Η άλλη πλευρά του Σκανδιναβικού μοντέλου

 

Για έκτη συνεχόμενη νύχτα συνεχίστηκαν οι ταραχές στα προάστια της Στοκχόλμης που ξέσπασαν μετά τη δολοφονία ενός 69χρονου στο Χούσμπι από αστυνομικούς. Οι ταραχές επεκτάθηκαν την Παρασκευή και σε άλλες περιοχές, πέρα από τα φτωχά προάστια της Σουηδικής πρωτεύουσας, φτάνοντας έως και το Έρεμπρο. Τα επεισόδια φέρνουν στην επιφάνεια την άλλη πλευρά του «Σκανδιναβικού μοντέλου».

Το Χούσμπι είναι φαινομενικά ένα τυπικό προάστιο της Στοκχόλμης στο οποίο κατοικούν κυρίως μετανάστες. Σε δημοσίευμά του το Reuters επισημαίνει πως αν μιλήσει κάποιος μαζί τους, πίσω από τις πολύχρωμες παιδικές χαρές και τα ωραία πάρκα, θα του αποκαλύψουν μια άλλη πλευρά της σουηδικής καθημερινότητας.

 
Η ανεργία, η αστυνομική βία, οι φυλετικές διακρίσεις και μια ζωή στο περιθώριο είναι η δική τους καθημερινότητα. Οι ταραχές ξεκίνησαν από το Χούσμπι, ωστόσο σύντομα επεκτάθηκαν σε όλη τη Στοκχόλμη, με την πόλη να θυμίζει πλέον Λονδίνο του 2011 και Παρίσι του 2005, μια έκρηξη οργής ενάντια στις διακρίσεις, τη φτώχεια και την εγκατάλειψη, αναφέρεται στο ρεπορτάζ του Reuters..

Περίπου 15% του πληθυσμού στη Σουηδία έχει γεννηθεί στο εξωτερικό. Είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Σκανδιναβία, όπως αναφέρει το Reuters. Η ενίσχυση του ακροδεξιού κόμματος στη Σουηδία έχει πολώσει την κοινωνία.

Το μετρό και τα υπόλοιπα μέσα μεταφοράς το βράδυ στη Στοκχόλμη είναι γεμάτα με μετανάστες, αραβόφωνους και ισπανόφωνους, όπως σημειώνει το Reuters, που επιστρέφουν στο σπίτι τους από τις σκληρές δουλειές τους. «Ακόμη και οι μετανάστες δεύτερης γενιάς αγωνίζονται για να βρουν μια καλύτερη δουλειά», σημειώνεται.

«Από τη μια η Σουηδία φαίνεται να έχει τόσους πολλούς μετανάστες. Από την άλλη κανείς αναρωτιέται που βρίσκονται όλοι αυτοί. Μερικές φορές τους βλέπεις να πουλάν χοτ ντογκ», σχολιάζει διπλωμάτης από τη Ασία στο Reuters.

Η αντανάκλαση αυτής της αντίθεσης μεταξύ των δύο κόσμων στη Σουηδία είναι πως τα επεισόδια ξέσπασαν την ημέρα που οι Σουηδοί πανηγύριζαν το παγκόσμιο κύπελλο στο χόκεϊ επί πάγου, ένα σπορ πολύ ακριβό για τους μετανάστες.

«Η μεγαλύτερη βία δεν είναι αυτή που βιώνουμε τις τελευταίες ημέρες. Η μεγαλύτερη βία είναι η πολιτική που εφαρμόζει εδώ και επτά χρόνια η δεξιά κυβέρνηση», δήλωσε ο επικεφαλής της κοινότητας Arne Johansson κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης στο Χούσμπι.

Ο Fredrik Reinfeldt, που χαρακτήρισε χούλιγκαν τους διαδηλωτές, βρίσκεται επτά χρόνια στην πρωθυπουργία της Σουηδίας. Η πολιτική που ακολούθησε ήταν η μείωση των φόρων αλλά και των κρατικών παροχών. Από τη μία η Σουηδία κατέγραψε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη. Από την άλλη στη Σουηδία καταγράφεται και η ταχύτερα αυξανόμενη κοινωνική ανισότητα στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Ο Jerzy Sarnecki, καθηγητής εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, σημειώνει στο Reuters πως η σουηδική κοινωνία έχει αρχίσει και παρουσιάζει μεγάλες αντιθέσεις με ένα μεγάλο αριθμό φτωχών μεταναστών που ζουν στα προάστια των μεγάλων πόλεων, όπου η ανεργία είναι σημαντικά υψηλότερη από άλλες περιοχές.

Πρόσφατη μελέτη δείχνει πως ένας στους τρεις νέους ηλικίας 16 έως 29 ετών που ζει σε υποβαθμισμένες περιοχές των μεγάλων πόλεων δεν σπουδάζει, αλλά και δεν έχει δουλειά. Παράλληλα, όπως αναφέρεται στο Reuters, συνολικά στη Σουηδία το 2012 43900 άνθρωποι κατέθεσαν αίτηση για χορήγηση ασύλου, αύξηση σχεδόν 50% σε σχέση με το 2011. Οι περισσότεροι προέρχονται από τη Συρία, το Αφγανιστάν και τη Σομαλία.  

TVXS

300.000 παιδικές ψυχές στερούνται βασικές τροφές.

Στοιχεία - σοκ από έκθεση της unicef για την Ελλάδα:

Περισσότερες από 300.000 παιδικές ψυχές στερούνται βασικές τροφές. 

Σε 597.000 ανέρχονται τα φτωχά ή κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά στην Ελλάδα, με 322.000 να είναι σε σοβαρή υλική αποστέρηση, σύμφωνα με την έκθεση «Η κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα 2013», που συντάχθηκε για λογαριασμό της UNICEF, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Αναλυτικά, σύμφωνα με την έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών, που βασίζεται σε στοιχεία του 2011 και παρουσίασε ο καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημοσθένης Δασκαλάκης:

- Ο δείκτης «φτώχεια ή κοινωνικός αποκλεισμός» για το 2011 αφορούσε 597.000 παιδιά δηλαδή ποσοστό 30,4%, που σημαίνει αύξηση κατά 9,1% από το 2010.

- Τα παιδιά που διαβιούσαν σε «συνθήκες συσσώρευσης πολλαπλών μειονεξιών», δηλαδή σε νοικοκυριά που χαρακτηρίζονται από φτώχεια και από σοβαρή υλική αποστέρηση και από χαμηλή ένταση εργασίας, το 2011 έφθασαν στα 69.000 παιδιά από 12.000 που ήταν το αντίστοιχο μέγεθος το 2010.

- Το ποσοστό των παιδιών που ζει σε νοικοκυριά στα οποία κανείς δεν εργάζεται έφθανε στο 9,2% το 2011 και έχει αυξηθεί κατά 2,9 ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ 2010 και 2011, και σύμφωνα με τον κ. Δασκαλάκη αναμένεται οι αριθμοί αυτοί να αυξηθούν.

- Το 16,4% του συνόλου των ανηλίκων εμφανίζεται να διαβιεί σε νοικοκυριά με «σοβαρή υλική αποστέρηση», δηλαδή 322.000 παιδιά, αριθμός αυξημένος κατά 89.000 άτομα ή κατά 38,2%, μεταξύ 2010 και 2011. Η αντίστοιχη ποσοστιαία αύξηση μεταξύ 2010 και 2011 για την ηλικιακή ομάδα 6 έως 11 φθάνει το 46,7%.

- Το 50,8% των νοικοκυριών με παιδιά δηλώνει αδυναμία πληρωμής μιας εβδομάδας διακοπών. Το 37,2% δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών, δόσεων πιστωτικών καρτών και δανείων, το 34,5% δηλώνει οικονομική αδυναμία αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών.

- Τα φτωχότερα νοικοκυριά δαπανούν αναλογικά υψηλότερο ποσοστό των συνολικών τους δαπανών για παιδικά είδη ένδυσης, ωστόσο αυτή η κατανομή των δαπανών αναγκάζει τα φτωχότερα στρώματα να περιορίσουν άλλες ανάγκες των παιδιών που σχετίζονται με την εκπαιδευτική διαδικασία.

- Το ποσοστό των νοικοκυριών με παιδιά κάτω από το όριο φτώχειας που δήλωνε αδυναμία για διατροφή που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κρέας, ψάρι, κοτόπουλο ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ανέρχεται σε 44,3% για το 2011, από 21,6% το 2010.

- Τα νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά που δηλώνουν οικονομική αδυναμία για ικανοποιητική θέρμανση έχουν αυξηθεί από 14,8% το 2010 σε 19,3% το 2011 και τα φτωχά νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά από 37,1% σε 39,7% τα αντίστοιχα έτη.

- Το 25,4% των νοικοκυριών με παιδιά στην Ελλάδα είναι εκτεθειμένα σε περιβαλλοντικά προβλήματα, ρύπανση, μόλυνση κλπ, στην περιοχή διαμονής τους, κατατάσσοντας την Ελλάδα στη δεύτερη θέση στην ΕΕ, δηλαδή αρκετά υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (15%).

- Οι δαπάνες για την υγεία μειώθηκαν στο 6% του ΑΕΠ για το 2011 από το 7,4% το 2009, ενώ για τις νοσοκομειακές υπηρεσίες από το 3,6% σε 3% αντιστοίχως. Οι περιορισμοί αυτοί είναι δυνατό να επηρεάσουν ιδιαίτερα τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, εφόσον το 10,1%, για το 2011, δηλώνουν οικονομική αδυναμία για την κάλυψη ιατρικών εξετάσεων.

Στη συνέντευξη Τύπου συμμετείχαν ο πρόεδρος της UNICEF Λάμπρος Κανελλόπουλος, ο καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημοσθένης Δασκαλάκης, ο δημοσιογράφος Γιώργος Κουβαράς, που συντόνισε τη συζήτηση εκπροσωπώντας την ΕΡΤ και η εθελόντρια της UNICEF Φωτεινή Δάρρα.

 newpost.gr

Φυσικά η έρευνα αφορά το έτος 2011 και την σύγκρισή του με το έτος 2010. Φανταστείτε τι συμβαίνει τώρα, 2 χρόνια αργότερα ...

ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ… ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ

Με ιδιαίτερη χαρά ο υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος ανακοίνωσε ότι το πρόβλημα των υποσιτισμένων μαθητών που σωριάζονται στα σχολεία θα λυθεί με «ένα επιπλέον μέτρο στήριξης. Εξασφαλίστηκαν 20-25 εκατ. ευρώ ( 20 ή 25 εκ.; πλάκα μας κάνεις ρε γαμώτο; ούτε αυτό δεν ξέρεις; ακόμη κι αυτό, στο περίπου;) από το Κοινωνικό Ταμείο Στήριξης για να μπορέσουμε στο τέλος του μήνα να αρχίσουμε. Τα παιδιά θα μπορούν να λαμβάνουν κουλούρι και τυρί από το κυλικείο του σχολείου. Θα γίνει για όλα τα σχολεία».

Δε θα μου φανεί καθόλου περίεργο αν, όταν με το καλό ξεκινήσει αυτό το πρόγραμμα, δω στα κανάλια τον Αρβανιτόπουλο να μοιράζει κουλούρια στους μαθητές. Ελπίζω μάλιστα, να βρεθούν μαθητές που θα του δαγκώσουν το χέρι ή ακόμη και να τον μασήσουν ολόκληρο.

Όταν χρησιμοποιείς ευρωπαϊκά προγράμματα για να μοιράσεις 1 (ολογράφως: ένα) κουλούρι σε κάθε μαθητή, ομολογείς αυτομάτως ότι υπάρχει πρόβλημα υποσιτισμού. Όταν ομολογείς ότι έχεις στη χώρα σου πρόβλημα υποσιτισμού, παραδέχεσαι ότι η χώρα σου έχει μπει επισήμως σε φάση ανθρωπιστικής κρίσης. Αν δεν το παραδέχεσαι, είσαι ή ηλίθιος ή επικίνδυνος.

Για να φτάσει ένας μαθητής να υποσιτίζεται, σημαίνει ότι υποσιτίζεται και η υπόλοιπη οικογένεια. Για να φτάσει στο σημείο αυτή η οικογένεια να έχει κόψει το φαγητό, σημαίνει ότι έχει ήδη κόψει το ηλεκτρικό και το πετρέλαιο. Αν αυτό δεν είναι ανθρωπιστική κρίση, τότε τι είναι; Μόδα; Δίαιτα; Πώς ακριβώς χαρακτηρίζεται στη γαμημένη γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού και της εξαπάτησης το στάδιο εκείνο πριν τον θάνατο από πείνα;

Πόσο θράσος μπορεί να έχει ένας υπουργός για να χαρακτηρίζει «λύση» για τον υποσιτισμένο μαθητή το ΕΝΑ κουλούρι και λίγο τυρί; Πόσο δύσκολο είναι για έναν κοινό νου να αντιληφθεί ότι ο υποσιτισμένος δεν πεινάει με την ιδιότητα του μαθητή, αλλά του ανθρώπου; Δηλαδή όταν φεύγει από το σχολείο σταματά αυτομάτως η πείνα του; Όταν κλείνουν τα σχολεία στις διακοπές του Πάσχα, των Χριστουγέννων και του καλοκαιριού, το παιδί δεν πεινάει;

Πόσο ζαβός πρέπει να είσαι για να πιστεύεις ότι το σχολείο είναι κάτι σαν εξοχή που ανοίγει την όρεξη στον μαθητή; Οι Αρβανιτόπουλοι αυτής της κυβέρνησης, και ζαβοί δεν είναι και τον κοινό νου διαθέτουν. Απλώς δεν τους ενδιαφέρουμε. Δεν ανήκουμε στις αρμοδιότητές τους. Η μόνη τους αρμοδιότητα είναι να εξυπηρετούν τους δανειστές και να ξεπουλάνε η χώρα.

«Τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, είναι ήδη ορατά» τόνισε ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς μιλώντας σε συνέδριο που οργάνωσε το υπουργείο Ανάπτυξης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Πόσο ακόμη πρέπει να μας φτύσουν, να μας κατουρήσουν, να μας χέσουν για να καταλάβουμε ότι η ζωή μας δεν αξίζει μία για την πάρτη τους; Τι άλλο πρέπει να μας κάνουν και να μας πουν για να ψοφήσει αυτή η τελευταία γαμημένη ελπίδα ότι «κάτι θα γίνει» έτσι, από μόνο του;

Τι άλλο πρέπει να γίνει για να αντιληφθούμε ότι αν δεν κάνουμε κάτι εμείς οι ίδιοι κι ο καθένας μόνος του, θ’ αρχίσουμε να βλέπουμε τα ραδίκια ανάποδα και η κυβέρνηση Σαμαρά θα στέλνει στις κηδείες μας κουλούρι αντί στεφάνου; Πρέπει να δεις το δικό σου παιδί να λιποθυμά από την πείνα για να ξυπνήσεις, ρε γαμώτο; Τόσο πια στο έχει κάψει το μυαλό το κωλοτούρκικο του MEGA και τα δελτία των 8;

Κι αν με γράφεις, που σου γράφω, παρ’τα από τη Γώγου μήπως και ντραπείς. Έστω και λίγο…

Η ζωή μας είναι σουγιάδες

Σε βρώμικά αδιέξοδα

Σάπια δόντια, ξεθωριασμένα συνθήματα…

Πάνω – κάτω. Πάνω – κάτω, η Πατησίων.

…

Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε

την ίδια διαδρομή

Ξευτίλα – μοναξιά – απελπισία

Κι ανάποδα

Εντάξει δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε

Μονάχα όταν βρέχει

βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας

Και καπνίζουμε….

Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά…

Κατερίνα Γώγου. Τρία κλικ αριστερά..1, (αποσπάσματα).

Kartesios

ΟΙ ΜΠΑΜΠΗΔΕΣ

Άκουσα σήμερα τον σοφό κύριο Μπάμπη να αποκαλύπτει στο ενημερωτικό μεσημεριανάδικο του ΣΚΑΪ την «απόλυτη αλήθεια» για το πρόβλημα της Ελλάδας. «Είμαστε κυρίως αντιμέτωποι με τον κακό μας εαυτό και λιγότερο με τα οικονομικά», αποκάλυψε ο κύριος Μπάμπης. Μάλιστα κυρίες και κύριοι! Το πρόβλημα δεν είναι δημοσιονομικό, τραπεζικό, πανευρωπαϊκό ή παγκόσμιο. Είναι πρόβλημα προσωπικότητας. Το πρόβλημα, για μία ακόμη φορά, είμαστε εσύ κι εγώ, εμείς! Ποτέ αυτοί!

Στην ερώτηση δε, «αν ήρθε η ώρα να πει η ελληνική πλευρά και κάποιο όχι στους τροϊκανούς», ο σοφός κύριος Μπάμπης απάντησε εξηγώντας στο πόπολο ότι «η ελληνική πλευρά, σε αντίθεση με το τι νομίζουν οι πολλοί, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να λέει όλο “όχι” κι όταν λέει “ναι”, το κάνει για να απαλλαγεί από τους εκπροσώπους της τρόικας…».

Εμείς, οι πολλοί, μπορεί δηλαδή να νομίζουμε ότι 1.500.000 άνεργοι, χιλιάδες κλειστές βιοτεχνίες και επιχειρήσεις, η κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, η κατάργηση συμβάσεων, οι 4.000 αυτοκτονίες, η συρρίκνωση μισθών και συντάξεων οφείλονται στα διαρκή «ναι» των ελληνικών κυβερνήσεων προς την τρόικα, αλλά κάνουμε λάθος! Όλα αυτά συμβαίνουν επειδή οι ελληνικές κυβερνήσεις λένε διαρκώς «όχι». Απίστευτο ε; Κι όμως, εμείς οι πολλοί, απλώς βιώνουμε λανθασμένα αυτό που… βιώνουμε. Γι’ αυτό ο κάθε σοφός Μπάμπης, μας διορθώνει ώστε να το βιώσουμε σωστά.

Διότι όπως είπε ο κύριος Μπάμπης, «έχει γίνει σαν ποίημα αυτό το “να γίνει καλύτερη η θέση αυτών που δεν αντέχουν πλέον”. Θέλω να πω ότι αυτοί που δεν αντέχουν είναι βασικά εκείνοι που δεν άντεχαν μέχρι το 2009 τους οποίους τότε δεν τους προσέχαμε επαρκώς, πάντα ήταν ένα 20% και τώρα το 20% έχει γίνει 30%, αλλά είναι οι ίδιοι. Και πάλι όμως δεν ασχολούμαστε μαζί τους. Η αντίδραση και η συζήτηση, δυστυχώς και όσα λέει σχεδόν ολόκληρη η αντιπολίτευση, αφορούν όχι σε αυτούς τους φτωχούς που τους είχαμε και πριν αλλά τώρα έγιναν περισσότεροι, αλλά σε αυτούς που βέβαια έχουν χάσει πολλά, αλλά εξακολουθούν να έχουν αρκετά και που δε θέλουν να χάσουν άλλα και κυρίως δεν θέλουν να χάσουν προνόμια».

Εδώ, γίνεται ακόμη σαφέστερο ότι εμείς οι πολλοί ζούμε εντελώς εκτός πραγματικότητας, ενώ οι σοφοί κύριοι Μπάμπηδες βλέπουν το θέμα στην ουσία του. Τουτέστιν, χεστήκαμε για τους φτωχούς, καθότι προϋπήρχαν πριν το 2009 κι απλώς τώρα έγιναν κάπως περισσότεροι. Το πρόβλημα, σύμφωνα με τους σοφούς κύριους Μπάμπηδες είναι αυτοί οι αχάριστοι μωρέ που έχασαν πολλά, αλλά δε θέλουν να χάσουν κι άλλα ή και όλα, ώστε να προστεθούν στους προ του 2009 φτωχούς για να τελειώνουμε οριστικά με τη μεσαία τάξη.

Κι αντί αυτοί οι αχάριστοι να θυσιαστούν αδιαμαρτύρητα ώστε να επιστρέψουμε στις παλιές καλές ξεκάθαρες εποχές των πλούσιων και φτωχών, των σκλάβων και αφεντάδων, διαμαρτύρονται επειδή θέλουν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους, όπως ας πούμε την πρόσβαση στη Δημόσια Υγεία και τη Δημόσια Παιδεία.

