση των ιεραρχικών κοινωνιών και της μοναρχίας μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789.

Ο Ντε Μεστρ λοιπόν στον λυσσαλέο του αγώνα εναντίον των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προέταξε πως δεν υπάρχει «άνθρωπος» αλλά μόνον «άνθρωποι» ριζωμένοι στις κοινότητές τους και υποταγμένοι στην Θεία Πρόνοια. Επομένως, τα περίφημα «droits de l’homme» δεν είναι παρά μια γερή οφθαλμαπάτη των επαναστατών, υπεύθυνη για την αταξία και την ακυβερνησία των πρώιμων μετεπαναστατικών χρόνων. Έτσι λοιπόν, απέναντι στη μεταφυσική των δικαιωμάτων ο Ντε Μεστρ προτάσσει την φυσική τάξη των κοινωνιών που βασίζεται στις ιδιαιτερότητες των πολιτικών κοινοτήτων υποταγμένων στη θεία βούληση και όχι στη μεταφυσική οικουμενικότητα της Διακήρυξης του 1789.

Γιατί όμως τα γράφω αυτά, μέρες που είναι; Μα διότι νομίζω ότι το κυνικό αυτό απόφθεγμα είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ μετά από αυτόν τον ανασχηματισμό της ελληνικής κυβέρνησης στον πρώτο καύσωνα του 2013. Επειδή η εικόνα είναι τέτοια που δεν χρειάζεται σχόλια, ούτε λεζάντες, και επειδή είμαι βέβαιος πως ακόμη και η πιο σκληρή συμπολίτευση έχει αρχίσει πλέον να απορεί ανοιχτά για τα όρια της πολιτικής βιωσιμότητας και να αμφιβάλλει για τα στοιχειώδη της νόησης, το ερώτημα που τίθεται είναι πλέον απλό: αυτήν την κυβέρνηση αξίζουμε ως λαός;

Διότι αν όντως τα έθνη έχουν την κυβέρνηση που τους αξίζει – που την έχουν δηλαδή – τότε η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι εφιαλτική: ναι, μας αξίζει αυτή η κυβέρνηση. Η Ελλάδα στην πιο δύσκολη στιγμή των τελευταίων δύο γενεών της, έχει πρωθυπουργό τον ιδρυτή της ΠολΑν, υπουργό υγείας τη στιγμή της κατάρρευσης όλων των υγειονομικών θεσμών τον κύριο Άδωνι - ο έτερος του βασιλοχουντισμού προτίμησε να σνομπάρει - και φυσικά ο κατάλογος άσχετων και επικίνδυνων μόλις αρχίζει. Δημοκρατία εξάλλου έχουμε. Όχι σοβαρής ποιότητας είναι αλήθεια, αλλά δημοκρατία. Έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης δεν υπάρχει. Την κυβέρνηση δεν μας την φόρεσαν, όσο και να μας ενοχλεί. Και αυτό είναι το όνειδος.  Σκεφτείτε να μας έλεγαν δέκα χρόνια πίσω τη σύνθεση της κυβέρνησης αυτής για τη συγκυρία τούτη. Ως αστείο, κι αν θα το παίρναμε…  Η ιστορία όμως δεν χωρατεύει και δε μας χαρίζεται.

Ο Ντε Μεστρ λοιπόν δίκιο είχε. Φυσικά, οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν. Ο τιμωρητικός τόνος αυτής της διατύπωσης προέρχεται από έναν πολέμιο της δημοκρατίας και της πολιτικής νεωτερικότητας. Προσοχή όμως: αυτό δεν την κάνει να στερείται εγκυρότητας. Τουναντίον μάλιστα. Εξάλλου, για τον λόγο αυτό, ο Ντε Μεστρ και οι συν αυτώ στάθηκαν μέχρι τέλους φανατικοί πολέμιοι της δημοκρατίας και ορκισμένοι φιλομοναρχικοί. Διότι στη μοναρχία, υφίσταται μια ελπίδα, μια πιθανότητα, να μην έχεις τον ηγέτη που σου αξίζει. Στη δημοκρατία όμως, τέτοια ελπίδα δεν υπάρχει. Εξάλλου, πίσω από την πρόταση αυτή κρύβεται η χαιρεκακία για την αποτυχία της δημοκρατίας που βλέπουμε να απλώνεται σε ένα υπολογίσιμο τμήμα του ελληνικού λαού δίνοντας τροφή για σκέψη σε λύσεις πραγματικής εκτροπής μέσα στην οδύνη. Όσο απαξιώνεται η δημοκρατία τόσο πιο εύκολος αντίπαλος είναι. Και η μεγαλύτερη ζημιά που προκαλεί η παρούσα κυβέρνηση δεν είναι η αδυναμία της στην καθημερινότητα, αλλά η δύναμή της στον μακρόπνοο ευτελισμό της δημοκρατικής αρχής.

«Ούτε στον εχθρό σου, τέτοια κυβέρνηση», έλεγαν κάποιοι γνωστοί χθες, μετά την ανακοίνωση της νέας σύνθεσης, σε ένα νεοφιλελεύθερο ευρωπαίο διπλωμάτη που περνά τα τρία τελευταία του χρόνια υπερασπιζόμενος τα Μνημόνια. Αυτός κοιτούσε αμήχανα. Αδιάγνωστα… Μήπως όμως τελικά «μόνον στον εχθρό σου τέτοια κυβέρνηση»; Διότι μετά από μερικά τέτοια, παραδίδεσαι, παθαίνεις την ανοσία αυτών που καρτερικά περιμένουν το τελικό χτύπημα. Αυτό φαίνεται να έχει πάθει ο κόσμος εδώ. Τι άλλο κακό να  σε βρει σε καιρό ειρήνης;  Ίσως αυτή και να είναι η επιτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά. Ότι μας έχει αφοπλίσει διαρκώς προετοιμάζοντας μας για τα χειρότερα που έπονται. Διότι δε νομίζω να υπάρχει εχέφρων άνθρωπος πλέον στη χώρα τούτη, όσο αντι-ΣΥΡΙΖΑ και να είναι – που να περιμένει κάτι καλύτερο από αυτήν την κυβέρνηση.

