Η άνεργη νεολαία... ως προεκλογικό ντεκόρ!

Η Μέρκελ λατρεύει τους νέους, ειδικά τους άνεργους. Το ίδιο ο Σόιμπλε. Κι ο Κοέλιο. Κι ο Ραχόι. Ο Σαμαράς, επίσης. Που επιπλέον από τους προηγούμενους - όπως είπε στο ταξίδι του στην Κίνα - κάθε πρωί που ξυπνάει, το πρώτο πράγμα που τον απασχολεί είναι οι άνεργοι νέοι... 

Ολοι αυτοί, λοιπόν, αποφάσισαν να διαθέσουν το... αστρονομικό ποσό των 6 δισ. ευρώ (πού; στην ΕΕ των 20 εκατομμυρίων ανέργων!) για να στηρίξουν «προγράμματα κατά της ανεργίας»... 

Ακόμα, δηλαδή, κι αν υποθέσουμε ότι τα λεφτά αυτά θα πήγαιναν όντως υπέρ ανέργων (και όχι υπέρ μονοπωλίων όπως, ασφαλώς, θα πάνε) σημαίνει ότι η έγνοια της ΕΕ προς κάθε άνεργο ξεχωριστά, αποτιμάται στα 300 ευρώ. Απαξ! Οποιος, δηλαδή, παραμείνει ένα χρόνο άνεργος, οι ηγέτες της ΕΕ θα «προσφέρουν» κάτι λιγότερο από... ένα ευρώ τη μέρα για να του βρουν δουλειά! 

Για να αποτιμήσουμε, δε, την έγνοια της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης όσον αφορά τους νέους Ελληνες άνεργους, αρκεί να σημειώσουμε το εξής στοιχείο: 

Το ποσό που «πρόκειται να πάει για την αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων» στην Ελλάδα υπολογίζεται στα 180 εκατ. ευρώ. Αυτά είναι! Ξέρετε σε τι αντιστοιχούν; Δεδομένων των στοιχείων του ΟΑΕΔ, που πάντα υπολείπονται της πραγματικότητας, η ανεργία των νέων κάτω των 30 ετών στην Ελλάδα εκτιμάται ότι αφορά τουλάχιστον 300.000 ανθρώπους. Από τη «γενναιοδωρία» της ΕΕ, δηλαδή - ακόμα κι αν τα λεφτά αυτά δεν τα «τρώγανε» οι μεγαλοεργοδότες στο όνομα της «δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας» - εκείνο που θα είχε να περιμένει ένας νέος άνεργος στην Ελλάδα είναι... 600 ευρώ για όσο διάστημα θα παραμένει άνεργος. Αν υποθέσουμε ότι μένει ένα χρόνο άνεργος, του αναλογούν, δηλαδή, 50 ευρώ το μήνα. Αν είναι δύο χρόνια άνεργος η «βοήθεια» πέφτει στα 25 ευρώ το μήνα κ.ο.κ... 

Για τόση «έγνοια» μιλάμε. Το μέγεθος και το βάθος της οποίας μπορεί να εκτιμηθεί και με έναν ακόμα τρόπο: 

Αρκεί να τη συγκρίνει κανείς μόνο με το τελευταίο πακέτο προς τις ελληνικές τράπεζες. Σε μια χούφτα τραπεζίτες, δίπλα στα προηγούμενα πακέτα, παρέχουν ακόμα 50 δισ. ευρώ, μέσω της λεγόμενης «ανακεφαλαιοποίησης». Αλλά, ενώ και στην Ελλάδα και σε όλη την ΕΕ ταΐζουν - διαπιστωμένα και διαρκώς - με πακτωλό κεφαλαίων μια χούφτα κεφαλαιοκράτες, την ίδια ώρα στήνουν παραστάσεις εξαπάτησης. Ποζάρουν «φιλόστοργα». Κουνούν προς τους νέους άνεργους της Ευρώπης τα ψίχουλα της ελεημοσύνης τους. Και μετατρέπουν τη βαρβαρότητα της ανεργίας που οι ίδιοι προκαλούν σε προεκλογικό τους ντεκόρ, όπως η κυρία Μέρκελ, και σε τάχα μου «σωτήρια» πολιτική, όπως ο κ. Σαμαράς.

Νίκος Μπογιόπουλος

Ένα διάγραμμα - 10.000 λέξεις

Η εγκληματική ανοησία που χαρακτηρίζει σήμερα την οικονομία της Ευρωζώνης δεν χρειάζεται παρά ένα διάγραμμα για να εμφανιστεί σε όλο της μεγαλείο. Η μπλε γραμμή καταγράφει τον αριθμό των ανέργων κατοίκων της Ευρωζώνης από το 1999 μέχρι σήμερα. Η κόκκινη τις δημόσιες δαπάνες (σε δισ. ευρώ) για την ίδια περίοδο. 

Μέχρι το 2010 (το γενέθλιο έτος του Μνημονίου μας, το οποίο αποτέλεσε τη βάση όλων των πακέτων «διάσωσης» και «δημοσιονομικής προσαρμογής» της Ευρωζώνης), η μπλε και η κόκκινη γραμμή «χόρευαν» μαζί: Ανέβαινε η ανεργία, ανέβαιναν και οι δημόσιες δαπάνες - καθώς οι κυβερνήσεις δαπανούσαν περισσότερα σε επιδόματα ανεργίας, προγράμματα επενδύσεων κ.λπ. Κατέβαινε η ανεργία, μειώνονταν αντίστοιχα οι δημόσιες δαπάνες. Έως ότου φτάσαμε στην Κρίση του 2008 που έστειλε την ανεργία στα 16 εκατομμύρια, η Ελλάδα κατέρρευσε το 2010 και άρχισαν η λιτότητα, τα δάνεια, τα Μνημόνια. Παρατηρήστε τι συνέβη σε αυτές τις δύο γραμμές μετά το 2010 (την κάθετη μαύρη γραμμή).

