Θα μας κάψει αυτός ο Τσελεμεντές

 

Του Κώστα Βαξεβάνη

 

Η Αστυνομία κατέσχεσε «βιβλία αναρχικού περιεχομένου» , όπως ανακοίνωσε μετά από επιχείρηση που έκανε σε διαμέρισμα στην Θεσσαλονίκη που ανήκε σε ύποπτους για τρομοκρατία. Καταλαβαίνω γιατί ίσως προχώρησε σε κατάσχεση των βιβλίων όπως και άλλων αντικειμένων. Θα προσπαθήσει μέσα από την ανάλυσή τους, να προχωρήσει σε συμπεράσματα. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί ανακοινώνει το περιεχόμενο των βιβλίων: «αναρχικού περιεχομένου».

Σε παρόμοιες επιχειρήσεις της Αστυνομίας σε άλλες «γιάφκες», δεν θυμάμαι να υπήρξε ανακοίνωση στην οποία να λέει ότι κατασχέθηκαν βιβλία φασιστικού περιεχομένου όπως «ο Αγών μου» του Χίτλερ. Ή το περιοδικό «Χρυσή Αυγή» που έχει βρεθεί σε πολλά από τα ορμητήρια των τραμπούκων που συλλαμβάνει συχνά από το χώρο της «δεξιάς τρομοκρατίας». Άσε που αυτοί με βόμβες, όπλα, και εκρηκτικά δεν είναι τρομοκράτες αλλά εγκληματικές ομάδες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα.

‘Αρα λοιπόν η ανακοίνωση της Αστυνομίας για τον συγκεκριμένο τύπο των αναρχικών βιβλίων-ευρημάτων, γίνεται εξαιτίας της πίστης που έχει πως αυτά τα βιβλία, είναι ενοχοποιητικά και επικίνδυνα. Πως βιβλία δηλαδή, τμήμα της Παγκόσμιας γνώσης, που κυκλοφορούν σε τελευταία ανάλυση νόμιμα, αποτελούν ενοχοποιητικά στοιχεία. Και αυτό το αποφασίζει κάποιος αστυνομικός, όπως κάποτε το αποφάσιζε κάποιος λογοκριτής της εφταετίας ή οι ορδές του Χίτλερ που έκαψαν «άχρηστα και επικίνδυνα» βιβλία τον Μάιο του 1933.

Ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν, ο Καστοριάδης ακόμη και ο Τσόμσκι που γράφει «Περί Αναρχισμού», μπορεί δηλαδή να είναι οι αποδείξεις των σχέσεων με το έγκλημα, τόσο ατράνταχτες, που τις ανακοινώνει κιόλας η Αστυνομία;

Φαντάζομαι πως ο κύριος Δένδιας και οι άνθρωποί του, θα προτιμούσαν σε διαμερίσματα όσων ερευνούν να βρίσκουν τα επιμορφωτικά «Άστρα και Όραμα» και τα άπαντα του Αδώνιδος ή του Λιακόπουλου. Όποιος διαβάζει βιβλία πολιτικής σκέψης είναι επικίνδυνος, αλλά όποιος διαβάζει τον «Καζαμία», νομοταγής και υπεύθυνος πολίτης. Αυτό το καταλαβαίνω ως διάθεσή τους. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί η κοινωνία πρέπει να ζήσει την ιδεοληψία τους, την αμορφωσιά και την επικινδυνότητά τους.

Μια από τις ιστορίες που μου έχει διηγηθεί ο πατέρας μου για τις μέρες εκείνες που ετοίμαζε τα πράγματά του βέβαιoς ότι θα πάει εξορία, ήταν και το κάψιμο των βιβλίων. Η οικογένεια είχε αναλάβει να κάψει τμηματικά και κρυφά ό,τι βιβλίο μπορούσε να είναι ενοχοποιητικό για «κομμουνιστική δράση». Ανάμεσα βέβαια και πολλά βιβλία ρώσων της κλασσικής λογοτεχνίας, όπως Τολστόι και Ντοστογιέφσκι. Ο πατέρας μου γνώριζε ότι είναι λογοτεχνία, ο αστυνομικός όμως έβλεπε απλώς ένα ρώσικο όνομα.

Έτσι λοιπόν και σήμερα. Ο Αστυνομικός που θα βρει τον «οδηγό μαγειρικής του Νίκου Τσελεμεντέ» ξέρει ότι δεν έχει καμιά σχέση με τον «Τσελεμεντέ του Αναρχικού» που προφανώς είναι στη λίστα προγραφών του κυρίου Δένδια;

Σαν δεν ντρεπόμαστε λίγο…

Το Κουτί Της Πανδώρας

Η άνεργη νεολαία... ως προεκλογικό ντεκόρ!

Η Μέρκελ λατρεύει τους νέους, ειδικά τους άνεργους. Το ίδιο ο Σόιμπλε. Κι ο Κοέλιο. Κι ο Ραχόι. Ο Σαμαράς, επίσης. Που επιπλέον από τους προηγούμενους - όπως είπε στο ταξίδι του στην Κίνα - κάθε πρωί που ξυπνάει, το πρώτο πράγμα που τον απασχολεί είναι οι άνεργοι νέοι... 

Ολοι αυτοί, λοιπόν, αποφάσισαν να διαθέσουν το... αστρονομικό ποσό των 6 δισ. ευρώ (πού; στην ΕΕ των 20 εκατομμυρίων ανέργων!) για να στηρίξουν «προγράμματα κατά της ανεργίας»... 

Ακόμα, δηλαδή, κι αν υποθέσουμε ότι τα λεφτά αυτά θα πήγαιναν όντως υπέρ ανέργων (και όχι υπέρ μονοπωλίων όπως, ασφαλώς, θα πάνε) σημαίνει ότι η έγνοια της ΕΕ προς κάθε άνεργο ξεχωριστά, αποτιμάται στα 300 ευρώ. Απαξ! Οποιος, δηλαδή, παραμείνει ένα χρόνο άνεργος, οι ηγέτες της ΕΕ θα «προσφέρουν» κάτι λιγότερο από... ένα ευρώ τη μέρα για να του βρουν δουλειά! 

Για να αποτιμήσουμε, δε, την έγνοια της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης όσον αφορά τους νέους Ελληνες άνεργους, αρκεί να σημειώσουμε το εξής στοιχείο: 

Το ποσό που «πρόκειται να πάει για την αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων» στην Ελλάδα υπολογίζεται στα 180 εκατ. ευρώ. Αυτά είναι! Ξέρετε σε τι αντιστοιχούν; Δεδομένων των στοιχείων του ΟΑΕΔ, που πάντα υπολείπονται της πραγματικότητας, η ανεργία των νέων κάτω των 30 ετών στην Ελλάδα εκτιμάται ότι αφορά τουλάχιστον 300.000 ανθρώπους. Από τη «γενναιοδωρία» της ΕΕ, δηλαδή - ακόμα κι αν τα λεφτά αυτά δεν τα «τρώγανε» οι μεγαλοεργοδότες στο όνομα της «δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας» - εκείνο που θα είχε να περιμένει ένας νέος άνεργος στην Ελλάδα είναι... 600 ευρώ για όσο διάστημα θα παραμένει άνεργος. Αν υποθέσουμε ότι μένει ένα χρόνο άνεργος, του αναλογούν, δηλαδή, 50 ευρώ το μήνα. Αν είναι δύο χρόνια άνεργος η «βοήθεια» πέφτει στα 25 ευρώ το μήνα κ.ο.κ... 

Για τόση «έγνοια» μιλάμε. Το μέγεθος και το βάθος της οποίας μπορεί να εκτιμηθεί και με έναν ακόμα τρόπο: 

Αρκεί να τη συγκρίνει κανείς μόνο με το τελευταίο πακέτο προς τις ελληνικές τράπεζες. Σε μια χούφτα τραπεζίτες, δίπλα στα προηγούμενα πακέτα, παρέχουν ακόμα 50 δισ. ευρώ, μέσω της λεγόμενης «ανακεφαλαιοποίησης». Αλλά, ενώ και στην Ελλάδα και σε όλη την ΕΕ ταΐζουν - διαπιστωμένα και διαρκώς - με πακτωλό κεφαλαίων μια χούφτα κεφαλαιοκράτες, την ίδια ώρα στήνουν παραστάσεις εξαπάτησης. Ποζάρουν «φιλόστοργα». Κουνούν προς τους νέους άνεργους της Ευρώπης τα ψίχουλα της ελεημοσύνης τους. Και μετατρέπουν τη βαρβαρότητα της ανεργίας που οι ίδιοι προκαλούν σε προεκλογικό τους ντεκόρ, όπως η κυρία Μέρκελ, και σε τάχα μου «σωτήρια» πολιτική, όπως ο κ. Σαμαράς.

Νίκος Μπογιόπουλος

Ο «βίος - αβίωτος» της (μη) «βιωσιμότητας του χρέους»

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος 

Από χτες οι καμπάνες άπασας της επικράτειας χτυπούν χαρμόσυνα. Αφορμή η δήλωση της κυρίας Μέρκελ (στην «Καθημερινή»):

«Είμαι βέβαιη - είπε η καγκελάριος - ότι η βιωσιμότητα του (σσ: ελληνικού) χρέους θα εξακολουθήσει να υφίσταται».

Ας... γιορτάσουμε, λοιπόν. Αλλά πριν η γιορτή μετατραπεί σε ντελίριο ενθουσιασμού - σαν αυτό που έχει καταλάβει τους «παπαγάλους» των «8» - ας παρακολουθήσουμε για ποιο πράγμα «πρέπει» να είμαστε «ευτυχείς» 

Στοιχείο πρώτο:

Από το Μάαστριχτ και μετά, δηλαδή την τελευταία 20ετία, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους και κερδοσκόπους το αστρονομικό ποσό των 772,9 δισ. ευρώ!

Στοιχείο δεύτερο:

Μόνο από το 2000 και μετά, δηλαδή από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για τόκους και χρεολύσια μακροπρόθεσμων δανείων το ποσό των 400,5 δισ. ευρώ. Την ίδια περίοδο, για εξοφλήσεις εντόκων και βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει πληρώσει πάνω από 240 δισ. ευρώ. Αθροισμα: 640,5 δισ. ευρώ!

Στοιχείο τρίτο:

Από το Μάαστριχτ και μετά, 4 ολόκληρα ΑΕΠ της χώρας έχουν πάει σε... τόκους και χρέη! Μάλιστα, από αυτά, πάνω από 3 ολόκληρα ΑΕΠ έχουν εξανεμιστεί σε τόκους και χρεολύσια κατά την περίοδο της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη!

Τα παραπάνω στοιχεία και οι σχετικοί πίνακες, που περιλαμβάνουν τις δαπάνες για την καταβολή τόκων, χρεολυσίων και τις εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων και εντόκων γραμματίων, ομολογούνται στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού του 2013 (σελίδα 133) και σημαίνουν το εξής πολύ απλό:

Από τη μια μεριά το κράτος και οι κυβερνήσεις των κεφαλαιοκρατών δανείζονται αστρονομικά ποσά με τα οποία χρηματοδοτείται η κερδοφόρα δράση των κεφαλαιοκρατών, κι από την άλλη μεριά ο λαός πληρώνει τα χρέη των κεφαλαιοκρατών και του κράτους των κεφαλαιοκρατών και μάλιστα στο πολλαπλάσιο. Με τόκο!

