Η είδηση της φρικτής δολοφονίας του 25χρονου Βρετανού στρατιώτη σε
δρόμο του Λονδίνου από δυο Βρετανούς αφρικανικής καταγωγής κυριαρχεί στα
ΜΜΕ όλου του πλανήτη.
Και προσθέτει ακόμα περισσότερο τρόμο.
Οι δράστες της δολοφονίας αποκεφαλίζουν με μπαλτά τον άτυχο στρατιώτη
στη μέση του δρόμου, και μετά πιάνουν κουβέντα με τους περαστικούς σαν
να μην τρέχει τίποτα.
Εμένα αυτό μου φάνηκε πιο σοκαριστικό σε αυτή την υπόθεση.
Ο ένας από τους δράστες έχει καταγραφεί από περαστικό σε βίντεο να
λέει πως ο λόγος που σκότωσαν τον Βρετανό στρατιώτη είναι επειδή
μουσουλμάνοι σκοτώνονται καθημερινά από Βρετανούς στρατιώτες και πως
σκότωσαν τον στρατιώτη κατά το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδούς αντί
οδόντος», το οποίο προέρχεται από την Παλαιά Διαθήκη αλλά το λάνσαρε
ξανά –με μεγάλη επιτυχία- ο προφήτης Μωάμεθ μερικούς αιώνες αργότερα.
Το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού», αν εφαρμοστεί, θα τυφλώσει το σύμπαν,
ενώ, αν βάζουμε πάντα τους νεκρούς μας μπροστά, θα πρέπει να γίνεται
παγκόσμιος πόλεμος κάθε μέρα και κάθε λεπτό σε κάθε δρόμο και γωνιά του
πλανήτη.
Στο βίντεο, ο νεαρός Βρετανός ισλαμιστής αναφέρεται στους Βρετανούς
που σκοτώνουν μουσουλμάνους –ξεχνώντας ή αγνοώντας πως δεν τους
σκοτώνουν επειδή είναι μουσουλμάνοι αλλά επειδή υπηρετούν το παιχνίδι
εξουσίας και πλούτου της κυβέρνησής τους και των πολυεθνικών-, αλλά δεν
βλέπει την Συρία όπου μουσουλμάνοι σκοτώνουν τους αδερφούς τους
μουσουλμάνους με φρικαλέο τρόπο.
Όταν μουσουλμάνοι σκοτώνουν μουσουλμάνους, δεν τον πειράζει.
Οπωσδήποτε, υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα με τους φανατικούς
ισλαμιστές –όπως υπάρχει πρόβλημα και με κάθε είδους φανατικό- και
μάλλον δεν πρόκειται να πάψει να υφίσταται αν δεν λυθεί το
παλαιστινιακό. Που δεν το βλέπω να λύνεται σύντομα.
Μεγάλο πρόβλημα υπάρχει και με τους ανθρώπους που, εν έτει 2013,
σκοτώνουν και σκοτώνονται για τις θρησκείες. Καλύτερα να σκοτωθείς για
έναν μεγάλο έρωτα παρά για τους προφήτες και τις ανοησίες τους.
Πάντα με εντυπωσιάζει το γεγονός πως, ενώ έχουμε πια στη διάθεσή μας
τα κείμενα χιλιάδων σπουδαίων φιλοσόφων, συγγραφέων και επιστημόνων από
την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι
που είναι ακόμα κολλημένοι σε κείμενα με βοσκούς, προβατάκια, προφήτες
και άλλες τέτοιες κουλαμάρες.
Ωραία είναι τα παραμύθια αλλά δεν θα κάνεις σημαία στη ζωή σου την Κοκκινοσκουφίτσα και τον Κοντορεβιθούλη.
Βέβαια, οι θρησκείες έχουν μεγάλη πέραση, κυρίως, στους φτωχούς και
τους εξαθλιωμένους. Αν ζεις μια όμορφη και άνετη ζωή, είναι κάπως
δύσκολο να σε συγκινούν τα απολιθώματα των θρησκειών.
Στο τέλος του βίντεο, ο Βρετανός ισλαμιστής λέει στην κάμερα του
περαστικού «πείτε τους να φέρουν πίσω τον στρατό ώστε να μπορούμε και
εμείς και εσείς να ζήσουμε όλοι ειρηνικά. Εγκαταλείψτε τα εδάφη μας και
θα σας αφήσουμε να ζήσετε εν ειρήνη, αυτό είναι το μόνο που έχω να πω».
Αν δεν εννοούσε ως «εμείς» τους μουσουλμάνους και ως «εσείς» τους
χριστιανούς, θα ήταν σωστό αυτό που είπε. Βέβαια, δεν χρειάζεται να
αποκεφαλίσεις έναν άνθρωπο για να το πεις αυτό. Μπορείς να το πεις και
χωρίς αποκεφαλισμό.
Αν έπρεπε να αποκεφαλίσεις κάποιον για να σε ακούσουν οι υπόλοιποι, θα ήμασταν όλοι ακέφαλοι.
Ένα από τα πράγματα που δεν κατάλαβα ποτέ στη ζωή μου είναι τι κάνει
εκείνες τις δυτικές χώρες που ξεσκίζουν τις υπόλοιπες να πιστεύουν πως
έχουν ασυλία και πως τα εγκλήματα των στρατιωτών τους δεν θα πληρωθούν
μέσα στις δικές τους κοινωνίες, ενώ κάτι ακόμα που δεν μπορώ να καταλάβω
είναι τι κάνει αυτούς που είναι ζάπλουτοι να πιστεύουν πως οι
εξαθλιωμένοι που ζουν γύρω τους θα σεβαστούν τα πλούτη τους και δεν θα
τους κάνουν κομματάκια.
Αν έχεις στρατό σε μια ξένη χώρα, θα πρέπει να περιμένεις ότι θα υποστείς τις συνέπειες.
Ο αποκεφαλισμένος Βρετανός στρατιώτης μας σοκάρει επειδή
αποκεφαλίστηκε σε δρόμο του Λονδίνου. Τα εκατοντάδες πτώματα στους
δρόμους της Βαγδάτης δεν μας σόκαραν όλους. Αν θυμάστε, και τότε κάποιοι
σκέφτονταν τις επενδύσεις στο Ιράκ και έτριβαν τα χέρια τους. Οι νεκροί
δεν τους απασχολούσαν. Ούτε οι χριστιανοί, ούτε οι μουσουλμάνοι.
Ο άτυχος Βρετανός στρατιώτης και ο Βρετανός ισλαμιστής ήταν
αναλώσιμοι. Θα μπορούσαν να είναι φίλοι, να τα πίνουν παρέα και να
αγωνίζονται παρέα. Από την ίδια μεριά ήταν. Αλλά ο ένας έγινε
επαγγελματίας στρατιώτης και ο άλλος τυφλώθηκε από τους προφήτες.
Θα έρθει μια ημέρα που όλοι οι άνθρωποι θα ζουν αδερφωμένοι. Κι αν υπάρχει μια θρησκεία, θα είναι η θρησκεία «Άνθρωπος».
Θα αλλάξει κάποτε αυτός ο κόσμος. Ήδη αλλάζει αλλά πιο αργά απ’ ό,τι θα θέλαμε.
Κάποτε, οι άνθρωποι που θα διαβάζουν μια ιστορία, όπως αυτή στο
δρόμο του Λονδίνου, θα μας θεωρούν πρωτόγονους. Με το δίκιο τους.
(Δεν μπορώ να το αποδείξω –και μπορεί να οφείλεται μόνο στην επιθυμία
μου- αλλά σκέφτομαι πως η έξαρση του θρησκευτικού φανατισμού, των
εθνικισμών, των ναζισμών κλπ μπορεί να είναι μια ένδειξη ότι η
ανθρωπότητα είναι κοντά στο σημείο να ξεμπερδεύει οριστικά με όλα αυτά,
για να πάει παρακάτω. Βέβαια, μπορεί να κάνω και λάθος.)
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης, μιλώντας στο συνέδριο «Αριστερά και Εκκλησία» που έγινε στη Θεσσαλονίκη, πρότεινε να καταργηθεί η μισθοδοσία των ιερέων από το κράτος και πρόσθεσε πως, αν αυτό είναι δύσκολο να γίνει, θα μπορούσε να συζητηθεί η εναλλακτική πρόταση να ακολουθηθεί αυτό που συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες –όπως Γερμανία, Γαλλία κλπ- και να πληρώνουν φόρο για την Εκκλησία όσοι πολίτες δηλώνουν κατά την υποβολή της φορολογικής τους δήλωσης πως είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.