Το 2010 η Ευρώπη, εν τη σοφία της, επέβαλε στον εαυτό της την ίδια λίγο-πολύ λιτότητα παντού (αλλού πιο βάναυσα και αυστηρά και αλλού πιο ήπια). Ακόμα και σε χώρες όπως η Ολλανδία. Για πρώτη φορά, σε περίοδο που η ανεργία, η μπλε γραμμή, αυξανόταν, η Ευρωζώνη άρχισε να μειώνει δραστικά τις δημόσιες δαπάνες. Για πρώτη φορά ο «χορός» των δύο γραμμών σταμάτησε και οι δύο γραμμές πήραν διαζύγιο. Η κόκκινη γραμμή πήρε την κατιούσα, καθώς τα κράτη άρχισαν να μειώνουν δραστικά τις δαπάνες. Αποτέλεσμα; Η μπλε γραμμή, ο αριθμός των άνεργων της Ευρωζώνης, εκσφενδονίστηκε στα ουράνια.

Και τι προτείνουν οι σοφοί ηγέτες μας να γίνει τώρα; Να μειώσουν κι άλλο τις δημόσιες δαπάνες στο σύνολο της Ευρωζώνης! Όχι να τις μειώσουν σε ελλειμματικές χώρες και να τις αυξήσουν στις πλεονασματικές. Προς Θεού, όχι. Τις μειώνουν παντού και ταυτόχρονα! Μια ματιά στο διάγραμμα αρκεί για να δούμε, εάν το θέλουμε, ότι πρόκειται για τον θρίαμβο της ανοησίας επί της λογικής. Ότι μόνο μια θρησκόληπτη προσήλωση στις άνευ λόγου ανθρωποθυσίες μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα πως, εφόσον κάνουμε ό,τι μας λένε οι τιμονιέρηδες Βρυξελλών, Βερολίνου και Φραγκφούρτης (κόντρα ακόμα και στις συμβουλές του ΔΝΤ), και το εφαρμόσουμε με τον απαιτούμενο ενθουσιασμό και ταχύτητα, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.

Protagon

Από success σε success

Συνεχίζεται το success story, με την επίσκεψη στη χώρα μας του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ο κ. Γιούνκερ δεν ήρθε για επενδύσεις, αφού είναι φίλος της Ελλάδας και πιστεύει πως οι φίλοι δεν πρέπει να κάνουν μπίζνες παρέα γιατί θα χαλάσει η φιλία. 

Οπωσδήποτε, είναι πολύ θετικό να έρχεται και κάνας φίλος στην Ελλάδα, γιατί όλοι οι άλλοι έρχονται μόνο για επενδύσεις και είναι καλό να ξέρεις πως υπάρχουν και κάποιοι που δεν σε θέλουν μόνο για το υπέροχο κορμί σου αλλά εκτιμούν και τον πλούσιο εσωτερικό σου κόσμο.

Η επίσκεψη Γιούνκερ αποδεικνύει πως δεν έχουν χαθεί εντελώς οι ανθρώπινες αξίες και υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που έχουν αρχές.

Στην διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Αντώνη Σαμαρά, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ μετέφερε την αγάπη του λαού του Λουξεμβούργου στον ελληνικό λαό και δήλωσε πως και οι 490 χιλιάδες κάτοικοι του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου συμπάσχουν με τους Έλληνες -όταν δεν κάνουν σκι ή κρουαζιέρες-, ενώ και ο Μέγας Δούκας Ερρίκος είναι συγκλονισμένος από την ανεργία που μαστίζει την χώρα μας.

Σε μια κατάθεση ψυχής, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είπε πως ξεσκίστηκε να στέλνει SMS, για να ψηφίσει τον Αγάθωνα στην Γιουροβίζιον.

Ο Ζαν Κλον Γιούνκερ είπε ακόμα πως κανείς δεν μιλά σήμερα για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, και αυτό είναι αλήθεια, αφού όλοι πια είναι βέβαιοι πως θα διαλυθεί η Ευρωζώνη και το μόνο που μένει να μάθουμε είναι αν θα αποχωρήσει πρώτη η Γερμανία.

Από την πλευρά του, ο Αντώνης Σαμαράς είπε ότι ο κ. Γιούνκερ είναι φίλος της Ελλάδας αλλά εγώ έχω να πω πως η Ελλάδα μπορεί να έχει όποιους φίλους θέλει, αρκεί να μην είναι και δικοί μου φίλοι, αφού δεν θέλω τέτοιους φίλους, φίλους που θέλουν να με βλέπουν να πονώ.

Ο Αντώνης Σαμαράς δήλωσε πως τίποτα δεν θυμίζει σήμερα την Ελλάδα όπως ήταν έναν χρόνο πριν, οπότε θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του, αφού πριν από έναν χρόνο τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα.

Pitsirikos

Πνίγηκε στο χρέος η Ευρωζώνη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Επίσημα ευρωπαϊκά στοιχεία δείχνουν ότι την τελευταία 6ετία ο μέσος όρος του χρέους των 17 χωρών που είναι στο ευρώ διαρκώς αυξάνεται.