Είναι προφανές, λοιπόν, τι συμβαίνει:

α) Τα λαϊκά στρώματα, καθιστώντας «βιώσιμο το χρέος», πλήρωσαν την τελευταία 20ετία (και κυρίως κατά την περίοδο της «ευρω-ευημερίας») σε τόκους για το δημόσιο χρέος που άλλοι το δημιούργησαν, άλλοι το προκάλεσαν και άλλοι το «έφαγαν», κοντά στο ένα τρισεκατομμύριο ευρώ!

β) Ο ελληνικός λαός, στο όνομα της «βιωσιμότητας του χρέους», θα «πρέπει» - έτσι του λένε - να ζήσει χωρίς μισθούς, χωρίς συντάξεις, χωρίς δουλειά, χωρίς δικαιώματα, ώστε μέχρι το 2020 να τους έχει πληρώσει άλλα τόσα, και αφού τους τα πληρώσει κι αυτά, τότε - το 2020 - θα τους «χρωστάει» κι άλλα τόσα!

Συμπέρασμα 1ο:

Οταν μιλούν για «βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν τη μετατροπή της ζωής του λαού σε ένα «βίο - αβίωτο», αφού εκείνο που θέλουν είναι ένα λαό αλυσοδεμένο στο μαγκανοπήγαδο του χρέους, που θα ζει ίσα - ίσα ώστε να τους πληρώνει αενάως και αιωνίως τόκους, χρεολύσια και χρέη για δάνεια που άλλοι τα ξεκοκαλίζουν.

Συμπέρασμα 2ο:

Οταν μιλούν για «βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν τη διατήρηση των μακάβριων συνεπειών ενός δανεισμού που ούτε είχε ούτε έχει σκοπό την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων. Αντίθετα αποτελεί τη συνήθη τακτική της ολιγαρχίας, μέσω της οποίας το κεφάλαιο αφενός εξασφαλίζει πηγές για τη δική του ρευστότητα, αφετέρου συνεχίζει να χρεώνει τα βάρη του δικού του δανεισμού στα λαϊκά στρώματα.

Η «βιωσιμότητα του χρέους» για την οποία πανηγυρίζουν Μέρκελ, Σαμαράς, Βενιζέλος, ΔΝΤ κ.ο.κ., σημαίνει έναν ελληνικό λαό που θα πληρώνει στο διηνεκές τα παλιότερα και τα νεότερα δάνεια της πλουτοκρατίας χωρίς ποτέ να ξεχρεώνει.

Που πάντα θα του λένε ότι «οφείλει» όλο μεγαλύτερα χρέη στους πιστωτές, μιας και ο λογαριασμός αυτός δεν τελειώνει ποτέ. Αντίθετα, σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών, επέρχεται - όπως περιέγραφε ο Λένιν - ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που 20 φορές ως τώρα πληρώθηκε».

Είναι προφανές:

Η απάντηση σε αυτόν τον καταναγκασμό, η απάντηση στον εξαναγκασμό εκατομμυρίων ανθρώπων να εξαθλιώνονται, να χρεοκοπούν, να καταστρέφονται, να φτωχοποιούνται, να λεηλατούνται, και όλα αυτά είτε για να διατηρείται «βιώσιμο το χρέος», είτε γιατί (όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδας, παρά τα όσα λέει η Μέρκελ) το χρέος είναι «μη βιώσιμο», δεν είναι η «σταδιακή αποπληρωμή». Ούτε η «επιμήκυνση». Ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και του «κακού» χρέους. Ούτε τα «κουρέματα». Ούτε καμία από τις τεχνικές καταλήστευσης του λαού που ακολουθούνται στο όνομα της «βιωσιμότητας του χρέους» ή της «μη βιωσιμότητας του χρέους».

Η μία και μοναδική απάντηση είναι:

Μονομερής διαγραφή του χρέους!

Απάντηση που φυσικά δεν θα προέλθει από την εξουσία των μονοπωλίων που τα δικά της τα δάνεια μετατρέπονται σε χρέη για το λαό. Δεν θα προέλθει από την εξουσία εκείνων που υπογράφουν Μνημόνια, ή των άλλων που θέλουν να γίνουν εκείνοι οι «διαπραγματευτές» στη θέση των προηγούμενων με την ΕΕ, με την ΕΚΤ, με το ΔΝΤ.

Θα προέλθει μόνο από ένα λαό αποφασισμένο να επιβάλει τη δική του λαϊκή εξουσία. Χωρίς μονοπώλια. Χωρίς ΕΕ. Χωρίς ΔΝΤ. Και χωρίς να αναγνωρίζει καμία «υποχρέωση» του λαού απέναντι σε ντόπιους και ξένους τοκογλύφους.

Δεν είμαι ρινόκερος!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Υπάρχει κάτι χειρότερο και πιο επικίνδυνο από τη δυστυχία. Να συνηθίσεις τη δυστυχία. Υπάρχει κάτι χειρότερο, έγραψε ο Καμύ στην Πανούκλα, από την πανούκλα. Να συνηθίσεις την πανούκλα. Υπάρχει απειλή μεγαλύτερη ακόμα κι από την τραγωδία που βιώνουμε. Η απειλή, ο ακόμα μεγαλύτερος κίνδυνος, είναι ό,τι ζούμε να μας κάνουν να το συνηθίσουμε. Να μας μάθουν να ζούμε υποκύπτοντας και αποδεχόμενοι πως όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι «κανονικά»…

Ότι είναι «κανονικό» να πετάνε «μαύρο» στην ΕΡΤ. Ότι είναι «κανονικό» να έχουν γεμίσει τα πάρκα και οι πλατείες με άστεγους. Ότι είναι «κανονικό» να ψάχνεις δουλειά για 300 και 500 ευρώ το μήνα. Ότι είναι «κανονικό» να ψάχνουν άνθρωποι φαγητό στα σκουπίδια και στα σισίτια. Ότι είναι «κανονικό» να ξεπουλιούνται τα πάντα, ακόμα και ο τοίχος της Καισαριανής! Ότι είναι «κανονικό» να κυκλοφορούν ανάμεσα μας παριστάνοντας τους «σωτήρες» αυτοί που γέμισαν με πάνω από μισό εκατομμύριο παιδιά τις στατιστικές της ασιτίας.

Αν καταφέρουν όλα αυτά να τα συνηθίσουμε, αν καταφέρουν να μας κάνουν να αποδεχτούμε ότι όλα αυτά είναι «κανονικά», ότι κάπως έτσι θα συνεχίσουμε να ζούμε, τότε δεν θα έχουν απλά νικήσει. Θα μας έχουν κατατροπώσει. Απ’ έξω κι από μέσα μας.

Όχι! Ο κόσμος τους δεν είναι «κανονικός». Ότι πριν από μισόν αιώνα ο άνθρωπος πάτησε στη Σελήνη, αλλά μισόν αιώνα μετά, σε συνθήκες πρωτόγνωρων επιστημονικών και τεχνολογικών δυνατοτήτων, αποτελεί ζητούμενο, για τη μισή ανθρωπότητα, το να εξασφαλίσει ένα πιάτο φαΐ, δεν είναι «κανονικό».

Ότι πριν από 70 χρόνια, η κρίση του καπιταλισμού πληρώθηκε από την ανθρωπότητα με τον πιο βαρύ φόρο αίματος κατά τη διάρκεια ενός Παγκοσμίου Πολέμου, όπου το φρικτό τέρας παραλίγο να καταλάβει «ανεπαισθήτως» τον κόσμο και ότι παρ’ όλα αυτά στις μέρες μας, στην ίδια καπιταλιστική μήτρα, παράγεται και επωάζεται το ίδιο αυγό του ίδιου φιδιού, δεν είναι «κανονικό».

Πριν από δύο αιώνες και παραπάνω, η ανθρωπότητα δονήθηκε από το όραμα ενός κόσμου «ελευθερίας, ισότητας, αδελφότητας». Ακολούθησε η Παρισινή Κομμούνα και η Επανάσταση του 17 που έδειξαν πώς πρέπει αλλά και πώς μπορεί να είναι ο κόσμος. Που έδειξαν ότι είναι κατορθωτό ο άνθρωπος, από την προϊστορία της βαρβαρότητας και της εκμετάλλευσης, να περάσει στο «βασίλειο» της ικανοποίησης όλων των αναγκών του και της αξιοποίησης όλων των ικανοτήτων του.

Σήμερα, κατά τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, οι ανισότητες, η ανελευθερία, ο καταναγκασμός, η μετατροπή του ανθρώπου σε «λύκο για τον άνθρωπο» αποτελούν παγκοσμιοποιημένο δόγμα. Ένα δόγμα που διεκδικεί να επιβάλλεται ως «λογικός μονόδρομος» μέσα από τη διαστρέβλωση, την προπαγάνδα, την παραπληροφόρηση, την καταστολή, τον εκβιασμό, την τρομοκρατία. Αυτό δεν είναι «κανονικό».

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε ξανά τον «ρινόκερο».

Όπως ο ήρωας του Ιονέσκο. Όπως ο Μπερανζέ, που έμεινε όρθιος όσο κι αν έβλεπε τους γύρω του να συνθηκολογούν με τη δυστυχία. Να μετατρέπονται σε δούλους υποτασσόμενοι στους νόμους της ζούγκλας. Να ενσωματώνονται, να προσαρμόζονται στη φρίκη και να μεταλλάσσονται. Να γίνονται ο ένας μετά τον άλλον ρινόκεροι. Να ενστερνίζονται την ασχήμια και να παραιτούνται από κάθε διάθεση αντίστασης. Να αποδέχονται ότι θα ζήσουν με τα λίγα χωρίς να διεκδικούν ό,τι τους ανήκει. Να υποτάσσονται στο φόβο και στη «μοίρα». Να αρνούνται τη δυνατότητα να σηκώσουν ανάστημα απέναντι στο «ζωώδες», στο παράλογο, στο απεχθές, στο ψεύτικο, στο βάρβαρο.

Ο Ιονέσκο στον Ρινόκερο βάζει τον ήρωα του να αρνείται να σκύψει το κεφάλι στους κυρίαρχους και σε μια πόλη που ο ένας μετά τον άλλο μεταλλάσσονται σε ρινόκερους, ο Μπερανζέ κραυγάζει:

«Ενάντια σε όλο τον κόσμο! Θα υπερασπίσω τον εαυτό μου ενάντια σε όλον τον κόσμο, δεν θα καθίσω με σταυρωμένα χέρια, θα πολεμήσω. Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος και μέχρι να ‘ρθει το τέλος θα παραμείνω άνθρωπος! Όχι, δεν θα συνθηκολογήσω! Δεν θα γίνω σαν και σας!»

Ο Μπερανζέ -ο καθένας από εμάς δηλαδή- πρέπει να ξαναβρεί τη φωνή του. Να σηκώσει ξανά το ανάστημα του. Είναι καθήκον. Είναι υποχρέωση. Όχι στο όνομα μιας στενά ατομικής αξιοπρέπειας απέναντι στην κυρίαρχη «ρινοκεριάδα». Όχι μόνο ως υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας. Όχι για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο.

Πρέπει να παραμείνουμε όρθιοι, να μη συνθηκολογήσουμε -αυτός είναι ο πραγματικός μονόδρομος- γιατί πρέπει να σμίξουμε τον κόσμο. Πρέπει να μείνουμε όρθιοι και ανυποχώρητοι, γιατί μόνο έτσι -όρθιοι- δεν θα αφήσουμε, δεν θα επιτρέψουμε να υποταχθεί ο κόσμος σε εκείνους που θέλουν να τον μετατρέψουν σε «ρινόκερο».

