Αποκλειστικό: «Ειδικό Σταθμό Καταμέτρησης Διαδηλωτών» δημιουργεί η κυβέρνηση

Με κοινή απόφαση των υπουργών ΠΡΟΠΟ, ΠΕΧΩΔΕ και Εργασίας θα δημιουργηθεί εντός τριμήνου «Ειδικός Σταθμός Καταμέτρησης Διαδηλωτών» στην θέση Χαυτεία με σκοπό τον ακριβή έλεγχο του αριθμού των διαδηλωτών που στο εξής θα χρησιμοποιούν το οδόστρωμα μεταξύ της Πλατείας Ομονοίας και της Πλατείας Συντάγματος.

Ο Ε.Σ.ΚΑ.Δ. θα στελεχωθεί από ειδικό Σώμα Καταμετρητών οι οποίοι θα στοιχίζουν σε πεντάδες τους αιτούντες άδεια διαδήλωσης και σε περίπτωση συμπλήρωσης του απαιτούμενου αριθμού θα εφοδιάζουν τους διαδηλωτές με Άδεια Πορείας η οποία θα φέρει την σφραγίδα της υπηρεσίας, αριθμό πρωτοκόλλου και εγκεκριμένο ISO. 

Σύμφωνα με τον υπουργείο Εργασίας η σύσταση του συγκεκριμένου Σώματος θα δημιουργήσει 120 νέες θέσεις εργασίας στα πλαίσια των κυβερνητικών δεσμεύσεων για...την καταπολέμηση του φαινομένου. Με την συνδρομή ανδρών της ΕΛ.ΑΣ. οι καταμετρητές θα έχουν το δικαίωμα να κατάσχουν από τους υποψήφιους διαδηλωτές ενδύματα και αντικείμενα που κρίνονται επικίνδυνα για την δημόσια τάξη και εμποδίζουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς στο δικαίωμα χρήσης ειδικών ουσιών. 

Επιπλέον θέσεις εργασίας θα δημιουργήσει η απευθείας ανάθεση από το ΥΠΕΧΩΔΕ σε έμπειρη κατασκευαστική κοινοπραξία και η κατασκευή 18 σταθμών διοδίων κατά μήκος της οδού Σταδίου. Στους σταθμούς αυτούς οι έχοντες άδεια διαδήλωσης θα καταβάλουν το αντίτιμο των 0.80 ευρώ ανά σταθμό, χρήματα τα οποία σύμφωνα με την Κοινή Υπουργική Απόφαση θα ενισχύουν το Ειδικό Ταμείο Αλληλεγγύης Πληγέντων Εμποροβιοτεχνών ως ανταποδοτικό τέλος στην οικονομική ζημία που προκαλούν με τις διαδηλώσεις. 

Το έργο της κατασκευής των σταθμών διοδίων θα χρηματοδοτηθεί από το ΕΣΠΑ και σύμφωνα με την κυβέρνηση αναμένεται να δημιουργήσει άλλες 80 νέες θέσεις εργασίας.

Ειδική μνεία γίνεται όμως και στους διαδηλωτές που καταμετρούνται έως 199, καθώς μετά από πρόταση της ΔΗΜΑΡ, αυτοί θα επιβιβάζονται σε ειδικά ανοικτά λεωφορεία από την οροφή των οποίων θα μπορούν να φωνάζουν κοσμίως τα συνθήματά τους κατά την διάρκεια 45λεπτης διαδρομής στο τρίγωνο (Κωνσταντινουπόλεως - Ιεράς Οδού - Πειραιώς). Για την συγκεκριμένη διαδρομή μετά από πρόταση του κ. Χατζησωκράτη θα ισχύουν οι κάρτες απεριορίστων διαδρομών του ΟΑΣΑ. Από πλευράς ΠΑΣΟΚ κατατέθηκε η πρόταση να εξαιρεθούν από το όριο των «200» οι διαδηλώσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αφού παραδοσιακά οι συμμετοχές τους κυμαίνονται μεταξύ 75-80 ατόμων, σε ένδειξη σεβασμού στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Το «αποκλειστικό ρεπορτάζ» του Πέτρου Κατσάκου σατυρίζει εύστοχα την κυβερνητική πρόθεση για περιορισμό των «μικρών» διαδηλώσεων, το νέο πρόσχημα των κυβερνώντων για την καταστολή όποιου αντιδρά στις πολιτικές των μνημονίων.

Του Πέτρου Κατσάκου

Left.gr

Η «μικρή διαδήλωση» του... Γρηγόρη Λαμπράκη!

«Μπαίνει "φρένο" στην ομηρία της πόλης από μικρές διαδηλώσεις» (!), πανηγύριζε χτες από την πρώτη σελίδα της η «Καθημερινή».

Αφορμή το γεγονός ότι ο κ. Δένδιας είναι «αποφασισμένος» - σύμφωνα με την εφημερίδα - να βάλει τέλος στο «φαινόμενο του καθημερινού αποκλεισμού του κέντρου από πορείες ολιγάριθμων διαδηλωτών».

.

Ο ενθουσιασμός της «Καθημερινής» είναι λογικός. Καταρχήν διότι όχι μόνο έχουμε έναν άνθρωπο, τον Δένδια, που θα βάλει τέλος στις «μικρές διαδηλώσεις», αλλά που και ξέρει να ξεχωρίζει ποιες είναι οι «μικρές διαδηλώσεις» και ποιες είναι οι «μεγάλες διαδηλώσεις».

Απόδειξη ότι ξέρει να ξεχωρίζει τι είναι «πογκρόμ» και στρατόπεδα συγκέντρωσης και τι είναι «Ξένιος Ζεύς»... 

Ξέρει να ξεχωρίζει τι είναι «προστασία του πολίτη» και τι είναι «προστασία του βιομηχάνου Μάνεση», υπέρ του οποίου έστειλε τα ΜΑΤ στη «Χαλυβουργία»... 

*

Φυσικά στην περίπτωση Δένδια, αλλά και συνολικά στην περίπτωση των τριών κυβερνητικών εταίρων, το θέμα δεν είναι οι «μικρές» διαδηλώσεις. Το θέμα είναι οι διαδηλώσεις, γενικώς. Μικρές, μεσαίες και μεγάλες. 

Το θέμα είναι το δικαίωμα του εργαζόμενου, του άνεργου, του καταπιεσμένου, να διαμαρτύρεται ενάντια σε όσα και σε όσους τον εξαθλιώνουν. Αυτό θέλει να καταστείλει η κυβέρνηση και ο υπουργός Δένδιας.

.

Και για το λόγο αυτό, στο πλαίσιο μιας επιχείρησης που κρατάει χρόνια, της προσπάθειάς τους δηλαδή να επιβάλουν ένα νομοθετικό έκτρωμα που θα κρατά τους ανθρώπους όχι μόνο «όμηρους», αλλά και «μουγκούς» στη δυστυχία, οι φίλοι του κ. Δένδια επαναφέρουν τη γελοία θεωρία

(σ.σ.: ποτέ ο αντιδημοκρατικός οίστρος δεν έπαψε να είναι συγγενής με τον κατήφορο της γελοιότητας) ότι «οι πορείες νεκρώνουν την αγορά»...

*

Χωρίς περιττές «καθωσπρέπειες» τους ρωτάμε: 

. 

Πόσο γελοίοι είστε κύριοι; Απευθυνόμαστε σε όλους εσάς - τους κυβερνητικούς, τους συγκυβερνητικούς, του εργοδοτικού συνδικαλισμού, της γραβατωμένης γλίτσας στα ΜΜΕ - που από το πρωί μέχρι το βράδυ εκείνο που πετροβολάτε σαν «υπεύθυνο» για την κατρακύλα της εμπορικής κίνησης στην Αθήνα είναι οι διαμαρτυρίες και οι διαδηλώσεις των φτωχοποιημένων, των απολυμένων και των χρεοκοπημένων.

.

Τόσο έξυπνοι, αντικειμενικοί και ειλικρινείς που είστε, κύριοι, για πείτε μας:

Αν για τη (μη) κίνηση στα εμπορικά της Αθήνας «φταίνε οι απεργίες», στο «νέκρωμα» της αγοράς σε Νέα Ιωνία, Καλλιθέα, Περιστέρι, Μαρούσι, Αμαλιάδα, Καλαμάτα, Λάρισα, Καβάλα, σε κάθε χωριό, πόλη και γειτονιά της Ελλάδας, που όλοι οι δρόμοι είναι ανοικτοί, που τα εμπορικά τους κέντρα είναι απολύτως προσβάσιμα στον τοπικό πληθυσμό, τι φταίει; Γελοίοι! 

*

ΥΓ: Για να δείτε πόσο «μπροστά» από άποψη δημοκρατίας μας πάει η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη - Δένδια, σκεφτείτε το εξής: Πριν από 50 χρόνια ο Γρηγόρης Λαμπράκης έκανε - μόνος του - την πρώτη πορεία Ειρήνης. Μόνος του! Με βάση τα κριτήρια του κ. Δένδια, η «διαδήλωση» και η πορεία του Λαμπράκη δεν θα έπρεπε απλώς να απαγορευτεί. Ηταν τόσο «μικρή» που μήπως (λέμε: μήπως;) θα έπρεπε ακόμα και να «τουφεκιστεί»;...