Θα μπορούσε να ήταν και ανέκδοτο μαύρου χιούμορ. Υπάρχει κάποιος τομέας όπου από όλες τις χώρες της Ευρωζώνης, μόνη η Ελλάδα έχει πετύχει κάποιον άθλο – και δεν εννοούμε φυσικά την «αχτύπητη» πρωτιά της στο δημόσιο χρέος με το 156,9% του ΑΕΠ της, με διαφορά… 30 (!) εκατοστιαίων μονάδων από τη δεύτερη Ιταλία του 127%. Οσο λοιπόν και αν ακούγεται ως κακόγουστο αστείο, κατά τη διάρκεια του 2012 το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε στα 16 από τα 17 κράτη της Ευρωζώνης και μειώθηκε μόνο στην… Ελλάδα! Αυτό αποκαλύπτει η έκθεση της Γιούροστατ, της στατιστικής υπηρεσίας της ΕΕ, που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα.

Μέσω… ληστείας του 80% περίπου των χρημάτων όσων είχαν αγοράσει ελληνικά κρατικά ομόλογα επιτεύχθηκε βέβαια αυτή η μείωση του δημόσιου χρέους της χώρας μας, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί με όποια μέσα μπορεί!

Θριάμβους κατά συρροήν σημειώνει ολόκληρη η Ευρωζώνη στον τομέα του δημόσιου χρέους. Τουλάχιστον την τελευταία εξαετία για την οποία έχουμε πρόχειρα τα επίσημα ευρωπαϊκά στατιστικά στοιχεία, ο μέσος όρος του χρέους των 17 χωρών της Ευρωζώνης διαρκώς αυξάνεται. Ηταν 66,2% του ΑΕΠ της το 2007, τσίμπησε λίγο στο 69,9% το 2008, έκανε ένα τεράστιο άλμα στο 80% το 2009, πήδηξε στο 85,4% το 2010, αυξήθηκε στο 87,3% το 2011 και έσπασε το φράγμα του 90% το 2012 με ποσοστό 90,6% του ΑΕΠ. Επειδή εμείς είμαστε σχολαστικοί, θα υπενθυμίσουμε ότι ένα από τα δύο θεμελιώδη κριτήρια του Μάαστριχτ καθόριζε ως ανώτατο επιτρεπτό όριο του δημόσιου χρέους το 60% του ΑΕΠ. Σύσσωμη η Ευρωζώνη παραβιάζει το όριο αυτό.

Πέντε (!) μόνο χώρες θα είχαν ως νόμισμα το ευρώ από πλευράς εκπλήρωσης του κριτηρίου δημόσιου χρέους μικρότερου του 60% του ΑΕΠ, αν η ένταξη στην Ευρωζώνη γινόταν το 2012: το Λουξεμβούργο, η Εσθονία, η Σλοβενία, η Σλοβακία και η Φινλανδία! Μιλάμε για… γίγαντες της ευρωπαϊκής οικονομίας. Είναι απολαυστικό να διαπιστώνει κανείς ότι δεν θα έμπαιναν στο ευρώ ούτε η Γερμανία (η οποία έχει δημόσιο χρέος 81,9% του ΑΕΠ της) ούτε η Γαλλία (90,2%) ούτε η Ιταλία (127%) ούτε η Ισπανία (84,2%) και πάει λέγοντας. Από τα περίπου 300 εκατομμύρια Ευρωπαίων που έχουν ως νόμισμά τους σήμερα το ευρώ, θα το είχαν μόνο… 15 εκατομμύρια!

Το χρέος πέφτει δύσκολα. Εύκολα αυξάνεται, αλλά χρειάζονται πολλά χρόνια για να μειωθεί. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού, αντιθέτως, μειώνεται πολύ γρήγορα – βεβαίως με επώδυνες κοινωνικές συνέπειες. Μειώνεται εντυπωσιακά όμως ακόμη και σε δύο – τρία χρόνια, αν η κυβέρνηση είναι κοινωνικά ανάλγητη. Υπενθυμίζουμε ότι το Μάαστριχτ καθορίζει αυθαίρετα το 3% του ΑΕΠ ως ανώτατο όριο ελλείμματος.

Πάλι μόνο πέντε χώρες της Ευρωζώνης παρουσίασαν το 2012 έλλειμμα κάτω του 3%! Πάλι οι 12 από τις 17 χώρες θα έμεναν εκτός ευρώ – αν και αυτή τη φορά η Γερμανία και η Αυστρία θα αντικαθιστούσαν τη Σλοβενία και τη Σλοβακία στον κύκλο των πέντε υποδειγματικών μαθητών.

Οι Ευρωπαίοι υποφέρουν. Οι μισθοί και οι συντάξεις τους μειώνονται, λιμνάζουν ή καταβαραθρώνονται. Το βιοτικό τους επίπεδο κατακρημνίζεται για να μειωθούν τα ελλείμματα. Πώς όμως γίνεται να αυξάνεται έτσι το δημόσιο χρέος; Ποιος τρώει τα λεφτά των δανείων;

αἰέν ἀριστεύειν

ΘΑ ΑΡΠΑΞΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ;

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Εκατομμύρια Ελληνες αναρωτιούνται ανήσυχοι: 

Θα βάλει χέρι και στις δικές μας καταθέσεις η συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη όπως έκανε και ο δεξιός πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης σε συνεργασία με τους Γερμανούς; 

Ευνόητο είναι φυσικά ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που πιστεύουν τον υπουργό Οικονομικών, τον πρωθυπουργό ή οποιονδήποτε αρχηγό των κυβερνητικών κομμάτων ή υπουργό που διαβεβαιώνει ότι δήθεν «αποκλείεται» να γίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. 