Αυτή η λογική και μάλλον διαλλακτική πρόταση –αφού ο κ. Κουράκης τόνισε πως όλα αυτά μπορούν να γίνουν μόνο μετά από εξαντλητικό διάλογο με την Εκκλησία- μεταδόθηκε από τα καθεστωτικά ΜΜΕ ως πρόταση επιβολής φόρου στους ορθόδοξους χριστιανούς και, φυσικά, αποκρύφτηκε το γεγονός πως η πρόταση έγινε κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου με θέμα «Αριστερά και Εκκλησία», στο οποίο η Εκκλησία της Ελλάδας εκπροσωπήθηκε από τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο.
Η Νέα Δημοκρατία αντέδρασε αμέσως στην πρόταση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τον κατηγόρησε πως ζητά να επιβληθεί νέος ειδικός φόρος –αν και όλοι ξέρουμε πως οι ιερείς ήδη πληρώνονται από τους φόρους που μας επιβάλλονται- και τον κατηγόρησε, επίσης για πρόκληση διχασμού των Ελλήνων ανάλογα με την πίστη τους.
Βέβαια, όποιος βιάζεται σκοντάφτει, αφού τα σαΐνια της Νέας Δημοκρατίας ξέχασαν πως –όπως φαίνεται στο κάτωθι βίντεο- ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γιάννης Στουρνάρας είχε πει το ίδιο πράγμα με τον Τάσο Κουράκη:
Μια ημέρα πριν από την ομιλία του Τάσου Κουράκη, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Μάκης Βορίδης δήλωσε σε συνέντευξή του πως παραμένει υπέρ της θανατικής ποινής σε ένα φιλοσοφικό και θεωρητικό επίπεδο, αφού θεωρεί πως η θανατική ποινή «έχει μία πάρα πολύ μεγάλη δύναμη αποτροπής για ειδεχθή εγκλήματα».
Είχα αντιληφθεί πως ο κ. Βορίδης είναι υπέρ της θανατικής ποινής, αφού, στα νιάτα του, τριγυρνούσε με τσεκούρι στους δρόμους της Αθήνας.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, προκάλεσε θόρυβο η πρόταση του Τάσου Κουράκη να μην πληρώνονται οι μισθοί των ιερέων από το κράτος αλλά δεν προκάλεσε καμία έκπληξη πως ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Μάκης Βορίδης δήλωσε πως είναι υπέρ της θανατικής ποινής.
Αναρωτιέμαι πώς ένας χριστιανός σαν τον Μάκη Βορίδη- χριστιανός δεν είναι;- μπορεί να είναι υπέρ της θανατικής ποινής.
Όσοι δηλώνουν πως είναι χριστιανοί και συμφωνούν με τον κ. Βορίδη, ας το σκεφτούν λίγο. Και μετά, ας αποχωρήσουν από την ορθόδοξη πίστη. Εκτός, αν συμφωνεί με την θανατική ποινή και η Εκκλησία της Ελλάδος. Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης πρότεινε να μην πληρώνονται οι μισθοί των ιερέων από το κράτος, όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Μάκης Βορίδης δήλωσε υπέρ της θανατικής ποινής που δεν υπάρχει σε καμία ευρωπαϊκή χώρα.
Ποιο κόμμα είναι πιο φιλοευρωπαϊκό; Ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Νέα Δημοκρατία;
Μα οι Έλληνες δεν είναι φιλοευρωπαϊστές. Είναι μόνο φίλοι του ευρώ. Πολύ ορθόδοξο αυτό.
Είναι άλλο πράγμα αγαπάω την Ευρώπη και άλλο αγαπάω το ευρώ. Η Ευρώπη υπήρχε -και θα υπάρχει- και χωρίς ευρώ.
Η πίστη του κάθε ανθρώπου είναι καθαρά προσωπική του υπόθεση. Δεν είναι υπόθεση του κράτους.
Βέβαια, επειδή αυτό είναι το προσωπικό μου μπλογκ, δεν έχω κανένα πρόβλημα να γράψω τι νιώθω εγώ.
Η ταπεινή μου άποψη είναι πως η Ορθοδοξία –που θεωρώ ότι υπερέχει των άλλων θρησκευμάτων, δογμάτων, θρησκευτικών ομάδων και ομολογιών που πρεσβεύουν πίστη στον Χριστό- είχε κάποτε πλήρη πρόταση ζωής αλλά ηττήθηκε από τον καπιταλισμό. Η σημερινή θρησκεία των ορθόδοξων χριστιανών –και όλων των χριστιανών- είναι ο καπιταλισμός.
Και καπιταλιστής και χριστιανός δεν γίνεται. Όσο υποκριτής και να είσαι. Οπότε, διάλεξε. Και μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.
Επίσης, θεωρώ πως η Ορθοδοξία στραγγαλίστηκε από τον εναγκαλισμό της με το Κράτος και γοητεύτηκε από την λάμψη, το χρήμα και την εξουσία. Και εκεί έχασε την ψυχή της.
Άσε που φτάσαμε σε κάτι γελοίους θεσμούς όπως αυτός του στρατιωτικού ιερέα που αναλαμβάνει να πείσει τους φαντάρους πως πρέπει να πάνε να σκοτωθούνε γιατί ο Θεός είναι στο πλευρό τους, αν και ο στρατιωτικός ιερέας των εχθρών τους διαβεβαιώνει πως ο Θεός είναι από τη δική τους μεριά. Η ανθρώπινη βλακεία δεν έχει όρια.
Ως εκ τούτων, με συγκινεί ο Χριστός, τον αγαπάω σαν έναν μεγάλο δάσκαλο, όπως αγαπάω και τον Επίκουρο, αλλά δεν έχω καμία σχέση με την Εκκλησία της Ελλάδος που δεν έχει καμία, απολύτως, σχέση με τον Χριστό. Θα συμφωνήσω με τον Γκάντι: «Μου αρέσει ο Χριστός σας. Δεν μου αρέσουν οι χριστιανοί σας.».
Και βέβαια, δεν ξεχνάω ποτέ πως ο Χριστός δεν ήταν χριστιανός. Ο Χριστός ήταν ο Χριστός.
Χαίρομαι που γεννήθηκα σε μια χριστιανική κοινωνία –και όχι σε μια κοινωνία Ταλιμπάν-, συμμετέχω σχεδόν πάντα, ως μέλος της κοινωνίας που ζω, στην περιφορά του Επιταφίου και στην Ανάσταση, επισκέπτομαι μόνος μου απομακρυσμένα ταπεινά και ερημικά ξωκλήσια –είναι το μόνα που με συγκινούν- για να ανάψω ένα κερί για τα αγαπημένα πρόσωπα που δεν είναι πια στη ζωή, και σε αυτό το σημείο ολοκληρώνονται οι σχέσεις μου με την θρησκεία που ονομάζεται «χριστιανισμός».
Οι τελετές της Εκκλησίας μου προκαλούν δυσφορία, αν και προσπαθώ να πηγαίνω πάντα στις κηδείες. Αυτό, όμως, έχει να κάνει με το ότι θεωρώ τον θάνατο την κορυφαία στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου, και όχι με την ίδια την τελετή που είναι πια –κι αυτή- ένα άθλιο και θλιβερό εμπόριο.
Θεωρώ τρανή ένδειξη της ήττας της Ορθοδοξίας στην κοινωνία τον όλο και πιο μικρό αριθμό ανθρώπων που πηγαίνουν στις κηδείες. Ο νεκρός δεν είναι «κερδοφόρος» πια, οπότε ξεχνιέται αμέσως με τον θάνατό του.
Επίσης, ο θάνατος έχει εξοριστεί από κάθε δημόσια συζήτηση στην –θεωρητικά- ορθόδοξη ελληνική κοινωνία. Λογικό, οι αναφορές στον θάνατο μειώνουν την καταναλωτική επιθυμία.
Έχω αντιληφθεί και το έχω επισημάνει πολλές φορές πως το πρόβλημα των Ελλήνων –και κατά συνέπεια της χώρας- είναι πως δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα.
Για την ακρίβεια, οι Έλληνες θέλουν να αλλάξουν τα πάντα αλλά αυτό να γίνει δια μαγείας. Δηλαδή, όλα να παραμείνουν όπως έχουν στη χώρα –και όλοι να μείνουν στη θέση τους- αλλά, με ένα μαγικό τρόπο, όλοι ξαφνικά να γίνουν καλοί και όλα να γίνουν καλά.