Αλήτες, παιδί μου. Γαϊδούρια! Βολεμένοι αντι-μνημονιακοί. Τεμπέληδες αριστεροί που δε σέβονται τον μόχθο του τραπεζίτη. Εν ολίγοις, οι σοφοί κύριοι Μπάμπηδες, επιθυμούν να ακολουθήσει η ελληνική κυβέρνηση ακόμη πιο πιστά τις εντολές των Μνημονίων. Και τι έγινε που το ΔΝΤ βγήκε και ομολόγησε το «λάθος» του για τον πολλαπλασιαστή; Σιγά το πρόβλημα. Βγήκαν οι σοφοί κύριοι Μπάμπηδες και είπαν ότι το «λάθος» αυτό μικρή σημασία είχε για την ύφεση.

Και τι έγινε που ενώ ο σοφός κύριος Μπάμπης απαιτούσε ακόμη πιο πιστή εφαρμογή των Μνημονίων, έβγαινε και πάλι το ΔΝΤ να ομολογήσει ότι «κάποιες από τις πολιτικές που επέβαλε στην αγορά εργασίας, είναι αμφιλεγόμενες και ενδεχομένως και λάθος»; Σιγά το πρόβλημα! Λάθος ξελάθος, οι σοφοί κύριοι Μπάμπηδες στηρίζουν την ελληνική κυβέρνηση στην προσπάθειά της να εφαρμόζει με υπευθυνότητα λανθασμένες πολιτικές.

Τι σημασία έχει αν όλο αυτό είναι ένας παραλογισμός; Πόση σημασία έχει αν εμείς, οι πολλοί, βιώνουμε βίο αβίωτο και αντιλαμβανόμαστε ότι τίποτε δεν πάει καλά; Καμία εντελώς! Σημασία έχει ότι ο Σαμαράς είναι αισιόδοξος, ότι ο Βενιζέλος ως αρχηγός ενός σχεδόν ανύπαρκτου κόμματος ελέγχει το 80% του κρατικού μηχανισμού μέσω των διορισθέντων πολιτευτών του ΠΑΣΟΚ σε καίριες διοικητικές θέσεις από τις οποίες δεν τολμάει να τους κουνήσει κανείς, ότι η ΔΗΜΑΡ θα βολέψει επιτέλους κάποιους δικούς της σε θέσεις διοικητών νοσοκομείων και ότι οι σοφοί κύριοι Μπάμπηδες θα συνεχίσουν να χειραγωγούν την τηλεοπτική κοινή γνώμη μιλώντας από τηλεοπτικούς σταθμούς που λειτουργούν δίχως άδειες και εκμεταλλευόμενοι εντελώς δωρεάν δημόσιες συχνότητες, δηλαδή δημόσια περιουσία.

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση συνεχίζει να σώζει την Ελλάδα, μέσω της μνημονιακής ευλογίας του τόπου. Τα χειρότερα έρχονται.

Kartesios

Capitalism

«... από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά... »

Οι αστοί «καζάν - καζάν»,

οι λαοί «αμάν - αμάν»

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας και με βάση το κριτήριο ότι φτωχός στον κόσμο θεωρείται όποιος ζει με 1,25 δολάρια τη μέρα, το 2011 οι φτωχοί του πλανήτη ξεπερνούσαν τα 1,2 δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Αν το κριτήριο αυξηθεί στα 2 δολάρια τη μέρα, τότε η φτώχεια έχει ρουφήξει στη δίνη της πάνω από το μισό πληθυσμό της Γης...

Ενδεικτικό των ρυθμών φτωχοποίησης του παγκόσμιου πληθυσμού είναι ότι μόνο μέσα σε ένα εξάμηνο, την περίοδο Ιούνης - Δεκέμβρης 2010, στους ανθρώπους που βρέθηκαν κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας προστέθηκαν άλλα 44 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.

Τι σημαίνει φτώχεια καταγράφεται στις διεθνείς μελέτες:

Ηδη προ κρίσης και σύμφωνα με τα δεδομένα του 2004, κάθε χρόνο 18 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 50.000 άνθρωποι τη μέρα, πεθαίνουν από αιτίες σχετιζόμενες με τη φτώχεια

(«Φτώχεια: Mια Παγκόσμια Μάστιγα http://thesecretrealtruth.blogspot.com»).

Ειδικά στην ΕΕ, όπως αναφέρει η προ μηνός έκθεση της Eurostat, το ένα τέταρτο του πληθυσμού των κρατών - μελών της, δηλαδή 120 εκατομμύρια άνθρωποι, τελούσε το 2011 υπό την απειλή της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Ειδικότερα στην Ελλάδα το φάσμα της φτώχειας αντιμετωπίζει το 31% του πληθυσμού που ζει με 491 ευρώ το μήνα. Αν κάποιος στη χώρα μας, όμως, ζει με 492 ευρώ το μήνα, δεν θεωρείται φτωχός...

Πάμε τώρα να δούμε τι παράγει η φτώχεια.

Πολύ φυσικά θα σκεφτεί κανείς ότι η φτώχεια τι άλλο μπορεί να παράγει εκτός από δυστυχία, εξαθλίωση, μιζέρια και θάνατο. Σωστά. Αλλά αυτή είναι η μια πλευρά. Γιατί στον κόσμο των μονοπωλίων, στον κόσμο των τραπεζιτών, στον κόσμο του Ομπάμα, της Μέρκελ και (γιατί όχι;) των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη, η φτώχεια παράγει κάτι ακόμα:

Παράγει πλούτο. Ασύλληπτο πλούτο! Η φτώχεια παράγει... υπερδισεκατομμυριούχους!

Χτες, δόθηκε από το «Forbes» η φετινή «λίστα των δισεκατομμυριούχων». Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη της σχετικής λίστας από την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και μετά. Θα διαπιστώσει ότι:

Το 2008, προ κρίσης δηλαδή, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη, κατά τη «λίστα Forbes», αριθμούσαν τους 793 και η συνολική περιουσία τους ανερχόταν στα 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Το 2010 ο αριθμός τους έφτασε τους 1.011.

Το 2011 οι δισεκατομμυριούχοι ανήλθαν στους 1.216.

Και σήμερα, όπως ανακοίνωσε χτες το «Forbes», οι υπερδισεκατομμυριούχοι του πλανήτη ανέρχονται πια στους 1.426, με τη συνολική τους περιουσία να έχει εκτιναχτεί στα 5,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Αυτό που προκύπτει από τα προηγούμενα είναι ότι στον κόσμο τους, στον κόσμο των κεφαλαιοκρατών, από τη στιγμή που ξέσπασε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, συμβαίνουν τα εξής:

α) Την ίδια περίοδο κατά την οποία έχει διπλασιαστεί ο αριθμός των δισεκατομμυρίων φτωχών, έχει παράλληλα διπλασιαστεί και ο αριθμός μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων Κροίσων, που από 793 ανήλθαν στους 1.426...

β) Την ίδια περίοδο που το μέγεθος και η «ποιότητα» της φτώχειας που ταλανίζει δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη πήραν απροσδιόριστες διαστάσεις, το μέγεθος της περιουσίας των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη... υπερδιπλασιάστηκε και από 2,4 τρισ. δολάρια ανήλθε στα 5,4 τρισ. δολάρια...

γ) Στις ΗΠΑ, όπου ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με συσσίτια ανήλθε στα 50 εκατομμύρια και που οι φάκελοι κατασχέσεων και οι πλειστηριασμοί κατοικιών μόνο μέχρι το 2010 ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια, οι δισεκατομμυριούχοι από 359 που ήταν το 2008 ανήλθαν στους 442...

δ) Στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, εδώ που οι άνεργοι ξεπερνούν τα 26 εκατομμύρια, δηλαδή έχουν αυξηθεί κατά 10 εκατομμύρια από το 2008, την ίδια περίοδο οι δισεκατομμυριούχοι από 196 το 2008 τώρα μετρήθηκαν στους 366...

ε) Στον κόσμο της καπιταλιστικής θηριωδίας και μέσα στα χρόνια της κρίσης, στα χέρια αυτών των 1.426 «Κροίσων» του διεθνούς επιχειρηματικού «τζετ σετ» και της «φιλανθρωπίας» συγκεντρώθηκαν τόσα πλούτη που ισούνται σχεδόν με το ΑΕΠ της Κίνας των 1,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, που ισούνται με το ΑΕΠ της Ιαπωνίας, που ισούνται με τα ΑΕΠ της Γερμανίας και της Γαλλίας μαζί, που ισούνται με τα ΑΕΠ της Βραζιλίας, της Ρωσίας και της Ινδίας μαζί, που ξεπερνούν δύο και τρεις φορές το ΑΕΠ της Αυστραλίας, του Καναδά, της Ισπανίας και το ΑΕΠ όλων μαζί των χωρών της Αφρικής...

Ε, λοιπόν, αυτός ο κόσμος των δισεκατομμυρίων φτωχών από τη μια, και των 1.426 δισεκατομμυριούχων κεφαλαιοκρατών με τα 5,4 τρισ. δολάρια «κομπόδεμα» από την άλλη, δεν «διορθώνεται», δεν «βελτιώνεται», δεν «διαχειρίζεται», δεν «θεραπεύεται». Αυτός ο κόσμος, ο κόσμος όπου «το κεφάλαιο γεννιέται βουτηγμένο από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά στάζοντας αίμα απ' όλους τους πόρους» (Καρλ Μαρξ «Κεφάλαιο», τόμος Α', σελίδα 785), η μόνη «θεραπεία» που μπορεί να πάρει είναι η ανατροπή και η συντριβή του καπιταλισμού.

Γράφει:

ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Redfly planet

Η βία της αδιαφορίας

Δυο φοιτητές των ΤΕΙ Λάρισας έχασαν χτες τη ζωή τους από αναθυμιάσεις και άλλοι τρεις νοσηλεύονται σε κωματώδη κατάσταση. Οι φοιτητές είχαν φτιάξει ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι από κομμένο θερμοσίφωνο για να ζεσταθούν.

Συνήθως, δεν γράφω για τέτοια θέματα. Αφενός είναι εξαιρετικά δυσάρεστα και αφετέρου δεν ξέρεις τι να πεις. Όμως, τώρα υπάρχει κάτι που θέλω να γράψω.