Νίκος Μπογιόπουλος

Σαν σήμερα οι Ελληνίδες αποκτούν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι

Στις 28 Μαΐου 1952 ο νόμος 2159, κατοχυρώνει το δικαίωμα της γυναίκας όχι μόνο να εκλέγει, αλλά και να εκλέγεται στις Δημοτικές και Βουλευτικές εκλογές. Παρόλα αυτά, οι Ελληνίδες δεν μπορούν να ψηφίσουν στις εκλογές του Νοέμβρη που ακολουθεί, αφού δεν έχουν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Στις επαναληπτικές εκλογές, ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα, εκλέγεται στη Θεσσαλονίκη πρώτη γυναίκα βουλευτής στην ιστορία της Ελλάδας, η Ελένη Σκούρα.

Το 1844 πραγματοποιείται η Α΄ Εθνοσυνέλευση και ψηφίζεται το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, το οποίο ορίζει στο άρθρο 3 ότι « οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου», ξεχνώντας παντελώς να αναφέρει τον υπόλοιπο πληθυσμό, ήτοι τις Ελληνίδες, οι οποίες είχαν μάλιστα προσφέρει ουκ ολίγα στον πόλεμο για την ανεξαρτησία από τον οθωμανικό ζυγό. Έτσι, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘20 θεωρούνταν δεδομένο ότι μόνον οι άνδρες είχαν δικαίωμα να μετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες, ενώ η γυναικεία ψήφος θεωρείτο «πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον».

Το 1921 ο πρωθυπουργός Γούναρης επαναφέρει στη Βουλή την πρόταση για ψήφο των γυναικών αλλά προκαλούνται βίαιες αντιδράσεις από πολλούς πολέμιους της ιδέας. Η πρόταση επιστρέφει εκ νέου το 1924 και μετά από ακόμα πέντε χρόνια διαμάχης, υπερψηφίζεται και με Προεδρικό Διάταγμα. Στις 5 Φεβρουαρίου 1930, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα (μόνο) του εκλέγειν για τις Ελληνίδες.

Δεν έλειπαν ωστόσο οι περιορισμοί, αφού το δικαίωμα ψήφου ίσχυε μόνο για τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές και αφορούσε μόνο στις εγγράμματες γυναίκες, που είχαν συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας τους. Έτσι, για πρώτη φορά οι γυναίκες ψήφισαν στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934. ΟΙ προκαταλήψεις, η μη εγγραφή στους καταλόγους και ο μεγάλος αριθμός αναλφάβητων γυναικών έχει ως αποτέλεσμα να ψηφίσουν μόλις 240 – 480 κυρίες.

Η Ελληνική Βουλή ψηφίζει το νόμο 2159 στις 28 Μαΐου 1952 ο οποίος παραχωρεί ίσα πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες. Ωστόσο δεν ασκείται το δικαίωμα στις προσεχείς εκλογές του Νοεμβρίου αφού δεν είχαν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Λίγους μήνες αργότερα, όμως, σε επαναληπτικές εκλογές που διεξήχθησαν στη Θεσσαλονίκη, εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής. Πρόκειται για την Ελένη Σκούρα, του Ελληνικού Συναγερμού, η οποία μαζί με την Βιργινία Ζάννα, του Κόμματος Φιλελευθέρων, υπήρξαν οι πρώτες γυναίκες υποψήφιες για το βουλευτικό αξίωμα.

Σε βουλευτικές εκλογές, οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου 1956, οπότε η Λίνα Τσαλδάρη της ΕΡΕ και η Βάσω Θανασέκου της Δημοκρατικής Ένωσης κέρδισαν την είσοδό τους στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Μάλιστα η Λίνα Τσαλδάρη έγινε και η πρώτη γυναίκα υπουργός, αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Καραμανλή. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια χρονιά εξελέγη και η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος, η Μαρία Δεσύλλα στην Κέρκυρα. Πρέπει να περάσουν ακόμα δυο δεκαετίες, ώσπου το Σύνταγμα του 1975 να ορίσει επιτέλους ότι «οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι».  

Η Εφημερίδα Κυριών και η Καλλιρόη Παρρέν Στον αγώνα για τη συμμετοχή των γυναικών στα πολιτικά πράγματα της χώρας, πρωτοστάτησε το φεμινιστικό κίνημα, με πιο σημαντική φωνή έκφρασης των διεκδικήσεων αυτήν της Καλλιρρόης Παρρέν, το γένος Σιγανού. Πρόκειται για την πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που δημοσιογράφησε και εξέδιδε από το 1887 και για 31 χρόνια την «Εφημερίδα των Κυριών». Η Εφημερίδα των Κυριών διατύπωνε από τον 19ο αι. το θαρραλέο σύνθημα «Ψήφος στη Γυναίκα» παρά τα ειρωνικά, υβριστικά, και απειλητικά σχόλια εναντίον της «αναρχικής» Καλλιρρόης Παρρέν από τον Τύπο της εποχής.

Η Καλλιρόη Παρρέν, αγωνίστηκε κατά της αμάθειας και των προλήψεων, εκφράζοντας έναν υγιή φεμινισμό που ζητούσε ισοτιμία των δύο φύλων και όχι αναστροφή ρόλων. Με την βοήθεια όμως κάποιων λιγοστών υποστηρικτών της, μεταξύ των οποίων και οι Κωστής Παλαμάς και Γρηγόρης Ξενόπουλος, η Παρρέν κατόρθωσε να επιβάλει τον διεκδικητικό λόγο της και να συνεχίσει τον αγώνα της για 31 συνεχή χρόνια, διακόπτοντας μόνον όταν το 1918 εξορίστηκε για περίπου 10 μήνες στην Ύδρα λόγω των πολιτικών της φρονημάτων.

Η Καλλιρόη Παρρέν, στην οποία ο Παλαμάς είχε αφιερώσει και ένα ποίημά του («Χαίρε γυναίκα της Αθήνας, Μαρία, Ελένη, Εύα. Να η ώρα σου. Τα ωραία σου φτερά δοκίμασε και ανέβα και καθώς είσαι ανάλαφρη και πια δεν είσαι σκλάβα προς τη μελλούμενη άγια γη πρωτύτερα εσύ τράβα και ετοίμασε τη νέα ζωή, μιας νέας χαράς υφάντρα και ύστερα αγκάλιασε, ύψωσε και φέρε εκεί τον άντρα…») εκπροσώπησε την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα την Ελλάδα σε διεθνή Συνέδρια Γυναικών στο Παρίσι, το Λονδίνο και το Σικάγο (1888, 1889, 1893, 1896, 1900).

Η Καλλιρόη Παρρέν, παρόλο που πέτυχε να πείσει τον πρωθυπουργό Δ. Γούναρη να τοποθετηθεί προσωπικά υπέρ την χορήγησης ψήφου στις γυναίκες, δεν πρόλαβε να δει την χορήγηση των ίσων εκλογικών δικαιωμάτων αφού πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 16 Ιανουαρίου 1940 στην Αθήνα. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο 1ο Νεκροταφείο, όπου πέντε δεκαετίες αργότερα, στις 6 Ιουνίου 1992, έγιναν τα αποκαλυπτήρια προτομής της από τον Δήμο Αθηναίων.

TVXS

I have a dream ...

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, πολιτικός, ακτιβιστής, πάστορας, ανθρωπιστής και νομπελίστας, δολοφονήθηκε σαν σήμερα, στις 4 Απριλίου του 1968. Γεννήθηκε και έδρασε σε μια εποχή που είχε ανάγκη από έναν οραματιστή ηγέτη. Ο σκληροπυρηνικός Νότος των ΗΠΑ, οι διαχωριστικές φυλετικές γραμμές και οι λευκές κουρτίνες στα λεωφορεία τον σημάδεψαν. 

Της Έφης Μήτσιου

Από το 1960 έως το 1968 η αμερικανική κοινωνία άρχισε ενδιαφέρεται πιο έντονα από ποτέ για ζητήματα πολιτικού, κοινωνικού, εκπαιδευτικού, θεολογικού και φυλετικού περιεχομένου. Αυτή η ιστορική περίοδος αποτέλεσε την αποκορύφωση του σύγχρονου κινήματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ενέπνευσε πολλά φιλελεύθερα κινήματα, όπως το κίνημα των ομοφυλοφίλων, των φοιτητών, των γυναικών και των μαύρων.

Βέβαια, οι πρώτες προσπάθειες ξεκίνησαν ήδη από τη δεκαετία του ’50, ήταν όμως μεμονωμένου χαρακτήρα. Όμως, τη δεκαετία του ’60 τα μέχρι τότε δρώντα υποκείμενα αντιλήφθηκαν τον εαυτό τους ως μία κοινωνική συλλογικότητα.

Μέσα αυτό το πλαίσιο αναμοχλεύσεων και ριζοσπαστικοποιήσεων πορεύτηκε ο Κινγκ. Οι νουθεσίες του Μαχάτμα Γκάντι άσκησαν σημαίνουσα επίδραση στην ήδη αφυπνισμένη σκέψη του, καθώς και οι θεωρίες των σύγχρονων προτεσταντών θεολόγων. Υιοθέτησε την φιλοσοφία της πολιτικής ανυπακοής και της μη βίας, την οποία έκανε σημαία του αγώνα του.