Θα μείνουμε όρθιοι.

Γιατί αρνούμαστε -για εμάς, για τα παιδιά μας, για τους συντρόφους μας στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στη γειτονιά, στο σχολείο- να γίνουμε σκλάβοι, συμβιβασμένοι με την «κανονικότητα» της κτηνωδίας τους. 

 ”Unfollow”

Βαθύ Κόκκινο

Το μεγάλο κόλπο με τα mini-jobs και τα 1euro jobs

Βάλια Μπαζού

Είναι απλό. Η Γερμανία έφτασε στο ιστορικό χαμηλό ποσοστό ανεργίας του 6,8%, κάνοντας αόρατους τους ανέργους και πραγματοποιώντας στα μουγκά τη μεγαλύτερη αλλαγή προς το χειρότερο στις εργασιακές σχέσεις από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δεν το έκανε τώρα, το κάνει συστηματικά τα τελευταία 10 χρόνια. Απλώς τότε ήταν παχιές οι μύγες και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν ασχολούνταν με το γερμανικό «θαύμα». Τώρα, όμως, που έσφιξαν τα γάλατα, άλλοι διαμαρτύρονται για αθέμιτο ανταγωνισμό όπως το Βέλγιο που πρόσφατα  προέβη σε καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις γερμανικές «μίνι θέσεις εργασίας», υποστηρίζοντας ότι υπονομεύουν τους κοινοτικούς κανόνες ανταγωνισμού και άλλοι, καλή ώρα εμείς, θα το εφαρμόσουμε για τη «σωτηρία» της πατρίδας.

Η πιο διαδεδομένος θεσμός στη Γερμανία είναι η λεγόμενη «μικροεργασία» (mini job) στην οποία απασχολούνται 7,8 εκατομμύρια στη Γερμανία και η «εργασία του 1 ευρώ την ώρα» (1 euro job).

Τα αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι τα εξής:

-πέφτουν διαρκώς τα ποσοστά ανεργίας αφού πλέον ακόμα και όσοι εργάζονται για 1 ευρώ την ώρα δεν θεωρούνται άνεργοι 

-τα κονδύλια μεταφέρονται από το ταμείο ανεργίας στο ταμείο επιδότησης νεόπτωχων

-δημιουργούνται θέσεις εργασίας προσωρινής απασχόλησης με εργαζομένους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας

-καθιερώνεται μισθός 400 ευρώ το μήνα χωρίς φορολογία και χωρίς παράλληλα την καθιέρωση ανώτατου ορίου ωρών εργασίας την εβδομάδα

-οι κανονικές δουλειές «σπάνε» σε δουλειές μερικής απασχόλησης αφού οι εργοδότες συν τοις άλλος για τα mini-jobs πληρώνουν αισθητά λιγότερες εισφορές

1euro jobs

Πρόκειται για «καλοπληρωμένη» εργασία που προσφέρεται σε ανέργους και ιδίως μακροχρόνια ανέργους κάτω από τον μανδύα της παροχής «κοινωνικών υπηρεσιών». Οι άνεργοι πληρώνονται με 1 ευρώ την ώρα για εργασία έως 30 ώρες την εβδομάδα για διάστημα 6 μηνών. Το σχέδιο περνά μέσα από εταιρείες εργολάβους που προωθούν τους εργαζόμενους σε θέσεις εργασίας κοινωφελούς σημασίας που δεν καλύπτουν κανονικά αμοιβόμενες θέσεις. Ο άνεργος δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί τη θέση «εργασίας» αφού κινδυνεύει να χάσει μέρος του επιδόματος ανεργίας ή άλλα προνομιακά επιδόματα.

Στην Ελλάδα υπάρχει μια παραλλαγή του συστήματος με προσλήψεις μέσω προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας, που υλοποιούν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Οι μισθοί δεν είναι του ενός ευρώ την ώρα αλλά το 80% της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για διάστημα 5 μηνών χωρίς δυνατότητα κατοχύρωσης εργασιακού δικαιώματος.

0 ευρώ την ώρα

Ναι, υπάρχει και αυτός ο «θεσμός» διαδεδομένος ευρέως στις ΗΠΑ . 

Με 0 ευρώ την ώρα εργάζονται οι λεγόμενοι baggers, νέοι και νέες που στέκονται στα ταμεία των σούπερ μάρκετ και βάζουν τα προϊόντα των πελατών στις σακούλες. Η συμφωνία είναι ότι δεν πληρώνονται από το σούπερ μάρκετ αλλά από τα φιλοδωρήματα των πελατών. Η τελευταία εξέλιξη λένε ότι είναι γερμανικής εμπνεύσεως. Επειδή στην Ευρώπη οι  baggers  είναι μια κατηγορία «εργαζομένων» που δεν υπάρχει αφού βοήθεια στους πελάτες προσφέρουν εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ, κάποιοι ευφάνταστοι επιχειρηματίες σκέφτηκαν το εξής. Νοικιάζουν στα σούπερ μάρκετ baggers προς 3 ευρώ την ώρα και οι νέοι και οι νέες που δουλεύουν πληρώνονται μόνον από τα φιλοδωρήματα. Με τον τρόπο αυτό τα σούπερ μάρκετ δεν «χαραμίζουν» εργαζομένους σε αυτό το πόστο αλλά μπορούν να χρησιμοποιούν μόνον τις ώρες αιχμής τους baggers χωρίς να πληρώνουν μισθό, εισφορές κλπ.

Το Ποντίκι

«Τα έθνη έχουν την κυβέρνηση που τους αξίζει»

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/ FosPhotos

Η πατρότητα της διατύπωσης του τίτλου έχει αποτελέσει αντικείμενο έριδας: κάποιοι την αποδίδουν στο Τοκβίλ, άλλοι στον Μαρξ και άλλοι στον Τσώρτσιλ. Η αλήθεια ωστόσο είναι πως αυτή η πρόταση ανήκει στον συντηρητικό Γάλλο φιλόσοφο και διπλωμάτη Joseph De Maistre ο οποίος ανέλαβε εργολαβικά την υπεράσπιση των ιεραρχικών κοινωνιών και της μοναρχίας μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789.

Ο Ντε Μεστρ λοιπόν στον λυσσαλέο του αγώνα εναντίον των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προέταξε πως δεν υπάρχει «άνθρωπος» αλλά μόνον «άνθρωποι» ριζωμένοι στις κοινότητές τους και υποταγμένοι στην Θεία Πρόνοια. Επομένως, τα περίφημα «droits de l’homme» δεν είναι παρά μια γερή οφθαλμαπάτη των επαναστατών, υπεύθυνη για την αταξία και την ακυβερνησία των πρώιμων μετεπαναστατικών χρόνων. Έτσι λοιπόν, απέναντι στη μεταφυσική των δικαιωμάτων ο Ντε Μεστρ προτάσσει την φυσική τάξη των κοινωνιών που βασίζεται στις ιδιαιτερότητες των πολιτικών κοινοτήτων υποταγμένων στη θεία βούληση και όχι στη μεταφυσική οικουμενικότητα της Διακήρυξης του 1789.

Γιατί όμως τα γράφω αυτά, μέρες που είναι; Μα διότι νομίζω ότι το κυνικό αυτό απόφθεγμα είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ μετά από αυτόν τον ανασχηματισμό της ελληνικής κυβέρνησης στον πρώτο καύσωνα του 2013. Επειδή η εικόνα είναι τέτοια που δεν χρειάζεται σχόλια, ούτε λεζάντες, και επειδή είμαι βέβαιος πως ακόμη και η πιο σκληρή συμπολίτευση έχει αρχίσει πλέον να απορεί ανοιχτά για τα όρια της πολιτικής βιωσιμότητας και να αμφιβάλλει για τα στοιχειώδη της νόησης, το ερώτημα που τίθεται είναι πλέον απλό: αυτήν την κυβέρνηση αξίζουμε ως λαός;

Διότι αν όντως τα έθνη έχουν την κυβέρνηση που τους αξίζει – που την έχουν δηλαδή – τότε η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι εφιαλτική: ναι, μας αξίζει αυτή η κυβέρνηση. Η Ελλάδα στην πιο δύσκολη στιγμή των τελευταίων δύο γενεών της, έχει πρωθυπουργό τον ιδρυτή της ΠολΑν, υπουργό υγείας τη στιγμή της κατάρρευσης όλων των υγειονομικών θεσμών τον κύριο Άδωνι - ο έτερος του βασιλοχουντισμού προτίμησε να σνομπάρει - και φυσικά ο κατάλογος άσχετων και επικίνδυνων μόλις αρχίζει. Δημοκρατία εξάλλου έχουμε. Όχι σοβαρής ποιότητας είναι αλήθεια, αλλά δημοκρατία. Έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης δεν υπάρχει. Την κυβέρνηση δεν μας την φόρεσαν, όσο και να μας ενοχλεί. Και αυτό είναι το όνειδος.  Σκεφτείτε να μας έλεγαν δέκα χρόνια πίσω τη σύνθεση της κυβέρνησης αυτής για τη συγκυρία τούτη. Ως αστείο, κι αν θα το παίρναμε…  Η ιστορία όμως δεν χωρατεύει και δε μας χαρίζεται.

Ο Ντε Μεστρ λοιπόν δίκιο είχε. Φυσικά, οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν. Ο τιμωρητικός τόνος αυτής της διατύπωσης προέρχεται από έναν πολέμιο της δημοκρατίας και της πολιτικής νεωτερικότητας. Προσοχή όμως: αυτό δεν την κάνει να στερείται εγκυρότητας. Τουναντίον μάλιστα. Εξάλλου, για τον λόγο αυτό, ο Ντε Μεστρ και οι συν αυτώ στάθηκαν μέχρι τέλους φανατικοί πολέμιοι της δημοκρατίας και ορκισμένοι φιλομοναρχικοί. Διότι στη μοναρχία, υφίσταται μια ελπίδα, μια πιθανότητα, να μην έχεις τον ηγέτη που σου αξίζει. Στη δημοκρατία όμως, τέτοια ελπίδα δεν υπάρχει. Εξάλλου, πίσω από την πρόταση αυτή κρύβεται η χαιρεκακία για την αποτυχία της δημοκρατίας που βλέπουμε να απλώνεται σε ένα υπολογίσιμο τμήμα του ελληνικού λαού δίνοντας τροφή για σκέψη σε λύσεις πραγματικής εκτροπής μέσα στην οδύνη. Όσο απαξιώνεται η δημοκρατία τόσο πιο εύκολος αντίπαλος είναι. Και η μεγαλύτερη ζημιά που προκαλεί η παρούσα κυβέρνηση δεν είναι η αδυναμία της στην καθημερινότητα, αλλά η δύναμή της στον μακρόπνοο ευτελισμό της δημοκρατικής αρχής.

