Το δέντρο

Το δέντρο που μας πλήγωσε είχε λουλούδια σήμερα το μεσημέρι. Κάποιοι δεν ξεχνούν. Ίσως, να μη μας μείνει τίποτε άλλο από την Μνήμη. Αλλά η Μνήμη είναι τα πάντα.

Δεν είναι ένα τίποτα η ανθρώπινη ζωή. Ο Δημήτρης Χριστούλας έζησε εδώ μαζί μας. Αγάπησε, αγαπήθηκε, δημιούργησε. Υπήρξε. Έζησε.

Pitsirikos

Carlo Guiliani: γράφοντας με αίμα τη σύγχρονη ιστορία

Εκείνη την Παρασκευή του 2001, ο Carlo Guiliani βρέθηκε μαζί με χιλιάδες άλλους ανθρώπους απ' όλο τον κόσμο στη Γένοβα για να συμμετάσχει στις διαδηλώσεις κατά των ηγετών της G8. Χιλιάδες όμως ήταν και οι αστυνομικοί που σκοπός τους ήταν να προφυλάξουν την «ομαλή διεξαγωγή» της συνάντησης των ισχυρών του πλανήτη. Οι διαμαρτυρίες των συγκεντρωμένων εξελίχθηκαν σε βίαιες συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών. Η σύγχυση που ακολούθησε ήταν μεγάλη και η δραστηριοποίηση των δυνάμεων καταστολής ακόμη μεγαλύτερη απαντώντας δυναμικά στους διαδηλωτές. Δακρυγόνα και χημικά απ'τη μια, ρίψη αντικειμένων και πέτρες, απ’ την άλλη.

Σύμφωνα με την εκδοχή της αστυνομίας, σε αυτά τα αντικείμενα περιλαμβανόταν και ένας πυροσβεστήρας, τον οποίο φέρεται να κρατούσε στα χέρια του ο Carlo με σκοπό να τον εκτοξεύσει κατά ενός αστυνομικού οχήματος. Σε αυτό το όχημα ήταν επιβιβασμένος και ο αστυνομικός Mario Placanica που, βλέποντας τον νεαρό να πλησιάζει το αυτοκίνητο, σήκωσε το όπλο του και τον πυροβόλησε στο κεφάλι, αφήνοντάς τον νεκρό. 

Αυτό, όμως που ακολούθησε θα μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη όλων όσοι παρακολουθούσαν τα γεγονότα είτε από την τηλεόρασή τους είτε ζωντανά. Ενώ ο Carlo ήταν ξαπλωμένος στην άσφαλτο, ο οδηγός του αστυνομικού οχήματος, μετά τον πυροβολισμό, έκανε όπισθεν περνώντας πάνω από το σώμα του νεαρού ακτιβιστή, ξανακινήθηκε προς τα εμπρός περνώντας για δεύτερη φορά από πάνω του και τελικά σταμάτησε λίγα μέτρα πιο κάτω.

Φρίκη και φόβος ήταν τα δύο συναισθήματα που έκαναν όλους όσοι βρίσκονταν στην πλατεία να παγώσουν. Ορισμένοι έτρεξαν να βοηθήσουν τον Carlo, αλλά το αίμα που έρεε στο πρόσωπό του δήλωνε ότι ήταν πια νεκρός.

Ο αστυνομικός που πάτησε τη σκανδάλη τέθηκε υπό κράτηση, για να αθωωθεί στη δίκη που ακολούθησε, καθώς ο δικαστής απεφάνθη πως η σφαίρα χτύπησε τον Carlo μετά από εξοστρακισμό. Όσο για τον οδηγό που πάτησε το κορμί του, το δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν μπορεί να ασκηθεί δίωξη εις βάρος του, γιατί ο Carlo Guiliani ήταν ήδη νεκρός όταν πέρασε με το αυτοκίνητο από πάνω του. Ωστόσο, οι γιατροί που εξέτασαν τη σορό του 23χρονου μετά το θάνατό του, διέγνωσαν ότι η καρδιά του Carlo Giuliani χτυπούσε ακόμα και αφού τον πάτησε το όχημα, κάτι που επιβεβαίωσε και ο ιατροδικαστής Marco Salvi. Ο ίδιος ιατροδικαστής κατέθεσε σε μια άλλη δίκη διαδηλωτών της Γένοβα ότι η σφαίρα που χτύπησε τον Giuliani κινήθηκε σε ευθεία γραμμή.

Μετά από 8 χρόνια, στις 25 Αυγούστου 2009, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ότι ο Mario Placanica βρισκόταν σε αυτοάμυνα τη στιγμή που πυροβόλησε, συνεπώς δεν έκανε κατάχρηση εξουσίας χρησιμοποιώντας υπερβολική βία.

Ο Αμερικανός καταδικασμένος σε θάνατο Mumia Abu-Jamal, σχολιάζοντας την υπόθεση, έγραψε λίγο μετά το θάνατο του Giuliani: «Με αυτήν τη βάρβαρη σφαγή, το μήνυμα που μας στέλνουν είναι ότι η αντι-παγκοσμιοποίηση αποτελεί ποινικό αδίκημα. Το προτεταμένο όπλο εμπρός στο πρόσωπο ενός Ιταλού αναρχικού που έχει καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, απεικονίζει την κλιμάκωση των επιχειρήσεων των ενόπλων δυνάμεων του κεφαλαίου».

Το αμερικανικό περιοδικό «Time», είχε σχολιάσει ειρωνικά τη δολοφονία του Carlo Giuliani τον Ιούλιο του 2001, γράφοντας: «Ό,τι σπέρνεις, θερίζεις ». Ο θάνατος του 23χρονου ακτιβιστή πυροδότησε την αγανάκτηση πολλών ανθρώπων ανά τον κόσμο ενώ αποτέλεσε παράλληλα έμπνευση για πολλούς νέους και καλλιτέχνες.

Συνθήματα στους τοίχους υπενθυμίζουν ότι «ο Carlo ζει» ενώ τραγούδια στη μνήμη του από νεανικά πανκ-ροκ και χιπ χοπ συγκροτήματα αποτυπώνουν τον αγώνα ενός ασυμβίβαστου νέου χαράζοντάς τον ανεξίτηλα στη μνήμη μας.

TVXS

Αιματόεν έλκος

Ο δεύτερος θάνατος των παιδιών που χάθηκαν στη Λάρισα είναι γεγονός. Ασεβείς πολιτικάντηδες, επιπόλαιοι τηλεκάλαμοι και ανοξείδωτοι σχολιαστές πασχίζουν μέρες τώρα να αποσυνδέσουν το θλιβερό συμβάν από τη βασική γενεσιουργό αιτία του: την εγκληματική τυφλότητα των ιθυνόντων στο θέμα του οικιακού πετρελαίου. Την εξοντωτική αδιαφορία τους για τις επιπτώσεις στην κοινωνία και στον ψυχισμό των Ελλήνων.

Το μοιρολόι για τα παιδιά δεν αρκεί να είναι θρηνώδες. Οφείλει να είναι καταγγελτικό. Το μοιραίο γεγονός δεν συνιστά μεμονωμένο «περιστατικό» για να εκτοπιστεί στη σφαίρα του ατυχήματος ούτε ανάγεται πρωτίστως στο πεδίο της προσωπικής ευθύνης, όπως επιχειρούν να το παρουσιάσουν οι απολογητές του Μνημονίου. Δεν είναι «περιστατικό» ο θάνατος στη Λάρισα. Είναι σβησμένο κεράκι, το τελευταίο χρονικά σε μια μελαγχολική σειρά σβησμένων κεριών. Είναι ακόμη δυό ζωές που χάθηκαν σ' αυτά τα φρικώδη χρόνια της αμείλικτης μνημονιακής καταιγίδος. Εξ αιτίας της.

Εδώ, παγερή η πραγματικότητα. Μια αλυσίδα θανάτου και θρυμματισμένης ζωής: οι αυτοκτονίες πύκνωσαν. Οι ανέστιοι αυξήθηκαν. Οι ουρές στα συσσίτια μεγαλώνουν. Οι ικέτες για λίγα πορτοκάλια και ζαρζαβατικά πληθύνονται. Οι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου δηλητηριάζονται αργά από την αυτοσχέδια θέρμανση, αποτύπωμα προφανούς απορίας και ένδειας. Τα κρούσματα ψυχικής διαταραχής περισσότερα παρά ποτέ. Και, βέβαια, ο νέος ξεριζωμός, η μετανάστευση...