Δεν υπάρχει πολιτικός ηγέτης στον κόσμο που να λέει στους πολίτες της δικής του χώρας ότι σκοπεύει να τους αρπάξει τμήμα των καταθέσεών τους ή και όλα τα χρήματα που έχουν στις τράπεζες.

Απλούστατα, τους τα αρπάζει χωρίς προαναγγελία! 

Δυστυχώς, η πιθανότητα να καταληστευθούν και οι Ελληνες καταθέτες κατά το πρότυπο των Κυπρίων είναι εξαιρετικά αυξημένη. Οχι μόνο και όχι τόσο λόγω των ...προθέσεων των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη.

Πρωτίστως λόγω της γραμμής της Γερμανίας, η οποία αποφάσισε αντί να δίνει δάνεια για να σώζονται οι τράπεζες άλλων χωρών, να κατάσχονται ολόκληρες ή εν μέρει οι καταθέσεις όποιας τράπεζας βρίσκεται σε κίνδυνο! 

Με το κόλπο αυτό αφενός θα μαζεύονται όλο και περισσότερες καταθέσεις στις γερμανικές τράπεζες όπου δικαίως θα θεωρούνται πιο σίγουρα τα χρήματα που οι κάτοχοί τους θέλουν για οποιονδήποτε λόγο να παραμείνουν στην Ευρωζώνη και αφετέρου θα υπονομεύονται όλο και περισσότερο οι οικονομίες των χωρών της υπόλοιπης Ευρωζώνης, καθιστώντας τις κυβερνήσεις τους όλο και πιο υπάκουες στο Βερολίνο και στις εντολές του.

Ο Ολλανδός πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ ήταν σαφέστατος στην αρχική δήλωσή του που αποκάλυπτε πλήρως τον στρατηγικό σχεδιασμό για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης: «Η Κύπρος είναι το νέο μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο η Ευρωζώνη θα παρεμβαίνει στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση και έχουν μεγάλο τραπεζικό τομέα. 

Την κρίση θα την πληρώνουν μέτοχοι και καταθέτες και όχι οι φορολογούμενοι μέσω των προγραμμάτων διάσωσης. Το πρόγραμμα που συμφωνήθηκε για την Κύπρο αντιπροσωπεύει ένα νέο μοντέλο λύσης τραπεζικών προβλημάτων στην Ευρωζώνη. Ισως και άλλες χώρες χρειαστεί να αναδιαρθρώσουν τον τραπεζικό τους τομέα» δήλωσε ο πρόεδρος της Ευρωζώνης στην περιβόητη συνέντευξή του. «Την κρίση θα την πληρώνουν μέτοχοι και καταθέτες»! Θα την πληρώνουν και οι καταθέτες, αυτή είναι η νέα θέση των ηγετών της Ευρωζώνης.

Δεν το είπαν μόνο, το επέβαλαν κιόλας εμπράκτως στην περίπτωση της Κύπρου, καταληστεύοντας τους κατόχους καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ σε ποσοστό που τώρα αρχίζουν να αποκαλύπτουν ότι μπορεί να φτάσει και στο… 60% (!!!) για τις καταθέσεις στην Τράπεζα Κύπρου και το 90%, ίσως και περισσότερο στη Λαϊκή Τράπεζα που την έκλεισαν. 

Για να δώσουν δηλαδή δάνεια «βοήθειας» στην Κύπρο 10 δισεκατομμυρίων ευρώ, θα αρπάξουν από τους καταθέτες στις κυπριακές τράπεζες πάνω από… 20 δισεκατομμύρια, ίσως και περισσότερα! 

Δεν είναι όμως μόνο οι μεγαλοκαταθέτες από 100.000 και πάνω που θα χάνουν τα λεφτά τους. Το Eurogroup στην αρχική του απόφαση για κατάσχεση τμήματος των καταθέσεων από το πρώτο ευρώ, ούτε «λάθος» έκανε ούτε «παρασύρθηκε» από τους Κύπριους κυβερνώντες που δήθεν αποπειράθηκαν να φορολογήσουν και τον κοσμάκη για να γλιτώσουν τη βαρύτερη φορολόγηση οι πλούσιοι. Αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Σιγά μην άκουγε ο Σόιμπλε τον Αναστασιάδη που τον έχει του κλώτσου και του μπάτσου! Σιγά μην… παρέσυρε ο Αναστασιάδης τον Σόιμπλε!

Οι Γερμανοί ήθελαν να στείλουν το μήνυμα προς όλους τους λαούς της Ευρώπης ότι από εδώ και πέρα οι καταθέσεις τους θα κατάσχονται και αυτό το μήνυμα το έστειλαν με επιτυχία. Ολοι οι πολίτες της Ευρωζώνης πανικοβλήθηκαν. Οσο για τα συμπεράσματα που έβγαλαν στην καγκελαρία από τη ληστεία των καταθέσεων στην Κύπρο, δεν προοιωνίζονται τίποτα καλό για το μέλλον των καταθέσεων στην Ευρώπη.

Εκτιμούν ότι η κατάσχεση των καταθέσεων πέτυχε απόλυτα, ξεπερνώντας και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις τους! «Δεν παρατηρήθηκε σε άλλες χώρες ?μόλυνση? από την Κύπρο. Ακόμη και στην ίδια τη χώρα δεν σημειώθηκε ο επίφοβος πανικός και οι αντιδράσεις στο εξωτερικό ήταν μάλλον συγκρατημένες» έγραφε χαρακτηριστικά στο κυριακάτικο φύλλο της προχθές η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» με έκδηλη ικανοποίηση, σε σχεδόν ολοσέλιδη ανάλυση που είχε τον χαρακτηριστικό και κατηγορηματικό τίτλο «Η Κύπρος είναι μοντέλο για την Ευρώπη»!