Επείγει λοιπόν να φωνάξουμε και να διεκδικήσουμε πως δεν αξίζουμε ως λαός τέτοια κυβέρνηση. Να τελειώνουμε με αυτόν τον γκροτέσκο εφιάλτη στη πιο δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Αλλιώς, ποιος να ξέρει. Μπορεί όντως να την αξίζουμε...

Δ. Χριστόπουλος

TVXS

Η συστημική αποδόμηση της λειτουργίας των ιδεών

Τα πράγματα συνήθως εξελίσσονται σε μήκος χρόνου και έτσι δεν γίνονται έγκαιρα αντιληπτά, αν κανείς κρίνει μόνον από τα αποτελέσματα παραγνωρίζοντας τα αίτια και εν τέλει τη σχέση αιτίου – αποτελέσματος που υπάρχει σε όλο το γίγνεσθαι. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αιφνιδιάζονται από τα αποτελέσματα της αδράνειάς τους σχετικά με την κατανόηση των αιτίων. Ποια είναι αυτή η αποδόμηση των Ιδεών στην ανθρώπινη ζωή; Εκφράζεται με πλήθος τρόπων, όπως ενδεικτικά:

1) Το ότι συνήθως ο πολίτης (κάθε χώρας) δεν κατανοεί ότι πίσω από κάθε ελευθερία του και δικαίωμά του βρίσκεται μια μεγάλη Ιδέα, σαν θεμελιώδης παρόρμηση της ανθρώπινης φύσης, πέραν του ότι η καθιέρωση της λειτουργίας των μεγάλων ιδεών υπήρξε αποτέλεσμα συγκρούσεων από την αρχαία εποχή, που δείχνουν την μείζονα διαπάλη της οποίας αντικείμενο ήταν η εφαρμογή κάποιων προτύπων-ιδεών, ακόμη και αν δεν αναγνωριζόταν ως τέτοια. Οι ιδέες εκλαμβάνονται μόνον ως εργαλεία  για την ικανοποίηση επιθυμιών που τα καταργεί κανείς όποτε θέλει έχοντας απόλυτη εξουσία επάνω τους.

2) Η πολιτική που υπήρξε το κύριο (αλλά όχι το μόνο) πεδίο των ιδεών - πλην της θρησκείας που δέσποσε στην προηγούμενη περίοδο - ασκήθηκε με τέτοιο ανεύθυνο και ατομιστικό τρόπο που απαξιώθηκε από όλους, πολιτικούς και λαούς, γιατί και οι λαοί συμμετείχαν σε αυτό με τις πράξεις και παραλείψεις τους.

Η υλική ευημερία του δυτικού κόσμου, με το κράτος πρόνοιας και το εύκολο κέρδος που υπήρχε για πολλούς, αποτέλεσε στην πραγματικότητα μία λήθη – και φαίνεται πως εύστοχα ο Βίσμαρκ (και όχι κάποιος δημοκράτης) είχε θεμελιώσει στην πράξη το κοινωνικό κράτος με σκοπό να αποφύγει τις εξεγέρσεις. Αυτό δεν απαξιώνει το κοινωνικό κράτος, αλλά το παράδειγμα χρησιμοποιείται για να ενισχύσει την παρούσα άποψη για το πώς εξέλαβαν οι άνθρωποι το κοινωνικό κράτος: σαν να ήταν το δικαίωμά τους αδιαμφισβήτητο και πως δεν χρειαζόταν αυτοί να κάνουν τίποτε, ότι το κοινωνικό κράτος, σαν ένας θεσμός, θα λειτουργούσε στη θέση της δικής τους απουσίας, ηθικής και πρακτικής, και πως η ουσία της συλλογικότητας ήταν η εξασφάλιση των ατομικών συμφερόντων χωρίς καμμία άλλη προοπτική. Ακριβώς αυτό που προσδοκούσε ο Βίσμαρκ.

Αυτή η σχετική υλική άνεση, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, απαξίωσε τις ιδέες και την ίδια τη σκέψη ως άχρηστες, γιατί στην πραγματικότητα αυτό που ήθελε ο μέσος άνθρωπος (αν και όχι όλοι) ήταν η υλική ευημερία και ο εφησυχασμός. Οι ιδέες - είτε το θέλουμε είτε όχι - φέρουν ένα φορτίο ηθικής παρουσίας και ευθύνης, πράγμα που αντιστρατεύεται αυτή την επιθυμία για εφησυχασμό και αδράνεια. Βέβαια οι περισσότεροι πιστεύουν πως οι ιδέες είναι διανοητικά δημιουργήματα του ανθρώπου, αλλά αυτές είναι οραματικές και δεν βρίσκονται ακριβώς μέσα στην προς το παρόν επιτευγμένη εμβέλεια του ανθρώπου (ηθική, συνειδησιακή, νοητική, συναισθηματική). Μπορούμε να εικάσουμε πως βρίσκονται στις κρυμμένες δυνατότητες του μέλλοντος ως (ας μου επιτραπεί η έκφραση, μια και δεν υπάρχουν κατάλληλες λέξεις) θεμελιώδεις παρορμήσεις του ανθρώπου ή του όντος, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν και άλλες πιο ζωικές, μέσα σε μια δυσαρμονία αμφοτέρων. Γι’ αυτό ο άνθρωπος οφείλει να τις αντιμετωπίσει με κάθε σύνεση και ευπρέπεια, γιατί οι ιδέες είναι συναφείς με τον αληθινό εαυτό. Η σύνεση κατά τον Πλάτωνα ήταν η θεμελιωδέστερη αρετή, και φυσικά δεν εννοούσε με τον όρο «σύνεση» τη συμφεροντολογική επιφύλαξη.

Σήμερα όμως ξαφνικά το οικοδόμημα του κοινωνικού κράτους καταρρέει και όλοι απορούν και αγωνιούν, αλλά παρά ταύτα ακόμη περιμένουν ένα θαύμα για σωτηρία, όπου και πάλι ως σωτηρία θεωρείται η επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση και όχι μια ριζική συνειδησιακή αλλαγή που θα επαναδιευθετήσει τους στόχους της ζωής και κατά συνέπεια και το περιβάλλον.