Ιδού απτές οι επιπτώσεις της νέας κατοχής. Ιδού, προπάντων, πώς παιδεύει σήμερα η χώρα τα παιδιά της, Ελληνόπουλα και ξένα που νιώθουν παιδιά της και βασανίζονται εξίσου είτε από βλακώδη ελληνόμετρα και δοσομετρητές ελληνικότητος είτε από κατηχητικά φαιάς δυσπλασίας...

Και να γιατί άλλα παιδιά εξανίστανται και γίνονται μολότοφ, αυτοπυρπολούμενα μέσα στο ιλιγγιώδες της άγουρης εναντίωσης, άλλα παίρνουν των ομματιών τους και στερούν μοιραία τη χώρα τους από φρέσκα μυαλά και ανατατικά ερεθίσματα και άλλα -άμαθα και αλαφιασμένα- προσπαθούν μέσα στην άψη της νεότητος να καταλάβουν, να μάθουν, να προσαρμοστούν.

Οι ποικιλώνυμοι απολογητές του Μνημονίου, με κάποιες αποχρώσεις στα δηλητηριώδη της κοινοτοπίας τους, δεν παρακάμπτουν απλώς το μαύρο δελτίο των συμβάντων, αλλά ξορκίζουν την καταγραφή και προβολή τους είτε πρόκειται για τους εξόριστους των δρόμων και των συσσιτίων, τους ικέτες στις λαϊκές αγορές, τους απελπισμένους μπροστά στα κλειστά μαγαζιά τους και την πληθώρα των ανέργων είτε για τον πυκνό κατάλογο των απονενοημένων διαβημάτων. Διατείνονται ότι αυτά -και όχι η ασκούμενη πολιτική- επιτείνουν την κατάθλιψη της χώρας και αμαυρώνουν την εικόνα της στο εξωτερικό! Εφτασαν στο σημείο τινές εξ αυτών να ισχυριστούν ότι οι αυτοκτονίες οφείλονται σε εγγενή παθολογικά στοιχεία (βαριάς μορφής κατάθλιψη) και όχι στις δυσμενείς και ολέθριες εξελίξεις ή έστω στο συνδυασμό εύθραυστου ψυχισμού και ασήκωτου οικονομικού βάρους.

Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια ανοίκεια και ανόητη επιχείρηση να αποκρυβούν οι πληγές και να αποσιωπηθεί το αιματόεν έλκος. Λες και δεν μαρτυρεί η οδυνηρή πραγματικότητα το συμβαίνον. Λες και κινούνται στο χώρο του μύθου η ένδεια, η απόγνωση, η απελπισία, το αδιέξοδο. Λες και δεν βλέπει ο κόσμος τη χώρα του με χαίνουσες τις πληγές και ανοιχτά τα σωθικά της. Λες και δεν ζει στην κόλαση. Λες και οι υπαρκτές υπερβολές στην προβολή και ερμηνεία μελαγχολικών γεγονότων είναι ικανές να κατασκευάσουν ψευδή εικόνα...

Το αγχώδες αυτό φώτοσοπ είναι απόλυτα συμβατό με τις κατά καιρούς οργανωμένες εκστρατείες ενοχοποίησης της κοινωνίας («Μαζί τα φάγαμε»). Επομένως, με τη μετάθεση της ευθύνης από τους ολετήρες στα θύματα... Ταυτόχρονα, η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα φωταγωγεί τη λεωφόρο της ανοχής ακόμη και για εξόχως δυναστικά νέα μέτρα. Κάτι σαν «καλά είμαστε» έστω και με το γλίσχρο μεροκάματο των 400 ευρώ, με τη «σωτήρια» ύπαρξη έστω και ενός εργαζόμενου σε κάθε οικογένεια, με την εκποίηση του δημόσιου πλούτου («Τι να κάνουμε, είναι δύσκολες οι συνθήκες») και την αποδοχή ποικίλων μορφών προσωπικού εκμηδενισμού και συλλογικής καταρράκωσης.

Η Ελλάδα των γραικύλων και των ολίγιστων πάντα παίδευε τα παιδιά της. Με τον τρόπο της. Οταν τα μάθαινε να συμπεριφέρονται όπως οι γονείς τους, εκπαιδευμένοι κι αυτοί από την κεντρική εξουσία στην εξάρτηση, υποταγμένοι στο προσωπικό μείζον που τους δίδαξε το εκτρωματικό ασκέρι το οποίο διαχειρίζεται διαχρονικώς τις τύχες της χώρας... Σήμερα, τα εξοντώνει. Με τον τρόπο της... Αλλά μια μέρα τα παιδιά αυτά θα εκδικηθούνε τους ολετήρες, τους θύτες και τους διδάχους της υποταγής. Με τον τρόπο τους. 

Ελευθεροτυπία

TVXS

Η βία της αδιαφορίας

Δυο φοιτητές των ΤΕΙ Λάρισας έχασαν χτες τη ζωή τους από αναθυμιάσεις και άλλοι τρεις νοσηλεύονται σε κωματώδη κατάσταση. Οι φοιτητές είχαν φτιάξει ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι από κομμένο θερμοσίφωνο για να ζεσταθούν.

Συνήθως, δεν γράφω για τέτοια θέματα. Αφενός είναι εξαιρετικά δυσάρεστα και αφετέρου δεν ξέρεις τι να πεις. Όμως, τώρα υπάρχει κάτι που θέλω να γράψω.

Πριν από μερικές ημέρες, πέθανε ο πατέρας μιας φίλης μου. Νέος.

Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου πως ήταν ένα ακόμα θύμα της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα σήμερα.

Χιλιάδες συνάνθρωποί μας ζουν καθημερινά με το άγχος της επιβίωσης. Άνθρωποι, που μέχρι πρόσφατα είχαν αξιοπρέπεια, είναι αναγκασμένοι πια να ζουν ταπεινωμένοι.

Οι επιπτώσεις που έχει στην υγεία τους αυτή η ταπείνωση δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Επίσης, μπορεί η κατάσταση στα περισσότερα ελληνικά νοσοκομεία να μην ήταν καλή αλλά τώρα πια είναι άθλια. Και πολλοί ασθενείς δεν μπορούν να προμηθευτούν καν τα φάρμακά τους.

Η αύξηση των αυτοκτονιών προκάλεσε κάποια ανησυχία αλλά το συνηθίσαμε κι αυτό. Δεν «πουλάει» πια.

Ποτέ δεν θα μάθουμε με ακρίβεια πόσα είναι τα θύματα της χρεοκοπίας της χώρας.

Άλλωστε, δεν μοιάζει να μας ενδιαφέρει. Εκτός αν είναι κάποιος δικός μας άνθρωπος. Αλλά και δικός μας άνθρωπος να είναι, ξεχνάμε πια αμέσως τον χαμό του γιατί έχουμε να λύσουμε τα προβλήματα της δικής μας επιβίωσης.

Άνθρωποι χάνονται και είναι σαν να μην έζησαν ποτέ. Τη μια μέρα χάνεις τον άνθρωπό σου και την επόμενη τρέχεις να διακόψεις τους λογαριασμούς του, για να μην τους πληρώσεις εσύ.

Ευθύνες για την χρεοκοπία της χώρας δεν έχουμε όλοι. Πλάκα είχε το παραμύθι αλλά η εξίσωση του Λάτση με τον άστεγο μπορεί να πείσει μόνο τους καθυστερημένους.

Όμως, για τους συνανθρώπους μας -που χάνονται επειδή πρέπει να ζεσταθούν με μαγκάλια το 2013- έχουμε όλοι ευθύνες.

Είναι η δική μας αδιαφορία που οδηγεί στον χαμό πολλών συνανθρώπων μας.

Μετά την χρεοκοπία της χώρας, συνεχίζουμε να ζούμε βουτηγμένοι στην ιδιωτεία. Συνεχίζουμε να νοιαζόμαστε μόνο για την πάρτη μας.

Πολλοί καταδικάζουν τη βία αλλά κανείς δεν καταδικάζει τη βία της αδιαφορίας. Που έχει πολλά θύματα.

Όχι, δεν τα φάγαμε μαζί.

Αλλά τους συνανθρώπους μας που χάνονται επειδή δεν διεκδικούμε ισότητα, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, τους τρώμε μαζί.

Και είναι ντροπή μας.