Μέχρι το 1955 η δράση του περιοριζόταν σε διδαχές στην εκκλησία των βαπτιστών της Αλαμπάμα, όπου ήταν εφημέριος. Η δημόσια δράση του ξεκινά με τη σύλληψη της νεαρής μοδίστρας Ρόζα Παρκς στην Αλαμπάμα, η οποία αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε ένα λευκό, όπως όριζε η Νομοθεσία Φυλετικών Διακρίσεων. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ως επικεφαλής του κινήματος Ένωση για την Πρόοδο, μαζί με άλλους ένθερμους ντόπιους μαύρους ξεκίνησαν σειρά διαμαρτυριών και εκδηλώσεων.

Κατά τη διάρκεια της δράσης του πέρασε πολλά. Απειλές, αλλεπάλληλες φυλακίσεις, δολοφονικές απόπειρες και εμπρηστικές επιθέσεις στο σπίτι του από την Κου Κλούξ Κλαν. Όμως δεν έκανε βήμα πίσω. Στάθηκε εκεί που πάντοτε ανήκε, στο πλευρό των καταπιεζομένων, να απαιτεί το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας.

«Έχω ένα όνειρο» φώναζε τον Αύγουστο του 1963 στην Ουάσιγκτον κάτω από το άγαλμα του Λίνκολν. Ο λόγος του θυελλώδης και εμπνευσμένος, συγκλόνισε χιλιάδες διαδηλωτές. Εκεί αποκατέστησε τη θέση της μαύρης κοινότητας στην ιστορία, την οποία ανέδειξε ως άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία των Η.Π.Α.

Το 1964 του απενεμήθη το Νομπέλ Ειρήνης, ενώ παράλληλε ψηφίστηκε ο Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων που καταργούσε τις φυλετικές διακρίσεις σε δημόσιους χώρους.

Στη συνέχεια, άρχισε να διατυπώνει θέσεις και κρίσεις για την εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. Σε μία ομιλία του το 1967 με τίτλο Πέρα από το Βιετνάμ εξαπέλυσε δριμύ κατηγορώ ενάντια στις σκοπιμότητες του πολέμου. Ήταν πιο προφητικός από ποτέ:

«Είναι παράξενο ότι οι Αμερικανοί, που τόσο προσεκτικά υπολογίζουν τις πιθανότητες στρατιωτικής νίκης, δεν αντιλαμβάνονται ότι βαδίζουν προς ψυχολογική και πολιτική ήττα. Η εικόνα των ΗΠΑ δεν θα ξαναγίνει ποτέ εικόνα επανάστασης, ελευθερίας και δημοκρατίας μα εικόνα βίας και μιλιταρισμού».

Ένα χρόνο μετά, δολοφονήθηκε στο μοτέλ Λορέιν στο Μέμφις με σφαίρα στο κεφάλι, από έναν «λευκό αδελφό». Το ημερολόγιο έδειχνε 4 Απριλίου 1968 και ήταν μόλις 39 ετών.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αποτελεί αναμφισβήτητα σύμβολο για την αμερικάνικη ιστορία και ένας εκ των θεμελιωτών της. Άραγε 50 χρόνια μετά το περίφημο I have a dream, πραγματοποιήθηκε το όνειρό του;

TVXS

ΕΛΛΑΔΑ: ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΔΙΕΡΕΥΝΗΘΕΙ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΠΟΛΗΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ ΧΡΥΣΟΥ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ

26 Μαρτίου 2013

Ελλάδα: Ανάγκη να διερευνηθεί η συμπεριφορά της αστυνομίας απέναντι σε κατοίκους πόλης που αντιτίθενται σε επιχειρήσεις εξόρυξης χρυσού

Η Διεθνής Αμνηστία καλεί τις ελληνικές αρχές να διεξαγάγουν έγκαιρη, αμερόληπτη και αποτελεσματική έρευνα των ισχυρισμών για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την αστυνομία στην Ιερισσό της Χαλκιδικής κατά τον περασμένο μήνα. Μεταξύ άλλων, υπάρχουν ισχυρισμοί ότι η αστυνομία χρησιμοποίησε χημικές ερεθιστικές ουσίες εναντίον διαδηλωτών στην Ιερισσό με δυσανάλογο μη αναγκαίο τρόπο και προκαλώντας έτσι τραυματισμούς, ότι συγκεντρώθηκαν δείγματα DNA από κατοίκους με ακατάλληλο τρόπο, και ότι τα άτομα που ανακρίθηκαν από την αστυνομία, προφανώς ως ύποπτοι για πιθανή εμπλοκή σε εμπρησμό στον τόπο εργασιών της εταιρείας εξόρυξης Hellas Gold, στερήθηκαν πρόσβαση σε δικηγόρο πριν ή κατά τη διάρκεια της εξέτασης.

Τον περασμένο χρόνο, πολλοί κάτοικοι της Ιερισσού και άλλων γύρω πόλεων είχαν διαμαρτυρηθεί εναντίον επιχείρησης εξόρυξης χρυσού στην περιοχή Σκουριές, στο βουνό Κάκαβος, και στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της επιχείρησης. Στις 17 Φεβρουαρίου 2013 έγινε εμπρηστική επίθεση στον τόπο των εργασιών της εταιρείας.

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν η αστυνομία κάλεσε για εξέταση περισσότερους από 100 κατοίκους της Ιερισσού και του κοντινού χωριού Μεγάλη Παναγιά σχετικά με την υπόθεση του εμπρησμού. Σε μία από τις περιπτώσεις, στις 20 Φεβρουαρίου 2013, δύο κάτοικοι μεταφέρθηκαν χωρίς της συγκατάθεσή τους στο αρχηγείο της αστυνομίας και κρατήθηκαν εκεί επί αρκετές ώρες χωρίς απαγγελία κατηγορίας, ενώ η αστυνομία, σύμφωνα με ισχυρισμούς, δήλωνε στους συγγενείς και τους δικηγόρους τους ότι δεν είχαν πληροφορίες σχετικά με το πού βρίσκονταν. Σύμφωνα με αναφορές, δεν επιτράπηκε η παρουσία δικηγόρων κατά την εξέταση των κατοίκων, παρόλο που το είχαν ζητήσει, και παρέμειναν στα αστυνομικά τμήματα επί αρκετές ώρες. Επιπλέον, οι δικηγόροι ανέφεραν ότι πολλοί από αυτούς τρομοκρατήθηκαν προκειμένου να δώσουν δείγμα DNA, καθώς τους είπαν ότι θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με κατηγορίες για ανυπακοή εάν αρνούνταν να δώσουν το DNA τους και ότι θα τους κρατούσαν περισσότερο χρόνο, και δέχτηκαν και/ή άλλες απειλές. Στους κατοίκους των οποίων το DNA αποκτήθηκε στη συνέχεια, σύμφωνα με αναφορές, δόθηκε ένα χαρτί προς υπογραφή, βάσει του οποίου έδιναν τη συγκατάθεσή τους. Δέκα κάτοικοι που αρχικά αρνήθηκαν να δώσουν DNA, σύμφωνα με ισχυρισμούς, εξαναγκάστηκαν να το κάνουν. Κάποιοι από τους κατοίκους, επίσης, ισχυρίστηκαν ότι υπέστησαν κακομεταχείριση κατά τη διάρκεια της εξέτασής τους.

Επιπλέον, μεταξύ εκείνων που κλήθηκαν από την αστυνομία για εξέταση, ήταν δύο ανήλικες μαθήτριες. Στις ανήλικες, σύμφωνα με αναφορές, δεν επιτράπηκε πρόσβαση σε δικηγόρο και/ή η παρουσία των γονιών τους κατά τη διάρκεια της εξέτασης.

Η Διεθνής Αμνηστία θα ήθελε να εκφράσει τις πιο βαθιές της ανησυχίες σχετικά με τους ισχυρισμούς αυτούς, μεταξύ άλλων, τους ισχυρισμούς που αφορούν τον τρόπο απόκτησης των δειγμάτων DNA. Η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Προστασία των Ατόμων αναφορικά με την Αυτόματη Επεξεργασία Προσωπικών Δεδομένων, στην οποία συμμετέχει η Ελλάδα, δηλώνει, μεταξύ άλλων, ότι «τα προσωπικά δεδομένα που υποβάλλονται σε αυτόματη επεξεργασία πρέπει να αποκτώνται και να υφίστανται επεξεργασία δίκαια και νόμιμα».  Ωστόσο, η Διεθνής Αμνηστία ανησυχεί για το γεγονός ότι στους ανθρώπους αυτούς δεν επιτράπηκε πρόσβαση σε δικηγόρους, παρά το γεγονός ότι πράξεις όπως η συλλογή δειγμάτων DNA φέρεται να δηλώνουν ότι η μεταχείρισή τους είναι αντίστοιχη με τη μεταχείριση υπόπτων σε εν εξελίξει ποινική έρευνα.

Επιπλέον, στις 7 Μαρτίου 2013, γύρω στις 10:00, δεκάδες αστυνομικοί των ΜΑΤ μαζί με εισαγγελείς προσπάθησαν να μπουν στην Ιερισσό προκειμένου να ψάξουν στα σπίτια των κατοίκων στο πλαίσιο της ποινικής έρευνας για την εμπρηστική επίθεση.