Ακόμη όμως και η συνείδηση είναι λέξη «άγνωστη» και μισητή, γιατί θυμίζει εκείνο τον αστάθμητο, σχεδόν μεταφυσικό, παράγοντα που μπορεί να ανατινάξει την προσωπική αμεριμνησία, καθώς και τα κοινωνικά συστήματα, που όλα ευαγγελίζονται πως θα σώσουν τον άνθρωπο, χωρίς όμως αυτός να κάνει τίποτα μέσα στη συνείδησή του. Άλλοι θα σκέπτονται γι’ αυτόν, ενώ ο ίδιος θα πρέπει να κάνει μόνον πρακτικές προσπάθειες εφαρμογής και προσαρμογής. Εδώ θα λέγαμε πως είναι εύστοχη και σημαντική η αναφορά του Καντ για την ανωριμότητα του ανθρώπου και την ηθελημένη εξάρτησή του από άλλους στη σκέψη και στην πράξη. Αυτή την ανωριμότητα είχε προσδιορίσει πολύ εύστοχα ο Καντ στο έργο του «Δοκίμια» (Καντ Εμμ., Δοκίμια – 2. Απόκριση στο ερώτημα: Τι είναι Διαφωτισμός, σελ. 42 επ, μετάφραση Ε.Π. Παπανούτσου, εκδόσεις Δωδώνη, 1971). «Διαφωτισμός είναι η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητά του, για την οποία ο ίδιος είναι υπεύθυνος. Ανωριμότητα είναι η αδυναμία να μεταχειρίζεσαι το νου σου χωρίς την καθοδήγηση ενός άλλου. Είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτή την ανωριμότητα, όταν η αιτία της βρίσκεται όχι στην ανεπάρκεια του νου, αλλά στην έλλειψη αποφασιστικότητας και θάρρους να τον μεταχειριζόμαστε χωρίς την καθοδήγηση ενός άλλου…

»Οκνηρία και δειλία είναι οι αιτίες που ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων, αν και η Φύση από καιρό τους έχει ελευθερώσει από ξένη καθοδήγηση, ευχαρίστως μένουν όλη τη ζωή τους ανώριμοι και που γίνεται εύκολο σε άλλους να τους επιβληθούν…

»Για τον κάθε άνθρωπο χωριστά είναι λοιπόν δύσκολο να βγει με δική του προσπάθεια από την ανωριμότητα που του έχει ήδη γίνει φύση. Την έχει μάλιστα αγαπήσει, και πραγματικά είναι στην αρχή ανίκανος να μεταχειριστεί το δικό του νου, γιατί ποτέ δεν τον άφησαν να το δοκιμάσει αυτό. Δόγματα και φόρμουλες, αυτά τα μηχανικά εργαλεία μιας έλλογης χρήσης ή μάλλον κατάχρησης των φυσικών του χαρισμάτων, είναι αλυσίδες μιας διαρκούς ανωριμότητας…».

Τελικά η πράξη άλλα δείχνει και η συνείδηση, όχι σαν λέξη που κρύβει ανόητους συναισθηματικούς ψυχολογισμούς της καθημερινότητας, αλλά σαν λέξη που εκφράζει μια διαδικασία πραγματικής και επίπονης διαδικασίας αυτογνωσίας, θα μπει στη ζωή αναγκαστικά – αλλιώς δεν θα υπάρξει διέξοδος από τα επιδεινούμενα προβλήματα, που δεν θα είναι μόνον οικονομικά.

Αλλά το θέμα των ιδεών είναι πολύ μεγάλο και πιστεύουμε ότι θα ήταν αναγκαίο να το διαπραγματευτούν περισσότεροι του ενός άνθρωποι, γιατί σε ένα συλλογικό εγχείρημα θα έμπαιναν πολλές οπτικές που θα βοηθούσαν σε μια σύνθεση τόσο του περιεχομένου κάθε ιδέας όσο και μεταξύ διαφόρων ιδεών. Και βέβαια το θέμα και πάλι θα έμενε ανοικτό, ακόμη και για το μακρινό μέλλον. Η δε, κατά την άποψή μας, ενυπάρχουσα συστημικότητα στη φύση των ιδεών (βλέπε Το Κράτος στην «ελεύθερη» οικονομία: Κράτος όλων ή Κράτος λίγων; Β΄ΜΕΡΟΣ) δεν έχει καμμία σχέση με τα ιδεολογικά συστήματα που έχουν αναπόφευκτα μια παροδικότητα λόγω των ελλείψεών τους, επιβάλλουν έναν διαχωρισμό των ιδεών και μια οργανωτικότητα απαραίτητη μεν για εφαρμογή, αλλά αποκλείουσα την ολοκληρωμένη έκφραση του περιεχομένου των ιδεών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.

3) Τι έχει αλλάξει σήμερα; Ότι η αποδόμηση συνίσταται πλέον και στη θεσμική αποδόμηση των πεδίων έκφρασης των ιδεών με πρωταρχικό το πεδίο της πολιτικής, αφού προηγήθηκε η ουσιαστική απαξίωση που της έκαναν ως πεδίου διακυβέρνησης (γιατί δεν ήταν διακυβέρνηση, αλλά ιδιοτελής διαχείριση) οι πολιτικοί και οι πολίτες.  Αυτή η θεσμική αποδόμηση του κύριου πεδίου έκφρασης των ιδεών γίνεται με διάφορους τρόπους, μεταξύ των οποίων ενδεικτικά και η μεγάλη απόσταση ή η μη συνάφεια ανάμεσα στους κυβερνώντες και τους κυβερνωμένους, όχι μόνον ως ένδειξη ελιτισμού των πρώτων, αλλά και ως ηθική και γνωστική ανεπάρκεια καθώς και ως έλλειψη πολιτικής βούλησης αμφοτέρων. Για τον ελιτισμό είναι σαφές το νόημα. Η ηθική ανεπάρκεια αποτελεί απόκλιση θεμελιώδη, διότι ο στόχος πια δεν είναι το πολιτικό πεδίο επί του οποίου οφείλει να υπηρετήσει και να λειτουργήσει το άτομο με καθολικά κριτήρια, αλλά ένα άλλο πεδίο ατομικών και συλλογικών συμφερόντων, και η έλλειψη πολιτικής βούλησης αποτελεί απόκλιση, επειδή αυτή δεν υπάρχει ως βούληση, όταν απουσιάζει ένα ευρύτερο όραμα για το μέλλον του ανθρώπου. Το στοιχείο της πολιτικής βούλησης κρίνεται από το στοιχείο της καθολικότητας και όχι της ατομικής ή συλλογικής επιθυμίας,  και αφ’ετέρου από το στοιχείο της διαχρονικότητας του στόχου. Και όταν απουσιάζει η πολιτική βούληση, υπάρχουν μόνον οι ατομικές και συλλογικές επιθυμίες, φόβοι, συμφέροντα, ανάγκες, όλα αλληλοσυγκρουόμενα.