«Ούτε στον εχθρό σου, τέτοια κυβέρνηση», έλεγαν κάποιοι γνωστοί χθες, μετά την ανακοίνωση της νέας σύνθεσης, σε ένα νεοφιλελεύθερο ευρωπαίο διπλωμάτη που περνά τα τρία τελευταία του χρόνια υπερασπιζόμενος τα Μνημόνια. Αυτός κοιτούσε αμήχανα. Αδιάγνωστα… Μήπως όμως τελικά «μόνον στον εχθρό σου τέτοια κυβέρνηση»; Διότι μετά από μερικά τέτοια, παραδίδεσαι, παθαίνεις την ανοσία αυτών που καρτερικά περιμένουν το τελικό χτύπημα. Αυτό φαίνεται να έχει πάθει ο κόσμος εδώ. Τι άλλο κακό να  σε βρει σε καιρό ειρήνης;  Ίσως αυτή και να είναι η επιτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά. Ότι μας έχει αφοπλίσει διαρκώς προετοιμάζοντας μας για τα χειρότερα που έπονται. Διότι δε νομίζω να υπάρχει εχέφρων άνθρωπος πλέον στη χώρα τούτη, όσο αντι-ΣΥΡΙΖΑ και να είναι – που να περιμένει κάτι καλύτερο από αυτήν την κυβέρνηση.

Επείγει λοιπόν να φωνάξουμε και να διεκδικήσουμε πως δεν αξίζουμε ως λαός τέτοια κυβέρνηση. Να τελειώνουμε με αυτόν τον γκροτέσκο εφιάλτη στη πιο δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Αλλιώς, ποιος να ξέρει. Μπορεί όντως να την αξίζουμε...

Δ. Χριστόπουλος

TVXS

Για να... ευθυμήσουμε

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος
Παρακαλούμε την προσοχή σας:

• «Αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων, των πολυτεκνικών επιδομάτων, καθώς και των εποχικών επιδομάτων στα επίπεδα που ήταν το 2009. Επίσης, αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν οι ομολογιούχοι και τα ασφαλιστικά ταμεία».

Αυτό που έγινε ήταν νέα μείωση των συντάξεων, νέο «τσεκούρωμα» των πολυτεκνικών επιδομάτων, περαιτέρω διάλυση των Ταμείων.

• «Επέκταση του επιδόματος ανεργίας κατά ένα χρόνο ακόμα, στα δύο χρόνια».

Αυτό που έγινε ήταν επέκταση των... ανέργων και ουχί του επιδόματος.

• «Να μην πέσουν άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα».

Αυτό που έγινε ήταν νέα μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, με το βασικό μισθό να κατρακυλάει στα 400 ευρώ καθαρά.

• «Αντικατάσταση του χαρατσιού από νέο διευρυμένο ΕΤΑΚ, υποφερτό για όλους».

Αυτό που έγινε είναι η διατήρηση του χαρατσιού παρά και ενάντια ακόμα και σε δικαστικές αποφάσεις.

• «Το πλεονάζον προσωπικό από οργανισμούς του Δημοσίου να μην απολύεται, αλλά να μπαίνει σε ειδικό καθεστώς για τρία χρόνια τουλάχιστον».

Αυτό που έγινε είναι να αποφασίζουν και να διατάζουν την εν ριπή οφθαλμού απόλυση χιλιάδων ανθρώπων, όπως έγινε στην ΕΡΤ.

• «Μέτρα για τους δανειολήπτες».

Αυτό που έγινε είναι να ανακοινώνει πλαγίως ο υφυπουργός Σκορδάς για λογαριασμό των τραπεζιτών τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς των σπιτιών του καταχρεωμένου λαού στις τράπεζες.

Τα όσα διαβάσατε είναι μερικά από τα «18 σημεία της ΝΔ», όπως τα είχε παρουσιάσει ο κ. Σαμαράς. Τα είχε παρουσιάσει και είχε... δεσμευτεί επ' αυτών, προεκλογικά.

Δεδομένων των εξελίξεων, καθώς πολύς λόγος γίνεται για νέες εκλογές και για νέα κυβερνητικά σχήματα, μέσω των οποίων οι φορείς τους θα υπηρετήσουν το λαό με την ίδια ως τώρα αξιοπιστία και συνέπεια, είπαμε να τα θυμηθούμε. Για να ευθυμήσουμε...

Ο νούμερο ένα δημόσιος κίνδυνος: το κοινό

Το άρθρο είναι γραμμένο στηριζόμενο στον τρόπο λειτουργίας των ΜΜΕ στις ΗΠΑ, καθώς και στο τι επιλέγουν οι πολιτικοί να προβάλουν ως σοβαρά και σημαντικά, τα όσα όμως αναφέρει ο αρθρογράφος αντιστοιχούν απόλυτα στον τρόπο λειτουργίας όλων των καθεστωτικών ΜΜΕ σε κάθε χώρα και σαφώς χαρακτηρίζονται από διαχρονικότητα, γι'αυτό και αξίζει να παρακολουθήσουμε τον τρόπο σκέψης του.

Από τον KEVIN CARSON

Ο νούμερο ένα δημόσιος κίνδυνος: το κοινό

Είναι σημαντικό, όταν ακούμε τους επίσημους και καθεστωτικούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, να αναρωτηθούμε τι πραγματικά θέλουν να πουν με τις λέξεις που χρησιμοποιούν. Όπως επεσήμανε ο Όργουελ στο "η Πολιτική και η Αγγλική γλώσσα", αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία χρησιμοποιούν τη γλώσσα για να κρύψουν νοήματα, πιο συχνά από το να τα μεταδώσουν.

Ένα καλό παράδειγμα είναι η επανάληψη των φράσεων "απειλή για την εθνική μας ασφάλεια" και "βοήθεια προς τον εχθρό," από ανθρώπους σαν τον Eric Holder, τον Peter King και τον Λίντσεϊ Γκράχαμ, σε σχέση με τις διαρροές που έγιναν από ανθρώπους σαν τον Bradley Manning και τον Edward Snowden. Σίγουρα η πρόθεσή τους είναι να προκαλέσουν συγκεκριμένους συνειρμούς στο μυαλό των ακροατών με την επιλογή των λέξεων τους. Εάν δεν είστε προσεκτικοί, μπορεί να βρείτε τον εαυτό σας να ανταποκρίνεται ακριβώς στον τρόπο που εκείνοι αναμένουν - επιτρέποντας έτσι στα λόγιά τους να διαμορφώνουν το μυαλό το δικό σας, της οικογένειάς σας, των γειτόνων σας, να διαμορφώνουν έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, που απειλείται από την εισβολή και την καταστροφή που μπορεί να επιφέρει αυτός ο ανώνυμος και απρόσωπος εχθρός, όπως λέει και ο Όργουελ στον έργο του "Δύο λεπτά μίσους", "σκοτεινοί στρατοί... βάρβαροι των οποίων η τιμή είναι μόνο η στυγερότητα".

Αλλά αν κοιτάξουμε πίσω από τις λέξεις, η πραγματική σημασία τους είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Για το είδος των ανθρώπων που χρησιμοποιούν φράσεις όπως "εθνική ασφάλεια", τα κράτη είναι μια επιχείρηση, μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων, που ενισχύεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και διοικείται από ανθρώπους σαν τον εαυτό τους, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να εκμεταλεύονται τους φυσικούς πόρους και την εργασία των ανθρώπων σε παγκόσμια κλίμακα, ώστε να ζουν οι ίδιοι στον πλούτο. Ο "εχθρός" λοιπόν είστε εσείς. Και ο κίνδυνος είναι ότι μπορεί να καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει και να τους διαταράξετε το άνετο και ευχάριστο σχέδιό τους.

Ο Alex Carey, ιστορικός της προπαγάνδας, υποστηρίζει ότι ο κεντρικός πυλώνας της ελίτ εξουσίας σε μαζικές δημοκρατίες είναι η μηχανική της συναίνεσης. Στα τέλη του 19ου αιώνα, δύο φαινόμενα εμφανίστηκαν ταυτόχρονα: Πρώτον, οι γιγαντιαίες εταιρείες και ο ισχυρός δεσμός μεταξύ των εταιρειών και του κράτους. Και το δεύτερο, η απειλή για αυτό το πλέγμα εξουσίας από την καθολική παιδεία και την καθολική ψηφοφορία. Εξ ου και η μεγάλη σημασία της προπαγάνδας, της διαχείρισης της κοινής γνώμης, στα επίσημα αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα.

Ο Samuel Huntington έγραψε στην "Κρίση της δημοκρατίας", το 1974, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες στις δύο δεκαετίες μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η «ηγεμονική δύναμη σε ένα σύστημα παγκόσμιας τάξης» - σε μια κατάσταση πραγμάτων δυνατή μόνο λόγω της εσωτερικής δομής της εξουσίας, στην οποία η χώρα "διοικούνταν από τον Πρόεδρο που ενεργούσε με την υποστήριξη και τη συνεργασία προσώπων κλειδιά και ομάδων του εκτελεστικού γραφείου, την ομοσπονδιακή γραφειοκρατία, το Κογκρέσο, καθώς και τις πιο σημαντικές επιχειρήσεις, τις τράπεζες, τα δικηγορικά γραφεία, τα ιδρύματα, και τα μέσα ενημέρωσης." Και αυτό, με τη σειρά του, ήταν εφικτό μόνο με τη συναινέση και την παθητικότητα, του αμερικανικού λαού, και την αποδοχή της κατάστασης ως φυσική και αναπόφευκτη.

Η δεκαετία του '60, όπως μπορείτε να φανταστείτε, κατατρόμαξε αυτούς τους ανθρώπους. Μέχρι τότε "τα σχέδια του κοινωνικού συμβολαίου" λειτούργησαν αρκετά καλά (τουλάχιστον για τη μεσαία τάξη των λευκών): Θα σας δώσω ένα σπίτι στα προάστια, μια τηλεόραση, ένα νέο αυτοκίνητο κάθε πέντε έτη, καθώς και μια ασφαλή δουλειά και ένα σωματείο, με οφέλη και περιοδικές αυξήσεις στο μισθό σας. Για αντάλλαγμα εσύ απλώς θα δουλεύεις, θα ανανεώνεις τις συμβάσεις και θα μας αφήσεις να αναλάβουμε την διαχείρηση των εργοστασίων όπως εμείς θεωρούμε σωστά, χωρίς να σκοτίζεις το κεφάλι σου. Θα μας αφήσεις να διαχειριστούμε τον κόσμο προς το συμφέρον των μεγαλοεταιρειών την GE, την GM και την United Fruit Company κ.λ.π., και να κοιτάτε αλλού, όταν εγκαθιστούμε φασιστικά καθεστώτα ή τάγματα θανάτου στην Ινδονησία, τη Νιγηρία και τη Λατινική Αμερική.

Το 1960 ήταν η πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που φάνηκε μια σημαντική μερίδα του κοινού να πιστεύει ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».

Από τότε, η διαχείριση της κοινής γνώμης να συναινέσει μηχανικά έχει διπλή σημασία για αυτούς. Γι' αυτό η κοινότητα της "εθνικής ασφάλειας" απασχολεί ψυχολόγους για το πώς να διαχειρίζονται τις δημόσιες αντιλήψεις, με τον ίδιο τρόπο που διαχειρίζεται τις αντίληψεις ενός εχθρού σε πόλεμο· και στις δύο περιπτώσεις ο στόχος είναι να χειραγωγήσουν και να πάρουν από μας την επιθυμητή αντίδραση.

Βλέπετε, είμαστε πραγματικά ο εχθρός. Κάθε φορά που ένας από αυτούς γλιστρά και αποκαλύπτει όλα αυτά τα πράγματα για την κυβέρνηση εκπροσωπώντας την κυρίαρχη βούληση του λαού είναι γι'αυτούς δήθεν "ανόητοι". Για παράδειγμα, η δήλωση του Γραμματέα Τύπου του πρώην προέδρου Κλίντον, Sandy Berger το 2004: "Έχουμε πάρα πολλά που διακυβεύονται στο Ιράκ για να χάσουμε τον αμερικανικό λαό."