Οι κάτοικοι αντέδρασαν στην είσοδο των ΜΑΤ στο χωριό και πολλοί από αυτούς συγκεντρώθηκαν στην είσοδο του χωριού, όπου τοποθέτησαν φλεγόμενα λάστιχα. Η αστυνομία απάντησε με χημικές ερεθιστικές ουσίες για να τους διαλύσει. Επιπλέον, σύμφωνα με μαρτυρίες καθηγητών και μαθητών, χημικές ερεθιστικές ουσίες πετάχτηκαν και μέσα στην αυλή κοντινού γυμνασίου, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό ενός μαθητή στο κεφάλι από κομμάτι χειροβομβίδας κρότου λάμψης, για τον οποίο χρειάστηκε νοσοκομειακή φροντίδα, ενώ άλλοι μαθητές υπέφεραν από αναπνευστικά προβλήματα.

Στην απάντησή της, η αστυνομία δήλωσε ότι είχε κάνει μέτρια χρήση χημικών για να διαλύσει τη συγκέντρωση των κατοίκων, ότι δεν πέταξε χημικά στο σχολείο και ότι δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν όταν τους πέταξαν πέτρες κάποιοι από τους κατοίκους.

Η Διεθνής Αμνηστία καλεί τις ελληνικές αρχές να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν ότι οι αστυνομικοί δεν χρησιμοποιούν μη αναγκαία και δυσανάλογη βία, σε περιπτώσεις όπως κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων ή άλλου είδους συναθροίσεων. Η αστυνόμευση και ο εξοπλισμός ασφαλείας -όπως οι λαστιχένιες σφαίρες, τα δακρυγόνα και οι χειροβομβίδες κρότοι λάμψης, που συχνά περιγράφονται ως λιγότερο «θανατηφόρα όπλα»-  μπορεί να προκαλέσουν σοβαρό τραυματισμό, ακόμα και το θάνατο. Οι χημικές ερεθιστικές ουσίες, όπως το δακρυγόνο, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται όταν οι άνθρωποι είναι περιορισμένοι σε έναν χώρο και όχι με τρόπο που μπορεί να προκαλέσει διαρκή βλάβη (όπως από πολύ κοντινή απόσταση ή άμεσα κατά πρόσωπο των ανθρώπων).

Πληροφορίες υποβάθρου

Τον Αύγουστο του 2012, η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα και σύμφωνα με αναφορές πυροβόλησε με λαστιχένιες σφαίρες και άλλες βολίδες πρόσκρουσης  εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών που αντιδρούσαν στις προγραμματισμένες εργασίες εξόρυξης χρυσού. Σύμφωνα με μαρτυρίες, μια 63χρονη γυναίκα είπε στη Διεθνή Αμνηστία ότι ένας αστυνομικός την τράβηξε έξω από το αυτοκίνητό της, την εξανάγκασε να γονατίσει και την ποδοπάτησε με τη μπότα του στον αριστερό αστράγαλο, με αποτέλεσμα να προκαλέσει τραυματισμό στο νεύρο του ποδιού της.

Διεθνής Αμνηστεία

Εκστρατεία από Έλληνες του Λονδίνου για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα

Μια ομάδα Ελλήνων που ζουν στο Λονδίνο, διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων, όπως αναφέρουν, ξεκίνησαν μια εκστρατεία για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα αποστέλλοντας επιστολή στη Guardian μέσω της οποίας εκφράζουν τις ανησυχίες τους για την άνοδο του φασισμού, του ρατσισμού και τη διάβρωση της δημοκρατίας και των πολιτικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα.

Στόχος, όπως τονίζουν, είναι η κοινοποίηση του προβλήματος και η ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινότητας με την ελπίδα πως αυτό θα βοηθούσε και θα ασκούσε πίεση στους Έλληνες πολιτικούς να αντιμετωπίσουν αυτό το ζήτημα.

Η επιστολή που φέρει την υπογραφή πάνω από 830 προσωπικοτήτων (καθηγητών, δημοσιογράφων κ.α.) εστάλη αρχικά σε μέσα ενημέρωσης στη Βρετανία, όμως στη συνέχεια θα σταλεί και σε ελληνικά και αμερικανικά ΜΜΕ.

Οι ίδιοι εκφράζουν την ελπίδα να συλλέξουν όσες περισσότερες υπογραφές μπορούν από ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την Ελλάδα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της Πρωτοβουλίας. (Δείτε ποιοι έχουν υπογράψει μέχρι σήμερα).

Ακολουθεί η επιστολή όπως δημοσιεύθηκε στη Guardian και δημοσιεύθηκε μεταφρασμένη στο lefteria-news.blogspot.gr:

Η κρίση στην Ελλάδα θέτει σοβαρές απειλές για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Είμαστε ιδιαίτερα την ανήσυχοι για την άνοδο του φασισμού και του ρατσισμού. Η κυβέρνηση συνεχίζει να ανέχεται την βία και τα κυρήγματα μίσους του νεο-ναζιστικού κόμματος Χρυσή Αυγή.

Οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής επιτίθενται στην  δημοκρατία  και εμφανίζουν τα σύμβολα της στρατιωτικής χούντας του 1967-1974, το κόμμα στρατολογεί υποστηρικτές, χωρίς καμία αντίδραση από τις αρχές, συμπεριλαμβανομένων ακόμη και μαθητών. Τα μέλη της ελληνικής αστυνομίας καταφέρονται βίαια κατά μεταναστών και διαδηλωτών, αλλά δεν επιπλήτονται,  παρά τις εκκλήσεις από το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την Διεθνή Αμνηστία και την Ύπατη Αρμοστεία.

Πρόσφυγες και μετανάστες αντιμετωπίζουν επιθέσεις από τους υποστηρικτές ακροδεξιών ομάδων, ο Επίτροπος του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα αποκάλεσε πρόσφατα αυτήν την βία ως "μια πραγματική απειλή για τη δημοκρατία". Το Ευρωπαϊκό και το Συνταγματικό δίκαιο παραβιάζονται επίμονα.

Η νομοθεσία εισάγεται μέσω προεδρικών και υπουργικών διαταγμάτων, εγκαταλείποντας κάθε κοινοβουλευτική λογοδοσία. Οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι λογοκρίνονται. Είμαστε βαθιά ανήσυχοι ότι τα θεμελιώδη δικαιώματα και οι ελευθερίες για τα οποία οι Έλληνες έχουν αγωνιστεί για δεκαετίες, υπονομεύονται.

TVXS

Eταιρείες χαφιέδων, του Περικλή Κοροβέση

Το σύστημα ουδέποτε κινδύνεψε από τις «ένοπλες υποδειγματικές πράξεις». Η βία είναι εργαλείο. Δεν είναι αξία. Στο σημείο που η βία χρησιμοποιείται σαν αξία, από ένοπλες ομάδες που έχουν αναφορά στην κοινωνική επανάσταση, στην ουσία παίζουν ένα θέατρο δρόμου με πραγματικά πυρά. Και το μόνο που πετυχαίνουν είναι κάποιες εύκολες δολοφονίες.

Το θύμα πυροβολείται με μαφιόζικο τρόπο και οι ίδιοι, αν δεν σκοτωθούν, καταλήγουν φυλακή. Εκεί έχουν όλο τον καιρό να σκεφθούν, και όχι σπάνια, μερικοί αναθεωρούν τις απόψεις τους, χωρίς να ανανήψουν. Απλά παίρνουν την ευθύνη της ζωής τους.

Οπως παρατηρεί η Χάνα Αρεντ, οι μικρές, κλειστές ομάδες είναι εύκολος στόχος της αστυνομίας, μια που οι πράκτορές της άνετα μπορούν να διεισδύσουν και η ομάδα να βρεθεί με «αόρατο αρχηγό».

Τι γίνεται όμως με τα μη βίαια κινήματα που αγωνίζονται ειρηνικά, ασκώντας τα δικαιώματά τους ως πολίτες, όπως προβλέπει το Σύνταγμα; Ακόμα και το δικό μας που είναι «θεοκρατικό» και εμπνέεται από το δικό μας «Κοράνι» και έχει συνταχθεί «εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος» προβλέπει την ανυπακοή.

Η ακροτελεύτια διάταξη λέει: Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Ανάλογες διατάξεις υπάρχουν σε πολλά Συντάγματα ανά τον κόσμο, όπου αναγνωρίζεται το δικαίωμα «να συνέρχονται ησύχως και αόπλως».

Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν πρέπει να υπάρχει αστυνομία. Και αυτό γινόταν παλιότερα σε κάποιες χώρες του Βορρά. Στη Σουηδία υπήρχε μόνο ένας αστυνομικός-μοτοσικλετιστής για να ανοίγει δρόμο στους διαδηλωτές, όπου ακόμα και μέχρι σήμερα απαγορεύονται τα χημικά.

Μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους στις 11.9.2001 καθιερώθηκε το δόγμα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», έννοιας που δεν έχει αποσαφηνιστεί νομικά και ερμηνεύεται κατά το δοκούν (τρομοκράτες μπορεί να είναι ακόμα και κυβερνήσεις που έχουν εκλεγεί δημοκρατικά ή νόμιμα κόμματα).

Αυτό επιτρέπει σε κάθε κυβέρνηση να χαρακτηρίζει τρομοκράτη ακόμα και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και να τις ταξινομεί στην «τρομοκρατία εσωτερικού», σε αντιδιαστολή με την «τρομοκρατία εξωτερικού» που κύριος εκπρόσωπός της είναι η Αλ Κάιντα. Και φροντίζει να τις χαφιεδώνει συστηματικά.