Έτσι το υποκειμενικό στοιχείο της κοινωνικής οργάνωσης ως ζωντανού συστήματος σταδιακά κατέστρεψε τα δομικά αντικειμενικά στοιχεία του, δηλαδή τους θεσμούς (βλέπε Το μη ομολογημένο έλλειμμα της δημοκρατίας). Μόνον που δεν ξέρουμε αν θα υπάρξουν επόμενοι θεσμοί.

Ιωάννα Μουτσοπούλου

Μέλος της ΜΚΟ ΣΟΛΩΝ

TVXS

Οι Έλληνες έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν

Πολλή θετική αποδείχτηκε η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, αφού η χώρα επέστρεψε σε κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, που συνεργάζονται σχεδόν επί 40 χρόνια, με καταπληκτικά αποτελέσματα.

Δυστυχώς, η μεγαλόκαρδη και γενναιόδωρη απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να βάλει στελέχη της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση στέρησε από τη χώρα μας την ευκαιρία να αποκτήσει έναν χρόνο νωρίτερα αυτήν την υπέροχη κυβέρνηση που προέκυψε χθες.

Η νέα κυβέρνηση έχει 41 μέλη και είναι ένα πολύ ευέλικτο σχήμα, ώστε να μπορεί να παίζει άψογα το τεχνητό οφσάιντ και να το βάλει στα πόδια όταν τους πάρουν στο κυνήγι.

Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος παραχώρησε ευγενικά την θέση του πρωθυπουργού στον Αντώνη Σαμαρά, αλλά, αν ο Αντώνης Σαμαράς τα κακαρώσει, ο Βενιζέλος θα γίνει πρωθυπουργός και θα εκφωνήσει και τον επικήδειο.

Φυσικά, στον επικήδειο του Σαμαρά, ο Βενιζέλος θα μιλάει για τον εαυτό του και θα απαριθμεί τα κατορθώματά του.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανέλαβε και το υπουργείο Εξωτερικών, επειδή, αν δεν θέλει να πάει φυλακή, θα πρέπει να αναζητήσει άσυλο σε κάποια χώρα του εξωτερικού.

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για την είσοδο τόσων στελεχών πρώτης γραμμής του ΠΑΣΟΚ σε μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος απάντησε πως «το ΠΑΣΟΚ δεν ξεχνά ότι είναι Δεξιά».

Αίσθηση προκάλεσε η είσοδος στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη θέση του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

Ο Αντώνης Σαμαράς είχε προτείνει το υπουργείο στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αλλά αυτός αρνήθηκε επειδή δεν αισθάνεται ώριμος ακόμη, κι έστειλε τον υπουργιό του.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πρέπει να ικανοποιήσει το αίτημα της Τρόικας για απολύσεις μερικών χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το τέλος του 2013, και κρίνεται ιδανικός γι’ αυτό ρόλο, αφού μάλλον δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του, οπότε θα μπορέσει εύκολα να πείσει τους απολυμένους δημοσίους υπαλλήλους πως η ανεργία είναι καλή φάση· ειδικά, αν είσαι γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και σε χώσει ο μπαμπάς σου στη Βουλή για να είσαι δημόσιος υπάλληλος όπως και όλο σου το σόι.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πολύ χρήσιμος για την κυβέρνηση, αφού, μόλις ο Σαμαράς δει πως η χώρα ναυαγεί οριστικά, θα βάλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ρίξει την κυβέρνηση, ώστε αφενός να γλιτώσει ο Σαμαράς το λιντσάρισμα και αφετέρου να χαρεί ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που ο γιόκας του πήρε εκδίκηση.

Θα μπορούσα να γράφω μέρες γι’ αυτήν την κυβέρνηση και τα στελέχη της -είναι ένας πάρα πολύ εύκολος και γελοίος στόχος- αλλά, ειλικρινά, θέλω να κάνω ένα ερώτημα σε αυτούς που, ακόμα και μετά την χρεοκοπία της χώρας, ψήφισαν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ:

Δεν τους έχετε σιχαθεί πια;

Και καλά, αυτούς δεν τους έχετε σιχαθεί, τους εαυτούς σας δεν τους έχετε σιχαθεί;

Pitsirikos

Για να... ευθυμήσουμε

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος
Παρακαλούμε την προσοχή σας:

• «Αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων, των πολυτεκνικών επιδομάτων, καθώς και των εποχικών επιδομάτων στα επίπεδα που ήταν το 2009. Επίσης, αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν οι ομολογιούχοι και τα ασφαλιστικά ταμεία».

Αυτό που έγινε ήταν νέα μείωση των συντάξεων, νέο «τσεκούρωμα» των πολυτεκνικών επιδομάτων, περαιτέρω διάλυση των Ταμείων.

• «Επέκταση του επιδόματος ανεργίας κατά ένα χρόνο ακόμα, στα δύο χρόνια».

Αυτό που έγινε ήταν επέκταση των... ανέργων και ουχί του επιδόματος.

• «Να μην πέσουν άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα».

Αυτό που έγινε ήταν νέα μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, με το βασικό μισθό να κατρακυλάει στα 400 ευρώ καθαρά.

• «Αντικατάσταση του χαρατσιού από νέο διευρυμένο ΕΤΑΚ, υποφερτό για όλους».

Αυτό που έγινε είναι η διατήρηση του χαρατσιού παρά και ενάντια ακόμα και σε δικαστικές αποφάσεις.