Γι 'αυτό παρεκκλίνουν τόσο και κλονίζονται, όταν άνθρωποι σαν τον Manning και τον Snowden πουν στον εχθρό - σε ανθρώπους δηλαδή όπως εσείς και εγώ - την άσχημη αλήθεια. Η δύναμή τους εξαρτάται από το να διατηρήσουν εμάς - τον εχθρό τους - στο σκοτάδι.

(Ο Kevin Carson είναι μέλος του Κέντρου για μια Κοινωνία Χωρίς Κράτος και είναι καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας)

(Πηγή: http://www.counterpunch.org/2013/06/17/public-enemy-number-one-the-public/)

Omnia TV Blogs

Δημοκρατία

Η Δημοκρατία,

που αναγνωρίζει στον εκάστοτε υπουργό τη δικαιοδοσία, με μια μονοκονδυλιά, να βάζει «μαύρο» σήμερα στην ΕΡΤ, αύριο στη ΔΕΗ και στην ΕΥΔΑΠ, μεθαύριο στα Αμυντικά Συστήματα, στα Ναυπηγεία και στα Ασφαλιστικά Ταμεία, 

η Δημοκρατία που πορεύεται με ντουζίνες Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου και με Προεδρικά Διατάγματα, με ΤΑΙΠΕΔ και ξεπουλήματα, με διαδοχικές επιστρατεύσεις και με συκοφαντίες, με κοινωνικό κατατεμαχισμό και με διαρκείς επιχειρήσεις κοινωνικού αυτοματισμού, 

δεν είναι άγνωστη. 

Είναι η Δημοκρατία που αμέσως μετά το πρώτο Μνημόνιο επέβαλε απόφαση που επιτρέπει στον εκάστοτε υπουργό Οικονομικών να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες (όπως οι δανειακές συμβάσεις), που δεσμεύουν τη χώρα και το λαό, χωρίς καν τυπική έγκριση της Βουλής. 

Είναι η Δημοκρατία που με τους νόμους της βγάζει «παράνομες» και «καταχρηστικές» το 95% των απεργιών και των κινητοποιήσεων του λαού. 

Είναι η Δημοκρατία που έστειλε τα ΜΑΤ ενάντια στους απεργούς χαλυβουργούς -για «να ανοίξει το εργοστάσιο», όπως είπαν οι Δενδιοκεδίκογλου- αλλά όταν το εργοστάσιο το έκλεισε ο ίδιος ο βιομήχανος, ποτέ δεν έστειλε ΜΑΤ εναντίον του για να το ανοίξει... 

Είναι η Δημοκρατία που μόλις ο «902» έδωσε τη «φωνή» και την εικόνα του για να μεταδίδεται το σήμα της ΕΡΤ «έστειλε» την εταιρεία «Digea» των ιδιωτών καναλαρχών να «φιμώσουν» και τον «902», και έσπευσε να εκδώσει και απόφαση, ώστε να καλύψει -αναδρομικά- τους τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβους καναλάρχες. 

Είναι η Δημοκρατία που μοιράζει δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες και που πολύ πριν από το «λουκέτο» στην ΕΡΤ είχε ήδη «αποφασίσει και διατάξει» το κόψιμο των μισθών, τον αφανισμό των συντάξεων, τη διάλυση των νοσοκομείων, το «λουκέτο» σχολείων, το «κούρεμα» των ασφαλιστικών ταμείων, την «κινεζοποίηση» των εναπομεινάντων εργαζομένων, είχε ήδη «αποφασίσει και διατάξει» ότι στην Ελλάδα δεν θα ισχύει ούτε καν εκείνο το απίθανο «ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια», αλλά το ένας εργαζόμενος... ανά σόι ανέργων. 

Αυτή είναι η Δημοκρατία τους. 

Και για να μην κοροϊδευόμαστε, όσοι παριστάνουν είτε τους έκπληκτους με τα αντιδημοκρατικά και αυταρχικά ατοπήματα αυτής της Δημοκρατίας, είτε τους επίδοξους διορθωτές της, δεν μπορεί να μη γνωρίζουν: 

Το βασικό γνώρισμα αυτής της Δημοκρατίας δεν είναι ότι έχει εκτραπεί ή ότι έχει παρεκτραπεί. Το βασικό της γνώρισμα είναι ότι πρόκειται για μια Δημοκρατία ταξική. Για μια Δημοκρατία αστική. Καπιταλιστική. Κεφαλαιοκρατική. 

Επομένως, ο αγώνας ενάντια στην εκτροπή και στην παρεκτροπή της ταξικής, της αστικής Δημοκρατίας, της Δημοκρατίας για τους λίγους, ούτε ρεαλιστικός, ούτε αποτελεσματικός, αλλά πολλές φορές ούτε και ειλικρινής είναι, εφόσον εισηγείται «λύσεις» που εξαντλούνται στη διατήρηση αυτής της -κατά τα άλλα «διορθωμένης» αλλά πάντα ίδιας- αστικής, καπιταλιστικής, κεφαλαιοκρατικής Δημοκρατίας. 

Καμία κεφαλαιοκρατική Δημοκρατία, ακόμα κι όταν -ανάλογα με το ιστορικό και πολιτικό περιβάλλον- συνοδεύεται με ολίγον από «δημοκρατική βελτίωση» και με ολίγον από «δημοκρατική διόρθωση», δεν διαφυλάσσει το λαό και τα δικαιώματά του από την (ιστορικά επαναλαμβανόμενη) «μαύρη» εκτροπή και παρεκτροπή της. 

Ο λαός, χωρίς να παραιτείται ούτε στιγμή από την ανυποχώρητη και αταλάντευτη πάλη του ενάντια στον αντιδημοκρατικό κατήφορο και τη φαλκίδευση των δημοκρατικών του δικαιωμάτων, χωρίς να σταματά ποτέ να επιδιώκει την υπεράσπιση, την κατοχύρωση και τη διεύρυνση αυτών των δικαιωμάτων κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες δεν πρέπει να ξεχνά: Από την εκτροπή της αστικής Δημοκρατίας δεν θα διαφυλαχτεί μέσα από τη μακιγιαρισμένη διατήρησή της, αλλά -τελικά- μέσω της δημοκρατικής ανατροπής της. 

Που σημαίνει: 

Εγκαθίδρυση από το λαό και θεμελίωση πάνω στο βάθρο της ύψιστης δημοκρατικής νομιμοποίησης που συνιστά η θέληση της λαϊκής πλειοψηφίας, εκείνης της ανώτερης (και δημοκρατικότερης) Δημοκρατίας που πρέπει και είναι εφικτό να υπάρξει: 

Της εργατικής Δημοκρατίας. Της Δημοκρατίας για τους πολλούς.

Νίκος Μπογιόπουλος

Γιατί φοβάμαι Χούντα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ξέρω πως αυτό το άρθρο θα σχολιαστεί και ίσως να γίνει και η αιτία για να μου αποδοθούν κατηγορίες πεσιμισμού, απαισιοδοξίας, αιρετικού λόγου ή αδυναμίας να κρίνω πώς έχουν τα πράγματα. Ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει. Θεωρώ πως μερικές φορές ο φόβος είναι πιο χρήσιμος από την άγνοια κινδύνου και ο φόβος πως τα πράγματα ισχύουν στη χειρότερη πλευρά τους πιο πολιτικός από οποιαδήποτε politically correct ανάλυση.

Η Δημοκρατία δεν απειλείται και δεν πέφτει, αν δεν ξεφτιλιστεί. Δεν εξαφανίζεται με αυτοματισμό, αν δεν φανεί περιττή στα μάτια του κόσμου. Δεν κυριαρχούν σωτήρες, αν πρώτα η Δημοκρατία δεν έχει δείξει ανίκανη να λύσει τα προβλήματα που δημιουργεί η λειτουργία της. Η Δημοκρατία πέφτει αν δείξει πως είναι ανίκανη και περιττή.

Ας δούμε τι γίνεται στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Η Δημοκρατία αδυνατεί να επιλύσει οποιοδήποτε πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία. Η Δημοκρατία που διαχειρίζεται η τρικομματική κυβέρνηση έχει επιλέξει τα χειρότερα σενάρια για τις ζωές όλων μας. Δεν χρειάζεται ανάλυση. Νομίζω πως διαφωνούμε μεταξύ μας στο αν αυτό είναι αναγκαίο ή όχι. Όπως και να το χαρακτηρίσουμε, όμως, υπάρχει. Η Δημοκρατία μας εμφανίζεται όλο και πιο ανίκανη να λύσει τα προβλήματα. Ακόμη και αυτοί που χειροκροτούν την «γερμανική επιβολή» ως Δημοκρατία, θα συμφωνήσουν πως δεν μπορούν να ψηφίσουν Μέρκελ στις επόμενες ελληνικές εκλογές.

Η Δημοκρατία μας επίσης, κάθε ημέρα εμφανίζεται και πιο περιττή. Αχρείαστη, με υποκατάστατα λειτουργίας. Ο κοινοβουλευτισμός περιορίζεται σε εκλογή Κοινοβουλίου και όχι απαραίτητα στον τρόπο λειτουργίας του. Αφήνω κατά μέρος τα σκανδαλώδη που διανθίζουν τη δράση του (όσοι διαβάσετε το HOT DOC που είναι στα περίπτερα θα δείτε πως λειτουργούν ως μαφιόζοι για να μην δικαστεί ποτέ υπουργός και για τίποτα) και πάω στο συνεχές κλάδεμα κάθε θεσμικής ουσιαστικής λειτουργίας.

Από την πρώτη στιγμή που προέκυψε το θέμα «ΕΡΤ» επιμένω, πως αυτό που κυρίως αποδεικνύεται είναι η κατάργηση της Δημοκρατίας. Τι εννοώ; Η κυβέρνηση πέρασε για τις ΔΕΚΟ (όχι μόνο για την ΕΡΤ) Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που αφορούν την κατάργησή τους. Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, είναι η προσωρινή ανάθεση της Νομοθετικής Εξουσίας (που έχει η Βουλή) στην Εκτελεστική Εξουσία (την κυβέρνηση). Δηλαδή ένας μη ψηφισμένος νόμος εφαρμόζεται σε απρόβλεπτες και επείγουσες καταστάσεις και επικυρώνεται εκ των υστέρων από τη Βουλή. Τον τελευταίο χρόνο, η κυβέρνηση κυβερνά με νόμους που περνά με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου χωρίς να υπάρχει επείγουσα ή απρόβλεπτη κατάσταση. Κάθε φορά που υπάρχει κοινωνική ή εσωκοινοβουλευτική αντίδραση για κάποιο μέτρο, αυτό περνά αυτόματα για να αποφευχθούν οι αντιδράσεις και οι κλυδωνισμοί. Στο μεσοδιάστημα ως την ψήφισή του, τα media έχουν προετοιμάσει τον κόσμο ή έχουν επέλθει τόσα πολλά ακόμη ανάλογα μέτρα, που η κοινή γνώμη αποκτά τον ρόλο του τρομαγμένου τερματοφύλακα πριν το πέναλτι.