Πριν από μερικές ημέρες, πέθανε ο πατέρας μιας φίλης μου. Νέος.

Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου πως ήταν ένα ακόμα θύμα της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα σήμερα.

Χιλιάδες συνάνθρωποί μας ζουν καθημερινά με το άγχος της επιβίωσης. Άνθρωποι, που μέχρι πρόσφατα είχαν αξιοπρέπεια, είναι αναγκασμένοι πια να ζουν ταπεινωμένοι.

Οι επιπτώσεις που έχει στην υγεία τους αυτή η ταπείνωση δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Επίσης, μπορεί η κατάσταση στα περισσότερα ελληνικά νοσοκομεία να μην ήταν καλή αλλά τώρα πια είναι άθλια. Και πολλοί ασθενείς δεν μπορούν να προμηθευτούν καν τα φάρμακά τους.

Η αύξηση των αυτοκτονιών προκάλεσε κάποια ανησυχία αλλά το συνηθίσαμε κι αυτό. Δεν «πουλάει» πια.

Ποτέ δεν θα μάθουμε με ακρίβεια πόσα είναι τα θύματα της χρεοκοπίας της χώρας.

Άλλωστε, δεν μοιάζει να μας ενδιαφέρει. Εκτός αν είναι κάποιος δικός μας άνθρωπος. Αλλά και δικός μας άνθρωπος να είναι, ξεχνάμε πια αμέσως τον χαμό του γιατί έχουμε να λύσουμε τα προβλήματα της δικής μας επιβίωσης.

Άνθρωποι χάνονται και είναι σαν να μην έζησαν ποτέ. Τη μια μέρα χάνεις τον άνθρωπό σου και την επόμενη τρέχεις να διακόψεις τους λογαριασμούς του, για να μην τους πληρώσεις εσύ.

Ευθύνες για την χρεοκοπία της χώρας δεν έχουμε όλοι. Πλάκα είχε το παραμύθι αλλά η εξίσωση του Λάτση με τον άστεγο μπορεί να πείσει μόνο τους καθυστερημένους.

Όμως, για τους συνανθρώπους μας -που χάνονται επειδή πρέπει να ζεσταθούν με μαγκάλια το 2013- έχουμε όλοι ευθύνες.

Είναι η δική μας αδιαφορία που οδηγεί στον χαμό πολλών συνανθρώπων μας.

Μετά την χρεοκοπία της χώρας, συνεχίζουμε να ζούμε βουτηγμένοι στην ιδιωτεία. Συνεχίζουμε να νοιαζόμαστε μόνο για την πάρτη μας.

Πολλοί καταδικάζουν τη βία αλλά κανείς δεν καταδικάζει τη βία της αδιαφορίας. Που έχει πολλά θύματα.

Όχι, δεν τα φάγαμε μαζί.

Αλλά τους συνανθρώπους μας που χάνονται επειδή δεν διεκδικούμε ισότητα, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, τους τρώμε μαζί.

Και είναι ντροπή μας.

Pitsirikos

ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΟΥΤΕ ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΠΟΝΑΝΕ.

Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς τις παίζει στα σπίτια των Ελλήνων αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν στατιστικές, αριθμοί, έρευνες, αναλύσεις, μαρτυρίες απλών ανθρώπων. Όμως στη πραγματικότητα τι συμβαίνει μέσα στα σπίτια μας με κάθε λεπτομέρεια, το γνωρίζουμε μόνο εμείς οι ίδιοι.

Τι υπάρχει πίσω από τον αριθμό ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι. Πόσοι είναι μόνοι τους, πόσοι έχουν παιδιά, πόσοι είναι άρρωστοι, πόσοι έχουν ανάπηρους, χρόνια πάσχοντες ή ηλικιωμένους να βοηθήσουν. Πόσοι από αυτούς έχουν κάποιες άλλες πηγές βοήθειας εκτός από την δουλειά που τους λείπει και πόσοι δεν έχουν τίποτα και πεινάνε, δυστυχούν, είναι μέσα στη μαύρη απελπισία, δεν έχουν καμιά ελπίδα πια μέσα τους?

Τι υπάρχει πίσω από τους αριθμούς... τόσοι καρκινοποαθείς, καρδιοπαθείς, νεφροπαθείς, διαβητικοί, ή οτιδήποτε άλλη ασθένεια, δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους, δεν μπορούν να πάνε στο γιατρό, δεν μπορούν να κάνουν ειδικές θεραπείες, δεν μπορούν να χειρουργηθούν...

Τι υπάρχει πίσω από τους αριθμούς που λένε τόσα παιδιά ζουν  κάτω από το όριο της φτώχειας, τόσα λιποθυμάνε από τη πείνα, τόσα ζητιανεύουν, τόσα συντηρούνται με την οικογένειά τους στα συσσίτια, τόσα τα βοηθάει η γειτονιά ή οι φίλοι, τόσα ζουν σε συνθήκες πρωτόγονες στερούμενα τις βασικές ανέσεις.

Τι υπάρχει πίσω από τον αριθμό τόσες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν θέρμανση... τόσες εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να αγοράσουν τα απαραίτητα, τόσες εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα...

Η τραγωδία που εξελίχτηκε σήμερα με τους φοιτητές στη Λάρισα περνάει το τοίχος του σκότους της ενημέρωσης και πέφτει σαν ένα γερό χαστούκι στη μούρη ολονών μας. Δεν μπορούν να το κρύψουν γιατί είναι συγκλονιστική, ανείπωτη τραγωδία.

Η μνημονιακή Ελλάδα όμως είναι γεμάτη από τη μια άκρη ως την άλλη με συγκλονιστικές τραγωδίες που εξελίσσονται κάθε λεπτό που μιλάμε, που ανασαίνουμε. Ούτε μπορεί να συλλάβει ο νους ενός ανθρώπου που ακόμα ζει στο νιρβάνα του, αυτοί οι βολεμένοι και νοικοκυρεμένοι ακόμα, μαζί με τις συμμορίες που κυβερνάνε το τόπο, τι σκηνές, τι δράματα, τι τραγωδίες παίζονται πίσω από τους τοίχους των σπιτιών.

Είναι άλλο πράγμα να ξέρεις πως άνθρωποι πεινάνε, κι άλλο να πεινάς. Είναι άλλο να ξέρεις πως τόσοι δεν έβαλαν πετρέλαιο κι άλλο να ξεπαγιάζεις μέσα στο σπίτι. Είναι άλλο να ξέρεις πως ο τάδε πέθανε γιατί δεν είχε λεφτά να πάει στο γιατρό κι είναι άλλο να ξεψυχάει στα χέρια σου ο δικός σου άνθρωπος χωρίς να μπορείς να τον βοηθήσεις. Είναι άλλο να ξέρεις πως κάποιος παρά πέρα πήδηξε από ένα μπαλκόνι απελπισμένος κι είναι άλλο να ακούσεις τον δικό σου άνθρωπο να πέφτει πριν προλάβεις καν να τον αρπάξεις να τον σώσεις...

Μαζί με τις άδειες τσέπες, την στυγνότητα της εξουσίας, την οικονομική τυραννία που απλώνει τα πλοκάμια της στις ζωές όλων και περισσότερων ανθρώπων, μαζί με τη ντροπή, τις ενοχές, τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργηθεί, την αγωνία ενός αύριο που κανείς δεν ονειρεύεται πια, εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές ξεσκίζονται. Ασταμάτητα, κάθε λεπτό. Ριγμένες σε μια κόλαση χωρίς τέλος.

Τα παιδιά αυτά μπορεί και να ξεπέρναγαν με κέφι, με φαντασία το γεγονός πως δεν είχαν λεφτά να βάλουν πετρέλαιο, κι έφτιαξαν μόνα τους αυτοσχέδιο μαγκάλι, μπορεί και να γέλαγαν όπως κάνουν όλα τα παιδιά και  να λέγανε ανέκδοτα για το κρύο, ή να οργιζόντουσαν με όσους τους έφεραν σ΄αυτή τη θέση, όπως κάνουν όλα τα παιδιά....

Όπως έκαναν και τα δικά μου όλο το χειμώνα και φτιάχναμε ανέκδοτα για το κρύο.. όμως οι γονείς, οι αγαπημένοι τους που έμειναν πίσω και δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν και θα αισθανθούν τη κόλαση από σήμερα να τους σκεπάζει, πιθανά για πάντα, δεν θα γελάσουν. Η ψυχή τους θα γίνει σμπαράλια κι όταν το θέμα παλιώσει (μετά από λίγες μέρες) κανείς δεν θα τους θυμάται πια.

Όπως δεν θυμάται και δεν γνωρίζει κανείς πόσοι αυτοί τη στιγμή που μιλάνε... πεθαίνουν, τρελαίνονται, σβήνουν όχι γιατί η φύση ή ο όποιος θεός καθόρισε κάτι τέτοιο, αλλά γιατί το καθόρισαν ηλίθια, κούφια, αισχρά νούμερα. Νούμερα πάνω σε οθόνες που μεταφράζουν τον ανθρώπινο πόνο σε ψυχρή στατιστική.

Η μάνα, ο πατέρας, τα αδέλφια, οι φίλοι, θα μετρήσουν το χαμό με το δάκρυ τους,  με τον πόνο, με το μαρτύριο που θα ανανεώνεται κάθε λεπτό και χειρότερο, οι τηλεπερσόνες, τα αφεντικά τους και οι λοβοτομημένοι πολίτες που ακόμα «καλά είναι» ούτε θα νοιαστούν περισσότερο από ότι οποιαδήποτε είδηση, ούτε θα το θυμούνται αύριο που κάποια νέα τραγωδία θα κατορθώσει να περάσει το τείχος της σιωπής της ενημέρωσης.

Όπως δεν μπορούν να νοιώσουν κι ούτε κι ενδιαφέρονται να μάθουν, τι σημαίνει ένα παιδί πεινάει, ένας άρρωστος πεθαίνει αβοήθητος, κάποιος κρυώνει, κάποιος φοβάται...