Ανομολόγητα δηλαδή οι Γερμανοί μετάνιωσαν που μέχρι τώρα δεν είχαν προωθήσει την πολιτική της κατάσχεσης καταθέσεων. Αλίμονό μας!

*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Τετάρτη 3 Απριλίου 2013

Σεισάχθεια

Διαλύστε την Ευρωζώνη

Αν και ήμουν ένας από αυτούς που τους συγκινούσε η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είμαι πια οπαδός της. Τουλάχιστον αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν με εκφράζει καθόλου η Ευρωπαϊκή Ένωση και το πρόβλημα είναι πως εκφράζει κάθε μέρα όλο και λιγότερους Ευρωπαίους.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσε κάποτε η Ευρωπαϊκή Ένωση να γίνει Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών αλλά σήμερα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση των αγορών και των εκβιασμών.

Και οι καθημερινοί εκβιασμοί δεν έχουν θέση σε μια δημοκρατία, γιατί υποθέτω πως επιθυμούμε ακόμα όλοι η Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι δημοκρατία.

Σε όλη την Ευρώπη, ο ευρωσκεπτικισμός φουντώνει και εκφράζεται πια από ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.

Κοιτώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα, βλέπω εθνικισμό, ρατσισμό, νεοναζισμό, φτωχοποίηση, μεγάλους πληθυσμούς πολιτών που εξαθλιώνονται και την δημοκρατία να υποχωρεί διαρκώς.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να επιστρέψει στην εποχή των εθνικών νομισμάτων, γιατί αυτό θα ήταν πισωγύρισμα.

Ο εθνικισμός, ο νεοναζισμός, η εξαθλίωση και ο ρατσισμός δεν είναι πισωγύρισμα; Τι είναι; Πρόοδος;

Όχι, είναι πισωγύρισμα. Και μάλιστα είναι ένα πισωγύρισμα όχι στην Ευρώπη πριν το ευρώ αλλά στην Ευρώπη του μεσοπολέμου. Αυτό θέλουμε;

Οι σχέσεις ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης τραυματίζονται καθημερινά και το μίσος κατά του γερμανικού λαού –εξαιτίας των επιλογών και της αλαζονείας της γερμανικής κυβέρνησης για την οποία, όμως, έχουν ευθύνες και οι Γερμανοί πολίτες- αρχίζει να θεριεύει.

Στη ζωή κάνουμε και λάθη. Καλό είναι να τα παραδεχόμαστε, να μαθαίνουμε από αυτά και να συνεχίζουμε.

Το ευρώ αποδεικνύεται ένα τεράστιο λάθος. Και θα πρέπει να το παραδεχτούμε. Θα μας φανεί χρήσιμο.

Προφανώς, υπήρχαν άλλες διεργασίες που θα έπρεπε να γίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση πριν την νομισματική ένωση.

Δεν έγιναν. Και το ευρώ δεν μπόρεσε να καλύψει την απουσία τους.

Πριν η ζημιά για την Ευρώπη γίνει ανεπανόρθωτη και ακυρωθεί ακόμα και η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ας επιστρέψουν οι ευρωπαϊκές χώρες στα εθνικά τους νομίσματα.

Να γίνουν δημοψηφίσματα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και οι πολίτες –χωρίς εκβιασμούς- να αποφασίσουν. Δημοκρατικά.

Στη συνέχεια, οι Ευρωπαίοι ηγέτες να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι, να συζητήσουν ισότιμα και πολιτισμένα, και να αποδεχτούν τις επιλογές των λαών της Ευρώπης.

Αφού γίνουν αυτά, ας πιάσουμε την όμορφη ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την αρχή.

Pitsirikos

ΟΧΙ τέτοιο όχι…

Επειδή ήδη οι ένοχοι προσκυνημένοι Νενέκοι, βγαίνουν σε παράθυρα και πάνελ προσπαθώντας να αποδομήσουν το ΟΧΙ, οφείλουμε εξαρχής να πούμε ότι το ΟΧΙ της Κύπρου, όχι μόνο δεν αποτελεί ήττα, αλλά είναι ένα άριστο μάθημα, για τους λαούς όλης της Ευρώπης, κυρίως όμως του Νότου.

Ήταν ένα άριστο μάθημα για όσους νομίζουν ότι οι λύκοι της Ευρώπης καταλαβαίνουν από διάλογο και από επιχειρήματα. Ήταν ένα άριστο δίδαγμα για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι με την διαπραγμάτευση και την επαναδιαπραγμάτευση, μπορεί να πειστεί η Μαφία του Βερολίνου και των Βρυξελλών. Ήταν ένα ατράνταχτο επιχείρημα, ότι δεν τολμάς να επισκεφτείς την έδρα των λύκων για συζήτηση, κυρίως όσο επιμένεις να παραμένεις αρνί…

Το ΟΧΙ της Κύπρου, βάλσαμο στις πληγωμένες υπερηφάνειες όλων των Ελλήνων, αναστάτωσε την Ευρώπη και μέρος του πλανήτη, για περισσότερο από μια εβδομάδα, αν και δεν ήταν ένα καθαρό ΟΧΙ, του Κυπριακού λαού, με αποφασιστικότητα, βάθος και περιεχόμενο ρήξης. Δεν ήταν ένα καθολικό όχι ανθρώπων έτοιμων για όλα. Δεν ήταν ένα όχι πολέμου, αλλά συμβιβασμού και συνθηκολόγησης . Ήταν ένα όχι, αποφυγής των χειρότερων, ένα καθαρά αμυντικό όχι. Παρόλα αυτά ταρακούνησε αυτούς που μέχρι σήμερα δεν είχαν συνηθίσει σε τέτοια όχι. Και αυτό είναι ευχάριστο και καλοδεχούμενο.