Ίσως αυτό φαντάζει μια υπερβολή. Δηλαδή μπορεί να χαρακτηριστεί αισχρός πολιτικαντισμός, αλλά όχι και απραξία της Δημοκρατίας. Θα μου επιτρέψετε να αναφέρω ένα ιστορικό παράδειγμα. Μετά από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Γερμανία δημιουργήθηκε το Κράτος της Βαϊμάρης. Η Γερμανική Δημοκρατία δηλαδή, η οποία προσπαθούσε να διαχειριστεί την διάλυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, την ταπεινωτική ήττα και την ανάγκη για τη δημιουργία μιας Δημοκρατίας. Το 1930 η Γερμανική Δημοκρατία σπαρασσόταν και αδυνατούσε να λύσει πολλά από τα προβλήματα των Γερμανών. Μια ασταθής κυβέρνηση Συμμαχίας κυβερνούσε τη χώρα. Ανάμεσα στις αδυναμίες ήταν και αυτή του να νομοθετήσει. Έτσι η κυβέρνηση θεώρησε καλό, στο όνομα της σταθερότητας και της διακυβέρνησης της Γερμανίας, να ενεργοποιήσει το άρθρο 48 του Συντάγματος, που της έδινε το δικαίωμα να νομοθετεί με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, σε περιπτώσεις ανάγκης.(Σας θυμίζει κάτι;)

Επί τρία χρόνια ο Καγκελάριος Χίντεμπουργκ υπέγραφε νόμους που δεν ψηφίζονταν από το Κοινοβούλιο. Η κοινοβουλευτική λειτουργία έγινε περιττή. Ο κόσμος καταλάβαινε πως τον κοροϊδεύουν και πως η Δημοκρατία όχι μόνο ήταν υποκριτική, αλλά δεν μπορούσε να λύσει κανένα από τα προβλήματα που είχε δημιουργήσει η κατάρρευση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Έτσι το 1933, ο Χίτλερ κατάφερε να πάρει την εξουσία (με εκλογές και όχι με πραξικόπημα όπως νομίζουν πολλοί) καταδεικνύοντας αυτή την υποκρισία και την μη λειτουργία της Δημοκρατίας. Η Δημοκρατία κατέρρευσε όταν έγινε ανίκανη και περιττή.

Ακόμη και στην Ελλάδα του ‘60 που έγινε το πραξικόπημα, χρειάστηκε η Δημοκρατία να φανεί αδύναμη να αντιμετωπίσει το παρακράτος και οι πολιτικοί να εμφανιστούν ως μαριονέτες που αρκεί κάποιος να τους πληρώσει πολλά για να κάνουν μια αποστασία όπως αυτή του 1965. Ο Παπαδόπουλος δεν ήρθε με εκλογές, αλλά αν δεν είχε αυτοξευτελιστεί η Δημοκρατία, ούτε θα ερχόταν, ούτε θα έμενε.

Σήμερα ζούμε μια Δημοκρατία σε αυτή την κατάσταση. Ο θεσμός του Κοινοβουλίου έχει ξεφτιλιστεί. Η Δημοκρατία είναι απαξιωμένη και φαίνεται όλο και περισσότερο αχρείαστη, περιττή. Το Κοινοβούλιο «δείχνει» να μην χρειάζεται και η συνεχής επίκληση «κινδύνων» κάνουν την αυταρχική διακυβέρνηση να φαίνεται όλο και πιο δικαιολογημένη.

Η κατάσταση αυτή θα χειροτερεύει. Για να σταθεί, μια αυταρχική κυβέρνηση θα παράγει όλο και περισσότερο αυταρχισμό. Για να αποκτά την επίφαση της δημοκρατικής νομιμότητας, θα μετατίθεται σε όλο και πιο ακραίες θέσεις για να ψαρεύει ψήφους από το χώρο που γοητεύει η Χρυσή Αυγή. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης, κενά πολιτικά και χρήσιμα μόνο για την επιβίωση της κυβέρνησης, θα αποδέχονται όλα τα συντηρητικά μέτρα για να διατηρείται η κυβέρνηση και να επιβιώνουν πολιτικά οι ηγέτες τους. Έτσι, θα βοηθούν όλο και περισσότερο στην συντηρητική στροφή διατηρώντας την λεκτική διαφοροποίηση. Το χειρότερο είναι πως περισσότερο αυτά παρά ο Σαμαράς, θα επισείουν την ανάγκη μη εκλογών, ξέροντας πως οι εκλογές μπορεί να σημάνουν το τέλος.

Έτσι, με τη μέθοδο του Χίτλερ ή του Παπαδόπουλου, η Δημοκρατία ως ανίκανη, περιττή, ατιμασμένη, δεν θα έχει λόγο να υπάρχει. Σε όλα αυτά που περιγράφω, φαίνεται να απουσιάζει ένας βασικός παράγοντας που μπορεί να τα ανατρέψει όλα. Είναι η θέληση του κόσμου και η απόφαση να τα ανατρέψει. Αυτό για να γίνει πρέπει τα κόμματα της αντιπολίτευσης ή οι παραπλανημένοι της συμπολίτευσης να ξεκαθαρίσουν τους κινδύνους στον κόσμο και να απαιτήσουν η ανατροπή των αντιδημοκρατικών μέτρων να γίνει τώρα. Και ελπίζω να είναι ο λόγος που θα αποδειχθώ πολύ κακός προφήτης.

Υ.Γ. Με φοβίζει περισσότερο ότι ακόμη και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει μπει στο ρόλο κλητήρα. Παρά τις περιορισμένες αρμοδιότητές του, θα μπορούσε, όταν -όπως συμβαίνει πάντα- ενημερώθηκε για τα Προεδρικά Διατάγματα που πρέπει να υπογράψει, να προειδοποιήσει πως δεν θα το κάνει για την αποφυγή πολιτικής κρίσης. Δεν το έκανε. 

http://www.koutipandoras.gr/38019/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1.html

Πώς εξαπατούν, κλέβουν και ξεπλένονται

Του Κώστα Βαξεβάνη 

 

Το πρόβλημα δεν είναι πως το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Αλλά πως το κεφάλι του ψαριού είναι σε πλήρη αποσύνθεση, σκουληκιασμένο και δηλητηριάζει τα πάντα γύρω του. Η διαφθορά και η ατιμωρησία δεν είναι έννοιες «γενικής ευθύνης» και αόριστης απόδοσης. Παράγονται και αναπαράγονται με πρωταγωνιστές τους τοποτηρητές της Δημοκρατίας. Όλοι οι πολιτικοί δεν είναι ούτε απατεώνες ούτε κλέφτες. Μια τέτοια θεώρηση όχι μόνο αποτελεί γενίκευση, αλλά ευνοεί και τον φασισμό. Γιατί τότε φροντίζουν να μην δικαστούν ακόμη και όταν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής; Με εξαίρεση τον Τσοχατζόπουλο και ίσως τον Παπακωνσταντίνου, κανένας υπουργός δεν έχει, όχι απλώς δικαστεί, όπως θα συνέβαινε για κάθε έλληνα πολίτη, αλλά ούτε καν απολογηθεί για σοβαρές κατηγορίες σκανδάλων. Και στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε για τον σκανδαλώδη «νόμο περί ευθύνης υπουργών», που θεσμοθετεί την ατιμωρησία, αλλά για μια πρακτική μέσα στο Κοινοβούλιο. Ακόμη και όταν δικογραφίες με στοιχεία κατά υπουργών τρυπούν το δίχτυ προστασίας που βάζει ο προκλητικός νόμος και φτάνουν στη Βουλή με μεθόδευση που θυμίζει μαφία, τις αφήνει στα συρτάρια μέχρι την παραγραφή των αδικημάτων. Η διακομματική συναίνεση μπορεί να είναι σπάνιο φαινόμενο για την αίθουσα του κοινοβουλείου κάνει όμως συχνά βόλτες στα συρτάρια που κρύβονται οι δικογραφίες.

Απο τις 6 Απριλίου 2004 έως τις 29 Ιανουαρίου 2013, στη Βουλή έχουν διαβιβαστεί 214 δικογραφίες, οι οποίες αφορούν υπουργούς και υφυπουργούς κυβερνήσεων. Για ελάχιστες από αυτές τις υποθέσεις έχουν γίνει Εξεταστικές Επιτροπές, οι οποίες εξέτασαν ευθύνες των υπουργών. Από αυτή όλη τη διαδικασία «απόδοσης Δικαιοσύνης», στο δικαστήριο έχει οδηγηθεί μόνο ο Άκης Τσοχατζόπουλος, αλλά για το αδίκημα ,του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, το οποίο δεν έχει παραγραφεί. Τα υπόλοιπα αδικήματα όπως αυτό της παράβασης καθήκοντος έχουν παραγραφεί.

Πρώτα ο νόμος και μετά η Ομερτά

 

Η εξέταση των ποινικών ευθυνών κάποιου μέλους κυβέρνησης υπουργού ή υφυπουργού δεν γίνεται από την τακτική δικαιοσύνη, αλλά από την Βουλή. Οταν δηλαδή το όνομα κάποιου υπουργού ή υφυπουργού εντοπιστεί σε κάποια εισαγγελική έρευνα τότε ο φάκελος διαβιβάζεται μέσω του Αρείου Πάγου στη βουλή. Ο εισαγγελέας δεν έχει δικαίωμα ή πολύ περισσότερο απόδοσης ευθυνών.

Τα περί ευθύνης υπουργών προβλέπονται από το άρθρο 86 του Συντάγματος και τον νόμο 3126/2003, ο οποίος ως συνδεδεμένος με το Σύνταγμα δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο με αναθεώρηση του Συντάγματος. Και τα δυο είναι δημιουργήματα Βενιζέλου και εξασφαλίζουν την ατιμωρησία των υπουργών. Οι υπουργοί δεν ελέγχονται και δεν δικάζονται όπως οι υπόλοιποι έλληνες πολίτες. Το πιο προκλητικό είναι πως τα αδικήματα τους παραγράφονται όχι σε 5 χρόνια (πλημμέλημα) ή σε 15 (κακούργημα), αλλά με βάση τις κοινοβουλευτικές συνόδους.

 
Δηλαδή το αδίκημα του υπουργού παραγράφεται με τη λήξη της δεύτερης τακτικής συνόδου της επομένης του αδικήματος βουλευτικής περιόδου. Αν, για παράδειγμα, κάποιος υπουργός διαπράξει κακούργημα σήμερα και σε 3 μήνες γίνουν εκλογές, τότε σε δύο συνόδους, που η καθεμία είναι από 5 μήνες έως ένα χρόνο, το αδίκημα παραγράφεται.

Ο νόμος πλυντήριο όμως συμπληρώνεται μια πρακτική πλυντήριο που υπάρχει σιωπηλά στη Βουλή. Η δικογραφία φτάνει, ανακοινώνεται στη Βουλή και στη συνέχεια η δικογραφία μπαίνει στα συρτάρια,περιμένοντας την παραγραφή. 

 

Πώς λειτουργεί το κομματικό καρτέλ; 

 

Οι δικογραφίες εναντίον υπουργών, μπορεί να σχηματίζονται από μηνύσεις, από έρευνες που προκύπτουν από δημοσιεύματα ή από έρευνες που κάνουν εισαγγελείς και επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης-ελεγκτές για υποθέσεις. Όταν ο εισαγγελέας «ακουμπήσει» όνομα μέλους κυβέρνησης, τότε διαβιβάζει τη δικογραφία στον Άρειο Πάγο και αυτός με τη σειρά του μέσω του υπουργείου Δικαιοσύνης στη Βουλή. Όταν η δικογραφία φτάσει στη Βουλή, την ίδια ή την επόμενη ημέρα ο προεδρεύων ανακοινώνει τυπικά την άφιξη με την εξής διατύπωση: «Κυρίες και κύριοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης διαβίβασε στη Βουλή δικογραφία που αφορά τον υπουργό τάδε». Στη συνέχεια η δικογραφία αρχειοθετείται και ο κάθε βουλευτής μπορεί, αν το επιθυμεί, να πάει στο αρχείο για να ενημερωθεί για τη δικογραφία.