Pitsirikos

ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΟΥΤΕ ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΠΟΝΑΝΕ.

Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς τις παίζει στα σπίτια των Ελλήνων αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν στατιστικές, αριθμοί, έρευνες, αναλύσεις, μαρτυρίες απλών ανθρώπων. Όμως στη πραγματικότητα τι συμβαίνει μέσα στα σπίτια μας με κάθε λεπτομέρεια, το γνωρίζουμε μόνο εμείς οι ίδιοι.

Τι υπάρχει πίσω από τον αριθμό ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι. Πόσοι είναι μόνοι τους, πόσοι έχουν παιδιά, πόσοι είναι άρρωστοι, πόσοι έχουν ανάπηρους, χρόνια πάσχοντες ή ηλικιωμένους να βοηθήσουν. Πόσοι από αυτούς έχουν κάποιες άλλες πηγές βοήθειας εκτός από την δουλειά που τους λείπει και πόσοι δεν έχουν τίποτα και πεινάνε, δυστυχούν, είναι μέσα στη μαύρη απελπισία, δεν έχουν καμιά ελπίδα πια μέσα τους?

Τι υπάρχει πίσω από τους αριθμούς... τόσοι καρκινοποαθείς, καρδιοπαθείς, νεφροπαθείς, διαβητικοί, ή οτιδήποτε άλλη ασθένεια, δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους, δεν μπορούν να πάνε στο γιατρό, δεν μπορούν να κάνουν ειδικές θεραπείες, δεν μπορούν να χειρουργηθούν...

Τι υπάρχει πίσω από τους αριθμούς που λένε τόσα παιδιά ζουν  κάτω από το όριο της φτώχειας, τόσα λιποθυμάνε από τη πείνα, τόσα ζητιανεύουν, τόσα συντηρούνται με την οικογένειά τους στα συσσίτια, τόσα τα βοηθάει η γειτονιά ή οι φίλοι, τόσα ζουν σε συνθήκες πρωτόγονες στερούμενα τις βασικές ανέσεις.

Τι υπάρχει πίσω από τον αριθμό τόσες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν θέρμανση... τόσες εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να αγοράσουν τα απαραίτητα, τόσες εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα...

Η τραγωδία που εξελίχτηκε σήμερα με τους φοιτητές στη Λάρισα περνάει το τοίχος του σκότους της ενημέρωσης και πέφτει σαν ένα γερό χαστούκι στη μούρη ολονών μας. Δεν μπορούν να το κρύψουν γιατί είναι συγκλονιστική, ανείπωτη τραγωδία.

Η μνημονιακή Ελλάδα όμως είναι γεμάτη από τη μια άκρη ως την άλλη με συγκλονιστικές τραγωδίες που εξελίσσονται κάθε λεπτό που μιλάμε, που ανασαίνουμε. Ούτε μπορεί να συλλάβει ο νους ενός ανθρώπου που ακόμα ζει στο νιρβάνα του, αυτοί οι βολεμένοι και νοικοκυρεμένοι ακόμα, μαζί με τις συμμορίες που κυβερνάνε το τόπο, τι σκηνές, τι δράματα, τι τραγωδίες παίζονται πίσω από τους τοίχους των σπιτιών.

Είναι άλλο πράγμα να ξέρεις πως άνθρωποι πεινάνε, κι άλλο να πεινάς. Είναι άλλο να ξέρεις πως τόσοι δεν έβαλαν πετρέλαιο κι άλλο να ξεπαγιάζεις μέσα στο σπίτι. Είναι άλλο να ξέρεις πως ο τάδε πέθανε γιατί δεν είχε λεφτά να πάει στο γιατρό κι είναι άλλο να ξεψυχάει στα χέρια σου ο δικός σου άνθρωπος χωρίς να μπορείς να τον βοηθήσεις. Είναι άλλο να ξέρεις πως κάποιος παρά πέρα πήδηξε από ένα μπαλκόνι απελπισμένος κι είναι άλλο να ακούσεις τον δικό σου άνθρωπο να πέφτει πριν προλάβεις καν να τον αρπάξεις να τον σώσεις...

Μαζί με τις άδειες τσέπες, την στυγνότητα της εξουσίας, την οικονομική τυραννία που απλώνει τα πλοκάμια της στις ζωές όλων και περισσότερων ανθρώπων, μαζί με τη ντροπή, τις ενοχές, τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργηθεί, την αγωνία ενός αύριο που κανείς δεν ονειρεύεται πια, εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές ξεσκίζονται. Ασταμάτητα, κάθε λεπτό. Ριγμένες σε μια κόλαση χωρίς τέλος.

Τα παιδιά αυτά μπορεί και να ξεπέρναγαν με κέφι, με φαντασία το γεγονός πως δεν είχαν λεφτά να βάλουν πετρέλαιο, κι έφτιαξαν μόνα τους αυτοσχέδιο μαγκάλι, μπορεί και να γέλαγαν όπως κάνουν όλα τα παιδιά και  να λέγανε ανέκδοτα για το κρύο, ή να οργιζόντουσαν με όσους τους έφεραν σ΄αυτή τη θέση, όπως κάνουν όλα τα παιδιά....

Όπως έκαναν και τα δικά μου όλο το χειμώνα και φτιάχναμε ανέκδοτα για το κρύο.. όμως οι γονείς, οι αγαπημένοι τους που έμειναν πίσω και δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν και θα αισθανθούν τη κόλαση από σήμερα να τους σκεπάζει, πιθανά για πάντα, δεν θα γελάσουν. Η ψυχή τους θα γίνει σμπαράλια κι όταν το θέμα παλιώσει (μετά από λίγες μέρες) κανείς δεν θα τους θυμάται πια.

Όπως δεν θυμάται και δεν γνωρίζει κανείς πόσοι αυτοί τη στιγμή που μιλάνε... πεθαίνουν, τρελαίνονται, σβήνουν όχι γιατί η φύση ή ο όποιος θεός καθόρισε κάτι τέτοιο, αλλά γιατί το καθόρισαν ηλίθια, κούφια, αισχρά νούμερα. Νούμερα πάνω σε οθόνες που μεταφράζουν τον ανθρώπινο πόνο σε ψυχρή στατιστική.

Η μάνα, ο πατέρας, τα αδέλφια, οι φίλοι, θα μετρήσουν το χαμό με το δάκρυ τους,  με τον πόνο, με το μαρτύριο που θα ανανεώνεται κάθε λεπτό και χειρότερο, οι τηλεπερσόνες, τα αφεντικά τους και οι λοβοτομημένοι πολίτες που ακόμα «καλά είναι» ούτε θα νοιαστούν περισσότερο από ότι οποιαδήποτε είδηση, ούτε θα το θυμούνται αύριο που κάποια νέα τραγωδία θα κατορθώσει να περάσει το τείχος της σιωπής της ενημέρωσης.

Όπως δεν μπορούν να νοιώσουν κι ούτε κι ενδιαφέρονται να μάθουν, τι σημαίνει ένα παιδί πεινάει, ένας άρρωστος πεθαίνει αβοήθητος, κάποιος κρυώνει, κάποιος φοβάται...

Κάποιος ζει στην ερημιά ανάμεσα σε πέντε εκατομμύρια κόσμο, κι αύριο αν σβήσει γιατί κάποιοι θεωρούν την ανθρώπινη ζωή παιχνιδάκι για να περνάνε την ώρα τους,  θα είναι ένας ακόμα αριθμός στους πολύτιμους γ@μημένους πίνακές τους.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ

Η Πωλίνα κηδεύεται στα είκοσι

Την Παρασκευή περιπολικό παρέσυρε και σκότωσε στον Κορυδαλλό ένα 20χρονο κορίτσι, την Πωλίνα Κελεμπεσιώτη. Η υπόθεση θα «κλείσει» σήμερα στο νεκροταφείο της Νίκαιας

Της Αντας Ψαρρά

Ενα κορίτσι 20 χρόνων κηδεύεται σήμερα στο νεκροταφείο της Νίκαιας. Η Πωλίνα Κελεμπεσιώτη χτυπήθηκε την περασμένη Παρασκευή το μεσημέρι από ένα περιπολικό στην οδό Γρηγορίου Λαμπράκη στον Κορυδαλλό. Η κοπέλα έμεινε αρκετή ώρα αιμόφυρτη στο κράσπεδο, ενώ οι αστυνομικοί δέχτηκαν τα καθησυχαστικά χτυπήματα στην πλάτη από συναδέλφους τους, σύμφωνα με διηγήσεις περαστικών.