Κάποιος ζει στην ερημιά ανάμεσα σε πέντε εκατομμύρια κόσμο, κι αύριο αν σβήσει γιατί κάποιοι θεωρούν την ανθρώπινη ζωή παιχνιδάκι για να περνάνε την ώρα τους,  θα είναι ένας ακόμα αριθμός στους πολύτιμους γ@μημένους πίνακές τους.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΩΣ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Προσπαθώ τόσο καιρό να σκεφτώ τι ακριβώς μου θυμίζουν οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν οι κυβερνώντες για να εκβιάζουν και να εκφοβίζουν το κόσμο. Τελικά η εικόνα δένει άψογα αν στη θέση της κυβέρνησης βάλεις μια εισπρακτική εταιρεία. Ξέρετε τις γνωστές τους περισσότερους από εμάς εισπρακτικές που έχουν αγοράσει τα χρέη μας και βάζουν από δικηγορικά γραφεία παιδάκια να εκπαιδεύονται σε μπράβους.

Θα σου πάρω το σπίτι, θα σε στείλω φυλακή, θα σου πάρουμε και τα σώβρακα που φοράς

Μα δεν έχω να σας πληρώσω. Έχει συμβεί....

Δεν μας ενδιαφέρει τι έχει συμβεί κύριε, να το σκεφτόσασταν πριν πάρετε τα λεφτά. Τότε που τα έτρωγες καλά ήταν?

Είναι εκείνες οι φωνές που ανάγκασαν τη μισή Ελλάδα να μην απαντά σε απόκρυψη, να αλλάζει αριθμό στο σταθερό, να κάνει πρόβες πως να απαντήσει στο επόμενο τηλεφώνημα. Είναι εκείνες οι φωνές που έκαναν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να συνειδητοποιήσουν τη στυγνότητα του δανειστή, την μετατροπή του καλού πελάτη σε στοχοποιούμενο αλήτη που ή θα πληρώσει ή θα τον λιώσουν.

Αρχίζω και πιστεύω ειλικρινά, πως πλέον πριν να εκλέγεται κάποιος σε θέσης εξουσίας οποιασδήποτε μορφής (Υπουργός, βουλευτής, ανώτερο στέλεχος σε κάποια ΔΕΚΟ, εφοριακός, ή οτιδήποτε άλλο που θα έχει καθήκον να κανονίζει τις εισπράξεις) περνάει ένα καλό σεμινάριο από κάποια εισπρακτική.

Προσπαθώ να καταλάβω μάλιστα από τις φωνές διαφόρων που ακούω στη τηλεόραση μήπως ήταν οι ίδιοι που τηλεφωνούσαν από τη Τράπεζα με απειλές κι εκφοβισμούς..

Είναι λογικό σε μια τραπεζική δημοκρατία οι τακτικές που χρησιμοποιούνται να είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των τοκογλυφικών ιδρυμάτων. 

Μπορείς να συγκινήσεις μια εισπρακτική λέγοντας πως δεν πληρώνεις γιατί πτώχευσες, γιατί είχες έναν άρρωστο και κατανάλωσες ότι είχες και δεν είχες για να τον σώσεις, γιατί έχεις ελάχιστα χρήματα πλέον για το φαΐ των παιδιών σου γιατί έμεινες άνεργος, πως σου ήρθε η ζωή το πάνω κάτω και βρέθηκες σε άθλια θέση? Καρφί δεν τους καίγεται. Καρφί δεν τους καίγεται αν σε πετάξουν έξω από το σπίτι, αν σου πάρουν ότι κινητό και ακίνητο έχεις, αν ζήσεις ή αν πηδήξεις από το μπαλκόνι τρελαμένος από τη καταστροφή που σου έχει συμβεί και τη ντροπή να έχεις καταντήσει ένας ζητιάνος.

Ίσως αν βάλουμε στη σωστή θέση όσους μας υποδεικνύουν πλέον τι πρέπει να κάνουμε και τι θα πάθουμε αν δεν το κάνουμε, να μπορούμε να τους συμπεριφερθούμε ανάλογα. Είναι καιρός να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τους ντόπιους τροικανούς σαν σωτήρες και να δούμε το αληθινό τους πρόσωπο, όπως ακριβώς είναι.

Υπάλληλοι κάποιας εισπρακτικής τραπέζης

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ

Αιδώς εν οφθαλμοίς

Του Κωνσταντίνου Τσουκαλά

 

Η εικόνα μας συγκλόνισε όλους. Απλωμένα χέρια απεγνωσμένων ανθρώπων προσπαθούν να αγγίξουν μια σακούλα πορτοκάλια που μοιράζουν απεγνωσμένοι αγρότες. Εικόνα που εκφράζει τα αδιέξοδα ενός ολόκληρου λαού. Εικόνα που καθιστά περιττή κάθε ανάλυση ή στατιστική. Εικόνα μιας κοινωνίας Ταντάλων, που γνωρίζουν ότι, ακόμα και αν καταφέρουν να πιάσουν τους καρπούς στα χέρια τους, προσωρινή και μόνο θα είναι η ανακούφισή τους. Εικόνα αποκαλυπτική μιας Αποκάλυψης που καθένας δεν θα μπορούσε να έχει προφητεύσει.

Μοιραία λοιπόν, η εικόνα έκανε τον γύρο ενός κόσμου που κυριαρχείται πια από το θέαμα. Οι κοιμώμενες φαντασίες και κατ” επέκτασιν και η σκέψη ερεθίζονται σχεδόν αποκλειστικά από τις πανταχού παρούσες εικόνες. Για όλο και πιο πολλούς, ο πόλεμος του Βιετνάμ «είναι» η εικόνα του γυμνού κοριτσιού που κλαίει τρέχοντας μέσα στους καπνούς, όπως ο πόλεμος του Κόλπου «είναι» ο βουτηγμένος στην πίσσα κορμοράνος. Μπορεί κανείς λοιπόν να προδικάσει πως για όλο και περισσότερους αθώους ή μη θεατές της οικουμενικής νεοφιλελεύθερης τραγωδίας, τα απλωμένα αυτά χέρια θα «είναι» η δυσνόητη «φτωχοποίηση» και «εσωτερική υποτίμηση» σε μια ευρωπαϊκή χώρα που μοιάζει πια με υποσαχάρια αφρικανική χώρα. Με τη διαφορά πως, αντίθετα με τον κορμοράνο του Κόλπου, η τωρινή εικόνα δεν είναι φτιαχτή. Τα απλωμένα χέρια δεν είναι μόνο πραγματικά. Είναι εξίσου ριζικά αληθινά με την Γκερνίκα του Πικάσο.

Και όμως, την αλήθεια αυτή θέλουμε να την κρύψουμε. «Δεν είναι αυτή η Ελλάδα», μας λένε, «και πάντως δεν είναι μόνον αυτή». Τα εν οίκω μη εν δήμω. Ακόμα και εάν δεν είναι πλαστή, η εικόνα είναι «μονόπλευρη» και «παραπλανητική». Δεν είμαστε «όλοι» εξαθλιωμένοι ψωμοζήτες. Και, σε κάθε περίπτωση, γιατί πρέπει να τη δείχνουμε; Τι θα πουν οι ξένοι; Ποιον εξυπηρετεί η πάνδημη αναπαραγωγή της μεροληπτικής εικόνας; Μήπως πρέπει να αναζητήσουμε τη συνωμοσία; Μήπως το πρακτορείο Ρόιτερς εκφράζει σκοτεινά ανθελληνικά κέντρα; Η εθνική μανία καταδιώξεως καλά κρατεί.

Στην πραγματικότητα βέβαια, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Πρέπει να σκεφτούμε πως μέσοι όροι δεν υπάρχουν παρά ως πλασματικές κατασκευές. Και γι” αυτό παραμένουν τελικώς ανώδυνοι. Στο μέτρο ακριβώς που ο καθένας πάντα δυστυχεί με τον δικό του ανεπανάληπτο τρόπο, αναφορές στον «κανονικό» ή «τυπικό» Ελληνα δεν αποκαλύπτουν την «αλήθεια». Αντιθέτως, την κρύβουν. Οι αρχαίοι τραγικοί έδειξαν πως το κατεξοχήν αληθές και παραδειγματικό είναι το εξωφρενικό και το ακραίο, εκείνο που ενοχλεί και συνταράζει, εκείνο που διαψεύδει την τυποποιημένη εικόνα του εαυτού μας, εκείνο που δεν μπορεί να έχει συμβεί. Εύλογο είναι λοιπόν να αποδραματοποιούμε. Δείχνοντας τη δυστυχία με απλούς αριθμούς, ακριβολογούμε αλλά δεν ομιλούμε. Το φρικτό θέαμα πρέπει να συγκαλυφθεί, τουλάχιστον από τη ματιά των «άλλων».

Υπάρχουν βέβαια δικαιολογίες. Ως εξαρτημένοι και αδύνατοι, κινδυνεύουμε. Δεν είμαστε σαν τις ΗΠΑ που μπορούν ατιμωρητί να προβάλλουν τα πολυάριθμα κρούσματα των μαζικών φόνων αμάχων από παράφρονες οπλοφόρους. Δεν έχουμε την «πολυτέλεια» να υποθάλπουμε ή να επιτρέπουμε τη διοχέτευση πληροφοριών ή εικόνων που μπορεί να κλονίσουν την παραδείσια εικόνα της χώρας. Οπως η βία, οι διαδηλώσεις, τα τρομοκρατικά φαινόμενα και τα βασανιστήρια, έτσι και η αθλιότητα και η απόγνωση πρέπει λοιπόν να αποσιωπώνται. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως η «βαριά εθνική βιομηχανία» είναι ο τουρισμός.

Και οι τουρίστες φοβούνται τους απόκληρους. Οι πεινασμένοι είναι πάντα πιθανόν να μεταβληθούν σε αντιαισθητικούς επαίτες ή ακόμα και σε επικίνδυνους περιθωριακούς. Ακόμα και ο δήμαρχος της τουριστικοδίαιτης Νέας Υόρκης είχε «μετακομίσει» βίαια τους δικούς του παρίες και άστεγους στο απροσπέλαστο Μπρονξ. Αν λοιπόν δεν μπορούμε (ή δεν θέλουμε) να βοηθήσουμε τους δικούς μας απόκληρους, θα πρέπει τουλάχιστον να τους κρύβουμε. Σε μια χώρα που υπόσχεται ευδαιμονία στους ξένους, δεν χωρούν περιφερόμενοι γηγενείς Τάνταλοι. Ακόμα και αν δεν μπορούν να επιζήσουν, οι Ελληνες πρέπει να φαίνεται πως ζουν ως κακέκτυπα του Αλέξη Ζορμπά. Προέχει η εικόνα ενός λαού που μπορεί πάντα να ξεπερνάει τις δυσκολίες του διατηρώντας το κέφι του και τη ζωντάνια του. Μαζί με ήλιο, άμμο και αρχαία μνημεία, η Ελλάδα προσφέρει χαρά ζωής και έρωτα. Και αυτήν ακριβώς την εικόνα δεν επιτρέπεται, μας λένε, να διακυβεύουμε.