Η καθηγήτρια Eveline Lubbers μελέτησε το φαινόμενο του χαφιεδισμού στην Αγγλία και μας έδωσε ένα συγκλονιστικό βιβλίο* για το πώς λειτουργούν οι μυστικές υπηρεσίες μέσα στα κοινωνικά κινήματα.

Οι περιπτώσεις που αναφέρει είναι πολλές. Αναγκαστικά λοιπόν έγινε μια επιλογή. Ο Mark Kennedy, αξιωματούχος των Μυστικών Υπηρεσιών, διείσδυσε στο Οικολογικό Κίνημα το 2003 ως Mark Stone. Εγινε ηγέτης και ταξίδεψε σε 22 χώρες μετέχοντας ενεργά σε συναντήσεις οικολογικών και αντιφασιστικών οργανώσεων. Σεξουαλικά ήταν ιδιαίτερα δραστήριος με τις ακτιβίστριες. Τον ανακάλυψαν ύστερα από 7 χρόνια.

Μερικοί πράκτορες είχαν παιδιά με ακτιβίστριες και μακρόχρονες σχέσεις με παράλληλους δεσμούς. Οκτώ ακτιβίστριες κατέθεσαν μήνυση στη μητροπολιτική αστυνομία για κρατικό επιχορηγούμενο βιασμό.

Μία άλλη ακτιβίστρια, η Katrina Forrest, που μετείχε ενεργά στο κίνημα για τη μη επέκταση του αεροδρομίου του Χίθροου, διαπίστωσε πως όταν επέλεγαν κάποια δραστηριότητα που δεν είχε κοινοποιηθεί, η αστυνομία βρισκόταν στον συγκεκριμένο τόπο πριν από αυτούς. Ενα καινούργιο μέλος ονόματι Ken Tobias αποδείχτηκε παραπάνω μαχητικός από τους άλλους σπάζοντας συστηματικά όλα τα συμφωνηθέντα.

Το εξήγησαν πως έτσι ήταν η ιδιοσυγκρασία του και δεν τον υποπτεύθηκαν για χαφιέ. Αυτό που τους έβαλε ψύλλους στα αυτιά, ήταν πως πήγαινε στις συνεδριάσεις πριν αυτές αρχίσουν και επέμενε να συνεχιστούν μέχρι εξαντλήσεως. Οι αριστεροί όλου του κόσμου αργούν πάντα στις συναντήσεις τους και θέλουν να φύγουν μια ώρα γρηγορότερα. Αυτό τους έβαλε να κάνουν έρευνα και ανακάλυψαν πως ήταν αξιωματούχος των μυστικών υπηρεσιών ονόματι Toby Kendall.

Αλλά όπως το χαφιεδιλίκι είναι πάντα μια επικερδής δουλειά, δεν άργησαν να εμφανιστούν εταιρείες που κάνουν τη δουλειά της αστυνομίας με υπέρογκα κέρδη. Ηδη από το 1990, η Evelyn Le Chêne ίδρυσε μια εταιρεία με την επωνυμία: «Διεθνής Απάντηση στην Απειλή».

Η δουλειά της εταιρείας ήταν να φυτεύει χαφιέδες σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και να τους προωθεί να γίνουν επαγγελματικά στελέχη. Και όντως οκτώ πράκτορές της πήραν σημαντικές θέσεις στη Μη Κυβερνητική Οργάνωση που πάλευε για να σταματήσει το εμπόριο όπλων.

Παράλληλα η Chêne δημιούργησε ένα ηλεκτρονικό αρχείο ήδη από το 1996 που περιείχε τους πλήρεις φακέλους 148.900 ανθρώπων, όχι αναγκαστικά ακτιβιστών, αλλά και απλών ανθρώπων που διαμαρτυρήθηκαν για τα μέτρα λιτότητας.

Αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην Αγγλία, συμβαίνουν παντού. Τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνονται ποινικά αδικήματα. Και αυτό ας το πάρουμε σοβαρά.

Ο γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου, Παναγιώτης Μπαλτάκος, εκφράζοντας τη θέση της φασίζουσας κυβέρνησης, δήλωσε πως δεν τον ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε οι διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας. Αρα μένει μόνο η κτηνώδης καταστολή. Και αυτό το ζούμε όλοι.-

perkor29@gmail.com

To άρθρο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών

TVXS

Ελληνας γίνεσαι, δεν γεννιέσαι

Η πραγματικότητα λέει πως υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που γεννήθηκαν στη χώρα μας από τους μετανάστες και από μεικτούς γάμους, πήγαν και πηγαίνουν στα ελληνικά σχολεία, μιλάνε τη γλώσσα την ελληνική και είναι από αρχαιοτάτων χρόνων γνωστό πως οι της ελληνικής γλώσσας και παιδείας μετέχοντες είναι Ελληνες.

Η αναζωογόνηση της ελληνικής κοινωνίας δεν έγινε μόνο από το εργατικό δυναμικό των ξένων αλλά και από την ένταξή τους στην καθημερινή ζωή, όχι μόνο της κατανάλωσης αλλά και στο επίπεδο το πολιτιστικό. Τα παιδιά των ξένων στην πλειονότητά τους δεν γνωρίζουν τη γλώσσα της πατρίδας των γωνιών τους. Δεν αισθάνονται διχασμένα γιατί είναι ελληνάκια με τους συμμαθητές τους, που κι αυτοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συναγελαστούν, να παίξουν και να ερωτοτροπήσουν.

Οι Ελληνες δεν είναι εξ αίματος Ελληνες αλλά εκ πνεύματος και από τη γλώσσα τους που είναι η ψυχή της πατρίδας τους. Κι όσοι έζησαν και ζούνε σ' αυτόν τον πανάρχαιο τόπο με την ιστορία που κουβαλάει και με τα μνημεία που μαρτυρούν τον πολιτισμό και τις αξίες που γεννήθηκαν εδώ και έγιναν οικουμενικές, δεν μπορεί να μην τους διαπεράσει το φως που αναδεικνύει την ωραιότητα και τη θαυμαστή αρμονία που εκφράστηκε από την τέχνη που δεν έπαψε να υπάρχει και να συνδέεται με τα κλασικά μας γράμματα.

Ποια σχέση έχουν με την Ελλάδα και την πατρίδα μας οι άσχετοι των ελληνικών γραμμάτων και του πολιτισμού μας, οι νεοναζιστές, θαυμαστές του Χίτλερ; Την προσβάλλουν την πατρίδα μας, δεν είναι Ελληνες, είναι βάρβαροι, περισσότερο κι από τους «βαρβάρους». Ο ανθρωπιστικός πολιτισμός μας θα πρέπει να λειτουργήσει καταλυτικά καθότι οι κοινωνίες που ζούμε εκβαρβαρίζονται από ένα παγκόσμιο σύστημα που δεν εμπορεύεται και εκμεταλλεύεται μόνο εμπορεύματα, αλλά εμπορευματοποιεί και τους ανθρώπους. Χρειάζεται ένα πολιτικό και πολιτιστικό κίνημα εξανθρωπισμού των ανθρώπων. Αυτό μπορεί να γίνει κόντρα στη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού υπερκαταναλωτικού συστήματος που διαβρώνει και μεταλλάσσει τους ανθρώπους. Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την ιθαγένεια θα πρέπει να ανακληθεί γιατί μας προσβάλλει ως χώρα και γίνεται βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής.

Άρθρο του συγγραφέα Δημήτρη Παπαχρήστου για το «Έθνος»

TVXS

Υπάρχει ακόμα δημοκρατία στην Ελλάδα?

Ο τίτλος του άρθρου του New Statesman είναι ενδεικτικός του θέματος του: “Επιλεκτική μηδενική ανοχή: εξακολουθεί να υπάρχει δημοκρατία στην Ελλάδα;”.

Ο συντάκτης στηλιτεύει την κυβερνητική πολιτική σε ότι αφορά το πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

“Η κακοποίηση τεσσάρων νεαρών αναρχικών, οι οποίοι συνελήφθησαν για ληστεία σε τράπεζα, στα χέρια της αστυνομίας αποδεικνύει ότι είναι ώρα να απευθυνθεί κανείς στον κυβερνητικό συνασπισμό όπως του αρμόζει: ως ένα ακροδεξιό αυταρχικό σχήμα”, αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Γίνεται επίσης αναφορά στην επιχείρηση Ξένιος Ζευς, επισημαίνοντας ότι “από τους 73.100 ανθρώπους οι οποίοι συνελήφθησαν συνολικά, μόνο σε 4.352 απευθύνθηκαν κατηγορίες”.

Σύμφωνα με τον Γιάννη Μπαμπούλια, που υπογράφει το άρθρο, “ο κυβερνητικός συνασπισμός έχει πλέον να αντιμετωπίσει τις καταγγελίες για βασανισμούς κρατουμένων και τη σχέση της αστυνομίας με τη Χρυσή Αυγή, την ίδια ώρα που η εξεταστική για τη “λίστα Λαγκάρντ” είναι σε εξέλιξη και η κυβέρνηση προωθεί το νέο φορολογικό”.