Εν έτει 2013, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία δεν έχει γίνει διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας.
Αν και ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας θα έκανε καλό τόσο στο Κράτος όσο και στην Εκκλησία, κανένα βήμα δεν έχει γίνει προς αυτήν την κατεύθυνση.
Το Σύνταγμα της Ελλάδας ξεκινάει με την φράση «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος».
Οι Έλληνες βουλευτές ορκίζονται στον Θεό και όχι στο λαό, ενώ η ελληνική Βουλή είναι η μόνη Βουλή στην Ευρώπη στην οποία μπουκάρουν οι παπάδες με τις αγιαστούρες.
Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς αποκάλυψε πρόσφατα πως συνομίλησε με τον Θεό, επικαλείται διαρκώς την Παναγία, ενώ κάθε χρόνο η χώρα μας υποδέχεται το Άγιο Φως με τιμές αρχηγού κράτους.
Όλα αυτά μπορεί σε κάποιους να φαίνονται χαριτωμένα και ανώδυνα. Δεν είναι.
Δεν υπάρχει ευρωπαϊκή χώρα που να βγαίνουν οι παπάδες στις τηλεοράσεις και να δίνουν συμβουλές για θέματα εξωτερικής πολιτικής, εθνικής άμυνας και παιδείας.
Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται. Και οφείλονται στο γεγονός πως στην Ελλάδα δεν έχει γίνει διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας.
«Μα είναι τώρα ώρα, πιτσιρίκο, να γίνει διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας; Τώρα που χρεοκοπήσαμε;»
Με αυτή τη λογική, ποτέ δεν θα γίνει διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας. Πάντα η Ελλάδα είναι σε κατάσταση εθνικής ανάγκης. Επίσης, πριν, που δεν είχαμε χρεοκοπήσει, γιατί δεν έγινε διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας; Είπαμε ότι η ελληνική κοινωνία είναι καθυστερημένη αλλά πόσο καθυστερημένη πια; Στη Γαλλία, ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας έγινε πριν από έναν αιώνα και βάλε.
Να συμφωνήσω να μην γίνει τώρα ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας. Αλλά να συμφωνήσουμε τώρα πότε θα ξεκινήσει ο δημόσιος διάλογος για το θέμα. Να οριστεί χρονιά και ημερομηνία.
«Μα γιατί να πληρώνουν μόνο οι ορθόδοξοι χριστιανοί φόρο για τους μισθούς των ιερέων;»
Μα τώρα πληρώνουν όλοι οι Έλληνες φόρο για να πληρωθούν οι μισθοί των ιερέων. Είναι δίκαιο αυτό;
Άλλωστε, κάποιοι υποστηρίζουν πως οι Έλληνες είναι χριστιανοί ορθόδοξοι σε ποσοστό 95%. Αν έχουν δίκιο, τι φοβούνται; Αλλά έχουν δίκιο;
Σε κάθε περίπτωση, ο Διονύσιος Σολωμός έλεγε πως «το έθνος πρέπει να ταυτίσει το εθνικόν με το αληθές». Θα μάθουμε ποιο ποσοστό Ελλήνων είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Υπάρχει κάποιος που δεν θέλει να μάθει την αλήθεια; Γιατί;
Η Εκκλησία της Ελλάδας δεν ήταν που έκανε παλλαϊκά συλλαλητήρια για το θέμα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες;
Εξ όσων θυμάμαι, στα εκκλησιαστικά συλλαλητήρια δεν ήταν 11 εκατομμύρια Έλληνες και οι υπογραφές που συγκεντρώθηκαν –σύμφωνα με την Εκκλησία- ήταν περίπου 3 εκατομμύρια.
Ουσιαστικά, η Εκκλησία της Ελλάδας ήταν που άνοιξε το θέμα με τον αριθμό των ορθοδόξων χριστιανών στη χώρα. Και έφαγε τα μούτρα της.
«Μα θα διχαστούν οι Έλληνες αν μάθουμε πόσοι είναι οι χριστιανοί ορθόδοξοι στην Ελλάδα»
Οι Έλληνες είναι διχασμένοι ούτως ή άλλως. Από αρχαιοτάτων χρόνων.
Στις εκλογές μαθαίνουμε πόσοι ψηφίζουν το κάθε κόμμα. Μήπως να καταργήσουμε και τις εκλογές –ή, έστω, τα αποτελέσματα των εκλογών- για να μην διχάζονται οι Έλληνες;
Επίσης, για να μην διχαστούν οι Έλληνες, θα προσποιούνται όλοι οι Έλληνες πως είναι χριστιανοί ορθόδοξοι; Ωραία λογική στη χώρα που γεννήθηκε ο ορθός λόγος.
«Οι αγωνιστές του ’21 θα διαφωνούσαν με τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας»
Ναι, ενώ οι αγωνιστές του ’21 –που δεν ήταν όλοι χριστιανοί- θα ήταν πάρα πολύ χαρούμενοι που οι Έλληνες ψηφίζουν την οικογένεια Παπανδρέου, την οικογένεια Καραμανλή και διάφορους άλλους άεργους που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία, το ξεπούλημα και την απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Θα πετούσαν από την χαρά τους.
Στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει σοβαρός δημόσιος διάλογος για κανένα θέμα. Κανείς δεν κοιτάει αν λες κάτι σωστό. Κοιτάνε όλοι ποιος το λέει και του κολλάνε μια ταμπέλα.
Σήμερα θέτουν διάφορα θέματα οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και υπάρχουν ακόμα και φωνές συντρόφων τους που λένε πως δεν θα πρέπει να μιλάνε για να μην χάσει ψήφους ο ΣΥΡΙΖΑ.
Μα έτσι φτάσαμε στην κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία. Επειδή όλοι οι πολιτικοί έλεγαν επί δεκαετίες στο αποβλακωμένο –από την τηλεοπτική προπαγάνδα- πόπολο όσα ήθελε να ακούσει.
Μη σώσει και γίνει ποτέ κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, αν είναι οι βουλευτές του να μιμηθούν τους προκατόχους τους. Δεν την χρειάζεται κανείς μια τέτοια κυβέρνηση. Η χώρα δεν την χρειάζεται.
Είναι βέβαιο πως η πλειοψηφία των βουλευτών της σημερινής Βουλής συμφωνεί με τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας. Αλλά οι περισσότεροι δεν είναι διατεθειμένοι να το παραδεχτούν δημόσια, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος.
Ο Χριστός να κατέβαινε σήμερα στη γη και να έλεγε πως πρέπει να γίνει διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας στην Ελλάδα, θα τον βγάζανε συριζαίο και θα του την έπεφτε σύσσωμο το Mega.
Η ελληνική κοινωνία είναι σήμερα βαθύτατα συντηρητική, φοβική και μικροαστική. Περίεργο, η Ορθοδοξία δεν είναι.
Δεν θέλουμε να αλλάξει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Αυτό είναι θάνατος. Όσοι μπορούν, ας μεταναστεύσουν.
Εγώ μπορεί να μην είμαι της εκκλησίας αλλά θυμάμαι την φράση του Άγιου Νείλου –αυτός νομίζω ήταν- «ζήτησέ το με επιμονή και θα το λάβεις» και την φράση του Χριστού «ζήτησε και θα σου δοθεί». (Ναι, το είχαν πει και άλλοι πιο απλά πριν από τον Κοέλιο.)
Τούτων δοθέντων, η Ελλάδα είναι σήμερα 100% χριστιανική.
Αυτό ζητήσαμε, αυτό ελάβαμε.
(Πριν από οκτώ χρόνια –ναι, πριν από οκτώ χρόνια- έγραφα για το ίδιο θέμα και τα είχα γράψει όλα:
Αν δεν κάνω λάθος – που δεν κάνω – το Σύνταγμα αναθεωρήθηκε επί κυβερνήσεως Σημίτη. Άκουσε κάποιος κάτι για διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας; Άκουσε κάποιος κάτι για την καύση των νεκρών; Όταν ο κ. Σκανδαλίδης επισκέφτηκε τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο για να διερευνήσει τις προθέσεις του για την καύση των νεκρών, ο αρχιεπίσκοπος τον απείλησε πως θα έπαιρνε κομματική θέση στις εκλογές. Ο κ. Σκανδαλίδης τα μάζεψε κι έφυγε με την ουρά στα σκέλια. Εκεί τελείωσε η κουβέντα.
….