• «Το πλεονάζον προσωπικό από οργανισμούς του Δημοσίου να μην απολύεται, αλλά να μπαίνει σε ειδικό καθεστώς για τρία χρόνια τουλάχιστον».

Αυτό που έγινε είναι να αποφασίζουν και να διατάζουν την εν ριπή οφθαλμού απόλυση χιλιάδων ανθρώπων, όπως έγινε στην ΕΡΤ.

• «Μέτρα για τους δανειολήπτες».

Αυτό που έγινε είναι να ανακοινώνει πλαγίως ο υφυπουργός Σκορδάς για λογαριασμό των τραπεζιτών τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς των σπιτιών του καταχρεωμένου λαού στις τράπεζες.

Τα όσα διαβάσατε είναι μερικά από τα «18 σημεία της ΝΔ», όπως τα είχε παρουσιάσει ο κ. Σαμαράς. Τα είχε παρουσιάσει και είχε... δεσμευτεί επ' αυτών, προεκλογικά.

Δεδομένων των εξελίξεων, καθώς πολύς λόγος γίνεται για νέες εκλογές και για νέα κυβερνητικά σχήματα, μέσω των οποίων οι φορείς τους θα υπηρετήσουν το λαό με την ίδια ως τώρα αξιοπιστία και συνέπεια, είπαμε να τα θυμηθούμε. Για να ευθυμήσουμε...

Κοίτα ποιοι είναι στην κυβέρνηση

Με αφορμή το λουκέτο στην ΕΡΤ, η ΔΗΜΑΡ μοιάζει να αποχωρεί από τον κυβερνητικό συνασπισμό και η κυβέρνηση θα αποτελείται πια από υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Αν αυτό συμβεί, οι Έλληνες θα δουν ξεκάθαρα πια το έγκλημα που συνεχίζεται.

Αν η ΔΗΜΑΡ δεν προσχωρούσε στον κυβερνητικό συνασπισμό μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, θα είχαμε μια κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ.

Δηλαδή, θα είχαμε μια κυβέρνηση με τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα επί 38 χρόνια, την διέλυσαν, την ξέσκισαν και την οδήγησαν στην χρεοκοπία και τα Μνημόνια.

Μια τέτοια κυβέρνηση δεν θα άντεχε πολύ γιατί οι μάσκες θα έπεφταν γρήγορα -αφού και ο πλέον ηλίθιος θα αντιλαμβανόταν πως Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ είναι ουσιαστικά ένα κόμμα, και πως δεν μπορούν να σώσουν την χώρα αυτοί που την κατέστρεψαν-, οπότε ήρθε η ΔΗΜΑΡ, ως αριστερή τσόντα, να «νομιμοποιήσει» την κυβέρνηση, να την μασκαρέψει και να της δώσει ανάσα.

Οι λόγοι που η ΔΗΜΑΡ επέλεξε να συμπαραταχτεί στην κυβέρνηση με την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ -αν και προεκλογικά ο Φώτης Κουβέλης το απέκλειε μετά βδελυγμίας- αφορούν τα στελέχη της. Δεν ξέρω γιατί έδωσαν άλλοθι σε δυο διεφθαρμένα και σάπια κόμματα αλλά θα είχαν τους λόγους τους…

Είναι αδύνατον να παρακολουθήσεις τις κωλοτούμπες των πολιτικών που συμμετέχουν στην κυβέρνηση -και όχι μόνο αυτών-, οπότε θεωρώ χάσιμο χρόνου να προσπαθήσει κάποιος να αναλύσει και να εξηγήσει την συμπεριφορά τους.

Φυσικά, η μόνιμη δικαιολογία για όλες τις πολιτικές κωλοτούμπες -από τον Σαμαρά ως τον Κουβέλη- είναι η σωτηρία της χώρας από την χρεοκοπία.

Σήμερα, το επιχείρημα αυτό δεν στέκει πια, αφού η χώρα βρίσκεται σε ακόμα χειρότερη οικονομική κατάσταση από αυτή που βρισκόταν τον περσινό Ιούνιο, ενώ στην άθλια οικονομική κατάσταση έχει προστεθεί ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα: η δημοκρατία εκτροχιάζεται και η χώρα κυλάει γοργά προς τον φασισμό.

Κι όμως, υπάρχουν πολιτικοί και πολίτες που θεωρούν πως, μπροστά στην χρεοκοπία, δεν πειράζει να αφαιρεθούν κάποιες δημοκρατικές ελευθερίες, ενώ κάποιοι το απαιτούν κιόλας.

Είναι όλοι τους επικίνδυνοι.

Από την ημέρα που η Ελλάδα χρεοκόπησε, επισήμανα άπειρες φορές πως το κύριο πρόβλημα της χώρας δεν είναι η χρεοκοπία αλλά η απουσία της Δικαιοσύνης.

Πιάστηκε το χέρι μου να γράφω πως, αν δεν αποδοθεί Δικαιοσύνη, δεν έχουμε καμία ελπίδα.

Πιάστηκε το χέρι μου να γράφω πως με λιγότερα μπορούμε να ζήσουμε αλλά, χωρίς Δικαιοσύνη, είμαστε τελειωμένοι.

Το αποτέλεσμα είναι, εν έτει 2013, τρία χρόνια μετά την χρεοκοπία, να βρίσκονται ακόμα στην κυβέρνηση τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν την χώρα από το 1974 και μετά.

Επίσης, μετά το «αποφασίζουμε και διατάζουμε» του Σαμαρά που έκλεισε την ΕΡΤ, η χώρα στερείται πια της δημόσιας τηλεόρασης -παγκόσμια πρωτοτυπία για δημοκρατική χώρα- και τις δημόσιες συχνότητες νέμονται πια αποκλειστικά παράνομα ιδιωτικά κανάλια που ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν -μαζί με τους εκάστοτε κυβερνώντες- τεράστια ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας· χτες το βράδυ, οι πολίτες που δεν έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο μπορούσαν να ενημερωθούν για τις πολιτικές εξελίξεις μόνο από τους Πρετεντέρηδες και άλλους δημοσιογράφους συμφερόντων Μπόμπολα, Αλαφούζου κλπ.