“Μέτωπο κατά του αναρχικού χώρου”

“Ο τρόπος με τον οποίο ανοίγει η ατζέντα αυτού του ζητήματος αποκαλύπτει κάτι πολύ βασικό. Αυτή η κυβέρνηση αναγνωρίζει τους αναρχικούς και τον ΣΥΡΙΖΑ ως τους βασικούς αντιπάλους της στην πολιτική σκηνή”, αναφέρεται παρακάτω.

“Με την εισβολή στις καταλήψεις, όπως στη Βίλα Αμαλίας, η κυβέρνηση έκανε ακόμα μια χάρη στη Χρυσή Αυγή, τα μέλη της οποίας επιτίθενται ανοιχτά σε ανθρώπους χωρίς όμως συνέπειες. Οι καταλήψεις είχαν σταθεί εμπόδιο στις δραστηριότητες των νεοναζί”.

“Τα βασανιστήρια, που παραβιάζουν το Σύνταγμα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, θυμίζουν στους Έλληνες την περίοδο της Χούντας”, γράφει το New Statesman, σχολιάζοντας τον ξυλοδαρμό των τεσσάρων συλληφθέντων για τις ληστείες στη Κοζάνη.

“Είναι καθήκον όλων μας να εκθέσουμε και να σταματήσουμε τις συνεργασίες με αυτούς που δεν διστάζουν να αγνοήσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, να αρνηθούμε μια καθαρά φασιστική αστυνομία και όλους αυτούς που δεν βλέπουν ρατσιστικά κίνητρα όταν μέλη της Χρυσής Αυγής δολοφονούν ανθρώπους στη μέση του δρόμου.

Είναι καιρός να ζητήσουμε την παραίτηση του Νίκου Δένδια και κάθε υπουργού με την ίδια νοοτροπία.

Αν δεν θέλουμε να δούμε περισσότερα παιδιά γεμάτα με οργή και θυμό, με όπλα στο χέρι ενάντια στο σύστημα, που μετατρέπει ανθρώπους σε γρανάζια που δουλεύουν για ψίχουλα και βασανίζει όσους αρνούνται να συμμορφωθούν με αυτό, τότε ήρθε η ώρα να μιλήσουμε και να πούμε τι ακριβώς είναι η ελληνική κυβέρνηση:

Μια ακροδεξιά αυταρχική ομάδα, καλυμμένη με ένα λεπτό πέπλο φιλοευρωπαϊκού φιλελευθερισμού. Το να αρνηθούμε να την αναγνωρίσουμε ως οτιδήποτε άλλο είναι υποχρέωση για τον καθένα μας”, καταλήγει το άρθρο.

news247.gr

Original article : New Statesman

Ψυχοπαθητικοί και χρήζοντες βοήθειας οι βασανιστές κρατουμένων, της Ελένης Νίνα

Άνθρωποι που δίνουν εντολές, που βιαιοπραγούν ή που απλά παρακολουθούν -ως συνένοχοι- βασανισμό κρατουμένων, είναι ψυχοπαθητικές προσωπικότητες που χρήζουν μακράς ψυχολογικής υποστήριξης. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει πρώτα απ' όλα να το αναγνωρίσουμε, και όχι να τους προστατεύουμε με το να κωφεύουμε... Η Ελένη Νίνα, κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια, μιλά με την δημοσιογράφο και σύμβουλο ψυχικής υγείας Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, θέτοντας το ζήτημα των παράνομων διώξεων, των βασανισμών, της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως και κάθε βίας - κακοποίησης, στον πυρήνα της φασιστικοποίησης της κοινωνίας μας.

Ελ.Ν.: Πιθανώς, η συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν μια ατυχής παραποίηση. Προσπάθησαν να παραποιήσουν και να καλύψουν το έγκλημά τους αλλά συγχρόνως και να το δείξουν.

Κρ.Π.: Μήπως να το επιδείξουν;

Ελ.Ν.: Είναι το θράσος. Υπάρχει ένα θράσος μέσα σε μία ανάλογη πράξη, όπως και μια επίδειξη ισχύος:

«Καλύπτω αυτό που έχω κάνει, αλλά όχι τόσο ώστε να μη το δεις. Πρέπει και να το δεις. Πρέπει να καταλάβεις ότι εγώ είμαι ο ισχυρός. Και έχω την ισχύ, και να σου κάνω κακό, και να το καλύψω, και να το αφήσω να φανεί. Άρα, εγώ έχω τον έλεγχο».

Είναι μία επίδειξη ισχύος και ελέγχου.

Κρ.Π.: Όχι μόνο στους δράστες, αλλά και στους απλούς πολίτες, ώστε π.χ. να σοκαριστούν και να φοβηθούν;

Ελ.Ν.: Βεβαίως, είναι σοκαριστικό, γιατί η πράξη μπορεί να είναι αξιόποινη, αλλά ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα μιας έντιμης δίκης.

Αυτό, λοιπόν, το δικαίωμα, καταστρατηγείται σταθερά, γενικά από την ανθρωπότητα.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Είναι… άλλη μια φορά, που καταστρατηγούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα του καθενός να δικαστεί και να καταδικαστεί, ή οτιδήποτε, για την πράξη που έχει κάνει.

Λοιπόν, η βία, έχει γεννηθεί με τον άνθρωπο. Αυτό είναι το σοκαριστικό. Το πόσο ο άνθρωπος ορμάει στον άλλον άνθρωπο για να τον ελέγξει και να τον νικήσει κατά κράτος.

Σε μια παλιότερη συνέντευξη που σου έχω δώσει, το έχω τονίσει αυτό: Ότι, δεν αρκεί να νικηθεί ο αντίπαλος. Πρέπει να καταστραφεί! 

Αυτό είναι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο, ως πολύ άγριο θηρίο. Αντίθετα στα θηλαστικά, που ζουν σε αγέλες, ο ισχυρός καλεί σε μάχη τον αντίπαλο, κι αν ο αντίπαλος πέσει και κάνει μια πράξη υποταγής, ο άλλος υποχωρεί και είναι ο νικητής. Η αγέλη τον ανακηρύσσει νικητή. Δεν χρειάζεται να τον καταστρέψει!  Αντίθετα, ο άνθρωπος, δεν σταματάει πουθενά!

Κρ.Π.: Ο άνθρωπος γεννά τη βία, αλλά, ο άνθρωπος γεννά και τον πολιτισμό, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα…

Ελ.Ν.: Και τα καταστρατηγεί επίσης…

Κρ.Π.: Επίσης γεννά τους νόμους, τη δικαιοσύνη, που θέτουν τις βάσεις του τρόπου συνύπαρξης. Όταν το ίδιο το κράτος, δεν λαμβάνει υπόψιν του τους νόμους που το ίδιο έθεσε και υποτίθεται υπηρετεί, και τους καταργεί με ανάλογες επιδείξεις εγκληματικής βίας, τότε, το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι η γενίκευση της βίας. Δηλαδή επιστρέφουμε στις σπηλιές… ξανά.

Ελ.Ν.: Ή μπαινοβγαίνουμε στις σπηλιές. Δεν γυρνάμε πίσω. Μπαινοβγαίνουμε.

Ο πολιτισμός, είναι προϊόν των ολίγων. Οι λίγοι παράγουν πολιτισμό. Οι περισσότεροι, παράγουν καταστρατήγηση του πολιτισμού και βία. Οπότε, υπάρχει ένα συνεχές πήγαινε-έλα στις… σπηλιές! Κάποιοι πηγαινοέρχονται, κάποιοι έχουν αποφασίσει να βγουν, και άλλοι μένουν. Πολύς κόσμος, όμως, πηγαινοέρχεται…

Και η βία, είναι αυτό που είδαμε, το οποίο είναι το απόγειο της βίας, αλλά είναι και η κακοποίηση των παιδιών, είναι η κακοποίηση των γυναικών, είναι οι προσβολές, είναι οι ύβρεις, πράξεις πολιτικών, πολιτών...

Κρ.Π.: Και η εξαθλίωση…

Ελ.Ν.: Η εξαθλίωση, και τόσα άλλα. Και αυτή τη στιγμή, το βλέπουμε και ωμά, όπως λες, με αυτό το γεγονός των βασανισμών.

Με την κακοποίηση, γίνεται η καταστρατήγηση του φυσικού ορίου που είναι το σώμα μας. Έκει βρίσκεται και η συνειδητοποίηση, ότι είναι ένας Άλλος άνθρωπος.

Κρ.Π.: Δηλαδή;

Ελ.Ν.: Δηλαδή, το σώμα του καθενός για τον οποιονδήποτε, είναι ο Άλλος. Είμαστε άλλοι, διαφορετικοί. Στους βασανισμούς καταργείται αυτό το φυσικό όριο, ότι δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με έναν άλλον άνθρωπο που έχει δικαιώματα, που έχει την δική του ύπαρξη, που έχει τη ζωή του. Δεν υπάρχει τίποτα, λοιπόν. Δεν υπάρχει σεβασμός στην ύπαρξη του Άλλου!