Μα τι στην ευχή έκανε τελικά όλ’ αυτά τα χρόνια ο κ. Σημίτης; Α ναι, έβαλε τη χώρα στην ΟΝΕ! Μα η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε την οικονομία της χώρας υπό επιτήρηση έως το 2007, επειδή τα οικονομικά στοιχεία ήταν «μαγειρεμένα». Ψεύδεται η Ευρωπαϊκή Ένωση; Όχι δεν ψεύδεται και βέβαια δεν περίμενε την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για να μάθει τα πραγματικά στοιχεία. Όποιος έχει λίγο νιονιό στο κεφάλι του, έχει αντιληφθεί πια, πως στην ΟΝΕ δεν μπήκαμε με οικονομικούς, αλλά με πολιτικούς όρους. Η στάση της χώρας σε ό,τι αφορά τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας, αλλά και το σχέδιο Ανάν, το αποδεικνύει ξεκάθαρα.
Αν ο Καραμανλής είναι έξυπνος, θα προχωρήσει σε διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας. Με αυτόν τον τρόπο θα ξεπεράσει από αριστερά όλη την Αριστερά, που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Αυτό απαιτεί βέβαια να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, γιατί μόνο η επόμενη Βουλή μπορεί να κάνει αναθεώρηση του Συντάγματος – σύμφωνα με το Σύνταγμα η επόμενη Βουλή μπορεί να ανακηρυχθεί αναθεωρητική τον Ιούνιο του 2006. Θα είναι ο Καραμανλής; Θα είναι ο Παπανδρέου; Ας είναι όποιος θέλει. Αυτός θα περάσει στην ιστορία και όχι ο κ. Σημίτης. Δεν μπορεί να γίνει κανένας πραγματικός εκσυγχρονισμός στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαιρέτου Τριάδoς. Αμήν.) Pitsirikos
Σε τουλάχιστον επτά χώρες του κόσμου οι άθεοι οδηγούνται στο απόσπασμα
Οι άθεοι υπόκεινται σε διωγμό ή
διακρίσεις σε πολλές χώρες του κόσμου, ενώ σε τουλάχιστον επτά είναι
πιθανό ακόμη και να θανατωθούν εάν γίνουν γνωστές οι πεποιθήσεις τους,
σύμφωνα με έκθεση που τιτλοφορείται «Ελευθερία Σκέψης 2012» και που
εξέδωσε η Διεθνής Ανθρωπιστική και Ηθική Ένωση (IHEU).
Σύμφωνα με την έκθεση, που
εκδόθηκε την Δευτέρα με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων, η έκφραση αθεϊστικών απόψεων ή απόκλισης από την επίσημη
θρησκεία μπορεί να επιφέρει την εσχάτη των ποινών στο...Αφγανιστάν, το Ιράν, τις νήσους Μαλδίβες, τη Μαυριτανία, το Πακιστάν, τη Σαουδική Αραβία και το Σουδάν.
Σε κάποιες άλλες χώρες, όπως
το Μπαγκλαντές, η Αίγυπτος, η Ινδονησία, το Κουβέιτ και η Ιορδανία, η
δημοσιοποίηση αθεϊστικών απόψεων είναι τελείως απαγορευμένη ή αυστηρά
περιορισμένη σύμφωνα με τη νομοθεσία κατά της βλασφημίας.
«Υπάρχουν νόμοι που αρνούνται
το δικαίωμα των άθεων να υπάρχουν και περιορίζουν την ελευθερία των
προσωπικών πεποιθήσεων και της έκφρασής τους», τονίζεται στην έκθεση.
Ωστόσο, η έκθεση επισημαίνει ότι οι άθεοι θεωρούνται παρείσακτοι ακόμη και σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ στις ΗΠΑ, «παρότι
προστατεύεται η ελευθερία του λόγου και της θρησκείας, κυριαρχεί ένα
κλίμα στο οποίο οι άθεοι και οι άθρησκοι νιώθουν λιγότερο ή καθόλου
Αμερικανοί». Εξάλλου, σε τουλάχιστον επτά αμερικανικές πολιτείες,
δεν επιτρέπεται στους άθεους να αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα ενώ σε μία
πολιτεία, το Αρκανσο, οι άθεοι δεν μπορούν να καταθέσουν ως μάρτυρες σε
δίκη.
«Δεν έχει καταστεί ευρέως
αντιληπτό ότι τα δικαιώματα των άθεων προστατεύονται από διεθνείς
συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα», δήλωσε ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για την ελευθερία και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις Χάινερ Μπίλεφελντ.
Τον Μάρτιο του 2012, ο σαουδάραβας δημοσιογράφος και μπλόγκερ Χάμζα Κασγκάρι, συνελήφθη
στη Μαλαισία και παραδόθηκε στις αρχές της Σαουδικής Αραβίας επειδή
έγραψε στο Twitter ένα μήνυμα προς τον προφήτη Μωάμεθ την ημέρα της
γέννησής του, που φέτος ήταν στις 4 Φεβρουαρίου (η ημερομηνία είναι
σταθερή στο μουσουλμανικό ημερολόγιο, το οποίο βασίζεται στον σεληνιακό
κύκλο, όμως αλλάζει κάθε χρόνο στο γρηγοριανό ημερολόγιο).
«Την ημέρα της γέννησής σου, εγώ δεν υποκλίνομαι μπροστά σου, κάποια πράγματα μου αρέσουν σε σένα, όμως κάποια άλλα τα μισώ», έγραψε ο 23χρονος Κασγκάρι.
Και τώρα, προφυλακισμένος, περιμένει να δικαστεί κατηγορούμενος για βλασφημία και αθεΐα.
Η δίωξη ανθρώπων για αυτά που πιστεύουν είναι εξ ορισμού απαράδεκτη. Εντύπωση κάνει, που τέτοιου είδους, μεσσαιωνικού τύπου λογικές, ακολουθούνται κι από χώρες με "ελευθερία" λόγου...just like USA, αλλά κατά τα γνωστά...God Bless America!
Σχεδόν
τέσσερις στους δέκα Αμερικανούς υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατες φυσικές
καταστροφές, όπως αυτές που προκλήθηκαν από τον τροπικό κυκλώνα Σάντι,
είναι μια απόδειξη ότι ο κόσμος πλησιάζει στο τέλος του, όπως
προφητεύεται στην Αγία Γραφή, ενώ έξι στους δέκα θεωρούν ότι τα ακραία
καιρικά φαινόμενα οφείλονται στην κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με μια
δημοσκόπηση που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.
Η δημοσκόπηση του
ινστιτούτου Public Religion Research Institute (PRRI), σε συνεργασία με
το ειδησεογραφικό πόρταλ Religion News Service, διαπιστώνει ότι οι
πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις καθορίζουν τις απόψεις των
ανθρώπων για τα ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως τους καύσωνες και τις
ξηρασίες που σημειώθηκαν φέτος.
Οι περισσότεροι Καθολικοί (60%)
και οι λευκοί, μη Ευαγγελικοί Προτεστάντες (65%) θεωρούν ότι οι τυφώνες
και οι πλημμύρες είναι αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής. Όμως σχεδόν τα
δύο τρίτα (65%) των λευκών Ευαγγελικών Προτεσταντών είπαν ότι οι
καταιγίδες είναι μια ένδειξη του επικείμενου τέλους του κόσμου.
Συνολικά,
το 36% των ερωτηθέντων είπε ότι η κακοκαιρία οφείλεται στο επικείμενο
«τέλος των ημερών» ενώ το 63% την αποδίδει στην κλιματική αλλαγή. Ο
διευθυντής ερευνών του PRRI Ντάνιελ Κοξ είπε ότι ορισμένοι (μεταξύ των
οποίων και το 75% των μη λευκών Προτεσταντών) πιστεύουν ότι τα ακραία
φαινόμενα οφείλονται μεν στην κλιματική αλλαγή αλλά ταυτόχρονα
προαναγγέλλουν και το τέλος του κόσμου.
Οι πολιτικές πεποιθήσεις παίζουν επίσης το ρόλο τους όσον αφορά το πώς αντιλαμβάνεται κανείς τις καιρικές συνθήκες.
Έτσι,
τα τρία τέταρτα των Δημοκρατικών και έξι στους δέκα ανεξάρτητους
πιστεύουν ότι τα τελευταία χρόνια οι καιρικές συνθήκες έχουν γίνει πιο
ακραίες. Λιγότεροι από τους μισούς Ρεπουμπλικάνους είπαν ότι έχουν
αντιληφθεί μια τέτοια αλλαγή στον καιρό.