Όλες οι εξουσίες είναι συγκεντρωμένες στην πολιτική και οικονομική ελίτ που έφαγε τις σάρκες της Ελλάδας.

Οι εκλογές του περασμένου Ιουνίου ήταν μια μοναδική ευκαιρία για τους Έλληνες να αποδείξουν πως επιθυμούν Δημοκρατία και Δικαιοσύνη.

Αυτή η ευκαιρία χάθηκε.

Οι Έλληνες πολίτες επιβράβευσαν -για μια ακόμα φορά- τα δυο κόμματα που έκαναν την Ελλάδα ανέκδοτο.

Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες μπορούσαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων -πάντως η κυβέρνηση που προέκυψε αποδείχτηκε και κατώτερη των περιστάσεων, και επικίνδυνη-, αλλά τουλάχιστον θα εκφραζόταν η επιθυμία των πολιτών για Δικαιοσύνη και κάθαρση.

Σήμερα, νομίζω πως είναι πια πολύ αργά.

Αν, μετά τις επόμενες εκλογές, προκύψει κυβέρνηση από κόμματα που δεν είχαν ποτέ την εξουσία και αυτή η κυβέρνηση αποδειχθεί ικανή και τίμια, δεν θα έχει να αντιμετωπίσει μόνο μια πραγματικά διαλυμένη χώρα αλλά και τη λυσσαλέα επίθεση από τα μέλη της οικονομικής ολιγαρχίας και μαφιοκρατίας που αφενός θα νιώσουν πως απειλούνται τα προνόμιά τους και αφετέρου θα πρέπει να πάρουν τον δρόμο για το δικαστήριο.

Από την άλλη, εδώ που έφτασαν τα πράγματα, η χώρα δεν χρειάζεται κυβέρνηση αλλά θαυματοποιούς.

Αργήσαμε πάρα πολύ.

Οι Έλληνες πολίτες -στην πλειοψηφία τους- αποδεικνύονται διαρκώς κατώτεροι των περιστάσεων.

Και δεν έχουμε καμιά δικαιολογία πια.

Τα ξέραμε όλα.

Και κάναμε τις επιλογές μας.

Δεν πάμε σε εκλογές. Πάμε σε πλήρη εκτροπή.

Καλή τύχη.

Pitsirikos

Πολλές οι ... συσκέψεις

Νέα σύσκεψη μεταξύ των Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη θα πραγματοποιηθεί απόψε, αφού οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί αποφάσισαν να γνωριστούν καλύτερα μεταξύ τους επειδή δεν τους κάνει κανείς άλλος παρέα, οπότε είναι αναγκασμένοι να τρώνε ο ένας τον άλλον στη μάπα.

Η σύσκεψη θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χτες αλλά ο Φώτης Κουβέλης προέβαλε σθεναρή αντίσταση επειδή ήθελε να πάει σπίτι του και να παρακολουθήσει το «Your Face Sounds Familiar», όπου η αγαπημένη του Μαντώ θα έκανε τον Ταρζάν.

Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης δεν έχουν καταλήξει σε συμφωνία για την ΕΡΤ, αν και η αλήθεια είναι πως έχουν καταλήξει σε συμφωνία αλλά δεν ξέρουν πώς να μας το πουν.

Σε δηλώσεις που έκαναν μετά τη συνάντηση, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης δεν αναφέρθηκαν στην ΕΡΤ -αλλά στη δημόσια ραδιοτηλεόραση-, ενώ, παράλληλα «ξέχασαν» να αναφερθούν στους εργαζόμενους της ΕΡΤ, οπότε είναι ολοφάνερο πως δεν τους ενδιαφέρει ούτε για την ΕΡΤ, ούτε για τους εργαζόμενους αλλά μόνο για την προσωπική τους επιβίωση.

Ο Σαμαράς ξέρει πως είναι τελειωμένος, ο Βενιζέλος ξέρει πως είναι για τη φυλακή και ο Κουβέλης είναι η πιο τρανή απόδειξη πως δεν υπάρχει Αριστερά επειδή δεν υπάρχουν αριστεροί.

Σύμφωνα με πληροφορίες από τα επιτελεία των κομμάτων, οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί δεν συζήτησαν μόνο το θέμα της ΕΡΤ αλλά και άλλα καυτά πολιτικά θέματα, όπως το όνομα που θα δώσει ο Τσίπρας στον γιο του και το βιβλίο της Γιάννας Αγγελοπούλου, η οποία επιστρέφει από το σκι και μάλλον θα ασχοληθεί με την πολιτική επειδή κατάλαβε πως -τώρα που το lifesyle και τα λούσα δεν πουλάνε πια- ο μόνος τρόπος για να προσέξουμε τις τουαλέτες της και τα κοσμήματά της είναι να γίνει πρωθυπουργός.

Οι εκλογές μοιάζουν να απομακρύνονται μερικούς μήνες και αυτό είναι πολύ θετικό, αφενός επειδή οι εκλογές δεν παίζουν κανένα ρόλο και αφετέρου επειδή έχει αποδειχτεί εκατοντάδες φορές πως οι Έλληνες δεν ξέρουν να ψηφίζουν.

Πάντως, οι επόμενες εκλογές θα έχουν μεγάλη πλάκα επειδή θα γίνουν μέσα σε πάρα πολύ άσχημες συνθήκες και οι Έλληνες θα χρειαστεί να επιδείξουν κάτι για το οποίο δεν φημίζονται: συνείδηση.

(Η τύχη των εργαζόμενων της ΕΡΤ είναι στα δικά τους χέρια και αυτή τη στιγμή έχουν μεγάλη δύναμη. Δεν ξέρω αν το έχουν καταλάβει -η εμμονή τους στα κόμματα λέει πως μάλλον όχι-, και αν μπορούν να το διαχειριστούν. Θα το διαπιστώσουμε σύντομα.)