Η συνέχεια και το τέλος του δράματος της Πωλίνας γράφτηκε στο Κρατικό Νίκαιας. 

Η συνέχεια των ευθυνών του οδηγού του περιπολικού πού γράφεται άραγε; 

Με πόση ταχύτητα πέρασε το περιπολικό για να φτάσει να σκοτώσει την κοπέλα; 

Ακόμα κι αν δεν παραβίασε το κόκκινο, πώς είναι δυνατόν μέρα μεσημέρι να περάσει στην κυριολεξία πάνω από έναν νέο άνθρωπο ένα περιπολικό; 

Οσοι περνούν συχνά από την περιοχή του Κορυδαλλού και ειδικά κοντά στις φυλακές έχουν παρατηρήσει ότι οι αστυνομικοί περνάνε πάντα «με χίλια», είτε με περιπολικά είτε με μηχανές, χωρίς προφανή λόγο.

Ατιμωρησία

Το σίγουρο είναι όμως ότι έχουν τη βεβαιότητα της ατιμωρησίας, της πάρα πολύ αργής εκδίκασης κάθε τέτοιας υπόθεσης εγκληματικής αμέλειας και της απαλλακτικής απόφασης των συναδέλφων τους που θα διεξαγάγουν την καθιερωμένη ΕΔΕ.

Ενδεικτικά και μόνο οι περιπτώσεις που έγιναν τελευταία θέμα στα ΜΜΕ:

6/12/2009: 

Η Αγγελική Κουτσουμπού τραυματίζεται βαριά από μηχανή της ομάδας Δέλτα στην πλατεία Συντάγματος κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Η υπόθεση είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο, καθώς οι τηλεοράσεις έδειχναν συνεχώς τη σκηνή με τη μηχανή του αστυνομικού που περνούσε κυριολεκτικά πάνω από το κορμί της διαδηλώτριας. Πρώτη φορά, η νεοσύστατη αστυνομική ομάδα Δέλτα τέθηκε σε επιχειρησιακή δράση, σε επιχείρηση διάλυσης πλήθους σε μια μαζική διαδήλωση. Ηταν τέτοια η αγριότητα του χτυπήματος, που μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο.

Ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Πεταλωτής είχε αποφανθεί ότι επρόκειτο για τροχαίο ατύχημα. Δύο χρόνια αργότερα, το δικαστήριο επικύρωσε τη «γνωμάτευση» του εκπροσώπου. Με απόφαση της 6/2/2012, ο εισαγγελέας Α. Ανδρέου απέρριψε ως «αβάσιμη» τη μήνυση της Αγγ. Κουτσουμπού κατά του αστυνομικού Θεμιστοκλή Ποιμενίδη για βαριά σωματική βλάβη. Στον αστυνομικό καταλόγισε ότι «οδηγούσε απρόσεκτα, αφηρημένα και με αυξημένη ταχύτητα με συνέπεια της αμελούς αυτής συμπεριφοράς του να μην αντιληφθεί εγκαίρως την Α. Κουτσουμπού η οποία βρέθηκε στην πορεία του οχήματός του».

5/1/2011: 

Η επτάχρονη Ερρικα στο Μενίδι πέφτει νεκρή από μηχανή της ομάδας ΔΙΑΣ την ώρα που είχε βγει για να πει τα κάλαντα. Ο ειδικός φρουρός της ομάδας χτύπησε με τη μοτοσικλέτα του το κοριτσάκι και τραυμάτισε και μια φίλη της. Ασκήθηκε δίωξη κατά του αστυνομικού για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Αφέθηκε ελεύθερος μετά την άσκηση της ποινικής δίωξης, ενώ ο εισαγγελέας διέταξε να γίνει προκαταρκτική εξέταση, προκειμένου να διαπιστωθούν οι ακριβείς συνθήκες του δυστυχήματος.

12/7/2012:

Στην Πατησίων ένας μόνιμος υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού χτύπησε και εγκατέλειψε δυο δίδυμα ηλικίας 7 ετών και τη μητέρα τους με μοτοσυκλέτα που παραβίασε τον φωτεινό σηματοδότη. Ο δράστης συνελήφθη αργότερα στο σπίτι του από αξιωματικούς της Τροχαίας. Σύμφωνα με μαρτυρίες και καταθέσεις, ο μοτοσικλετιστής οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα και μάλιστα λίγα λεπτά νωρίτερα είχε προσκρούσει σε ποδηλάτη. Επεσε πάνω στα δύο παιδιά και στη γυναίκα που επιχειρούσαν να διασχίσουν τον δρόμο.

Ο οδηγός δεν σταμάτησε ούτε όταν χτύπησε τον ποδηλάτη ούτε και όταν «σάρωσε» με τη μοτοσικλέτα του ολόκληρη την οικογένεια. Στην πρώτη κατάθεσή του ισχυρίστηκε ότι έφυγε επειδή φοβήθηκε. Γρήγορα όμως αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, ενώ παραμένει ακόμα και σήμερα πολύ βαριά η κατάσταση τους ενός παιδιού, όπως παραμένει ανύπαρκτη η βοήθεια στην οικογένεια που έχει να αντιμετωπίσει τεράστια οικονομικά βάρη για να καταφέρει στοιχειωδώς να αποκαταστήσει την υγεία των παιδιών.

23/1/2013: 

Καταδίωξη, στο Ηράκλειο Κρήτης, με ή χωρίς κλοτσιά στο μηχανάκι που καταδιώκεται χωρίς προφανή λόγο από μηχανή της ομάδας ΔΙΑΣ, καταλήγει στον βαρύτατο τραυματισμό δυο παιδιών που διασωληνωμένα δίνουν μάχη για τη ζωή τους επί πολλές μέρες. Ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους αφέθηκαν, μετά την απολογία τους στον ανακριτή, οι δύο αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ, εναντίον των οποίων ο εισαγγελέας είχε ασκήσει δίωξη για βαριά σωματική βλάβη από αμέλεια, για το τροχαίο. Τους απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα και επιβλήθηκε χρηματική εγγύηση ύψους 2.000 ευρώ.

Οι οδηγοί στην Ελλάδα είναι συνολικά επικίνδυνοι, ασυνείδητοι και ατιμώρητοι. Οταν όμως οι εκπρόσωποι της τάξης, οι ένστολοι, αντί να αποτελούν την αυτονόητη εξαίρεση λόγω «έργου», επιβεβαιώνουν τον κανόνα, τι θα πείτε στους γονείς, κύριε υπουργέ; Οτι θα γίνει ΕΔΕ;

Εφημερίδα των Συντακτών 11/02/2013

Βαθύ κόκκινο

Αριστέα Μπουγάτσου

Η σπουδαία δημοσιογράφος Αριστέα Μπουγάτσου δεν είναι πια μαζί μας. Πέθανε το Σάββατο, νικημένη από τον καρκίνο. Η Αριστέα Μπουγάτσου εργάστηκε στον Επενδυτή, την Καθημερινή, τον ΣΚΑΪ 100.3, ενώ τα τελευταία χρόνια εργαζόταν στην Ελευθεροτυπία.

Το όνομά της συνδέθηκε με αποκαλύψεις των υποθέσεων της Siemens, του Βατοπεδίου, των υποκλοπών, του Λαυρεντιάδη και άλλων πολλών.

Είναι εντυπωσιακό –αλλά και ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα και τη δημοσιογραφία- πως η πλειοψηφία των Ελλήνων γνωρίζει και τον τελευταίο δημοσιογράφο της τηλεόρασης αλλά δεν γνώριζε την Αριστέα Μπουγάτσου.

Τελικά, δεν είναι περίεργο• οι περισσότεροι Έλληνες γνωρίζουν όλες τις ηθοποιούς των τηλεοπτικών σίριαλ αλλά δεν γνωρίζουν την Λυδία Κονιόρδου.

Χαίρομαι που οι συνάδελφοι της Αριστέας Μπουγάτσου την αποχαιρετούν με ύμνους και άρθρα στα οποία παραδέχονται πως ήταν η καλύτερη ρεπόρτερ και πως πορεύθηκε στη δημοσιογραφία χωρίς συμβιβασμούς.