«Οι πολιτικές τάσεις τους επηρεάζουν ακόμη και το πώς αντιλαμβάνονται τον καιρό, γεγονός εξαιρετικά ενδιαφέρον», είπε ο Κοξ.
Σε
ποσοστό 15% οι Αμερικανοί πιστεύουν επίσης ότι το τέλος του κόσμου,
όπως προφητεύεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, θα συμβεί κατά τη διάρκεια
της ζωής τους. Μόνο το 2% όμως πιστεύει στην πρόβλεψη των Μάγια ότι το
τέλος θα έρθει την επόμενη εβδομάδα.
Όπως επισήμανε ο Καλ
Τζίλσον, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο Σάουδερν
Μέθοντιστ, κάποιοι από αυτούς που πιστεύουν ότι το τέλος του κόσμου
έρχεται, στην καθημερινότητά τους δεν ενεργούν με βάση αυτήν την
πεποίθηση.
«Αν καθίσεις και μιλήσεις μαζί τους και τους ρωτήσεις
αν πραγματικά θεωρούν ότι θα βιώσουν το τέλος του κόσμου μέσα στα
επόμενα χρόνια, πιθανότατα θα απαντήσουν όχι», εξηγώντας ότι «πολλοί από
αυτούς αποταμιεύουν χρήματα για τα γεράματά τους».
Βάλαμε και μία πιο ανάλαφρη έρευνα, για να ευθυμήσουμε κιόλας, μετά τον πακτωλό χρημάτων που έρχονται προς την χώρα μας (Νά' ναι καλά οι εθνοσωτήρες μας)!
Όπως και να έχει...το Χόλιγουντ έχει κάνει μεγάλη ζημιά!!!
Ξεκληρίζουν με
μια μονοκονδυλιά ό,τι έχει απομείνει από τα μικρομάγαζα που τα
παραδίδουν βορά στους «καρχαρίες» του ανταγωνισμού.
Μετατρέπουν
τους εργαζόμενους στον κλάδο του εμπορίου σε κανονικούς είλωτες, που το
μόνο που θα τους λείπει θα είναι μια μπάλα ισοβίτη περασμένη στα πόδια.
Ο
λαός δεν έχει φράγκο, κι αυτοί λένε ότι για τις στερήσεις του και για
την εκμηδένιση των καταναλωτικών του δυνατοτήτων φταίει το... ωράριο των
καταστημάτων!
Όμως, προσοχή:
Οι άνθρωποι που μας κυβερνούν είναι ευσεβέστατοι. Έχουν καλή καρδιά. Αγαπούν τον πλησίον τους (ειδικά όταν αυτός είναι τραπεζίτης, εφοπλιστής, βιομήχανος, μεγαλέμπορας). Παλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ όχι μόνο για τη «σωτηρία» της χώρας αλλά και για τη... «σωτηρία της ψυχής» μας!
Απόδειξη: Σύμφωνα με τη ρύθμιση που προωθεί η
συγκυβέρνηση, ο λόγος που το ωράριο των καταστημάτων τις Κυριακές
ορίζεται από τις 10 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα, είναι - όπως λένε οι
εμπνευστές της - προκειμένου να δίνεται η δυνατότητα σε εμπόρους και
καταναλωτές να παρακολουθούν την... κυριακάτικη λειτουργία στην εκκλησία!
Ο
«χριστιανισμός» και ο «σαμαρειτισμός» τους θυμίζει εκείνη την ιστορία
με τους Σταυροφόρους που ρώτησαν τον Πάπα πώς θα ξεχώριζε το ξίφος τους
τους αμαρτωλούς και τους άδικους από τους δίκαιους και τους ενάρετους.
Και εκείνος τους απαντούσε:
Εσείς κάντε το χρέος σας. Πάρτε τα κεφάλια απ' όλους κι αφήστε τον Θεό να κάνει τη διαλογή στον ουρανό...
Το πασίγνωστο «πίστευε και μη ερεύνα» ήταν το "logo" του ισχυρότερου μοναστικού
τάγματος, των Ιησουιτών.
Στη Βίβλο υπάρχει η προτροπή «ερευνάτε τας γραφάς».
Βεβαίως εκεί «γραφάς» άξιες προς έρευνα θεωρούνται μόνο οι «άγιες», αλλά
αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να χάνουμε το δάσος.
Κάθε γραφή, ιερή και ανίερη, μπορεί να μας προσφέρει κάτι αν την
ερευνήσουμε, όχι δογματικά, αλλά με τον εγκέφαλο μας σε πλήρη λειτουργία.
Πιθανότατα κάπου θα έχετε διαβάσει τη γνωστή ψευδοεπιστημονική θεωρία ότι
ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνο το 10% του εγκεφάλου του.Αυτό ισχύει μόνο για το δογματικό άνθρωπο.
Κάποιες ανώτερες λειτουργίες του εγκεφάλου που σχετίζονται με την
ελεύθερη βούληση, την ανεξάρτητη σκέψη, τη συμπάθεια, τη διαρκή αναζήτηση, την
αμφιβολία κλπ, στον άνθρωπο του δόγματος έχουν νεκρωθεί.
Για να μην μπερδευόμαστε μπορούμε να προσπαθήσουμε να δώσουμε ένα γενικό
ορισμό του δογματικού ανθρώπου: Δογματικός είναι όποιος πιστεύει ότι κατέχει
την αλήθεια.
Και αυτό, εξ ορισμού, αποκλείει την πιθανότητα να την κατέχουν οι «άλλοι»
ή να μην την κατέχει κανένας.
Δεν έχει σημασία αν ο εν λόγω άνθρωπος είναι χριστιανός, μουσουλμάνος,
άθεος, κομμουνιστής, νεοφιλελεύθερος, νεοναζί, αναρχοαυτόνομος ή χορτοφάγος.
Απ’ τη στιγμή που θα «κλειδώσει» στο μυαλό του το δόγμα, όποιο κι αν
είναι αυτό, κάθε του σκέψη περιστρέφεται γύρω από την «αναλλοίωτη αλήθεια» που
έχει αποδεχτεί ως... αναλλοίωτη και αληθινή.
Ένας στρατευμένος άθεος, ο οποίος αρνείται να διαβάσει την Αγία Γραφή ή
την Μπαγκαβάτ Γκίτα, επειδή δεν πιστεύει στην ύπαρξη του συγκεκριμένου ή
οποιουδήποτε «θεού», μοιάζει με τον άνθρωπο που δε διαβάζει τον Δον Κιχώτη του
Θερβάντες, επειδή δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Δον Κιχώτη.
Βιβλία όπως αυτά της Παλαιάς Διαθήκης, αξίζουν πολλών αναγνώσεων, όχι
μόνο γιατί μέσα μπορείς να βρεις πολύ όμορφα –από λογοτεχνική άποψη- κείμενα
(όπως τον Εκκλησιαστή ή το Άσμα Ασμάτων).
Η Παλαιά Διαθήκη, η οποία είναι βεβαιότατα Ιουδαϊκή, εμπεριέχει τους
σπόρους της ηθικής με την οποία γαλουχήθηκε η ανθρωπότητα (από τον Ευφράτη και
δώθε) και ταυτόχρονα μια κάποια σημειολογία πολύ πιο αξιόλογη και αρχετυπική
από την «Κοκκινοσκουφίτσα» του Περρώ.
Πατώντας πάνω στα χνάρια αυτών των αρχαίων βιβλίων μπορούμε να φτάσουμε
αναγωγικά ως τη σημερινή εποχή.
Και ακόμα πιο κοντά, στην επικαιρικότητα της προσπάθειας ενός πρώην
υπουργού οικονομικών -και νυν προέδρου κόμματος υπό διάλυση- να διασωθεί
απαγορεύοντας το ίδιο του το δημιούργημα, τη συμμορία των νεοναζί.
Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται.
(Παρένθεση:
Ο άνεμος λυσσομανάει απόψε και η θερμοκρασία έπεσε δέκα βαθμούς. Καλός
και χρυσός ο Θεός, αλλά δεν μπορούσε να κρατήσει το καλοκαίρι για έναν-δυο,
πέντε μήνες ακόμα; Μέχρι να έρθει ο Μάιος; Αφού δεν φρόντισε το περιούσιο ζώο
να έχει τρίχωμα, ας φρόντιζε για τη οικιακή θέρμανση ή για ένα ατέρμονο
καλοκαίρι.
Τέλος παρένθεσης –και κρύο.)
Η ιστορία της Γένεσης μπορεί να δώσει παράξενους καρπούς –πέρα από το
μήλο- αν την προσεγγίσουμε κάπως πιο... διαλεκτικά.