Αν συνυπογράψουν από 30 βουλευτές και πάνω, η Βουλή ψηφίζει αν θα δημιουργηθεί Εξεταστική Επιτροπή, η οποία θα εξετάσει τις πιθανές ευθύνες υπουργών. Προκειμένου να γίνει αυτό, απαιτούνται 151 ψήφοι. Αν η Εξεταστική Επιτροπή εντοπίσει ενδείξεις ενοχής τότε συγκροτείται, πάλι με ψηφοφορία, Προανακριτική Επιτροπή, η οποία θα προτείνει ή όχι ψηφοφορία για την παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο. Είναι προφανές πως για να παραπεμφθεί σε δίκη υπουργός πρέπει να περάσει η υπόθεση από αλλεπάλληλες ψηφοφορίες, που σπάνια έχουν σχέση με την απόδοση Δικαιοσύνης.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με τον πρώην υπουργό Ναυτιλίας Αριστοτέλη Παυλίδη. Ο πρώην υπουργός είχε καταγγελθεί από τον εφοπλιστή Φ. Μανούση, ότι εισέπραξε μέσω συνεργάτη του 657.000 ευρώ προκειμένου να τον διευκολύνει να συμμετάσχει σε διαγωνισμό για τις άγονες γραμμές των νησιών. Κατηγορούμενος στην ίδια υπόθεση είναι ο συνεργάτης του υπουργού Π. Ζαχαρίου, ο οποίος δικάζεται για την υπόθεση. Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών με το 581/2011 βούλευμα του παρέπεμψε σε δίκη τον Ζαχαρίου, αποδεχόμενο πως πρότεινε να διευκολύνει τον εφοπλιστή με την προϋπόθεση «να εξασφαλίσουν τα γεράματα τους και να καλυφθούν τα χρέη από διαμέρισμα που πήρε στη θυγατέρα του ο υπουργός». Παρότι όχι μόνο υπήρχαν ενδείξεις για τον χρηματισμό αλλά και στοιχεία, η ελληνική Βουλή ναι μεν συγκρότησε Προανακριτική Επιτροπή, αλλά δεν παρέπεμψε ποτέ τον κ. Παυλίδη στο Ειδικό Δικαστήριο.

 
Στην περίπτωση του Χρήστου Μαρκογιαννάκη, για τον οποίο η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής πρότεινε να δημιουργηθεί Προανακριτική Επιτροπή για να ερευνηθούν οι ευθύνες του στην προμήθεια του συστήματος Cal των Ολυμπιακών Αγώνων, οι βουλευτές ψήφισαν να μην παραπεμφθεί, παρά το γεγονός ότι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ πρότεινε την παραπομπή του. Το τραγικό είναι πως, μετά τις παραγραφές ή τις μη παραπομπές τους, οι υπουργοί εμφανίζονται επικοινωνιακά ως αθώοι, ενώ η αλήθεια είναι πως δεν παραπέμφθηκαν για να δικαστούν όπως θα συνέβαινε με κάθε έλληνα πολίτη.

 
Άλλη μία περίπτωση είναι αυτή του Πέτρου Δούκα, για τον οποίο η έρευνα του εισαγγελέα για το Βατοπέδι κατέδειξε ως υπεύθυνο για το σκάνδαλο μαζί με δύο ακόμη υπουργούς. Τα αδικήματα όμως του υπουργού είχαν παραγραφεί. Έτσι όχι μόνο εμφανίστηκε ως «αθώος», αλλά έκανε και αγωγή στο Hot Doc για τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης.

 

Περιμένοντας την παραγραφή

 

Από τις 214 δικογραφίες που διαβιβάστηκαν στη Βουλή τα τελευταία χρόνια και αφορούν υπουργούς, οι 100 περίπου σχετίζονται με μηνύσεις πολιτών εναντίον τους. Κάποιες πραγματικά ανήκουν στην κατηγορία ανυπόστατων καταγγελιών. Αρκετές όμως από αυτές είναι μηνύσεις πολιτών βάσει των οποίων στοιχειοθετείται αδίκημα. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η μήνυση του πλοίαρχου του λιμενικού Δημήτρη Σκάλκου κατά του Μ. Κεφαλογιάννη για παράβαση καθήκοντος. Ο υπουργός αρνήθηκε να υπογράψει χαρτιά που απαιτούνταν από τον νόμο και μηνύθηκε από τον αξιωματικό. Η δικογραφία διαβιβάστηκε ατή Βουλή και αφέθηκε να οδηγηθεί στην παραγραφή. Κανένας πολίτης που έχει αδικηθεί και στρέφεται εναντίον υπουργού, ακόμη και αν αυτός είναι εμφανώς ένοχος, δεν πρόκειται να βρει το δίκιο του. Η υπόθεση δεν θα φτάσει ποτέ στο δικαστήριο.

 
Είναι αντιπροσωπευτικό το ύφος και η αλαζονεία πολλών υπουργών με τους οποίους επικοινωνήσαμε στο πλαίσιο αυτής της έρευνας για να τους θυμίσουμε υποθέσεις στις οποίες ήταν εμπλεκόμενοι. Με ύφος αυτού που γνωρίζει καλά πως δεν πρόκειται να πάθει το παραμικρό, μας δήλωναν πως «οι συνάδελφοι μου στη Βουλή δεν ασχολήθηκαν καν με το θέμα γιατί ήταν ανυπόστατο».

Οι περισσότερες δικογραφίες έχουν αρκετά ενοχοποιητικά στοιχεία για να κινηθεί η διαδικασία έρευνας ή και δίωξης υπουργών. Αφήνονται να παραγραφούν και η απάντηση της Προεδρίας της Βουλής είναι πως δεν υπήρξε ο ελάχιστος αριθμός των 30 βουλευτών για να υπογράψουν ώστε να κινηθούν οι διαδικασίες. Όσα αδικήματα υπουργών έχουν διαπραχθεί έως το 2009 έχουν παραγραφεί με αυτή τη μαφιόζικη μέθοδο που επιχειρείται να εμφανιστεί ως έλλειψη ενοχοποιητικών στοιχείων.

Περισσότερα στην έντυπη έκδοση του περιοδικού

 

“Hot Doc”

 

http://gregordergrieche.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8306.html?utm_source=feedly

Mας τα πρήξατε με την ΕΡΤ

 

Ναι, η ΕΡΤ δεν είναι ακριβώς όπως θα την θέλαμε. Όπως τα θέλουμε  δεν είναι ούτε τα ιδιωτικά κανάλια. Συγκεκριμένα το Mega, ο Αντ1, ο Alpha, ο ΣΚΑΙ  ή το Star και οι διάφοροι μικροί σταθμοί   είναι το αντίθετο από αυτό που  θα θέλαμε. Δεν  τους κλείνουμε όμως. Α πα πα... Είναι ιδιωτικοί, είναι ανταγωνιστικοί, λειτουργούν με όρους αγοράς, και όταν δεν τα καταφέρνουν,  εδώ είναι οι κρατικοί προϋπολογισμοί να δώσουν ένα χεράκι... 92 εκατομμυρίων ευρώ ας πούμε. Για άδειες ούτε λόγος...Είναι λίγο ειρωνεία της τύχης ότι την ώρα που η κυβέρνηση κλείνει την ΕΡΤ δίνει πανελλαδική άδεια στο «αρτ» του Καρατζαφέρη.

Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ όταν υπάρχει η Μεσημεριανή Μελέτη στο κανάλι του πολύ κ. Μαλέλη για να δεις ποιος τα 'φτιαξε με ποιά, ποιός χώρισε με ποια, πού εμφανίστηκε ποια και αν ήπιε μαρτίνι, απλτίνι ή μαρουλίνι.

Tί να την κάνουμε την ΕΡΤ όταν υπάρχουν ενημερωτικές εκπομπές σαν αυτή του Γιάννη Πρετεντέρη που περνάει γραμμή κυβερνητική καλύτερα και από τον Σίμο; Πού έχει πάντα πρώτο στασίδι τον Ψαριανό και το γιλέκο του;

Tι να την κάνουμε την ΕΡΤ όταν η Όλγα μας λέει ειδήσεις φορώντας κολιέ Chopard, την ώρα που για ποσά πολύ  μικρότερα από την αξία του έχουν φυλακιστεί διάφοροι καημένοι.

Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ, αφού για σάτιρα έχουμε τον μάτσο απολίτικο Θεσσαλονικιό - που δεν έχει ακούσει κατά που πέφτουν οι Σκουριές - Κανάκη και το παρεάκι του. Που το παίζουν ποιότητα και μας δείχνουν κάνα Ζeitgeist κάθε μεγάλη Παρασκευή, λόγω Επιταφίου, μεγάλη η χάρη Του.

Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ, όταν prime time παίζει Σουλεϊμάν και Φατμαγκιούλ και διάφορα άλλα σαπούνια εκ Τουρκίας. Μαθαίνουμε και μια ξένη γλώσσα, αλλά, τα 'χει πεί ο Σίμος και η Τρόικα, είμαστε αχάριστοι...

Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ, άμα γουστάρουμε να δούμε κώλους το βάζουμε στον Θέμο - αυτόν με τα εκατομμύρια στο πορτ μπαγκάζ - ή το γυρνάμε στο Star που έχει και ρεπορτάζ παραλίας. Άσε που ο Θέμος που και που παρουσιάζει και κάνα Χρυσαυγίτη βουλευτή και γουστάρουμε. Είναι αντισυστημικός ο Θέμος, σαν τους Χρυσαυγίτες...

Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ, όταν τις Κυριακές έχει τα σόου, που τη μία εγχώριοι τριτοδεύτεροι και ενίοτε δευτερόπρωτοι star - ένεκα η κρίση- χορεύουν στον πάγο, χορεύουν στην πίστα βαλς, μάμπο, τσάτσα, τραγουδούν πότε ημίγυμνοι και πότε  υποδυόμενοι τη μία την Μαντόνα, την άλλη τον Τσιτσάνη και την άλλη τον Μιχαλάκη τον Τζάκσον.

Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ, αφού άμα θέλουμε «πχιότητα» και εκ βαθέων εξομολογήσεις έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στον φαληρημένο Πέτρο Κωστόπουλο ή στον Σταύρο το Θεοδωράκη που έχει και βαθύ βλέμμα και ό,τι θέμα πιάσει το χέρι του, αγιογραφία το κάνει...