Δεν μπορώ, όμως, να μην επισημάνω πως οι περισσότεροι από αυτούς που υμνούν την Αριστέα Μπουγάτσου για τα μαχητικά και ασυμβίβαστα ρεπορτάζ της δεν έχουν γράψει και δεν έχουν πει λέξη για το ρεπορτάζ του Unfollow για το λαθρεμπόριο πετρελαίου –και τις απειλές που ακολούθησαν- αν και έχουν περάσει 11 ημέρες από την κυκλοφορία του περιοδικού.

Ίσως, αν κάποιος δημοσιογράφος του Unfollow πεθάνει, να γράψουν τι άξιος ρεπόρτερ που ήταν.

Οι Έλληνες δημοσιογράφοι παραδέχονται τους συναδέλφους τους μόνο όταν πεθάνουν.

Καλό ταξίδι, Αριστέα Μπουγάτσου.

Pitsirikos

Για τον Βαγγέλη...

Διεθνής Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος

Σήμερα, 27^η του Ιανουαρίου, είναι η Διεθνής Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 16 Γενάρη το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα παρουσίασε το  πρώτο μέρος του δίωρου ντοκιμαντέρ «ΝΑΖΙ, ΛΗΘΗ και ΝΕΟΝΑΖΙ», με τίτλο «Από τα Καλάβρυτα στο Άουσβιτς».

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφάσισε στις 2 Νοεμβρίου 2005 να ανακηρύξει την 27η Ιανουαρίου Διεθνή Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ημερομηνία επιλέχθηκε επειδή στις 27 Ιανουαρίου 1945 τα προελαύνοντα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άουσβιτς - Μπίρκεναου στην Πολωνία.  

Εδώ και 70 περίπου χρόνια οι μαρτυρικές πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας τιμούν, κάθε χρόνο, τους νεκρούς που άφησε πίσω του το πέρασμα του φασισμού και του ναζισμού. Αλλά στις εκλογές του 2012 η μνήμη έδειξε να εξασθενεί, με τη Χρυσή Αυγή να περνάει για πρώτη φορά την πόρτα του ελληνικού κοινοβουλίου. Τι ακριβώς συνέβη στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και ποιoς ήταν ο ρόλος των συνεργατών των Γερμανών;

Υπήρξαν πράγματι σφαγές και ολοκαυτώματα στην Ελλάδα, θάλαμοι αερίων και κρεματόρια στο 'Αουσβιτς; Μια σειρά από συγκλονιστικά ντοκουμέντα και μαρτυρίες, στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα

Στο πρώτο μέρος του δίωρου ντοκιμαντέρ "ΝΑΖΙ, ΛΗΘΗ και ΝΕΟΝΑΖΙ", που τιτλοφορείται "Από τα Καλάβρυτα στο Άουσβιτς", παρουσιάζεται η προπολεμική Ελλάδα, όπου οι άνθρωποι δεν ήταν γεννημένοι για να γίνουν ήρωες. Ήταν καθημερινοί άνθρωποι που κοίταζαν την οικογένεια τους αλλά και να περνάνε καλά. Χαρακτηριστικό είναι ότι στα Καλάβρυτα λειτουργούσε φιλαρμονική ήδη από το 1920, ενώ τα βράδια με πανσέληνο τα αηδόνια συναγωνίζονταν τους κανταδόρους στο τραγούδι.

Οι καμπάνες που σήμαναν τον πόλεμο με την Ιταλία, βρήκαν τους άνδρες να ξεκινάνε για το μέτωπο με ενθουσιασμό και τραγούδια. Σύντομα το τραγούδι θα γινόταν μοιρολόι… Αν και η ελληνική νίκη στην Αλβανία απέδειξε ότι οι φασιστικές δυνάμεις δεν ήταν αήττητες, περισσότεροι από 13 χιλιάδες Έλληνες αλλά και 63 χιλιάδες Ιταλοί στρατιώτες σκοτώθηκαν.

Η Μάχη της Κρήτης που καθυστέρησε τα σχέδια του Χίτλερ για επίθεση στη Σοβιετική Ένωση έδωσε «τη χαριστική βολή» στο γόητρο του Άξονα. Σύντομα ένας κύκλος εκδίκησης θα άνοιγε βάφοντας με αίμα 90 τουλάχιστον μαρτυρικές πόλεις και χωριά της Ελλάδας.

Στις 2 Ιουνίου του 1941, το χωριό Κοντομαρί του νομού Χανίων θα γνώριζε το μένος των ναζιστικών στρατευμάτων όταν 25 άνδρες ηλικίας 18-50 ετών εκτελέστηκαν εν ψυχρώ ως αντίποινα για το θάνατο γερμανών αλεξιπτωτιστών. Μια μέρα μετά οι ναζί θα εισέβαλλαν στην Κάνδανο εκτελώντας τους 180 κάτοικους του χωριού, σφαγιάζοντας τα ζώα τους και πυρπολώντας τα σπίτια τους.

Την ίδια περίοδο, οι Ιταλοί είχαν ήδη εγκατασταθεί στα Καλάβρυτα επιτάσσοντας τα σπίτια των κατοίκων. Η ζωή κυλούσε αρμονικά με τους Ιταλούς να δείχνουν ιδιαίτερη συμπάθεια στα παιδιά και να μοιράζονται το συσσίτιο τους με αυτά, σε μια περίοδο που η πείνα θέριζε την Ελλάδα. Δεν έλειψαν οι εκτελέσεις που αν και φόβισαν τον τοπικό πληθυσμό, δεν προμήνυαν την ολοκληρωτική καταστροφή που θα σκορπούσε η έλευση των Γερμανών, μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών το 1943 στο χωριό.

Στο μεταξύ ο αντισημιτισμός δεν άργησε να φτάσει και στην Ελλάδα. Στη Θεσσαλονίκη ζούσε μα εβραϊκή κοινότητα που αριθμούσε 60 χιλιάδες ψυχές. Από τις αρχές του 1943 ξεκίνησαν οι πρώτες απαγορεύσεις για τους Εβραίους. Σύντομα αναγκάστηκαν να φορέσουν ένα κίτρινο άστρο του Δαυίδ για να ξεχωρίζουν από τους χριστιανούς και εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους για να κλειστούν στα δύο γκέτο της πόλης. Τα βαγόνια που θα τους οδηγούσαν  στο κολαστήριο του Άουσβιτς γέμιζαν με τη βοήθεια του αρχιραβίνου της πόλης Σεβή Κόρετς που συνεργάζονταν με τους γερμανούς. Τους έλεγε ότι θα πάνε στην Πολωνία για να δουλέψουν… Η αλήθεια ήταν πολύ διαφορετική.

TVXS

Εικονογράφηση: Nemesis

Όποιος στοιχειωδώς θέλει να λέγεται "άνθρωπος", μόνο στοιχειωδώς, όχι πολλά πράγματα δηλαδή, θα πρέπει να αναλάβει την ατομική, προσωπική ευθύνη, η ανθρωπότητα να μην ζήσει ξανά τέτοια φρικαλεότητα. 

Φροντίστε λοιπόν να μην "ποτίζετε" το δεντράκι του φασισμού!

Πεθαίνοντας στις ακτές

Στιγμιότυπα μιας ανθρώπινης τραγωδίας που συνεχίζεται

της Έφης Λατσούδη – Φωτογραφίες Στέλιος Κραουνάκης

Σάββατο πρωί του Δεκέμβρη και η παραλία της Θερμής στη Μυτιλήνη γεμίζει σώματα νεκρών ανθρώπων. Ένας παππούς που συναντάμε στο λιμανάκι μας λέει «Είμαστε  συγκλονισμένοι, χρόνια τώρα η ίδια ιστορία, τρομάξαμε πια με τόσους θανάτους, άνθρωποι είναι και αυτοί». Οι έρευνες  του λιμενικού για το ναυάγιο της Παρασκευής άρχισαν το Σάββατο με τα πρώτα πτώματα που βγήκαν στην στεριά. Δεν έγινε καμιά κινητοποίηση ούτε από τις αρχές ούτε από τα ΜΜΕ την Παρασκευή το μεσημέρι. Κανείς δεν ανησύχησε για τον μισοπεθαμένο άνθρωπο που βρέθηκε για τους πιθανούς ναυαγούς  που μπορεί να πάγωναν στην θάλασσά  μας.