Όπως θα γνωρίζετε όλοι ο πανάγαθος Θεός απαγόρευσε μόνο ένα πράγμα στους
πρωτόπλαστους: Να φάνε τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του
κακού.
(Ας μην κάνουμε την άλλη φιλοσοφική προσέγγιση της απαγόρευσης. Τι δηλαδή
σήμαινε για ένα ζώο να γνωρίζει πλέον τι είναι καλό και τι κακό.)
Ομιλώντας διαλεκτικά, ο Θεός με την απαγόρευση του δημιούργησε την
αμαρτία!
Η «Θέση» ήταν: «Μην φάτε το μήλο».
Η «Αντίθεση», όπως προέκυψε από την πράξη των πρωτόπλαστων ήταν: «Ας φάμε
και κάνα μηλαράκι που κάνει καλό στην υγεία.»
Η «Σύνθεση» ήταν η Αμαρτία.
Ήταν το προπατορικό αμάρτημα, που οδήγησε μέσω νέων αντιθέσεων και
συνθέσεων στην αποπομπή των αμαρτωλών από το μόνο μέρος όπου δεν υπήρχε εφορία
–ούτε εργασία ούτε πόνος ούτε θάνατος.
Αν ο Θεός δεν είχε θέσει την απαγόρευση δε θα είχε υπάρξει ούτε η αντίθεση
της παραβίασης ούτε η σύνθεση της αμαρτίας.
Και σίγουρα δεν ήταν δύσκολο για το Θεό να μη φτιάξει το δέντρο της
γνώσης του καλού και του κακού –και έτσι να μας γλιτώσει από το θάνατο και την
οκτάωρη εργασία για 400 ευρώ.
Σίγουρα δεν του ήταν δύσκολο να θέσει μια διαφορετική απαγόρευση όπως:
«Απαγορεύεται να κουνάτε και τα οκτώ σας χέρια ταυτόχρονα, ενώ μετράτε με το
χοντρό δάκτυλο του δεξιού σας ποδιού τους κόκκους της άμμου του ποταμού Φισών.»
Βλέποντας τον κόσμο μας όχι με την αριστοτέλεια θεώρηση, όπου κάθετι
είναι πάντα στη θέση του, αλλά κάπως πιο πλατωνικά, καταλαβαίνουμε ότι η
απαγόρευση, ότι κάθε απαγόρευση δημιουργεί μια νέα θέση, η οποία μπορεί να
είναι πιο επικίνδυνη από αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε.
Άλλωστε οι απαγορεύσεις στοχεύουν μόνο στο εφικτό, στο υπαρκτό, στο
σύμπτωμα και δε θεραπεύουν. Ένα απλό παράδειγμα: Η απαγόρευση της ηρωίνης
μείωσε τους χρήστες;
Πολύ συχνά μάλιστα η απαγόρευση λειτουργεί προτρεπτικά: Δίνει στον
άνθρωπο την αφορμή για να την παραβιάσει και να αισθανθεί ήρωας που το έκανε.
Φανταστείτε έναν νόμο που θα απαγόρευε στους πολίτες μιας χώρας να πηδούν
ως το φεγγάρι. Ή έναν άλλο που θα τους απαγόρευε να ταΐζουν τους μονόκερους.
Νόμος 21352: Απαγορεύεται να παίζετε σκάκι με τις πολικές αρκούδες.
ή
Νόμος 29283: Απαγορεύεται να ψηφίζετε τον Μπομπ Σφουγγαράκη για
πρωθυπουργό.
ή
Νόμος 536633: Απαγορεύεται να ψήνετε κάστανα στους πυρηνικούς
αντιδραστήρες.
Θέτοντας την απαγόρευση, ακόμα κι αν πρόκειται για κάτι δυνητικά
ακατόρθωτο ή κάτι που κανείς δεν είχε σκεφτεί να κάνει ως τότε, ουσιαστικά
ανοίγεις το δρόμο για την «αντίθεση». Δημιουργείς την αντίθεση.
Αν ο Θεός δεν είχε κάνει καμιά αναφορά στο «μήλο» ίσως οι πρωτόπλαστοι να
μην το έβρισκαν ποτέ –αφού ο Κήπος ήταν αχανής και γεμάτος ταβέρνες.
Είναι σαν να λες στο παιδί σου: «Πάνω στο τραπέζι έχω μια πιατέλα με
σοκολατάκια (ή ένα μπουκάλι με ακουαφόρτε). Απαγορεύεται ακόμα και να τα
πλησιάσεις.»
Εκείνη τη στιγμή, την στιγμή της απαγόρευσης, δημιουργείς στον εγκέφαλο
του παιδιού σου μια εικόνα, μια εμμονή.
Τα περισσότερα παιδιά θα ακούσουν τους γονείς του και θα αποφύγουν το
τραπέζι. Αλλά πολλά, με την πρώτη ευκαιρία, θα πλησιάσουν για να δουν τι είναι
αυτό το τόσο απαγορευμένο ακουαφόρτε.
Αν θες να προστατέψεις αληθινά τα παιδιά σου δε βάζεις ποτέ στο σπίτι σου
ακουαφόρτε. Ή το φυλάς κλεισμένο σε ντουλάπια που δεν μπορούν να φτάσουν.
Αν είσαι ο Θεός που δημιούργησε τη μηλιά ή ο διεφθαρμένος δημαγωγός που
έθρεψε το νεοναζισμό για να σπρώξει προς την κατεύθυνση που ήθελε την απόγνωση
των ανθρώπων, αν είσαι ο αμέριμνος γονιός που φυλάει το περίστροφο στο συρτάρι
του κομοδίνου, τότε να είσαι βέβαιος ότι η απαγόρευση θα έχει ακριβώς το
αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που νομίζεις:
Την αποπομπή από τον Παράδεισο, την εκτροπή της δημοκρατίας, το θάνατο σκύλου
σου (στον οποίο θα κάνει σκοποβολή το παιδί σου).
Εκτός κι αν εκεί στοχεύεις από την πρώτη στιγμή: Την επιστροφή Σου ως
Υιός-Σωτήρας, την επιστροφή σου ως το ήμισυ του διλήμματος «... ή τανκς», την
επιστροφή σου ως...
ΜΗΝ ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ. ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΩ.
Η ίδια ερώτηση
ξανά και ξανά. Ούτε ξέρω πόσες φορές στη ζωή μου, με έχουν ρωτήσει το
ίδιο πράγμα. Τι πιστεύω.. Σε ένα Θεό, σε πολλούς, σε κανέναν. Τι? Εκείνη
η επίμονη ερώτηση, που πρέπει κάποιος στα γρήγορα να αποφασίσει. Να
πάρει θέση. Λες κι η πίστη ή η απιστία σε κάτι τόσο σημαντικό πρέπει να
είναι απόφαση στο ποδάρι. Μια απόφαση που θα σε ρίξει ή στο λάκκο με
τους σκεπτόμενους με τον άλφα τρόπο, που πιστεύουν δηλαδή υποχρεωτικά σε
κάτι χωρίς να έχουν κουράσει καθόλου το μυαλό τους και τη ψυχή τους τι
στο καλό είναι αυτό που πιστεύουν, ή στους βήτα που δεν πιστεύουν σε
τίποτα. Λες και είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε στρατόπεδο, και
σ΄αυτό, που θα έπρεπε να είναι η μοναδική προσωπική στιγμή κάθε
πλάσματος πάνω σ΄αυτή τη γη και για την οποία δεν θα έπρεπε να δίνει
λογαριασμό σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό του. Ε ναι λοιπόν
πιστεύω σε κάποιο είδος ανθρώπων. Σ΄εκείνους που πιστεύουν. Μόνοι τους.