Το καθαρό δίδαγμα που βγαίνει από αυτό το crash test, είναι ότι ένα ΟΧΙ, πρέπει να είναι ρωμαλέο, δυνατό, μαζικό. ΟΧΙ αμφισβήτησης των πάντων, όχι του μέρους. ΟΧΙ ρήξης με το σύνολο και όχι με δευτερεύουσες πτυχές. Ημίμετρα, ψευδαισθήσεις, αυταπάτες εδώ δεν χωρούν.

Στον κηρυγμένο πόλεμο δεν πας να πολεμήσεις, με σφεντόνες. Πας με όπλα και πυρομαχικά. Και τα όπλα και τα πυρομαχικά, σήμερα είναι η απόφαση ενός λαού. Αυτήν παίρνεις μαζί σου και πας στις Βρυξέλλες. Την ορμή του λαού μαζί με την καλή του προετοιμασία και εκπαίδευση για τα πολύ δύσκολα. Έτσι πας στις ξένες πρωτεύουσες, όχι για να διαπραγματευτείς, αυτό πια είναι αστείο, αλλά για να ανακοινώσεις τις προθέσεις σου και τις αποφάσεις σου. 

Αν δεν υπάρχει η δύναμη, η θέληση και η επίγνωση ενός λαού, η καθαρή του διάθεση και ετοιμότητα για ΟΛΑ, δεν πας πουθενά. Κάθεσαι και περιμένεις να πεθάνεις αργά και βασανιστικά. Αλλιώς ετοιμάζεσαι για να πεις το ΟΧΙ, ετοιμάζοντας και τον λαό για τα δύσκολα που έρχονται.

Από το παράδειγμα της Κύπρου, νομίζω επλήγησαν κυρίως οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ, για διαπραγμάτευση και διάλογο, η επιμονή του για λύση εντός Ευρώ, η πίστη του ότι λύση για το θύμα μπορεί να υπάρξει, μόνο μέσα από την καλή διάθεση του δολοφόνου. 

Από το παράδειγμα της Κύπρου, απεδείχθη ότι εντός Ευρώ, μόνο περιπέτειες έχει να περιμένει ο ελληνικός λαός, αυξανόμενες και εντονότερες. Λύση σε αυτήν την Ευρώπη, δεν πρόκειται να έρθει, πόσο μάλλον σε αυτό το σύστημα.

Από το παράδειγμα της Κύπρου, απεδείχθη ότι το τέλος του μονόδρομου που μας υπαγορεύουν και επιβάλλουν, είναι ο θάνατος, της κοινωνίας, της οικονομίας, της χώρας, του λαού.

Από το παράδειγμα της Κύπρου φάνηκε ότι τέτοια ΟΧΙ φέρνουν χειρότερα αποτελέσματα. Φάνηκε ότι ΜΟΝΟ ένα βροντερό συνολικό και αδιαπραγμάτευτο ΟΧΙ μπορεί να εγγυηθεί θετικές εξελίξεις. Πριν όμως το μεγάλο λαϊκό ΟΧΙ, ας ξεκινήσουμε από τα ατομικά, μικρά, προσωπικά ΟΧΙ.

Όχι στα ατομικά παραμυθιάσματα.

Όχι στις ψευδαισθήσεις.

Όχι στον φόβο.

Όχι στην κοροϊδία.

Όχι στην άγνοια.

Όχι στην ενσωμάτωση.

Όχι στο προσωρινό βόλεμα.

Όχι στην ταπείνωση.

Όχι στην ευκολία.

Όχι στην ανάθεση.

Όχι στις αναβολές.

ΥΓ. Η όποια δυσάρεστη εξέλιξη στον Κυπριακό λαό και η σύνδεσή της με το ΟΧΙ του, δεν θα μας κάνει να ξεχάσουμε, την καταστροφή, την φτώχεια και την εξαθλίωση που έχουν δημιουργήσει στην χώρα μας οι ξεπουλημένοι οπαδοί του ΝΑΙ. Και μόνο που χρησιμοποιούν τις επιπτώσεις του ΟΧΙ εκεί, για να αποδείξουν την ορθότητα των εδώ, επιλογών τους, τους κάνει δυο φορές ένοχους, καταδικαστέους και σιχαμένους.

Ελληνοφρένεια

Ευρωκρισία: Η Υποκρισία Αντίστασης με όριο την παραμονή στο Ευρώ

Το Όχι της Κύπρου και όσα επακολούθησαν δείχνουν πολύ καθαρά την ουτοπία, την πλάνη και την υποκρισία όσων δήθεν αγωνίζονται και αντιστέκονται αλλά δεν επιθυμούν την έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ.

Όσων δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν πως η Ε.Ε δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αιμοσταγές αδίστακτο 4ο Ράιχ, το οποίο διαθέτει ένα πολύ αποτελεσματικό όπλο, το Ευρώ.....

Η ισοπέδωση, η ομογενοποίηση και εν τέλει η γερμανοποίηση των ευρωπαϊκών λαών λαμβάνει χώρα βίαια εδώ και χρόνια κάτω από τις ερπύστριες του κοινού νομίσματος.