Κρ.Π.: Οι άνθρωποι που φτάνουν στο σημείο να μην αναγνωρίζουν την ύπαρξη του Άλλου, ασκώντας οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης, δηλαδή βίας, τί άνθρωποι είναι;

Ελ.Ν.: Οι βασανιστές, είναι άνθρωποι, φυσικά, που δεν έχουν κανένα όριο. Μιλάμε για παθολογία. Είναι άνθρωποι ψυχοπαθητικοί, σαδιστές, και δεν έχουν κανέναν ηθικό φραγμό. Ο άνθρωπος ο οποίος χτυπάει, βασανίζει, κακοποιεί, δεν έχει κανένα φραγμό. Και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, καμία βία δεν είναι καλή, ωφέλιμη, χρήσιμη…

Κρ.Π.: Εκτός αν είναι άμυνα…

Ελ.Ν.: Ακριβώς. 

Επίσης, όταν κάποιος κακοποιεί, π.χ. ένας άντρας μια γυναίκα, ή ένας ενήλικος ένα παιδί, κλπ., ή όταν κακοποιούν συλληφθέντες και φυλακισμένους, ή ανθρώπους στο δρόμο…

Κρ.Π.: … που γενικά, για οποιονδήποτε λόγο, δεν μπορούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους…

Ελ.Ν.: ...ακριβώς… σημαίνει, ότι αυτός που κακοποιεί έχει παθολογία. Και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε ανάλογες περιπτώσεις ανθρώπων. Σαν ανθρώπους, οι οποίοι πο-τέ δεν είχαν όρια, που σαφέστατα ανήκουν σε κατηγορία ψυχικής διαταραχής, και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.

Κρ.Π.: Και οι οποίοι βρίσκονται και σε διάφορες θέσεις, π.χ. στην αστυνομία…

Ελ.Ν.: Στην αστυνομία, και σε θέσεις εξουσίας. Σε μια άλλη περίπτωση θα μπορούσε να είναι ο μπαμπάς ενός παιδιού, ή ο άντρας μιας γυναίκας, ή ένας νέος που χτυπάει έναν γέροντα.

Κρ.Π.: Ο άνθρωπος που δεν έχει όρια, τι σχέση μπορεί να έχει με κάθε μορφή εξουσίας;

Ελ.Ν.: Αμφισβητεί οποιαδήποτε εξουσία. Δεν υπάρχει. Την παίρνει μόνος του. Είναι αυτός η εξουσία. Την ενδύεται και την υποδύεται την εξουσία.

Είναι ο ίδιος, η απόλυτη εξουσία, και μάλιστα η αυταρχική εξουσία. Δηλαδή: Θα κάνεις ότι λέω εγώ.

Γι’ αυτό και είπα πριν, ότι δεν αναγνωρίζει τον Άλλον ως ύπαρξη. Ο Άλλος είναι το υποχείριό του, είναι κάτι που μπορεί να το κάνει ότι θέλει ο ίδιος.

Οπότε, δεν έχει ενδοβάλει κανένα πρότυπο ιεραρχίας, ένας τέτοιος άνθρωπος, ούτε κανένα πρότυπο ύπαρξης του Άλλου. Είναι μόνος του, και ο άλλος είναι εκεί για να εξυπηρετήσει τις διαθέσεις του. Ως εκ τούτου, μπορεί να τον παραβιάσει, να τον βιάσει, να τον κακοποιήσει και να τον σκοτώσει. Γι’ αυτό, μιλάμε για μεγάλη ψυχοπαθολογία.

Κρ.Π.: Δηλαδή χρειάζονται…

Ελ.Ν.: Αυτοί οι άνθρωποι χρήζουν ψυχολογικής βοήθειας, μακρόχρονης βεβαίως, για να γίνει επανεκπαίδευση σε βασικές αρχές, πάνω στο πως μπορεί να ζει ένας άνθρωπος μέσα σε κοινότητα. Διότι έχουν καταστρατηγήσει αυτό ακριβώς: Την συμβίωση, την συνύπαρξη.

Δεν υπάρχει εγγεγραμμένη, σ’ αυτούς τους ανθρώπους, η συνύπαρξη…

Κρ.Π.: Εκτός από αυτούς τους ανθρώπους που ασκούν βία και κάθε είδους κακοποίηση (η οποία είναι φασισμός, διότι φασισμός δεν είναι μόνο ο ναζισμός)…

Ελ.Ν.: Βεβαίως…

Κρ.Π.: ...οι οποίοι όπως είπες, χρήζουν ψυχολογικής βοηθείας, υπάρχουν και οι άλλοι, που αδιαφορούν (και η αδιαφορία επίσης είναι φασισμός). Αυτοί οι άνθρωποι που αδιαφορούν, δεν χρήζουν βοηθείας, επίσης;

Ελ.Ν.: Η απάθεια, δεν είναι αρετή. Η απάθεια, είναι επίσης διαταραχή. Και αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά στο νου μας. Και γι’ αυτό, με ότι μέσα διαθέτει ο καθένας από μας, θα πρέπει να δίνουμε τον αγώνα μας, ενάντια στη βία, απ’ όπου κι αν βρισκόμαστε. Κι αυτό πρέπει να το έχουμε καλά στο νου μας.

Κρ.Π.: Αυτό για να το κάνουμε, πρέπει πρώτα να έχουμε επίγνωση τι σημαίνει βία… Γιατί κάποιοι το αντιλαμβάνονται, μόνον όταν…

Ελ.Ν.: … χτυπήσει την πόρτα τους.

Κρ.Π.: Ούτε και τότε. Εφόσον, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, παραβιάζεται κατ’ εξακολούθησιν το Σύνταγμα (πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, επιβολή επιτάξεων εργαζομένων, στάση εργασίας δημοσίων δικαστικών λειτουργών), διώκονται άνθρωποι που έχουν καταθέσει κοινωνικό έργο για δεκαετίες, όπως η Κατερίνα Μάτσα, η υπεύθυνη του 18Άνω, διώκονται άνθρωποι που υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τόσα άλλα... Κι όμως, κάποιοι, μόνον, από την κοινωνία, το αντιλαμβάνονται. Μοιάζει, ο κόσμος –στην καλύτερη περίπτωση- να μην διαθέτει το κριτήριο του τι σημαίνει βία, ή –στην χειρότερη- αδιαφορούν γι αυτό ή πιστεύουν ότι δεν τους αφορά. Τί περιμένουν να δούνε για να το καταλάβουν; Νεκρούς;

Ελ.Ν.: Ακόμη και τότε, θα υπάρξουν άνθρωποι, πάρα πολλοί που θα είναι απαθείς. Συνεργοί! Γιατί με την απάθεια, γίνεσαι συνεργός στο έγκλημα. Και αυτό θα πρέπει να το ακούσουμε όλοι μας. Υπάρχουν οι βίαιοι, αλλά και οι συνεργοί της βίας, όλοι αυτοί, που είναι οι απαθείς!

Ας θυμηθούμε πριν κάποια χρόνια, που μετέδιδε το CNN, σκηνές από τον πόλεμο στο Ιράκ και οι άνθρωποι έπαιρναν τα ποπ κορν και καθόντουσαν και βλέπαν τον πόλεμο στο Ιράκ, σα να ήταν σήριαλ. Εκατομμύρια άνθρωποι, παρακολουθούσαν το σήριαλ… του πολέμου.

Πότε ανεβαίνουν οι ακροαματικότητες στις τηλεοράσεις; Όταν υπάρχει αίμα, όταν υπάρχει βία, κι όταν αισθάνονται ασφαλείς οι άλλοι, μέσα στο σπιτάκι τους, γιατί δεν συμβαίνει στους ίδιους, αλλά συμβαίνει σε κάποιους άλλους! Και σχολιάζουνε: Καλώς τους κάνουνε, ή κακώς τους κάνουνε. Αλλά; Δεν κινούνται! Γι αυτό λέω, ότι η απάθεια δεν είναι αρετή. Είναι συνενοχή!

Κρ.Π.: Και στις μέρες μας η απάθεια είναι στο απόγειό της, γιατί ακριβώς μέσω της τηλεόρασης, οι άνθρωποι έχουν γίνει ενεργοί τηλεθεατές, είναι κατά πλειοψηφία αδρανοποιημένοι, δηλαδή, κυρίως ενδιαφέρονται να μάθουν «Τί έγινε;» αλλά δεν αναρωτιούνται, «Τί μπορώ να κάνω εγώ, γι’ αυτό που έγινε, ως πολίτης; Πώς μπορώ να αντιδράσω, να πράξω, να συμμετέχω σ’ αυτό που γίνεται; Ή πώς μπορώ να κάνω εγώ ο ίδιος κάτι να γίνει;». Και τέλος «Τί ευθύνη έχω εγώ, γι αυτό που συμβαίνει;»

Ελ.Ν.: Και υπάρχει όλο και μεγαλύτερη αποδιοργάνωση στον συνδετικό, κοινωνικό ιστό. Οι άνθρωποι απομονώνονται!

Γι αυτό και εμείς οι ψυχολόγοι, λέμε (κι όχι μόνον εμείς, και άλλοι) ότι χρειάζεται να γίνει ενίσχυση των κοινωνικών ομάδων: Σε γειτονιές, σε θεραπευτικές ομάδες, σε ομάδες αλληλεγγύης, σε ομάδες κοινωνικής δράσης. Να ενισχυθούν οι κοινωνικοί ιστοί!

Αυτό που συμβαίνει σ’ αυτά τα παιδιά, μπορεί να συμβεί και σε μας! Είναι αξιόποινη πράξη, η πράξη τους, να δικαστούν, αλλά όχι να κακοποιηθούν! Κανείς δεν έχει δικαίωμα να αποδώσει δικαιοσύνη. Υπάρχουν άνθρωποι εξειδικευμένοι στο να αποδώσουν δικαιοσύνη, και κει πρέπει να απευθυνθούμε.