Χωρίς υποδείξεις. Σ΄εκείνους που αυτό που πιστεύουν βγαίνει από μέσα
τους. Με δικά τους λόγια και που αυτό που βγαίνει είναι όμορφο. Πιστεύω
σ΄αυτούς που πιστεύουν στα όμορφα. Όταν αυτό που βγαίνει από μέσα σου
είναι βρώμικο, διεφθαρμένο, άρρωστο, καταστροφικό για τον εαυτό σου και
το περιβάλλον τότε δεν σε πιστεύω. Απλό δεν είναι? Με λίγα λόγια δεν με
ενδιαφέρει αν κάποιος είναι της τάδε ή της άλλης θρησκείας ή είναι
άθεος. Δεν εξετάζω αυτό που μου λέει αλλά αυτό που είναι. Είναι καλός
άνθρωπος? Θα τον ακούσω με προσοχή γιατί κι εγώ όπως και όλοι οι
υπόλοιποι άνθρωποι πάνω σ΄αυτό το πλανήτη δεν έχουμε ιδέα ποια είναι η
αλήθεια. Και ο μόνος τρόπος να τη ψάξουμε είναι να αφουγκραστούμε αυτό
που βγαίνει από μέσα μας, να μελετήσουμε τις εμπειρίες μας, αυτά που
έχουν δει τα μάτια μας, εξηγήσιμα και ανεξήγητα. Να μην είμαστε τυφλοί
σε καμιά κατεύθυνση. Αλλά να είμαστε όσο το δυνατόν, μέσα σ΄αυτή τη
μπουρδελοκοινωνία, πιο σωστοί, πιο αγνοί σε συναισθήματα, πιο δίκαιοι
σαν πολίτες, λιγότερο απάνθρωποι. Μ΄αρέσει σαν
χριστιανή η θεία η Μαργαρίτα γιατί είναι ένας άγγελος επί της γης.
Αποδεικνύει από μόνη της την ύπαρξη αγγέλων. Μια ψυχή μεγάλη για όλους.
Και πιστεύει στο Χριστό. Τη σέβομαι γιατί έχω δει να ζει σε υπέρτατο
βαθμό εκείνο που οι υπόλοιποι παπαγάλοι ξεστομίζουν και δεν ξέρουν καν
τι σημαίνει "αγαπάτε αλλήλους" Την έχω δει να αγαπάει χωρίς όριο, πως να
το κάνουμε? Με βάζει στη πρίζα να ανακαλύψω από που προέρχεται όλη αυτή
η εσωτερική γαλήνη, η αρμονία, η καλοσύνη, και η ακλόνητη πίστη της. Το
ίδιο γουστάρω και το πατέρα μου που δεν αποφάσισε ακόμα τώρα στα 83 του
αν πιστεύει σε ένα Θεό ή όχι. Το έχει βασανίσει το θέμα αλλά δεν έχει
αποφασίσει. Ένας άνθρωπος που πάλεψε όλη του τη ζωή για το καλό αλλά
στην εκκλησία δε πάτησε ποτέ γιατί θεωρούσε υποκριτικά και βρώμικα όλα
τα ιερατεία, όλο αυτό το κατασκεύασμα που το ονόμαζαν θρησκεία,. Δεν
ήθελε να ανήκει στο πλήθος των υποκριτών. Μια μοναδική εκκλησία
επισκεπτόταν πάντα όταν πήγαινε στο χωριό του. Ένα μικρό εκκλησάκι πάνω
στη κορφή του βουνού. Μόνος του. Έλεγε αν υπάρχει Θεός εδώ πάνω είμαστε η
δυο μας. Μ΄αρέσει κι η παρέα με τους φίλους μου που δηλώνουν άθεοι και
προσπαθούν πολιτισμένα και με σεβασμό να μου αποδείξουν γιατί δεν
πιστεύουν , μου αρέσουν οι φίλοι που πιστεύουν πως Θεός είναι τα πάντα ,
μου αρέσουν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που είναι ζωντανοί και ψάχνουν,
ταξιδεύουν, δεν αποκοιμούνται σε μια βεβαιότητα ετοιμοπαράδοτη από τους
υπόλοιπούς. Γιατί από όλους αυτούς έχω δει πανέμορφα πράγματα, μ΄εχουν
βάλει στη πρίζα να σκέφτομαι, έχω νοιώσει μια έκσταση πίστης που
υπάρχει μέσα τους. Και μια δύναμη που δεν τη βλέπω στα ανθρωπάκια που
παπαγαλίζουν ότι τους λένε οι υπόλοιποι. Μ΄αρέσουν οι
άνθρωποι που μπορούν να φωνάξουν ελεύθερα αυτό που πιστεύουν χωρίς να
υπολογίζουν αν θα γίνουν αρεστοί ή αν θα έχουν καλές δημόσιες σχέσεις.
Και πάνω από όλα αυτοί που ζουν ανάλογα με τα λεγόμενά τους. Που είναι
αυτό που λένε. Ένα είδος δεν αντέχω κι είναι τόσο πολλοί. Οι υποκριτές
κάθε είδους. Οι πρέπει να λέω αυτό, πρέπει να σκέφτομαι εκείνο.
Η πίστη σε οτιδήποτε είναι ένα αποτέλεσμα τριών βασικών πραγμάτων. Εσωτερική ανάγκη (ή
φωνή), βιώματα που συσσωρεύονται στη διάρκεια της ζωής μας, προσωπική
αναζήτηση-έρευνα, και διδασκαλίες (με το καλό ή με το ζόρι) από τα υπάρχοντα
στο πλανήτη Iεραρχεία. Στη καλύτερη
περίπτωση θα μπορούσε να είναι ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω. Δυστυχώς στη
πλειοψηφία των ανθρώπων αυτό δεν ισχύει.
Συνήθως αυτό που χαρακτηρίζει ένα άτομο πιστό είναι η χωρίς έρευνα,
χωρίς αναρώτηση, χωρίς προσωπική αντίληψη, υποταγή σε δόγματα και κανόνες.
Γεννιέσαι σε βαπτίζουν το τάδε πράγμα, πας σε ένα σχολείο που κάνεις τη τάδε
προσευχή, είσαι ενορίτης στη τάδε εκκλησία, και πέραν τούτου είτε υποτάσσεσαι
σε ότι σου λένε και κουνάς το κεφάλι υποτακτικά, είτε αηδιάζεις από όλο αυτό το
σκηνικό και περνάς στην απέναντι όχθη και δεν πιστεύεις σε τίποτα.
Η εποχή μας είναι εποχή ισοπέδωσης. Ισοπέδωσης κάθε αξίας,
κάθε πίστης, κάθε ιδεολογίας. Ένας κόσμος ταλαιπωρημένος αιώνες από την
ανθρώπινη βλακεία, ένας κόσμος ματωμένος χιλιάδες φορές από φανατικά και
μισαλλόδοξα δόγματα είτε πολιτικού είτε θρησκευτικού χαρακτήρα. Ένας κόσμος όπου
κανόνας είναι οι ηγεμόνες του (και σαν υποστηρικτής ή σαν εμπνευστής τους και δαμάζοντες τα πλήθη από κοντά τους, τα
ιερατεία) πρέπει να οι λιγότερο ευαίσθητοι μέχρι αναίσθητοι, άπληστοι, άκαρδοι φιλοτομαριστές ή παρανοϊκά φιλόδοξοι, άπληστοι,
ματαιόδοξοι, διεφθαρμένοι, αδίστακτοι ή σχιζοφρενικά μεγαλομανείς, ένας τέτοιος
κόσμος που αποδέχεται αυτού του είδους άρχοντες και ιεράρχες και νοιώθει
ασφαλής με αυτά τα δεδομένα, δεν μπορεί να είναι παρά άρρωστος.
Από την άλλη αν όλα αυτά τα αίσχη, σε κάνουν να χάσεις κάθε
πίστη, εισβάλλει ο κυνισμός μέσα σου και η απόρριψη όλων όσων δεν πιστεύεις ή
δεν βρήκες αποδείξεις , κάνεις κάθε φωνή που βγαίνει από μέσα σου να σωπάσει
γιατί σε έπεισαν πως όλα είναι μια αηδία, ένα αίσχος και μια απάτη επειδή όσα
θα μπορούσες να πιστέψεις τα έχουν
αναλάβει εργολαβία απατεώνες ή
εγκληματίες . Να μην πιστεύεις
σε κανένα θεό ή δαίμονα, γιατί το
ερεύνησες, γιατί πείστηκες με τα δικά σου μέσα, γιατί κουράστηκες να μάθεις και
με δική σου σκέψη, αντίληψη, λογική αποφάσισες κάτι τέτοιο είναι σεβαστό. Αλλά να απορρίψεις κάθε δυνατότητα να ερευνήσεις
παραπάνω τα άλυτα (ακόμα) μυστήρια γιατί κάποιοι τα πιάνουν στο βρώμικο στόμα
τους , είναι άδικο και κουτό.