Γιατί τα πρωινά;  Που αν δεν ακούσεις τα κοσμικά και τις χιτ επιτυχίες  της λαϊκοπόπ με ολίγη από χιπ χοπ  και αν δεν δεις τι καλό έφτιαξαν τα χεράκια του «πρώτου Έλληνα master chef» Άκη Πετρετζίκη στου Γιώργου και της Φαίης στο Mega - που είναι και ανιψιά του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ του Γ. Φλωρίδη - πως να πάει καλά η μέρα;

Kαλύτερα μωρέ, να το κλείσουν το μπουρδέλο την ΕΡΤ. Σιγά, τι να μας πει και  ο Εξάντας. Επειδή έχει πάρει εκεί κάμποσα διεθνή βραβεία; Tι να μας πει και ο Κούλογλου, και οι Ανιχνεύσεις στην ΕΤ3; Τι να μας πει και το «Σαν σήμερα» αφού δεν πρόκειται ποτέ να πει πότε έχει γενέθλια η Μενεγάκη. Τι μας νοιάζουν τα αφιερώματα σε ιστορικές περιόδους;  Tι μας νοιάζει η «Μηχανή του Χρόνου» και ο «Λαβύρινθος». Τι μας νοιάζει ο Βασίλης Βασιλικός που καταπιάνεται με βιβλία, εμείς έχουμε facebook. Και στην τελική, ποιος χέστηκε για τα «Μουσικά Σύνολα» αφού είναι γνωστό και γενικά παραδεκτό πως «στην Ελλάδα δεν πιάνουν τα συγκροτήματα!».

Και αυτή την Ιστορία την έχουμε πολύ υπερεκτιμημένη, επειδή δηλαδή έχουν διευθύνει τμήματα της ΕΡΤ ο Στρατής Μυριβήλης κι ο Οδυσσέας Ελύτης και επειδή ο Δημήτρης Χορν διετέλεσε διευθυντής, ή επειδή ο Μάνος Χατζηδάκις ανέλαβε το Τρίτο Πρόγραμμα πρέπει να μείνει ανοιχτή και να εκπέμπει; Που τα είδαμε αυτά; Έχουν οι άλλες χώρες κρατικά ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα; Και εν πάση περιπτώσει, που είναι η Λιλιπούπολη. Το Google Maps δεν βγάζει τίποτα.

H κόρη του Σαλαγκούδη και όλοι οι υπόλοιποι των «ειδικών θέσεων και ειδικών μισθολογίων» που διόρισε ο Σίμος, ο Μουρούτης και η παρέα τους, ακόμη και η anchorwoman Έλλη Στάη δεν είναι η ΕΡΤ. Η ΕΡΤ είναι οι εργαζόμενοι, από την καθαρίστρια και τον καντινιέρη, μέχρι τον τεχνικό που προσπαθεί να σηκώσει το σήμα στην Ρόδο και την Πρέβεζα. Η ΕΡΤ είναι το κανάλι της περιφέρειας, που λέει τον καιρό για τον αγρότη και το κανάλι που συντηρεί τους δεσμούς των αποδήμων με την χώρα τους. Η ΕΡΤ είναι  που θα καλύψει τα πάντα ακόμη και αν δεν γουστάρουμε την είδηση όπως παρουσιάζεται αφού έχει λογοκριθεί από τον Λιάτσο και τον κάθε Λιάτσο. Η ΕΡΤ είναι ένα κομμάτι από τα παιδικά μας χρόνια, όταν η Μαρία Χοακίνα, σνόμπαρε το Σιρίλο επειδή ήταν φτωχός και μαυρούλης. Η ΕΡΤ είναι το αρχείο της . Η ΕΡΤ από την Τρίτη, είναι ζήτημα όλων μας.
  Υ.Γ1 Η ΕΡΤ ήταν μέχρι το βράδυ της Τρίτης το μόνο κανάλι που εξέπεμπε με άδεια.
  Υ.Γ 2 Ο Έλληνας πρωθυπουργός χαρακτήρισε την ΕΡΤ "σύμβολο αδιαφάνειας". Να με συγχωρήσει η εξοχότης του αν κάνω λάθος, αλλά διαφθορά και αδιαφάνεια  δεν υπάρχει - μεταξύ άλλων - στην αστυνομία, στην πολεοδομία, στα τελωνεία, στις εφορίες, στο ποδόσφαιρο, στο τραπεζικό σύστημα, στο στρατό, στα ασφαλιστικά ταμεία. Να βάλουμε και σ αυτά λουκέτο;
  Y.Γ.3 Να με συγχωρεί ο Πρωθυπουργός υποπτεύομαι πως αδιαφάνεια υπάρχει και στις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Όμως εγώ - όπως και ο επιτυχημένος επιχειρηματίας κ.Δ. Μελισσανίδης που καθόταν πρώτη σειρά στην εν λόγω ομιλίας σας - δεν έχουμε ιδέα από τέτοια πράγματα. Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου...
  Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην «Αυγή»

TVXS

«Λεξικό»

Του Νίκου Μπογιόπουλου 
"Unfollow"

O καπιταλισμός δεν είναι καπιταλισμός. Είναι η οικονομία της ελεύθερης αγοράς... 

 

Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ιμπεριαλισμός. Είναι παγκοσμιοποίηση...

 

Οι βομβαρδισμοί λαών δεν είναι βομβαρδισμοί. Είναι προληπτική δράση...

 

Οι δολοφονίες αμάχων δεν είναι δολοφονίες. Είναι παράπλευρες απώλειες...

 

Η απόλυση και η ανεργία δεν είναι ούτε απόλυση ούτε ανεργία. Είναι εργασιακή εφεδρεία, είναι διαθεσιμότητα, καμιά φορά είναι και κινητικότητα...

 

Η μισοανεργία δεν είναι μισοανεργία. Είναι απασχολησιμότητα...

 

Ο εργασιακός μεσαίωνας δεν είναι εργασιακός μεσαίωνας. Είναι εκ περιτροπής εργασία...

Οι μίζες δεν είναι μίζες. Είναι χορηγίες...

 

Το κουκούλωμα της αρπαχτής, της λαμογιάς και της διαφθοράς, δεν είναι κουκούλωμα. Είναι κάθαρση...

 

Το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου δεν είναι ξεπούλημα. Είναι αξιοποίηση, άσε που συνήθως είναι και επένδυση...

 

Η ιδιωτικοποίηση δεν είναι ιδιωτικοποίηση. Είναι μετοχοποίηση...

 

Η μετατροπή της χώρας σε ενέχυρο και σε υποθήκη δεν είναι ούτε ενέχυρο ούτε υποθήκη. Είναι εμπράγματη εγγύηση...

Η καταστροφή κεφαλαίου δεν είναι καταστροφή κεφαλαίου, η ληστεία ακόμα και των καταθέσεων, όπως έγινε στην Κύπρο, δεν είναι ληστεία. Είναι κούρεμα...

 

 Η στάση πληρωμών δεν είναι στάση πληρωμών. Είναι πιστωτικό γεγονός...

 

Η πτώχευση δεν είναι πτώχευση. Είναι επιλεκτική χρεοκοπία...

 

Το «δεν πληρώνω», όταν το λέει το κράτος στον πολίτη, δεν είναι «δεν πληρώνω». Είναι τακτοποίηση οφειλών εν αναστολή...

 

Τα λουκέτα στα σχολεία, δεν είναι λουκέτα. Είναι συγχωνεύσεις...

 

Η αποδιοργάνωση των νοσοκομείων δεν είναι αποδιοργάνωση. Είναι αναδιάρθρωση...

 

Η κτηνωδία να στερούνται οι καρκινοπαθείς τα φάρμακα τους δεν είναι κτηνωδία. Είναι εξορθολογισμός...

Οι επιστρατεύσεις δεν είναι επιστρατεύσεις. Είναι ομαλή δημοκρατική λειτουργία...

 

Ο φασισμός της ανεξέλεγκτης δράσης των ναζιστικών συμμοριών, ο ρατσισμός, ο εκφασισμός των στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν είναι φασισμός και ρατσισμός. Είναι επανακατάληψη των πόλεων...

 

Η εκμετάλλευση των ανθρώπων, η διάλυση του κοινωνικού ιστού, η φτωχοποίηση του λαού, οι περικοπές σε μεροκάματα και συντάξεις, δεν είναι εκμετάλλευση, δεν είναι διάλυση, δεν είναι περικοπές, δεν είναι φτωχοποίηση. Είναι προσαρμογή...

Η κινεζοποίηση των μισθών δεν είναι κινεζοποίηση. Είναι ανταγωνισμός...

 

Η επιστροφή του κρατικομονοπωλιακού Λαοκόοντα στην εποχή της Ούλεν, της Πάουερ, της Πεσινέ και του Τομ Πάπας δεν είναι κρατικομονοπωλιακή σύμφυση. Είναι επιχειρηματικότητα...

 

Η λυκοσυμμαχία εντός της ΕΕ δεν είναι λυκοσυμμαχία. Είναι εταιρική σχέση...

 

Το χαράτσι δεν είναι χαράτσι. Είναι τέλος ηλεκτροδοτούμενων επιφανειών...

 

Τα Μνημόνια δεν είναι Μνημόνια. Είναι ευλογία...

Οι παρακεντέδες του Τύπου και των ΜΜΕ, η ενσωματωμένη δημοσιογραφία στο κλαμπ των εφοπλιστών, των εργολάβων και των πετρελαιάδων, δεν είναι παρακεντέδες και ενσωματωμένη καθεστωτική δημοσιογραφία. Είναι ελευθεροτυπία...

 

Η πλύση εγκεφάλου των σοβαροφανών του γκεμπελισμού, από κοινού με το πολιτικό κατιναριό που καθημερινά περιφέρει τη γελοιότητα και την καφρίλα του στα τηλεστασίδια, δεν είναι γκεμπελισμός και κατιναριό. Είναι διάλογος...

Αυτό είναι το «λεξικό» του καθεστώτος της ημετέρας δημοκρατίας. Το «λεξικό» είναι διαδεδομένο και στα τέσσερα σημεία του πλανήτη. Ειδικά στην Ελλάδα, όμως, μπορούμε να είμαστε περήφανοι: Εδώ έχουμε τη Νέα Δημοκρατία. Έχουμε το ΠΑΣΟΚ. Έχουμε και τη ΔΗΜΑΡ.

 

Εδώ, δηλαδή, έχουμε μια συγκυβέρνηση που τα κόμματα που την απαρτίζουν, με τόση προϋπηρεσία στο «άλλα λέω, άλλα πιστεύω, άλλα εννοώ και άλλα κάνω», δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν αναγάγει σε επιστήμη το διασυρμό των εννοιών μέσα από την αποκολοκύνθωση των λέξεων.

Να, όμως, που ακόμα και για τα κόμματα της εγχώριας τρόικας, όση εμπειρία κι αν διαθέτουν, είναι πολύ δύσκολο να γίνει η υπέρβαση κάποιων ορίων.

 

Έτσι, οι κύριοι που κυβερνούν και η τάξη που τους χρησιμοποιεί για να κυβερνούν, θα έχουν -αργά ή γρήγορα- να αναμετρηθούν με έναν λαό που κανένα καθεστωτικό «λεξικό» και καμία πλύση εγκεφάλου δεν θα του αλλάξει άποψη για τις έννοιες που κρύβουν λέξεις όπως:

 

Τσίπα.

Φιλότιμο.

Αξιοπρέπεια.

Οσο μάλιστα πιο κρίσιμες αναδεικνύονται οι ώρες που διανύουμε, όσο πιο βαριά δένεται ο τόπος στο μαγκανοπήγαδο της δυστυχίας και της ανασφάλειας, με τόσο μεγαλύτερη σφοδρότητα, με τόσο μεγαλύτερη ταχύτητα πρέπει να πεταχτούν στα αζήτητα, εκεί που τους αξίζει, όσοι χωρίς τσίπα και χωρίς φιλότιμο προσβάλλουν την αξιοπρέπεια και καταδυναστεύουν τη ζωή του λαού.

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