Ο νεαρός επιζών του ναυαγίου περισυνελλέγει μισοπεθαμένος από την Frontex μετά από πολύωρη παραμονή στα παγωμένα νερά. Έμεινε φρουρούμενος  στο νοσοκομείο, αναγνώρισε πτώματα, ανακρίθηκε επανειλημμένα. Σχεδόν 8 μέρες μετά κάποιος πολίτης του αγόρασε μια κάρτα των 5 euro, ώστε να μπορέσει να ειδοποιήσει την μητέρα του στο Ιράν ότι είναι ζωντανός. Στοιχειώδη φροντίδα για ένα θύμα ναυαγίου. Στοιχειώδη μέριμνα για έναν άνθρωπο που έχει  γονείς, συγγενείς, δικούς του ανθρώπους που η αγωνία για την τύχη του τους παραλύει. Κανένα κομμάτι του κρατικού μηχανισμού που ανέλαβε  δράση δεν μερίμνησε  για  αυτό.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του υπήρχαν και άλλοι στη βάρκα 8-10 άνθρωποι που δεν βρέθηκαν. Γυναίκες ανάμεσά τους και παιδιά. Οι μέρες περνάνε, δεν ανασύρθηκαν. Δεν θα βρεθούν ποτέ; Αιτήματα αγωνιώδη συγγενών φτάνουν στην Μυτιλήνη, ερωτήματα κραυγές που η υπηρεσιακή διεκπεραίωση και γραφειοκρατία δεν μπορεί να ικανοποιήσει. Οι συγγενείς σε χώρες μακρινές, στο Αφγανιστάν, πρόσφυγες στο Ιράν ή σε  γειτονικές χώρες θα χρειαστούν μήνες ή και χρόνια πόνου και αγωνίας για να φτάσουν σε κάποια αβέβαιη πληροφορία για την τύχη του δικού τους ανθρώπου. Σε  κάθε περίπτωση η αναζήτηση καθορίζεται και από την οικονομική δυνατότητα, ο πόνος όμως για τον άνθρωπο που χάθηκε όχι.

Μπορούμε να φανταστούμε όμως την κινητοποίηση που θα είχαμε αν αυτοί οι νεκροί ήταν επιβάτες σε κρουαζιερόπλοιο ή και οποιοδήποτε επιβατικό πλοίο ή εμπορικό πλοίο. Μπορούμε να κάνουμε την απλή σκέψη ότι κάποια από τα τεράστια κονδύλια που δαπανούνται από την Ευρώπη για την φύλαξη των συνόρων θα μπορούσαν να διατεθούν στην τραγική αυτή συγκυρία, ώστε να κάνουμε το χρέος μας έστω προς τους νεκρούς μετανάστες. Κάποιοι συγγενείς από Ευρωπαϊκές χώρες ξεπέρασαν χιλιάδες εμπόδια κατάφεραν να φτάσουν, να  αναγνωρίσουν τον νεκρό τους, να ξεκινήσουν μια τεράστια πολυδάπανη διαδικασία να τον μεταφέρουν να ταφεί στο Αφγανιστάν. Για την οικογένεια μια κηδεία  σύμφωνα με το Ισλάμ είναι θεμελιώδους σημασίας και καμιά θυσία δεν είναι μεγάλη για αυτό το σκοπό. Γύρω τους όσο βρίσκονταν στην πόλη της  Μυτιλήνης,  σαν κοράκια  διακινητές και κάποια γραφεία τελετών που αποσκοπούσαν στην εξαργύρωση των υπηρεσιών τους  για το έσχατο κέρδος. Στην απουσία στοιχειώδους μέριμνας των αρχών για  αυτούς  πάντα  κάποιοι  θα τους « διευκολύνουν» με το αζημίωτο.

Ο γιος ενός αγνοούμενου μέσα στην αγωνία του προσπαθεί να φτάσει στην Μυτιλήνη. Έχει άδεια παραμονής, ζει νόμιμα στην Γερμανία. Το λιμενικό στον Πειραιά δεν αναγνωρίζει τα χαρτιά του, τον κρατά, τον ανακρίνει και χάνει το πλοίο. Φτάνει την επόμενη μέρα απεγνωσμένος στην Μυτιλήνη με το αεροπλάνο, ψάχνει το σώμα του πατέρα του, μάταια. Την ώρα που έφευγε συντετριμμένος, χρειάστηκε πολίτες να μεταβούν μαζί του στο αεροδρόμιο για να μπορέσει τελικά να ταξιδέψει. Η αστυνομία δεν έλαβε υπόψη της ούτε τα νομιμοποιητικά έγγραφα που έφερε, ούτε την τραγική περίσταση μόνο η εθνικότητα σαν στίγμα πάνω του τον καθόριζε, Αφγανός.

8 σώματα αναγνωρίζονται και επαναπατρίζονται. Οι περίπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες,  αλλά και  τα  αιτήματα αναγνώρισης που φτάνουν συνέχεια κρατούν τους υπόλοιπους άταφους. Δυο  ακόμα  σώματα αναγνωρίστηκαν τελικά, δραματικά διαβήματα των συγγενών να τα πάρουν. Έχουν περάσει σχεδόν είκοσι μέρες από το ναυάγιο, κάποιοι  δημοσιογράφοι εντοπίζουν την βρώμα που αναδύει, όχι το κενό μέριμνας από την πλευρά της πολιτείας, αλλά οι άταφοι  νεκροί που η μυρωδιά τους απειλεί την πόλη. Μέλη των οικογενειών σύνεχιζουν, με χίλια ζόρια, να καταφτάνουν στην Μυτιλήνη για το θλιβερό έργο της  αναγνώρισης. Μάνα και πατέρας αναγνώριζουν μέσω φωτογραφιών το παιδί τους και εκλιπαρούν να ταφεί εδώ γιατί δεν έχουν τρόπο, δεν έχουν χρήματα να το θάψουν στον τόπο τους.

Οι πρόσφυγες τους βρωμάνε, οι πρόσφυγες τους απειλούν. Κάτω  από την πίεση των δημοσιευμάτων, οι κηδείες  γίνονται τελικά με εισαγγελική εντολή. Επιμένουμε να γίνουν οι ταφές με το φως της  ημέρας και όχι την νύχτα όπως θα γινόταν αν τηρούσαμε κατά γράμμα την εντολή. Δώδεκα άνθρωποι θάφτηκαν στο νεκροταφείο της πόλης της Μυτιλήνης. Την κηδεία την καθορίζει το δημόσιο συμφέρον να μην βρωμίσει η πόλη, δεν την καθορίζει το ανθρώπινο καθήκον προς  ανθρώπους που πέθαναν στον τόπο μας. Ομάδες πολιτών παραβρίσκονται αντικρίζοντας την φρίκη μιας μαζικής ταφής και την παρουσία των αρχών, έστω και την τελευταία στιγμή. Ο Δήμαρχος  μάλιστα μίλησε συγκινημένος, αναφώνησε «ναι, άνθρωποι είναι και αυτοί».

Οι συμπατριώτες τους Αφγανοί, που ζουν στην πόλη της Μυτιλήνης, φροντίζουν για την ταφή. Περιποιούνται τους λάκκους που έσκαψε μια  μπουλντόζα, στρώνουν το χώμα με τα χέρια, με σεβασμό και συντριβή κάνουν την προσευχή που αρμόζει στους  ανθρώπους τους. Μαρμάρινες πλάκες με νούμερα και ημερομηνίες μπαίνουν πάνω στο χώμα, μαζί και τα  λουλούδια που φέραμε αμήχανοι καθώς δεν ξέρουμε το δικό τους τελετουργικό. «Δεν τους βάζουμε εμείς λουλούδια στην πατρίδα μας», μου είπαν τα  παιδιά, τα  δέχτηκαν όμως με χαρά και στόλισαν όλους τους τάφους. Στο  ανθοπωλείο του νεκροταφείου η ιδιοκτήτρια τρέχει πίσω μας να μας δώσει ένα μπουκέτο άσπρα γαρίφαλα. «Βάλτε και αυτά σας  παρακαλώ έχουμε τρελαθεί με αυτούς τους ανθρώπους που πεθαίνουν έτσι, δεν αντέχουμε άλλο!». Δεν μπορούσα να της  απαντήσω, ούτε να κοιτάξω το πονεμένο της πρόσωπο.