Είναι όμορφο ταξίδι το ταξίδι της εσωτερικής αναζήτησης. Το
ταξίδι στα μυστήρια της ύπαρξης. Στα μυστήρια που κρύβονται μέσα κι έξω από εμάς. Κι όποιος επιχειρήσει
αυτό το ταξίδι να το κάνει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ, να το ΕΠΊΒΑΛΛΕΙ με οποιοδήποτε τρόπο,
όποιος ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ του ανθρώπους είτε να πιστέψουν είτε να μην πιστέψουν για μένα
δεν είναι αρεστός. Κοιτάζω με λύπη να
γίνονται σκόνη όλα. Άνθρωποι που πιστεύουν σε κάτι , γελοιοποιούνται και γίνονται
αντικείμενο χλευασμού από όσους δεν πιστεύουν. Άνθρωποι που αποφάσισαν να μην
πιστεύουν γίνονται αντικείμενο δίωξης, τιμωρίας, εκβιασμού από όσους είναι
φανατικά πεισμένοι για κάτι . Στρατόπεδα παντού. Στρατόπεδα και κουτάκια μέσα
στα μυαλά μας για να κρατιέται κάθε δυνατότητα ανακάλυψης της αλήθειας δεμένη
σε συγκεκριμένα όρια και κανόνες.
Να βλέπει μπροστά του κάποιος κάτι που του φωνάζει και να το
αγνοεί. Η να μη βλέπει τίποτα και να πείθεται πως τα είδε όλα. Να σκοτώνει ο
ένας τον άλλον για πράγματα που ούτε ο ένας
ούτε ο άλλος μπορούν να ξέρουν τι είναι. Η άγνοια, η ημιμάθεια κι ο
φανατισμός σε διαμάχη μεταξύ τους για το ποιος είναι ο εξυπνότερος.....
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πως αυτό το συγκεκριμένο συμβάν
έγινε για αυτό το λόγο ή με αυτό το
τρόπο. Υποθέσεις είναι αυτές που έχουμε για χιλιάδες πράγματα που αγνοούμε.
Υποθέσεις σε μια μεγάλη άγνοια, που ο
καθένας την προσεγγίζει ανάλογα με το δρόμο που έχει οδηγηθεί στη ζωή του. Ένα
παιδί καταδικασμένο από τους γιατρούς ξαφνικά αναρρώνει. Ο πιστός φωνάζει
θαύμα, ο γιατρός σπάει το κεφάλι του να βρει ποια ακριβώς παράμετρος της
θεραπείας προκάλεσε τη σωτηρία του, ο τσαρλατάνος θα διασπείρει πως αυτό το
παιδί είχε πιεί ένα μαγικό νερό που του πούλησε... όμως το παιδί το ίδιο θα
νοιώθει το θαύμα της ζωής ξανά μέσα του. Τη λαχτάρα να σηκωθεί από το κρεββάτι
και να τρέξει να παίξει με τους φίλους του. Κι αυτό το θαύμα όποιος πιστός θέλει να το
υμνήσει πρέπει να έχει το δικαίωμα, κι οποίος επιστήμονες θέλει να ερευνήσει
τις δυνατότητες για να επαναληφθεί σε κάποιο επόμενο παιδάκι είναι σεβαστός και
πρέπει να του δοθούν όλα τα μέσα.
Γιατί τόσο μίσος? Γιατί τόση απαξίωση ο ένας με τον άλλον?
Γιατί τόσο δηλητήριο μέσα στις ψυχές μας? Αυτά είναι τα ερωτήματα που έπρεπε να
μας καίνε. Ίσως υπάρχει Θεός ή Θεοί. Ίσως μας αναλογούν λίγα χρόνια ζωής ή μια
αιωνιότητα. Ίσως είμαστε μια χούφτα χώμα ή αθάνατοι θεοί εμείς οι ίδιοι. Ίσως
είμαστε κάτι ξεχωριστό ή κάτι τελείως ασήμαντο στην απεραντοσύνη της
δημιουργίας. Αλλά αυτό είναι το κυρίαρχο πρόβλημα?
Η ματαιοδοξία
μας είναι τόσο
μεγάλη ώστε να μας απασχολεί συνέχεια κάτι άλλο εκτός από αυτό που μας
δόθηκε, αυτό που είναι, Οι ιδέες μας, η πίστη μας στέκεται απέναντι στη
ζωή απειλητικά. Κι αυτό δεν έχει καμιά λογική. Τους ανθρώπους
τους ζωντανούς που συνυπάρχουν μαζί μας πρέπει να αφουγκραστούμε. Τη
φύση και τα πλάσματα που κατοικούν
σ΄αυτή κι έχουν δικαίωμα όπως κι εμείς να κοιτάζουν τον ήλιο το πρωί και
τ΄αστέρια τη νύχτα ελεύθερα πρέπει να κατανοήσουμε.
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που φυλάνε ακόμα μέσα τους μια
πίστη. Που παλεύουν για ένα όνειρο και δεν νοιώθουν δηλητήριο να γεμίζει τη
ψυχή τους από οποιοδήποτε φανατισμό ή φιλοδοξία. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που
πιστεύουν σιωπηλά στην κοινωνία της αγάπης, της αρμονίας, της ομορφιάς και της
ειρηνικής συμπόρευσης με ότι τους περιβάλλει κι αυτό προσπαθούν να το κάνουν
πράξη, ακόμα κι αν βρίσκονται ριγμένοι στη κόλαση. Οτιδήποτε ξεφεύγει από αυτή την αντίληψη των
πραγμάτων κάπου έχει στραβώσει. Είτε εσκεμμένα είτε από άγνοια.
Με ρωτάς φίλε μου τι πιστεύω. Δεν έχει σημασία να σου απαντήσω. Είναι κάτι δικό μου. Κάτι που κανένας δεν
μπορεί να μου επιβάλλει. Αυτό που θα πρέπει να σε ενδιαφέρει είναι όταν με
παρακολουθείς, τον τρόπο που ζω, που σκέπτομαι, που αντιμετωπίζω τους
συνανθρώπους, την οικογένειά μου, τους φίλους, τους συναδέλφους, τη Πολιτεία
που κατοικώ, τι είμαι. Αν βλάπτω,
εκμεταλλεύομαι, κλέβω, διαφθείρω, πληγώνω, βασανίζω, σκοτώνω, τότε να είσαι
σίγουρος πως τα πιστεύω μου είναι επικίνδυνα και λανθασμένα. Αν δεις πως με το
περιβάλλον ζω προσπαθώντας για το καλύτερο, το δικαιότερο, το ομορφότερο, τότε
ψάξε να δεις τι πιστεύω γιατί αξίζει το κόπο.
Αυτό το μέτρο
και σταθμό, θα έπρεπε να έχουμε όλοι μας. Είναι απλοϊκό αλλά είναι το
εμφανές. Οπως δεν είναι λογικό να δέχεσαι να σε κυβερνάει ένας
διεφθαρμένος απατεώνας , έτσι δεν έχει καμιά λογική να πιστεύεις πως
ένας άλλος επίσης διεφθαρμένος κι απατεώνας μπορεί να είναι
διαμεσολαβητής ανάμεσα σε σένα και το θεό σου. Οπως δεν μπορεί να είναι
δίκαιο ένα σύστημα που αφήνει το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών
εξαθλιωμένους, φτωχοποιημένους, πνιγμένους μέσα στην αδικία και τη
διαφθορά, έτσι δεν μπορεί να είναι δίκαιη μια εκκλησία και οι λειτουργοί
της αδιαφορούν για τη δυστυχία των πιστών τους, μια εκκλησία που
διασπείρει μίσος και φανατισμό, που ευλογεί πολέμους κι αιματοχυσίες,
διωγμούς και δολοφονίες.
Αν υπάρχουν
ακόμα καθαροί πολίτες μόνο τους μέλημα θα έπρεπε να είναι να καθαρίσουν
το τόπο τους από όλες αυτές τις συμμορίες. Κι αν υπάρχουν ακόμα καθαροί
πιστοί θα έπρεπε να πολεμάνε με κάθε τρόπο τη διαφθορά, τη σαπίλα και
την εγκληματικότητα στις εκκλησίες τους.
Αν καθαρίζαμε
την πολιτεία και τους ναούς μας ίσως τότε να είχαμε επι τέλους την
ευκαιρία να διαφωνήσουμε ή να συμφωνήσουμε με πολιτισμένο τρόπο, και να
μας δινόταν η ευκαιρία να φτάσουμε στις αλήθειες που ψάχνουμε πιο εύκολα
βοηθώντας ο ένας τον άλλον με τη γνώση μας, την επιστήμη μας, τη τέχνη
μας, τις εμπειρίες μας, την έμπνευσή μας, τα οράματά μας, τη φώτισή μας
αν θέλετε, η οτιδήποτε άλλο.