Η μετατροπή της μιας μετά την άλλην των χωρών του Νότου σε βιομηχανική ζώνη, σε μπαταρία, σε χαβούζα και σε στρατόπεδο συγκέντρωσης φτηνής εργατιάς για τα γερμανικά συμφέροντα επιτυγχάνεται με τρομακτικούς ρυθμούς και συνέπειες.

Το Όχι της Κυπριακής Βουλής και τα όσα επακολούθησαν δείχνουν πολύ καθαρά ότι κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην επέλαση του 4ου Ράιχ αν δεν είναι αποφασισμένος να το πολεμήσει ως το τέλος. Κανενός είδους αντίσταση δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα αν αυτή οριοθετείται μέσα στο ευρώ.

Η ευρωζώνη, το καταστροφικό αυτό υπερόπλο των σύγχρονων ναζί επιβάλλεται να πολεμηθεί, να διαλυθεί, να περάσει στην ιστορία μαζί με το 4ο Ράιχ, να κλειδωθεί στο χρονοντούλαπο προτού σκοτώσει εκατομμύρια ακόμα ανθρώπους και να μην επανεμφανιστεί ποτέ. Να απελευθερωθούν λαοί και χώρες από τον βρόγχο του ευρώ και της νομισματικής ένωσης, του ανάλγητου αυτού ναζιστικού γερμανικού άρματος.

Η Αριστερά στην Ελλάδα δεν αποτελεί πρόταση Αντίστασης αν έχει όρο, όριο και επιθυμία την παραμονή στο ευρώ. Είναι μια Υποκρισία που υπηρετεί όσο και οι δοτοί εγχώριοι τροϊκανοί το σύστημα, τον σύγχρονο ναζισμό.

Μόνος δρόμος για την Απελευθέρωση είναι ο προσωπικός και συλλογικός Αγώνας ενάντια στην πολεμική μηχανή του Νεοναζισμού, την διάλυση της Ευρωζώνης. Μόνος τρόπος αντίστασης η αποχώρηση από το ευρώ και επανένταξη στην αξιοπρέπεια και στην ανεξαρτησία.

Ευρώ και Αγώνας δεν πάνε μαζί.

Ευρώ και Αντίσταση είναι όροι ασύμβατοι.

Ευρώ και Αξιοπρέπεια, Ευρώ και Ζωή, Ευρώ και Πολιτισμός, Ευρώ και Πατρίδα, Ευρώ και Ανθρωπισμός, είναι η μέγιστη Υποκρισία

Του Γιάννη Μακριδάκη

Ευρωπαϊκή Αποξένωση

Ανεξάρτητα από τις όποιες εξελίξεις στο θέμα της Κύπρου, ένιωσα τρελή χαρά, όταν η κυπριακή βουλή, κάτω από την αντίδραση των Κυπρίων πολιτών, ψήφισε «όχι» στη συμφωνία για κούρεμα των καταθέσεων που έγινε ανάμεσα στο Eurogroup –τους Γερμανούς δηλαδή- και τον Νίκο Αναστασιάδη.

Το ένα και μοναδικό «όχι» στις διαταγές της γερμανικής κυβέρνησης το είπε η Κύπρος.

Κι αν αυτό σας μοιάζει σήμερα λίγο, θα το θυμηθείτε όταν θα διαλυθεί η Ευρωζώνη αφού, βέβαια, διαλυθούν πρώτα οι ζωές πάρα πολλών ανθρώπων.

Τα περί αλληλεγγύης των χωρών της Ευρώπης και τα περί Ευρώπης των λαών ακούγονται σήμερα πιο βλακώδη από ποτέ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η Γερμανία που διατάζει, ενώ οι άλλες χώρες παρακολουθούν φοβισμένες, αναμένοντας μοιρολατρικά τη διάλυση.

Οι Γερμανοί –εξαιτίας της κυβέρνησής τους- γίνονται ξανά μισητοί σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού των άλλων ευρωπαϊκών χωρών και η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να πάει στο διάολο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι τόσο ένωση όσο το ΣΕΦ είναι Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Η ΕΟΚ φτιάχτηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ώστε να μην κάνουν πολέμους μεταξύ τους οι ευρωπαϊκές χώρες και πλήττονται τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ, αλλά μάλλον σε κάποιους Γερμανούς έχει λείψει πολύ ο πόλεμος και κάνουν ό,τι μπορούν για να τον ζήσουν.

Έχω γράψει αρκετές φορές ότι μου φαίνεται αδιανόητη η αναζωπύρωση των εθνικισμών στην Ευρώπη τον 21ο αιώνα αλλά μου φαίνεται ακόμα πιο γελοίο ότι αυτό συμβαίνει στο πλαίσιο μιας υποτιθέμενης ένωσης.

Και μόνο η έξαρση του εθνικισμού και του ρατσισμού στην Ευρώπη αποδεικνύει την αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Θα ήταν πολύ πιο τίμιο και έξυπνο να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και να το διαλύσουν πολιτισμένα.

Αντιθέτως, περιμένουν την Γερμανία να μαζέψει πρώτα όλο το χρήμα, για να τους αποχαιρετίσει στη συνέχεια.

Μέσα στον κυνισμό και την απανθρωπιά που χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν ένιωσα έκπληξη για την φρικαλέα στάση και το μίσος πολιτικών, κομμάτων και καθεστωτικών ΜΜΕ στην Ελλάδα εναντίον της Κύπρου και των Κυπρίων, ούτε για την προσπάθειά τους να εκμεταλλευτούν πολιτικά μια δύσκολη συγκυρία για την Κύπρο.