Ετσι όμως, επιλέγουμε να παραμένουμε αιχμάλωτοι μιας ψευδούς εικόνας που είναι πολλαπλά αποδιοργανωτική και επικίνδυνη. Προσαρμόζοντας την εικόνα του εαυτού μας και της χώρας μας στην εικαζόμενη ματιά των ξένων, φαίνεται να αποδεχόμαστε έναν συλλογικό πολιτιστικό ετεροπροσδιορισμό. Οι ξένοι τουρίστες αναζητούν τους εύθυμους και ανέμελους τελετάρχες και μαγιορδόμους που θα τους κάνουν να ξεχάσουν τις δικές τους γκρίζες καθημερινότητες. Και υπάρχει μια δόση αλήθειας σε αυτό. Για να αγοραστεί ένα προσωρινό ευ ζην, εξυπακούεται πως πρέπει να τηρούνται οι άρρητοι κανόνες της τουριστικής φιλοξενίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει βέβαια πως όλοι οι Ελληνες οφείλουν εν χορώ να ταυτιστούν με τον ρόλο του χαμογελαστού ικέτη, μετασημασιολογώντας την απόγνωση σε ιλαρότητα και την αθλιότητα σε χαρά ζωής. Στην πραγματικότητα, δεν μπορεί να υπάρξει αξιοπρέπεια πέραν της αλήθειας. Και την αλήθεια αυτή δεν δικαιούμαστε να την αποκρύπτουμε, για μας τους ίδιους. Δεν υπάρχει τίποτε πιο αποδιοργανωτικό από το να πιστέψουμε πως οφείλουμε να λογοκρίνουμε συστηματικά όσα νιώθουμε και αυτό που «είμαστε». Αν αποδεχθούμε να απεμπολήσουμε τη δική μας αλήθεια, εγκαταλείπουμε και την όποια ελπίδα μας.

Βέβαια, στο μέτρο που οι «άλλοι» είναι πάντα η κόλασή μας και ο παράδεισός μας, δεν μπορούμε ποτέ να απαλλαγούμε από τη ματιά τους. Θα πρέπει όμως να αντισταθούμε στην εσωτερικευμένη πια ιδέα ότι οι «ξένοι» είναι οι μόνοι πραγματικοί «άλλοι». Από τη στιγμή που το αριστοτελικό «αιδώς εν οφθαλμοίς» αρχίζει να αναγιγνώσκεται ως «αιδώς εν τουριστικοίς οθφαλμοίς», επισφραγίζουμε οριστικά την πολιτιστική και ψυχολογική μας ετερονομία. Αν δεχτούμε πως, ακόμα και ως φτωχοί, πρέπει πάση θυσία να παραμένουμε εύθυμοι, ευπροσήγοροι και ευδιάθετοι για χάρη των ξένων, αποδυναμώνεται ό,τι είχε μείνει από τη συλλογική μας αξιοπρέπεια. Αυτή ίσως άλλωστε να είναι και η ύστατη ratio του «Μνημονίου». Δεν αρκεί να πεινάμε και να υπομένουμε. Πρέπει επίσης να χαμογελάμε σε όσους μας επιτρέπουν να ελπίζουμε. Καλούμαστε να επιζούμε ως σχιζοφρενείς.

Εφημερίδα των Συντακτών

TVXS

Ντροπή (αλλά ποιος ντρέπεται?)

Ποιος ντρέπεται?

Βάλτε για πειραματόζωο την… μάνα σας.

Γραφει ο αρισταρχος (αἰέν ἀριστεύειν)

Ζούμε ημέρες απολύτου σχιζοφρένειας. Κάθε υπουργός οικονομικών “πιάνει” τον ταύρο από τα κέρατα και κάνει τους υπολογισμούς του. Τι διάολο οικονομολόγοι είμαστε με πτυχία και περγαμηνές. Τρεις το λάδι τρεις το ξύδι να το φάρμακο, η λύση. Αλλά έχουμε πολλά “κακά” σπυριά να αντιμετωπίσουμε. Για παράδειγμα την τρόικα(δύσκολο), το κοινοβούλιο(ίσως), τον λαό(ποιος τον υπολογίζει αυτόν). Χρειάζεται επομένως και ένα άλλο προσόν αυτό του Προκρούστη!

Μπαίνει λοιπόν πάνω στο κρεβάτι όχι η οικονομία αλλά ό λαός. Αυτός φταίει για όλα, αυτός θέλει “εκπαίδευση” αυτός θα πληρώσει. Και αρχίζουν τα πειράματα, τα σφίξε, ξεσφίξε, τράβα, πίεσε και από κάτω ένα τενεκεδάκι. Που θα πάει, θα του πέσουν τα κέρματα. Γι αυτά είναι κατά βάση όλο το παραλήρημα κι ο βιασμός.

Και μεγαλύτερη απόδειξη δεν υπάρχει από το πετρέλαιο θέρμανσης. Το γέμισαν ειδικούς φόρους και το βάφτισαν “εξίσωση”. Και να το θαύμα 1,4ευρώ το λίτρο. Και μην πάτε σε καυστήρες και τέτοια αλλά στην απλή σομπίτσα της γριούλας εκεί στα ψηλά με τους μόνιμα αυτή την εποχή βαθμούς στο μηδέν , για να μην πάω ψηλότερα. Θέλει ένα μπετονάκι δέκα λίτρα την ημέρα για να ζεστάνει έναν χώρο στα δέκα τετραγωνικά. Δηλαδή 300λίτρα πετρελαίου τον  μήνα. Δηλαδή 420ευρώ!

420 ευρώ τον μήνα για να ζεσταθεί σε μια καμαρούλα. Και ‘δω έρχεται, καμάρι μου οικονομολόγε, το πρόβλημα που ζητάει επειγόντως λύση. Πως θα πάρει το πετρέλαιο με τα 330ευρώ σύνταξη που της δίνεται τον μήνα; Ας την βάλουμε στην κάψουλα να ξυπνήσει μόλις ανέβει η θερμοκρασία στους 22βαθμούς. Έτσι θα μηδενίσουμε τα άλλα έξοδα. Στην ουσία τίποτε δεν μηδενίζεται όσο υπάρχουν πάγια και… ΕΡΤ. Αναλογιστείτε τι πληρώνουν οι πεθαμένοι μέσω ΔΕΗ στα νεκροταφεία.

Εδώ πάει και η συνταγή του Προκρούστη πάνε όλα. Το ίδιο πρόβλημα με την φλογέρα. Πως θα μπουν εννέα τρύπες σε μία.

Θαύμα παιδάκι ‘μ!. Θαύμα!

Ξέρετε την ιστορία με τον πίθηκο που περνάει το χέρι στο κλουβί και αρπάζει την μπανάνα. Μετά, δυστυχώς, το χέρι δεν περνάει από τα κάγκελα. Η λύση είναι μία και απλή. Ανοίγεις το χέρι και το βγάζεις χωρίς μπανάνα.

Εκεί ανάμεσα στα μεταπτυχιακά δεν βάζετε σαν προσόν και καμιά συζήτηση με τον μπάρμπα-Βαγγέλη τον ψιλικατζή να σας το πει αυτό με πολύ απλά λόγια. Αφου δεν “βγαίνει” η γριούλα θα κόψει ή σε καλύτερη περίπτωση θα περιορίσει αισθητά την κατανάλωση (ο Προκρούστης που λέγαμε). Αλλά επειδή πάλι δεν θα βγει, μπαίνεις εσύ καμάρι μου, σαϊνι μου.

Απέτυχε παταγωδώς η πολιτική σου της εξίσωσης, αφού από τα προβλεπόμενα 500εκατ. εισπράξατε μόλις τα 43εκατ.! 70% κάτω η κατανάλωση. Και μαζί με τα δικά σου ανείσπραχτα έσοδα κλείνουν την δουλειά τους και διανομείς πετρελαίου. Παράπλευρες θα μου πεις. Έ, ‘σείς που σπουδάσατε στην πέραν κοινωνία του χρήματος το θεωρείτε δεδομένο και άρα ψυχρή αντιμετώπιση σαν…αριθμούς.

Δεν ξέρω αν είναι πείραμα αλλά ο άνθρωπος ζει σε κάποια θερμοκρασία. Αν θέλετε να δείτε πως τα καταφέρνουν οι ινδιάνοι και επιβιώνουν σε τέτοια ακραία φαινόμενα βάλτε για πειραματόζωο την… μάνα σας. Όχι την δική μου!  

Οι πλούσιοι...πλουσιότεροι

Οι εκατό πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη κέρδισαν το 2012 περίπου 240 δις δολάρια, χρήματα τετραπλάσια από αυτά που χρειάζονται για να καταπολεμηθεί η ακραία φτώχεια σε όλο τον κόσμο, όπως ανακοίνωσε η οργάνωση Oxfam στην τελευταία έκθεσή της, σημειώνοντας πως οι «υπερπλούσιοι» φαίνεται πως ενισχύουν τα κέρδη του από την παγκόσμια οικονομική κρίση.

«Το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού έχει αυξήσει το εισόδημά του κατά 60% τα τελευταία 20 χρόνια με την οικονομική κρίση να επιταχύνει την ενίσχυσή τους παρά να την επιβραδύνει», αναφέρει και προσθέτει πως σε αυτούς υπάρχει και ένα ποσοστό που ήδη τα κέρδη να αυξάνονται κατά πολύ περισσότερο.

Για παράδειγμα, όπως αναφέρεται στο RT που επικαλείται την έκθεση της Oxfam, η αγορά αγαθών πολυτελείας έχει διψήφιο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξη από τότε που ξεκίνησε η παγκόσμια οικονομική κρίση. Οι 100 πλουσιότεροι, μόνο το 2012 κέρδισαν 240 δις δολάρια, όταν οι άνθρωποι σε ακραία φτώχεια ζουν με 1,25 δολάριο την ημέρα.