Οι νεκροί μας είναι άνθρωποι, οι μετανάστες που περνούν κυνηγημένοι τα σύνορά είναι άνθρωποι και δεν υπάρχουν κατηγορίες να τους  κατατάξουμε, δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο άνθρωποι από κάποιους άλλους. Οι αρχές  τους  αντιμετωπίζουν άκρως ρατσιστικά και στην ζωή και στον θάνατο. Τα ΜΜΕ τους έχουν κολλήσει την απαράδεκτη ταμπέλα του λάθρομετανάστη και τους υποβιβάζουν σε μια κατηγορία ανθρώπου Β, που μπορεί να πεθάνει μαζικά στα  σύνορα μας, να μείνει άκλαφτος και άταφος, ενώ αν επιβιώσει, να εξευτελισθεί σε άθλια κρατητήρια και να διώκεται διαρκώς.

Αν δεν αλλάξει αυτή η βαθύτατα ρατσιστική λογική του κράτους απέναντι στον μετανάστη που κυριαρχεί στην κοινωνία  μας, θα συνεχίσει να ριζώνει ο φασισμός  όλο και πιο βαθειά στην ζωή μας και θα απλώνει την τεράστια  δυσωδία του πάνω  σε Έλληνες  και μετανάστες,  γιατί εκεί δεν κάνει διακρίσεις.

Υ.Γ.Η ανεύρεση τριών άψυχων σωμάτων σε νότια παραλία της Χίου πριν από λίγες ημέρες αυξάνει τον αριθμό των τραγικών θανάτων και υποδεικνύει σαφέστατα ότι το δράμα συνεχίζεται καθημερινά.

aplotaria.gr

Οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Πακιστανού μετανάστη. Της Μαρίνας Βήχου

Οτι κι αν ισχυριστούν οι δύο Έλληνες  δράστες της ένα ψυχρώ δολοφονίας του άτυχου Πακιστανού μετανάστη στα Πετράλωνα για να εμφανιστούν ότι είναι εν βρασμώ ψυχής ( τους έκλεινε λέει το δρόμο ) εκτέλεσαν το θύμα τους και επίσης ότι τυχαία στο δρόμο βρήκαν τα 50 ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής και τα μάζεψαν σαν αναμνηστικό- οι δικηγόροι τους είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο θα ισχυριστούν- τίποτα δεν μπορεί πλέον να αποκρύψει το ολοφάνερο : ότι δυστυχώς το πολιτικό μας σύστημα βρίθει ηθικών αυτουργών τόσο για το συγκεκριμένο έγκλημα όσο και για την συστηματική βία που εδώ και 3 χρόνια έχει εξαπολυθεί εναντίον των μεταναστών,που βρίσκονται στη χώρα μας ,είτε αυτοί διαθέτουν είτε όχι νόμιμοποιητικά έγγραφα.

Και για να τους πάρουμε με την σειρά:
 

Πρώτη στη λίστα των ηθικών αυτουργών είναι η ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή, που ουσιαστικά ξεκίνησε πριν από 4 χρόνια από την περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα την πρακτική της "απελευθέρωσης της χώρας από του ξένους εισβολείς". Αυτή η πρακτική βασίστηκε στο κυνήγι κεφαλών άοπλων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων, με ρόπαλα, λοστούς και μαχαίρια , με κριτήριο κατά βάση τα χρώματα του δέρματός τους . Η επίσημη δικαιολογία ήταν η καταπολέμηση της εγκληματικότητας στην περιοχή. Είχε προηγηθεί ήδη από τον Ιούλιο του 2008 η πρόβλεψη του Κασιδιάρη σε ομιλία του στις Θερμοπύλες ότι "αναμένουμε τη στιγμή της μεγάλης επίθεσης, βαδίζοντας στα χνάρια της αρχαίας κρυπτίας, που έπληττε αθόρυβα μέσα  στο απόλυτο σκότος και τη σιωπή τους εσωτερικούς εχθρούς της πόλεως". Στην "κρυπτία" αναφέρεται ο Πλούταρχος και εξηγεί ότι ήταν ένα έθιμο που ίσχυε στην Αρχαία Σπάρτη όπου "οι άρχοντες από καιρού εις καιρόν έστελναν έξω σε διάφορα μέρη της χώρας τους θεωρούμενους ως πλέον ευφυείς από τους νέους, οι οποίοι είχαν μαζί τους μαχαίρια και την νύχτα κατέβαιναν στους δρόμους και όσους από τους είλωτες συνελάμβαναν τους έσφαζαν". ( Δ. Ψαράς: Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής, εκδόσεις ΠΟΛΙΣ σελ. 256-257 ). Κάπου φαίνεται "τυχαία" πληροφορήθηκαν για το αρχαίο αυτό έθιμο της Σπάρτης και οι δύο δράστες της δολοφονίας του άτυχου Πακιστανού μετανάστη και αποφάσισαν να το μιμηθούν, όπως και οι δράστες εκατοντάδων αντίστοιχων επιθέσεων ... Πάντα νύχτα και με μαχαίρια σε άοπλα ανυποψίαστα θύματα- είλωτες.
 

Μήπως όμως και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας με επικεφαλής τον κύριο Σαμαρά, που κυβερνά σήμερα αυτή τη ώρα, με τα δεκανίκια του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, είναι άμοιρο ευθυνών; Ποιος αλήθεια εξομοίωσε τους μετανάστες με εισβολείς και με νέα κάθοδο Δωριέων και έδωσε το πράσινο φως για την επιχείρηση "Ξένιος Δίας", που ευτελίζει και αυτή την έννοια της λέξης; Εισβολείς, άρα εχθροί, άρα νομιμοποιείται απέναντι τους η συμπεριφορά ως εχθρών, γιατί λοιπόν όχι και το ξύλο, το μαχαίρωμα και η δολοφονία...

Παράπλευρες απώλειες μήπως; Και από πίσω "κολαούζοι" το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ να ποιούν την νήσσαν ( να κάνουν την πάπια  στην δημοτική μας γλώσσα).

Μήπως η Δικαιοσύνη μας ανέλαβε να καθαρίσει την " κόπρο του Αυγεία" ; Δυστυχώς κι αυτή έλαμψε δια της απουσίας της. Η περίφημη δίκη της ξανθιάς "Μπουμπουλίνας" του Αγίου Παντελεήμονα- που κατέβηκε και υποψήφια βουλευτής με την ΧΑ κοντεύει να φθάσει τις δέκα αναβολές, παρά τις μαρτυρικές καταθέσεις των αφγανών προσφύγων ότι υποκινούσε την επίθεση εναντίον τους. Αραγε οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης φοβούνται τυχόν αντίποινα ή συμφωνούν με τις μεθόδους της ναζιστικής οργάνωσης; Η ψυχή τους και η συνείδηση τους - αν έχουν - το ξέρει.

Μήπως τέλος τα ΜΜΕ έχουν στηλιτεύσει αυτή την ρατσιστική βία; Θα αστειεύεται κανείς, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις ,οι έλληνες συνάδελφοι μου- ιδιαίτερα των ιδιωτικών καναλιών - έχουν διαπρέψει στην κατασυκοφάντηση από το 2009 μέχρι σήμερα όσων πολιτών και πολιτικών είχαν το κουράγιο να καταγγείλουν αυτή την άσκηση βίας, δίνοντας πάντα το ελεύθερο στο χρυσαυγίτικο δηλητήριο να απλώνεται στην κοινωνία. Κι αυτό δυστυχώς χωρίς ούτε η συνδικαλιστική μας Ένωση να καταδικάσει αυτή την πρακτική.

Που καταλήξαμε τελικά; Μα σε αυτό που πολύ διεξοδικά ο Νίκος Πουλαντζάς περιγράφει στο βιβλίο του "Φασισμός και Δικτατορία " ( σελ. 383) αναφερόμενος στην περίοδο που το εθνικοσοσιαλιστικό (ναζιστικό) κόμμα έχει ανέλθει πλέον στην εξουσία. 

Γράφει λοιπόν ο Πουλαντζάς "τα δικαστήρια δεν υποχρεώνονται να εφαρμόζουν νομικούς κανόνες, αλλά το  υγιές " λαϊκό αίσθημα" που ενσαρκώνει η "βούληση του αρχηγού". Αυτό συνοδεύεται άλλωστε από μια ιδεολογική τροποποίηση της έννοιας της ενοχής: η ενοχή δεν αποδίδεται πλέον, όπως συμβαίνει γενικά στις άλλες μορφές αστικού κράτους, στην κολάσιμη πράξη, δηλαδή την αντίθετη με τον νόμο πράξη, αλλά στον πιθανό εχθρό. Ένοχος είναι εκείνος που, λόγω της "αντικειμενικής  του κατάστασης, προσδιορισμένης με αυθαίρετα κριτήρια , θα μπορούσε να έχει τη πρόθεση να βλάψει το καθεστώς και την υγεία του: δηλαδή για το ναζιστικό καθεστώς είναι a priori  ένοχοι οι Εβραίοι , οι κομμουνιστές, οι σοσιαλιστές, οι φιλελεύθεροι, οι μέτοικοι, οι τρελοί και τα διάφορα αντικοινωνικά στοιχεία".