Pitsirikos

Πώς εξαπατούν, κλέβουν και ξεπλένονται

Του Κώστα Βαξεβάνη 

 

Το πρόβλημα δεν είναι πως το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Αλλά πως το κεφάλι του ψαριού είναι σε πλήρη αποσύνθεση, σκουληκιασμένο και δηλητηριάζει τα πάντα γύρω του. Η διαφθορά και η ατιμωρησία δεν είναι έννοιες «γενικής ευθύνης» και αόριστης απόδοσης. Παράγονται και αναπαράγονται με πρωταγωνιστές τους τοποτηρητές της Δημοκρατίας. Όλοι οι πολιτικοί δεν είναι ούτε απατεώνες ούτε κλέφτες. Μια τέτοια θεώρηση όχι μόνο αποτελεί γενίκευση, αλλά ευνοεί και τον φασισμό. Γιατί τότε φροντίζουν να μην δικαστούν ακόμη και όταν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής; Με εξαίρεση τον Τσοχατζόπουλο και ίσως τον Παπακωνσταντίνου, κανένας υπουργός δεν έχει, όχι απλώς δικαστεί, όπως θα συνέβαινε για κάθε έλληνα πολίτη, αλλά ούτε καν απολογηθεί για σοβαρές κατηγορίες σκανδάλων. Και στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε για τον σκανδαλώδη «νόμο περί ευθύνης υπουργών», που θεσμοθετεί την ατιμωρησία, αλλά για μια πρακτική μέσα στο Κοινοβούλιο. Ακόμη και όταν δικογραφίες με στοιχεία κατά υπουργών τρυπούν το δίχτυ προστασίας που βάζει ο προκλητικός νόμος και φτάνουν στη Βουλή με μεθόδευση που θυμίζει μαφία, τις αφήνει στα συρτάρια μέχρι την παραγραφή των αδικημάτων. Η διακομματική συναίνεση μπορεί να είναι σπάνιο φαινόμενο για την αίθουσα του κοινοβουλείου κάνει όμως συχνά βόλτες στα συρτάρια που κρύβονται οι δικογραφίες.

Απο τις 6 Απριλίου 2004 έως τις 29 Ιανουαρίου 2013, στη Βουλή έχουν διαβιβαστεί 214 δικογραφίες, οι οποίες αφορούν υπουργούς και υφυπουργούς κυβερνήσεων. Για ελάχιστες από αυτές τις υποθέσεις έχουν γίνει Εξεταστικές Επιτροπές, οι οποίες εξέτασαν ευθύνες των υπουργών. Από αυτή όλη τη διαδικασία «απόδοσης Δικαιοσύνης», στο δικαστήριο έχει οδηγηθεί μόνο ο Άκης Τσοχατζόπουλος, αλλά για το αδίκημα ,του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, το οποίο δεν έχει παραγραφεί. Τα υπόλοιπα αδικήματα όπως αυτό της παράβασης καθήκοντος έχουν παραγραφεί.

Πρώτα ο νόμος και μετά η Ομερτά

 

Η εξέταση των ποινικών ευθυνών κάποιου μέλους κυβέρνησης υπουργού ή υφυπουργού δεν γίνεται από την τακτική δικαιοσύνη, αλλά από την Βουλή. Οταν δηλαδή το όνομα κάποιου υπουργού ή υφυπουργού εντοπιστεί σε κάποια εισαγγελική έρευνα τότε ο φάκελος διαβιβάζεται μέσω του Αρείου Πάγου στη βουλή. Ο εισαγγελέας δεν έχει δικαίωμα ή πολύ περισσότερο απόδοσης ευθυνών.

Τα περί ευθύνης υπουργών προβλέπονται από το άρθρο 86 του Συντάγματος και τον νόμο 3126/2003, ο οποίος ως συνδεδεμένος με το Σύνταγμα δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο με αναθεώρηση του Συντάγματος. Και τα δυο είναι δημιουργήματα Βενιζέλου και εξασφαλίζουν την ατιμωρησία των υπουργών. Οι υπουργοί δεν ελέγχονται και δεν δικάζονται όπως οι υπόλοιποι έλληνες πολίτες. Το πιο προκλητικό είναι πως τα αδικήματα τους παραγράφονται όχι σε 5 χρόνια (πλημμέλημα) ή σε 15 (κακούργημα), αλλά με βάση τις κοινοβουλευτικές συνόδους.

 
Δηλαδή το αδίκημα του υπουργού παραγράφεται με τη λήξη της δεύτερης τακτικής συνόδου της επομένης του αδικήματος βουλευτικής περιόδου. Αν, για παράδειγμα, κάποιος υπουργός διαπράξει κακούργημα σήμερα και σε 3 μήνες γίνουν εκλογές, τότε σε δύο συνόδους, που η καθεμία είναι από 5 μήνες έως ένα χρόνο, το αδίκημα παραγράφεται.

Ο νόμος πλυντήριο όμως συμπληρώνεται μια πρακτική πλυντήριο που υπάρχει σιωπηλά στη Βουλή. Η δικογραφία φτάνει, ανακοινώνεται στη Βουλή και στη συνέχεια η δικογραφία μπαίνει στα συρτάρια,περιμένοντας την παραγραφή. 

 

Πώς λειτουργεί το κομματικό καρτέλ; 

 

Οι δικογραφίες εναντίον υπουργών, μπορεί να σχηματίζονται από μηνύσεις, από έρευνες που προκύπτουν από δημοσιεύματα ή από έρευνες που κάνουν εισαγγελείς και επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης-ελεγκτές για υποθέσεις. Όταν ο εισαγγελέας «ακουμπήσει» όνομα μέλους κυβέρνησης, τότε διαβιβάζει τη δικογραφία στον Άρειο Πάγο και αυτός με τη σειρά του μέσω του υπουργείου Δικαιοσύνης στη Βουλή. Όταν η δικογραφία φτάσει στη Βουλή, την ίδια ή την επόμενη ημέρα ο προεδρεύων ανακοινώνει τυπικά την άφιξη με την εξής διατύπωση: «Κυρίες και κύριοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης διαβίβασε στη Βουλή δικογραφία που αφορά τον υπουργό τάδε». Στη συνέχεια η δικογραφία αρχειοθετείται και ο κάθε βουλευτής μπορεί, αν το επιθυμεί, να πάει στο αρχείο για να ενημερωθεί για τη δικογραφία.