 

Η Oxfam στην έκθεσή της «The Cost of Inequality: How Wealth and Income Extremes Hurt us All» επισημαίνει πως η υπερσυγκέντρωση πλούτου στην πραγματικότητα λειτουργεί ως τροχοπέδη στις προσπάθειες για μείωση της φτώχειας και καλεί τους παγκόσμιους ηγέτες «να δώσουν τέλος σε αυτό το φαινόμενο της υπερσυγκέντρωσης αντιστρέφοντας το ρυθμό αύξησης της ανισότητας που παρατηρείται στις περισσότερες χώρες τα τελευταία 20 χρόνια».

Παράλληλα υπογραμμίζει πως η υπερσυγκέντρωση πλούτου προκαλεί ανηθικότητα, οικονομική αναποτελεσματικότητα, πολιτική διάβρωση, διχασμό στην κοινωνία και καταστροφή του περιβάλλοντος. Η Oxfam προτείνει αντίθετα για τη μείωση της ανισότητας:

• Το τέλος των φορολογικών παραδείσων, που θα μπορούσε να επιφέρει περίπου 189 δις από φορολογικά έσοδα
• Την ανατροπή των παρωχημένων φορολογικών συστημάτων
• Την καθιέρωση παγκόσμιου ελάχιστου φορολογικού συντελεστή για τις εταιρείες
• Την αύξηση των μισθών
• Την αύξηση των δημόσιων επενδύσεων για την παροχή δωρεάν υπηρεσιών

 

Το φαινόμενο της ανισότητας είναι παγκόσμιο και δεν περιορίζεται σε ορισμένες χώρες. Όπως αναφέρεται στην έκθεση «στη Βρετανία η ανισότητα αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς με την κοινωνία να οδηγείται στα επίπεδα της εποχής του Κάρολου Ντίκενς. Στην Κίνα περίπου το 10% του πληθυσμού συγκεντρώνει το 60% του πλούτου, δημιουργώντας συνθήκες αντίστοιχες με αυτές της Νοτίου Αφρικής, η οποία αποτελεί μια από τις χώρες με τη μεγαλύτερη ανισότητα, μεγαλύτερη ακόμα και από την εποχή του άπαρτχάιντ».

Στις ΗΠΑ τα κέρδη του πλουσιότερου 1% έχουν αυξηθεί από το 1980 κατά 10% έως 20%, την ώρα που το 0,01 των πιο πλούσιων είδαν τα έσοδά τους να τετραπλασιάζονται φτάνοντας στα υψηλότερα επίπεδα που έχει καταγράψει ποτέ η Oxfam.

«Δεν μπορεί πλέον να προσποιείται κανείς πως η δημιουργία πλούτου για λίγους αναπόφευκτα θα ωφελήσει και τους πολλούς. Όμως το αντίθετο ισχύει πολύ συχνά», τονίζει ο εκτελεστικός διευθυντής της Oxfam Jeremy Hobbs.

 

Όπως εξήγησε η συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των λίγων ελαχιστοποιεί την οικονομική δραστηριότητα και δημιουργεί προβλήματα στους υπόλοιπους να συμμετάσχουν στην αγορά. «Από τους φορολογικούς παραδείσους, μέχρι την ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, οι πλούσιοι επωφελούνται από ένα σύστημα που είναι φτιαγμένο για αυτούς και για αυτό το σκοπό», ανέφερε.

Στην έκθεση επισημαίνεται πως και η πολιτική ελέγχεται πλέον από τους «υπερπλούσιους» με αποτέλεσμα «να προωθεί τα συμφέροντα των λίγων και όχι της πλειοψηφία, ακόμα και σε κοινωνίες δημοκρατικές». «Είναι ώρα οι ηγέτες να αλλάξουν το σύστημα, ώστε αυτό να λειτουργεί προς όφελος του συνόλου της ανθρωπότητας και όχι μιας παγκόσμιας ελίτ».

Την Τετάρτη ξεκινάει η ετήσια τετραήμερη συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρου με τα μεγαλύτερα οικονομικά κεφάλαια παγκοσμίως να συγκεντρώνονται στο Νταβός για να συζητήσουν τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Δεν είναι φυσικό φαινόμενο η ανισότητα, ούτε η φτώχεια, ούτε η πείνα, ούτε οι θάνατοι των ανθρώπων από πείνα κι αρρώστιες. Είναι έργο ανθρώπων που υπερ-πλουτίζουν, αλλά κι έργο ανθρώπων που σιωπούν!

Καμία κρίση δεν θα αγγίξει την κερδοφορία του αμύθητου πλούτου. Η κρίση αυτή, όπως και οι προηγούμενες, όπως και όλες οι επόμενες, θα αφορούν εμάς, τις δικές μας ζωές θα καταστρέφουν, τις δικές μας ζωές θα αφαιρούν! 

Εικονογράφηση Nemesis 

Ψίχουλα στα θρανία

Φάνηκαν ήδη τα πρώτα δείγματα ανάπτυξης στη χώρα, αφού από τον Φεβρουάριο θα διατίθεται δωρεάν σε 250.000 μαθητές δημοτικών σχολείων ένα μικρό γεύμα που θα περιλαμβάνει τοστ, φρούτο και γάλα. Ο υποσιτισμός πολλών παιδιών δεν ήταν ένας αριστερός μύθος αλλά μια δεξιά πραγματικότητα.

Το υπουργείο Παιδείας δεν έχει αποφασίσει αν το κολατσιό θα προσφέρεται στους μαθητές πριν από την προσευχή ή αμέσως μετά, ώστε να νομίζουν πως το φαΐ τους το στέλνει ο Θεός και να μην αισθάνονται ζητιανάκια.

 

Πολλοί δάσκαλοι υποστηρίζουν πως το κολατσιό πρέπει να δίνεται στο τέλος των μαθημάτων, ώστε να μπορούν να εκβιάζουν τους πεινασμένους μαθητές πως, αν δεν κάτσουν φρόνιμοι, θα τους αφήσουν ξενηστικωμένους.

Κάποιοι γονείς ζητούν να δίνεται στους μαθητές και μεσημεριανό γεύμα, ενώ κάποιοι άλλοι ζητούν να έχει το δικαίωμα το παιδί τους να φέρνει το τοστ στο σπίτι για να το μοιραστεί μαζί τους.

Εν τω μεταξύ, πρόβλημα παρουσιάζεται με τον τρόπο διανομής του γεύματος, αφού οι χορτάτοι μαθητές θα κοροϊδεύουν τους πεινάλες, οπότε θα μπουκώνουν όλα τα πιτσιρίκια με το ζόρι, για να μην υπάρχουν κοινωνικές διακρίσεις.

Επειδή στους μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου δεν θα διατίθεται γεύμα -γιατί είναι μεγάλοι και αντέχουν την πείνα- πολλοί γονείς θα ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να κάνουν πως είναι ζαβά και αγράμματα, ώστε να κάτσουν καμιά 20αριά χρόνια στο Δημοτικό μέχρι να περάσει η κρίση.

Τα Σάββατα και τις Κυριακές, οι μαθητές δεν θα δικαιούνται κολατσιό –αφού δεν θα γίνονται μαθήματα- αλλά θα έχουν προτεραιότητα στο πρόσφορο στην εκκλησία, ενώ θα παίρνουν και διπλή μερίδα κόλλυβα στα μνημόσυνα.

(Πόσο ντροπιαστική αυτή η είδηση. Αλλά ποιος ντρέπεται πια;)

 

Pitsirikos

Καταδικάζω τη φτώχεια απ’ όπου και αν προέρχεται

Εγκλωβισμένοι σε ένα σκηνικό «επαναστατικής» και λεκτικής βίας ανάμεσα σε σφαίρες, γκαζάκια, εκρήξεις και ορυμαγδό πολιτικών αντεγκλήσεων παρακολουθούμε σχεδόν άφωνοι μια πλειοδοσία δημοκρατικότητας και πίστης στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς όπου ο μισός πολιτικός κόσμος απαιτεί από τον άλλο μισό «να καταδικάσει τη βία από όπου και αν προέρχεται».

Την ίδια ώρα η ΕΛΣΤΑΤ διαπιστώνει κατακόρυφη άνοδο του αριθμού των πολιτών της χώρας που αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας μετά την υπαγωγή της Ελλάδας στο Μνημόνιο με το ποσοστό να φθάνει, πλέον, στο 22,9%... που όλοι γνωρίζουμε από πού προέρχεται.

 
Στο κάδρο της βίας των ημερών μας πρωταγωνιστούν όμως τα γκαζάκια, οι σφαίρες και οι «βίλες της ανομίας» αφήνοντας στο περιθώριο τη βία των στερήσεων στην οποία υπόκειται ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

 
Λες και δεν είναι βία να ζεις κάτω από τα όρια της φτώχειας. Λες και δεν είναι βία να ζουν τα παιδιά σου σε παγωμένο σπίτι. Λες και δεν βία είναι να σου κόβουν το ρεύμα. Λες και δεν είναι βία οι αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ και τα χαράτσια της εφορίας. Λες και δεν είναι βία η ανεργία και η εξαθλίωση. 

 
Ποια βία να καταδικάσεις όταν βλέπεις παιδιά να λιποθυμούν από την πείνα; Ποια βία να καταδικάσεις όταν μετράς απελπισμένους αυτόχειρες κάθε μέρα; Ποια βία να καταδικάσεις όταν βλέπεις τις ουρές να μεγαλώνουν στα συσσίτια των νεόπτωχων;

 
Υποχρέωση, τελικά, του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - δεν είναι να εξαντλείται στην «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται». Είναι η καταδίκη και αντίσταση στη φτώχεια και στην βία, αλλά από εκεί που πραγματικά προέρχεται. Και αυτή η στάση δεν καθιστά ούτε αντιμετωπίζει τη βία ως κάτι το επιθυμητό. Δεν νομιμοποιεί την βία αλλά την αντιμετωπίζει υπό το πρίσμα της κοινωνικής αναγκαιότητας που επιτάσσει την καταδίκη της φτώχειας και της κοινωνικής εξαθλίωσης από εκεί που πραγματικά προέρχεται.