Δεν μπόρεσαν να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα. Και για την Τουρκία να μιλούσαν, περισσότερη ανθρωπιά και κατανόηση θα έδειχναν.

Μισούν οτιδήποτε ελληνικό. Και στην Ελλάδα, και στην Κύπρο, και παντού.

Τους πείραξε που οι Κύπριοι μίλησαν για αξιοπρέπεια. Επειδή αυτοί την έχουν χεσμένη την αξιοπρέπειά τους και έχουν ξεπουληθεί.

Δεν θα συγχωρήσουν στους Κύπριους βουλευτές το γεγονός ότι τόλμησαν να ψηφίσουν έστω και μια φορά «όχι», αντί να ψηφίσουν «ναι σε όλα», όπως έκαναν οι ίδιοι, την ίδια ώρα που οι πραιτωριανοί τους σάπιζαν στο ξύλο τους πολίτες και τους ψέκαζαν με χημικά.

Από την άλλη, οι πολίτες στην Ελλάδα δείχνουν την αγάπη τους και το ενδιαφέρον τους για την Κύπρο και τον θαυμασμό τους για τους Κύπριους.

Το καταλαβαίνεις αυτό σε όλες τις συζητήσεις, το βλέπεις πολύ έντονα και στο Διαδίκτυο.

Δεν θέλουν οι Ελλαδίτες να πάθουν οι Κύπριοι ό,τι συνέβη σε αυτούς.

Δεν θέλουν να τους δουν να υποφέρουν και να εξαθλιώνονται.

Και αυτό είναι πολύ όμορφο.

Για την ακρίβεια, αυτό είναι τα πάντα.

Κι αυτό μόνο έχει σημασία.

Γιατί είμαστε άνθρωποι. Και όχι τράπεζες.

Pitsirikos

Αντώνη, πάρε την Ευρώπη πάνω σου!

Ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται στις Βρυξέλλες για τη Σύνοδο Κορυφής και επισήμανε στους συνομιλητές του πως το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ευρώπη σήμερα είναι η έλλειψη ανάπτυξης. Η τοποθέτηση του Αντώνη Σαμαρά προκάλεσε μεγάλη αίσθηση γιατί κανένας άλλος δεν το είχε σκεφτεί αυτό. 

Ο Αντώνης Σαμαράς τόνισε την ανάγκη να επανασχεδιαστούν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για την ανεργία, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, δεν έχει κανένα σχέδιο για την ανεργία στην Ελλάδα και αυτά που λέει, όταν είναι εδώ, είναι άρες μάρες κουκουνάρες.

Επίσης, ο Αντώνης Σαμαράς ζήτησε από τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες να δώσουν δουλειά στις χώρες τους σε τέσσερα με πέντε εκατομμύρια Έλληνες –για τα επόμενα εφτά χρόνια-, ώστε να τους πληρώνουν αυτοί και να καταφέρει η Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ. Χωρίς κατοίκους.

Σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά, όσο δεν θα υπάρχουν πολιτικές κατά της ανεργίας, θα ευδοκιμούν πολιτικοί σαν τον Μπέπε Γκρίλο – τον Μπερλουσκόνι δεν τον ανέφερε γιατί τον θεωρεί σοβαρό πολιτικό.

Δηλαδή, ο Αντώνης Σαμαράς έχει την εντύπωση πως ο ίδιος είναι καλύτερος και πιο άξιος από τον Μπέπε Γκρίλο.

Πράγματι, αυτή η ακραία βλαχοδεξιά του Σαμαρά με τον Μάκη Βορίδη, τον Άδωνι Γεωργιάδη και διάφορους χουνταίους είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στην Ελλάδα από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους.

Κρίμα που δεν έχουν και οι Ιταλοί έναν Σαμαρά να τους σώσει.

Αν συνεχίσουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες να υποτιμούν τον Μπέπε Γκρίλο –και, κατά συνέπεια, τους πολίτες που τον ψήφισαν-, προβλέπω πως, στις ευρωεκλογές του 2014, οι Ευρωπαίοι πολίτες θα τους κάνουν μια πολύ ωραία έκπληξη και θα στείλουν στο ευρωκοινοβούλιο εκατοντάδες Μπέπε Γκρίλο.

Πάντως, ο Μπέπε Γκρίλο έχει δουλέψει στη ζωή του, σε αντίθεση με τον Σαμαρά που κωλοβάραγε.

Βέβαια, ο Σαμαράς θέλει να χτυπήσει την ανεργία, οπότε αυτός είναι και ο λόγος που δεν δούλεψε ποτέ στη ζωή του από τότε έκλεισε εκείνη την πιτσαρία που έσκιζε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Σαμαράς δεν δούλεψε επειδή δεν ήθελε να πάρει τη θέση κάποιου άλλου εργαζόμενου.

Εν τω μεταξύ, κανείς δεν λέει πως νέες θέσεις εργασίας δεν πρόκειται να υπάρξουν. Ούτε στην Ελλάδα, ούτε πουθενά αλλού.

Η εποχή της εργασίας –όπως τουλάχιστον την γνωρίζαμε εμείς- έχει τελειώσει οριστικά. Η ανεργία θα αυξάνεται διαρκώς.

Εκτός αν γίνει κάνας παγκόσμιος πόλεμος με πυρηνικά, οπότε όσοι επιζήσουν θα έχουν πάρα πολλή δουλειά.

Αν δεν γίνει αυτός ο πόλεμος, η μόνη λύση είναι «Επιδόματα για όλους!»

Pitsirikos