Αν συνυπογράψουν από 30 βουλευτές και πάνω, η Βουλή ψηφίζει αν θα δημιουργηθεί Εξεταστική Επιτροπή, η οποία θα εξετάσει τις πιθανές ευθύνες υπουργών. Προκειμένου να γίνει αυτό, απαιτούνται 151 ψήφοι. Αν η Εξεταστική Επιτροπή εντοπίσει ενδείξεις ενοχής τότε συγκροτείται, πάλι με ψηφοφορία, Προανακριτική Επιτροπή, η οποία θα προτείνει ή όχι ψηφοφορία για την παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο. Είναι προφανές πως για να παραπεμφθεί σε δίκη υπουργός πρέπει να περάσει η υπόθεση από αλλεπάλληλες ψηφοφορίες, που σπάνια έχουν σχέση με την απόδοση Δικαιοσύνης.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με τον πρώην υπουργό Ναυτιλίας Αριστοτέλη Παυλίδη. Ο πρώην υπουργός είχε καταγγελθεί από τον εφοπλιστή Φ. Μανούση, ότι εισέπραξε μέσω συνεργάτη του 657.000 ευρώ προκειμένου να τον διευκολύνει να συμμετάσχει σε διαγωνισμό για τις άγονες γραμμές των νησιών. Κατηγορούμενος στην ίδια υπόθεση είναι ο συνεργάτης του υπουργού Π. Ζαχαρίου, ο οποίος δικάζεται για την υπόθεση. Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών με το 581/2011 βούλευμα του παρέπεμψε σε δίκη τον Ζαχαρίου, αποδεχόμενο πως πρότεινε να διευκολύνει τον εφοπλιστή με την προϋπόθεση «να εξασφαλίσουν τα γεράματα τους και να καλυφθούν τα χρέη από διαμέρισμα που πήρε στη θυγατέρα του ο υπουργός». Παρότι όχι μόνο υπήρχαν ενδείξεις για τον χρηματισμό αλλά και στοιχεία, η ελληνική Βουλή ναι μεν συγκρότησε Προανακριτική Επιτροπή, αλλά δεν παρέπεμψε ποτέ τον κ. Παυλίδη στο Ειδικό Δικαστήριο.

 
Στην περίπτωση του Χρήστου Μαρκογιαννάκη, για τον οποίο η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής πρότεινε να δημιουργηθεί Προανακριτική Επιτροπή για να ερευνηθούν οι ευθύνες του στην προμήθεια του συστήματος Cal των Ολυμπιακών Αγώνων, οι βουλευτές ψήφισαν να μην παραπεμφθεί, παρά το γεγονός ότι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ πρότεινε την παραπομπή του. Το τραγικό είναι πως, μετά τις παραγραφές ή τις μη παραπομπές τους, οι υπουργοί εμφανίζονται επικοινωνιακά ως αθώοι, ενώ η αλήθεια είναι πως δεν παραπέμφθηκαν για να δικαστούν όπως θα συνέβαινε με κάθε έλληνα πολίτη.

 
Άλλη μία περίπτωση είναι αυτή του Πέτρου Δούκα, για τον οποίο η έρευνα του εισαγγελέα για το Βατοπέδι κατέδειξε ως υπεύθυνο για το σκάνδαλο μαζί με δύο ακόμη υπουργούς. Τα αδικήματα όμως του υπουργού είχαν παραγραφεί. Έτσι όχι μόνο εμφανίστηκε ως «αθώος», αλλά έκανε και αγωγή στο Hot Doc για τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης.

 

Περιμένοντας την παραγραφή

 

Από τις 214 δικογραφίες που διαβιβάστηκαν στη Βουλή τα τελευταία χρόνια και αφορούν υπουργούς, οι 100 περίπου σχετίζονται με μηνύσεις πολιτών εναντίον τους. Κάποιες πραγματικά ανήκουν στην κατηγορία ανυπόστατων καταγγελιών. Αρκετές όμως από αυτές είναι μηνύσεις πολιτών βάσει των οποίων στοιχειοθετείται αδίκημα. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η μήνυση του πλοίαρχου του λιμενικού Δημήτρη Σκάλκου κατά του Μ. Κεφαλογιάννη για παράβαση καθήκοντος. Ο υπουργός αρνήθηκε να υπογράψει χαρτιά που απαιτούνταν από τον νόμο και μηνύθηκε από τον αξιωματικό. Η δικογραφία διαβιβάστηκε ατή Βουλή και αφέθηκε να οδηγηθεί στην παραγραφή. Κανένας πολίτης που έχει αδικηθεί και στρέφεται εναντίον υπουργού, ακόμη και αν αυτός είναι εμφανώς ένοχος, δεν πρόκειται να βρει το δίκιο του. Η υπόθεση δεν θα φτάσει ποτέ στο δικαστήριο.

 
Είναι αντιπροσωπευτικό το ύφος και η αλαζονεία πολλών υπουργών με τους οποίους επικοινωνήσαμε στο πλαίσιο αυτής της έρευνας για να τους θυμίσουμε υποθέσεις στις οποίες ήταν εμπλεκόμενοι. Με ύφος αυτού που γνωρίζει καλά πως δεν πρόκειται να πάθει το παραμικρό, μας δήλωναν πως «οι συνάδελφοι μου στη Βουλή δεν ασχολήθηκαν καν με το θέμα γιατί ήταν ανυπόστατο».

Οι περισσότερες δικογραφίες έχουν αρκετά ενοχοποιητικά στοιχεία για να κινηθεί η διαδικασία έρευνας ή και δίωξης υπουργών. Αφήνονται να παραγραφούν και η απάντηση της Προεδρίας της Βουλής είναι πως δεν υπήρξε ο ελάχιστος αριθμός των 30 βουλευτών για να υπογράψουν ώστε να κινηθούν οι διαδικασίες. Όσα αδικήματα υπουργών έχουν διαπραχθεί έως το 2009 έχουν παραγραφεί με αυτή τη μαφιόζικη μέθοδο που επιχειρείται να εμφανιστεί ως έλλειψη ενοχοποιητικών στοιχείων.

Περισσότερα στην έντυπη έκδοση του περιοδικού

 

“Hot Doc”

 

http://gregordergrieche.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8306.html?utm_source=feedly