 
του Πέτρου Κατσάκου

Πηγή: Καταδικάζω τη φτώχεια απ’ όπου και αν προέρχεται - RAMNOUSIA

Δεν υπάρχει τίποτε πιο αηδιαστικό απο τους "φαταούλες"...

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Το αντιγράφουμε όπως μεταδόθηκε από το ΑΠΕ:

«Σε συμφωνία με την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, για την ενίσχυση 500 οικογενειών με ανήλικα παιδιά, που πλήττονται από την οικονομική κρίση, προχώρησε ο δήμος Αθηναίων.

Η πρωτοβουλία της Ένωσης θα κινηθεί με αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια, σε πρώτη φάση για 500 οικογένειες – δημότες της Αθήνας και θα περιλαμβάνει, μέσω του Κόμβου Αλληλοβοήθειας Πολιτών του δήμου Αθηναίων, κάθε μήνα δέμα βάρους 35 κιλών, το οποίο θα περιέχει βασικά είδη τροφίμων και πρώτης ανάγκης.

Η ενέργεια αυτή εντάσσεται στο πρόγραμμα κοινωνικής προσφοράς της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών που έχει σαφή προσανατολισμό να ενισχύσει την οικογένεια, τα παιδιά και τους νέους και επικεντρώνεται σε περιοχές που έχουν πληγεί από τη δυσμενή συγκυρία.

«Η απόφαση αυτή της Ενώσεως Ελλήνων Εφοπλιστών έχει εξαιρετικό συμβολικό χαρακτήρα και καταδεικνύει τη σημασία ύπαρξης ενός μηχανισμού αλληλεγγύης μεταξύ των πολιτών» δήλωσε ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, σημειώνοντας την ανάγκη τέτοιου τύπου προσφορές να γίνουν οδηγός για όλους».

Σχόλιο πρώτο: Σα δεν ντρέπεστε!

Σχόλιο δεύτερο: Τι σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στην ανθρώπινη αλληλεγγύη με αυτό το είδος της χυδαίας και κολοσσιαίας απάτης της «οργανωμένης βιομηχανίας φιλανθρωπίας» από τους «καρχαρίες», τους έμπλεους από… φιλόζωα αισθήματα προς τα θύματά τους;

Σχόλιο τρίτο: Γιατί οι εφοπλιστές δεν αποφασίζουν να πληρώνουν το πετρέλαιο που χρησιμοποιούν για το στόλο τους στην τιμή που το πληρώνουν οι άλλοι κοινοί θνητοί και όχι αφορολόγητο; Μπορεί να μας πει η «Ένωση Εφοπλιστών» πόσες (εκατοντάδες χιλιάδες) οικογένειες θα μπορούσαν να ζήσουν από την κατάργηση αυτής και μόνο της φοροασυλίας (από τις εκατοντάδες) των εφοπλιστών;

Σχόλιο τέταρτο: Για τον κ. Καμίνη η στήλη δεν χαραμίζει ούτε λέξη ως σχόλιο.

Λόγιος Ερμής

Ο,τι είναι πραγματικό δεν είναι και λογικό. Του Νίκου Μπογιόπουλου

Κι όμως λίστες με «λεφτά, υπάρχουν»!

Γράφαμε πριν λίγες μέρες για τη λίστα με τους 100… υπερδισεκατομμυριούχους του πλανήτη που δημοσίευσε το «Bloomberg», η περιουσία των οποίων ανήλθε το 2012 στα 1,9 τρισεκατομμύρια δολάρια (αυξημένη κατά 241 δισ. δολάρια μέσα σε ένα χρόνο).

Λογικά πράγματα, θα πει κάποιος, από τη στιγμή που ζούμε στον καπιταλισμό. Έτσι δουλεύει το σύστημα....

Οταν οι πολλοί εξαθλιώνονται, κάποιοι λίγοι κερδίζουν. Άλλωστε  όταν μιλάμε για τους 100 Κροίσους, στην πραγματικότητα δε μιλάμε παρά για τους μεγαλοκαπιταλιστές ιδιοκτήτες μερικών από τα μεγαλύτερα μονοπώλια του κόσμου.

Σε όλο αυτό το σκηνικό, όμως, υπάρχει ένα λεπτό σημείο. Και το σημείο αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι οι θιασώτες αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού, θέλουν να μας μάθουν να ζούμε – και εν πολλοίς το έχουν καταφέρει μέσα από την κυρίαρχη προπαγάνδα και την κυριαρχία της ιδεολογίας τους – αποδεχόμενοι το «λογικόν» του πράγματος. Οτι, δηλαδή, είναι τάχα «λογικό», και από μια άποψη «μοιραίο», «αναπόφευκτο» και «αμετάλλακτο» το φαινόμενο της συνύπαρξης της απόλυτης ένδειας με την ξετσιπωσιά της χλιδής.

Βέβαια, για να γίνει πιο «γλυκόπιοτη» η αποδοχή αυτής της «μοίρας», επιδίδονται σε θεωρίες περί των «άξιων», των «ικανών» και των «καπάτσων» που τα κατάφεραν σε αυτή τη ζωή. Σε αντιδιαστολή με τους άλλους, με τα δισεκατομμύρια δηλαδή των ανθρώπων, που λόγω «ανικανότητας», «αναξιότητας» ή εν πάση περιπτώσει λόγω «ατυχίας», δεν «προκόψανε».

Έτσι, μέσα από αυτό το σχήμα, που βασίζεται στο δόγμα της «φυσικής επιλογής» αλλά με όρους κοινωνικού δαρβινισμού, εξοβελίζεται ο παράγοντας εκμετάλλευση. Κουβέντα για τις ταξικές ανισότητες. Πλήρης αποσιώπηση για το γεγονός ότι η απανθρωπιά της φτώχειας, ο πόνος της ανέχειας, η δυστυχία της ανέχειας έχουν ως μήτρα εκδήλωσής τους την αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, δηλαδή την κατίσχυση του κεφαλαιοκράτη – καπιταλιστή πάνω στον προλετάριο – εργαζόμενο. Λέξη για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με βάση τον κανόνα της μετατροπής του ανθρώπου σε εμπόρευμα. Ένα εμπόρευμα που, όποτε το επιθυμούν και με τους όρους που το επιθυμούν, τα αφεντικά το πωλούν και το αγοράζουν φορώντας του τη σιδερένια μπάλα της μισθωτής σκλαβιάς ή το στοιβάζουν στον εφεδρικό στρατό της ανεργίας αποδίδοντάς του την «ελευθερία» της ανέχειας.

Λέξη, τελικά, για το χωρισμό της κοινωνίας σε μια χούφτα «ιδιοκτήτες», από τη μια, και σε έναν ωκεανό πληβείων, από την άλλη, που η μόνη τους ιδιοκτησία είναι το σαρκίο τους και το σαρκίο των παιδιών τους και που μόνο τους «δικαίωμα» είναι να προσφέρουν το σαρκίο τους στον «αφέντη» – εκμεταλλευτή τους.

Ομως, στην πραγματικότητα (και εδώ βρίσκεται η αντίφαση που έλυσε ο Μαρξ), τίποτα από όλα αυτά που συνιστούν τη γύρω μας πραγματικότητα δεν είναι «λογικό».

Στο σημείο αυτό ο κύριος Χέγκελ έκανε λάθος: Οχι, το πραγματικό δεν είναι και λογικό, όπως ισχυριζόταν. Με την έννοια ότι τίποτα από αυτά δεν είναι «καλώς καμωμένο». Και τίποτα «θεϊκό» ή «φυσικό» δεν επιβάλλει την «αναπόφευκτη» διαιώνιση αυτής της βαρβαρότητας.

Δεν είναι «λογικό», ούτε «μοιραίο», ούτε «αναπόφευκτο» οι άνθρωποι να συνεχίσουν να χωρίζονται σε εκείνους που αγοράζουν ανθρώπους και στους άλλους που πωλούνται σε άλλους ανθρώπους.

Δεν είναι «λογικό» και δεν πρέπει να αποδεχτούμε σαν κάτι το «λογικό» την πραγματικότητα ότι 100 Κροίσοι διαθέτουν περιουσία που ισούται με 10 φορές το ΑΕΠ της Ελλάδας των 10 εκατομμυρίων ψυχών.

Δεν είναι «λογικό» στην Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων θυμάτων της αιθαλομίχλης και του νέφους της εξαθλίωσης και της κατάθλιψης, να δεχόμαστε σαν κάτι το «λογικό» την πραγματικότητα με τις λίστες των 54.000 καταθετών δεκάδων δισεκατομμυρίων στις τράπεζες του εξωτερικού.

 

Δεν είναι «λογικό» να δεχόμαστε σαν «λογικό» την πραγματικότητα ότι στην Ελλάδα, δίπλα στα 500.000 παιδιά που υποσιτίζονται, υπάρχουν και λίστες 4.500 μεγαλοκαταθετών δισεκατομμυρίων σε Λουξεμβούργο και Λιχτενστάιν. 

 

Δεν είναι «λογικό» και δεν πρέπει να επιτρέπουμε να μας το εμφανίζουν σαν «λογικό» ότι δίπλα στους άστεγους και στα εκατομμύρια των ανέργων υπάρχουν και 2.000 μεγαλοκαταθέτες της λίστας Λαγκάρντ.

Οχι, τίποτα από την πραγματικότητα της φυλακής στην οποία μας έχουν ρίξει δεν είναι «λογικό».

Το Λογικό είναι να συντρίψουμε τη φυλακή για να φτιάξουμε μια πραγματικότητα χωρίς δεσμά και χωρίς αλυσίδες.

Γιατί, τελικά, δεν είναι «λογικό» 100 άνθρωποι να διαθέτουν περιουσία η οποία ισούται με το άθροισμα του ΑΕΠ όλων των χωρών της Αφρικής.

Μόνο ο «παραλογισμός» ενός συστήματος που έχει ως λογική του τη βαρβαρότητα μπορεί να διατείνεται ότι είναι «λογικό» 100 κεφαλαιοκράτες να έχουν περιουσία η οποία ξεπερνά τα υπάρχοντα όλου του πληθυσμού, του πληθυσμού των 1 δισεκατομμυρίου ανθρώπων, της Αφρικής!



Του Νίκου Μπογιόπουλου