Θα μου πείτε μα στην Ελλάδα δεν έχουμε τους ναζί στην εξουσία, ούτε στην Γερμανία και την Ιταλία ήρθαν σε μια νύχτα, ήταν μια διαδικασία,που κράτησε χρόνια και που δυστυχώς είχε πολλούς που προετοίμασαν το έδαφος. Στην Ελλάδα είναι δεδομένο ότι έχει ξεκινήσει η διαδικασία του εκ φασισμού, η ελπίδα βρίσκεται στο ότι δεν έχουμε φθάσει στο σημείο μη επιστροφής, γι αυτό "ας έχουν γνώση οι φύλακες".

TVXS

Αυτοκτόνησε ο Aaron Swartz

Μανιφέστο Αντάρτικου Ανοικτής Πρόσβασης

Στις 11 Ιανουαρίου 2013 αυτοκτόνησε ο 26χρονος Aaron Swartz, προγραμματιστής και ακτιβιστής της ελευθερίας του internet.

Ο Aaron Swartz ξεκίνησε προγραμματισμό ως παιδί και σε ηλικία μόλις 14 ετών δημιούργησε την προδιαγραφή RSS.

Αντιμετώπιζε ποινή 35 ετών φυλάκισης σε δίκη που θα ξεκινούσε τον επόμενο μήνα επειδή κατέβασε εκατομμύρια ακαδημαϊκές εργασίες από το αρχείο JSTOR σκοπεύοντας να τις διαθέσει ελεύθερα.

Ακολουθεί κείμενό του:

Μανιφέστο Αντάρτικου Ανοικτής Πρόσβασης

Η πληροφορία είναι δύναμη. Όμως, όπως κάθε δύναμη, υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να την κρατήσουν για τον εαυτό τους. Ολόκληρη η παγκόσμια επιστημονική και πολιτιστική κληρονομιά, η οποία δημοσιεύθηκε στη διάρκεια των αιώνων σε βιβλία και περιοδικά, ολοένα ψηφιοποιείται και κλειδώνεται από μια χούφτα ιδιωτικές εταιρείες. Θέλετε να διαβάσετε τις δημοσιεύσεις που έχουν τα πιο διάσημα αποτελέσματα των επιστημών; Θα πρέπει να στείλετε τεράστια ποσά σε εκδότες, όπως η Reed Elsevier.

Υπάρχουν εκείνοι που αγωνίζονται για να αλλάξει αυτό. Το Κίνημα Ανοικτής Πρόσβασης έχει αγωνιστεί γενναία για να διασφαλιστεί ότι οι επιστήμονες δεν μεταβιβάζουν τα πνευματικά δικαιώματα τους, αλλά αντί αυτού εξασφαλίζεται ότι η εργασία τους δημοσιεύεται στο Διαδίκτυο, σύμφωνα με όρους που επιτρέπουν σε όλους να έχουν πρόσβαση. Αλλά ακόμη και κάτω από τα καλύτερα σενάρια, το έργο τους θα είναι διαθέσιμο μόνο για τα πράγματα που δημοσιεύονται στο μέλλον. Τα πάντα μέχρι τώρα έχουν χαθεί.

Αυτό είναι πάρα πολύ υψηλό τίμημα. Ο εξαναγκασμός των ακαδημαϊκών να πληρώνουν χρήματα για να διαβάσουν το έργο των συναδέλφων τους; Σαρώνουν ολόκληρες βιβλιοθήκες, αλλά μόνο για όσους επιτρέπει το Google να τα διαβάσουν; Παρέχουν επιστημονικά άρθρα σε ελίτ πανεπιστήμια στον Πρώτο Κόσμο, αλλά όχι στα παιδιά του Παγκόσμιου Νότου; Είναι εξωφρενικό και απαράδεκτο.

«Συμφωνώ», πολλοί λένε, «αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Οι εταιρείες που κατέχουν τα πνευματικά δικαιώματα, κερδίζουν τεράστια χρηματικά ποσά χρεώνοντας την πρόσβαση, και αυτό είναι απολύτως νόμιμο - δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε για να τους σταματήσουμε». Αλλά υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε, κάτι που ήδη γίνεται: μπορούμε να αντεπιτεθούμε.

Όσοι έχουν πρόσβαση σε αυτούς τους πόρους - φοιτητές, βιβλιοθηκονόμοι, επιστήμονες - έχουν ένα προνόμιο. Μπορείτε να τροφοδοτήσετε την γνώση στον υπόλοιπο κόσμο που είναι αποκομμένος. Αλλά εσείς δεν χρειάζεται - πραγματικά, ηθικά, δεν μπορείτε - να κρατήσετε αυτό το προνόμιο μόνο για τον εαυτό σας. Έχετε καθήκον να το μοιραστείτε με τον κόσμο. Και πρέπει: να μοιράσετε κωδικούς πρόσβασης στους συναδέλφους, να εκπληρώσετε αιτήματα λήψης για τους φίλους.

Εν τω μεταξύ, όσοι έχουν αποκλειστεί δεν στέκονται σιωπηλοί. Έχουν ξεγλιστρήσει μέσα από τρύπες και έχουν αναρριχηθεί πάνω από φράχτες, απελευθερώνοντας τις πληροφορίες που έχουν κλειδωθεί από του εκδότες και τις μοιράζονται με φίλους.

Αλλά όλη αυτή η δράση συνεχίζεται στο σκοτάδι, κρυμμένη υπόγεια. Αυτό λέγεται κλοπή ή πειρατεία, σαν το μοίρασμα του πλούτου της γνώσης να είναι το ηθικό ισοδύναμο της λεηλασίας ενός πλοίου και της δολοφονίας του πληρώματός του. Αλλά η κοινή χρήση δεν είναι ανήθικη - είναι μια ηθική επιταγή. Μόνο οι τυφλωμένοι από την απληστία θα αρνηθούν να επιτρέψουν σε έναν φίλο να δημιουργήσει ένα αντίγραφο.

Οι μεγάλες εταιρίες, φυσικά, είναι τυφλωμένες από την απληστία. Οι νόμοι βάσει των οποίων λειτουργούν το απαιτούν - οι μέτοχοί τους θα εξεγερθούν με οτιδήποτε λιγότερο. Και οι πολιτικοί έχουν εξαγοραστεί, περνώντας νόμους που τους δίνουν την αποκλειστική εξουσία να αποφασίζουν ποιος μπορεί να κάνει αντίγραφα.

Δεν είναι δικαιοσύνη το να ακολουθείς άδικους νόμους. Ήρθε η ώρα να φέρουμε στο φως και, με την μεγάλη παράδοση της πολιτικής ανυπακοής, δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε αυτή την ιδιωτική κλοπή του δημοσίου πολιτισμού.

Πρέπει να πάρουμε την πληροφορία, όπου κι αν είναι αποθηκευμένη, να κάνουμε αντίγραφα και να τα μοιραστούμε με τον κόσμο. Πρέπει οτιδήποτε δεν καλύπτεται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας να τα αρχειοθετήσουμε. Πρέπει να αγοράσουμε μυστικές βάσεις δεδομένων και να τις βάλουμε στον παγκόσμιο ιστό. Θα χρειαστεί να κατεβάσετε επιστημονικά περιοδικά και να τα ανεβάσετε σε δίκτυα κοινής χρήσης. Πρέπει να αγωνιστούμε σε αντάρτικο για την ανοιχτή πρόσβαση.

Με αρκετούς από εσάς, σε όλο τον κόσμο, δεν θα στείλουμε μόνο ένα ισχυρό μήνυμα αντίθεσης στην ιδιωτικοποίηση της γνώσης - θα το κάνουμε παρελθόν. Θα έρθετε μαζί μας;

Aaron Swartz

Ιούλιος 2008, Eremo, Ιταλία

πηγή: http://archive.org/stream/GuerillaOpenAccessManifesto/Goamjuly2008_djvu.txt

 

Κινήματα Από Τα Κάτω