Κρ.Π.: Οι οποίοι (κάποιοι από αυτούς τουλάχιστον), καταστρατηγούν το Σύνταγμα και αυθαιρετούν –και άρα ασκούν βία και κακοποίηση, δηλ. διαπράττουν αξιόποινες πράξεις, και εγκλήματα- από θέση εξουσίας, επίσης…

Ελ.Ν.: Έτσι είναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάρουμε εμείς το δικαίωμα να αποδώσουμε δικαιοσύνη, γιατί τότε καταστρέφεται η συνύπαρξη στις κοινότητες.

Κρ.Π.: Μα, έχει καταστραφεί ήδη, με αυτά που γίνονται…

Ελ.Ν.: Συμφωνώ.

Κρ.Π.: Οι νέοι είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας, είναι ο καθρέφτης μας…

Ελ.Ν.: Και ο ένας καταπατά το δικαίωμα του άλλου. Όπως αυτά τα παιδιά πήγαν να κλέψουν… αξιόποινη η πράξη, που σημαίνει ότι εκεί έχει γίνει μια ρωγμή μέσα τους, ως προς την ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο.

Κρ.Π.: Κάποιοι ήταν φίλοι με τον δολοφονημένο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο…

Ελ.Ν.: Οπότε λες, ότι έχουν πολύ θυμό μέσα τους και αδικία, κλπ. Αυτό, όμως δεν είναι μέσον… να κλέψουν για να εκδικηθούν…

Η εκδίκηση γεννά βία, η βία γεννά βία, κλπ. Όπως, λοιπόν, και αυτοί έχουν μια ρωγμή σε σχέση με την συνύπαρξή τους με τους άλλους ανθρώπους, και τους όρους και τα όρια και τους κανόνες που διέπουν ένα σύστημα, έτσι και άλλοι -ακόμα χειρότερα!- αναλαμβάνουν να αποδώσουν το δικό τους δίκιο με τον δικό τους τρόπο, που επίσης καταστρατηγούν, ακόμη περισσότερο, κακοποιώντας.

Και το αδίκημα στοιβάζεται το ένα πάνω στο άλλο!  Δεν βγαίνει έτσι τίποτα!

Κρ.Π.: Και μπορεί, μετά, κάποιοι να θέλουν να εκδικηθούν…

Ελ.Ν.: Ακριβώς. Μία βεντέτα η οποία δεν έχει τέλος… Και μετά μπορεί να θέλουν οι γονείς να εκδικηθούν τους αστυνομικούς, κλπ. Δεν θα τελειώσει πουθενά.

Κρ.Π.: Η δήλωση ενός από τους βασανισμένους συλληφθέντες ήταν ότι θεωρώ τον εαυτό μου αιχμάλωτο πολέμου... Κι ένας από τους πατεράδες είπε ότι αν πάθει κάτι το παιδί μου θα…

Ελ.Ν.: Οπότε, μέσα από όλο αυτό που συμβαίνει, έχουμε γίνει ένα έθνος το οποίο οι μισοί κυνηγάνε τους άλλους μισούς, ή βρίζουν, προσβάλλουν, καταδιώκουν, κακοποιούν… Και αυτό δεν θα μας οδηγήσει πουθενά! Και οι υπόλοιποι, παρακολουθούν! Και οι λίγοι, αντιδρούν…

Δεν αρκεί οι γονείς και η κοινωνία να μεγαλώνουν τα παιδιά και να τους παρέχουν όλα τα αναγκαία. Πρέπει να τους εμφυσήσουν και αρετές, όπως τον σεβασμό του Άλλου, τα όρια, και τη συμμετοχή στον πολιτισμό και την εξέλιξη του είδους. Και να τους τονίζουν ότι δεν είναι αρκετό να μην κάνουν κακές πράξεις, δηλαδή να ασκούν βία, αλλά να μην μένουν και απαθείς σ' αυτήν!

Κρ.Π.: Κάποτε στην αρχαιότητα, οι άνθρωποι του πνεύματος βρίσκονταν μέσα στα δρώμενα, έπαιρναν θέση, συμμετείχαν ενεργά. Αντιδρούσαν. Τώρα, ούτε και αυτό βλέπουμε να συμβαίνει κατά πλειοψηφία επίσης... Δεν έμενε σπίτι του ο Σωκράτης, για παράδειγμα, να μελετήσει και να παράγει έργο… Ήταν καθημερινά στην Αγορά, στη διδασκαλία, με τους μαθητές του, κλπ.

Ελ.Ν.: Η Αγορά, σήμερα, είναι σε ένα μεγάλο ποσοστό, το διαδίκτυο. Αυτό που κάνετε εσείς, είναι μία Αγορά. Όπου συναντιούνται άνθρωποι και συνομιλούν, και υπάρχουν και άλλοι χώροι που γίνεται. Γίνεται, λοιπόν, αλλά όχι στο βαθμό που θα θέλαμε. Αλλά υπάρχει. Κι αυτό πρέπει να ενισχυθεί.  Και εσύ, είσαι μία από αυτούς που το κάνουνε, και όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό.

Κρ.Π.: Αυτόν τον τρόπο μας τον έδειξαν από τότε, εκείνοι οι άνθρωποι…

Ελ.Ν.: Βέβαια και στην αρχαία Αθήνα, μαζί με την Αγορά, υπήρχαν και όλες αυτές οι αποικίες, γιατί υπήρχαν στρωματώσεις στο λαό, κι άλλοι ήταν δούλοι, κι άλλοι ήταν γνήσιοι πολίτες Αθηναίοι. Όπως και στα σπίτια, οι γυναίκες έμεναν μέσα. Δεν είχαν δικαίωμα να βγουν.

Θέλω να πω, ότι ο άνθρωπος, εξελίσσεται, αργά!

Κρ.Π.: Πολύ αργά…

Ελ.Ν.: Πάρα πολύ αργά. Και σε κάθε κοινωνία θα βρούμε την παθολογία, την αδικία και τη βία. Αλλά, υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι επαγρυπνούν, είναι εκεί, και προσπαθούν να αρθρώσουν έναν προσωπικό λόγο, ενάντια σ’ όλο αυτό, απ’ όποια πλευρά κι αν έρχεται. Είτε έρχεται από ένα παιδί, είτε από έναν μεγάλο.

Κρ.Π.: Το γεγονός, ότι άνθρωποι ψυχοπαθητικοί, κατέχουν θέσεις εξουσίας, είτε εκτελεστικής, είτε οποιασδήποτε άλλης, πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε;

Ελ.Ν.: Το θέμα είναι να αναγνωρίζουμε την παθολογία! Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ότι πρώτα πρέπει να αναγνωρίζουμε την παθολογία. Ότι κάποιος είναι διαταραγμένος! Κι όχι να λέμε, ότι είναι θυμωμένος, είτε ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς από τη θέση που βρίσκεται…

Θα πρέπει να αναγνωρίζουμε την παθολογία του καθενός! Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Και να μην προστατεύεται, ούτε από αξιώματα, ούτε από τίποτα, ως προς την αναγνώριση της παθολογίας.

Αφού αναγνωριστεί η παθολογία, θα πρέπει μετά να ονοματιστεί. Να πούμε, ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ψυχοπαθητικός. Είτε είναι πολιτικός, είτε είναι… κοινός θνητός. Ή να πούμε ότι είναι κακός. Ότι υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Αυτό συζητάμε.

Αφού αναγνωρίσουμε, κι αφού ονοματίσουμε θα πρέπει να περνάμε και σε μία καταγγελία του φαινομένου.

Κρ.Π.: Δεν είναι μόνο αυτοί που βασάνισαν, είναι και αυτοί που δώσαν εντολή, είναι και αυτοί που…

Ελ.Ν.: …και αυτοί που κωφεύουν! Δηλαδή, υπάρχουν πολλές συμμετοχές στο δράμα. Είναι αυτός που δίνει την εντολή, όπως λες, είναι ο άλλος που περνά στην πράξη, και ο άλλος που το παρακολουθεί.

Κρ.Π.: Όλη αυτή, είναι μία παθολογική κατάσταση…

Ελ.Ν.: Ε, ναι! Είναι μία κατάσταση διαταραγμένη.

Κρ.Π.: Να το πούμε πάλι καθαρά, λοιπόν: Τι είδους παθολογία έχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βασανίζουν καταπατώντας ανθρώπινα δικαιώματα, από όποια θέση και αν το κάνουν: Δίνοντας εντολή, περνώντας στην πράξη, ή παρακολουθώντας ή αδιαφορώντας;

Ελ.Ν.: Όπως είπα, είναι ψυχοπαθητικοί άνθρωποι. Είναι μία διαταραχή, που δεν αναγνωρίζει όρια! Δεν έχεις όριο, σε αυτή τη διαταραχή. Κι αναλαμβάνει να αποδώσει το δίκαιο με δικό της τρόπο, αυτή η κατηγορία ανθρώπων, μέσα από εκδίκηση και επιθετικότητα, δηλαδή τον θυμό τον στρέφει σε επιθετικότητα και βία.

Περνά σε πράξη βίας, δηλαδή, ο ψυχοπαθητικός. Θυμωμένοι μπορεί να είμαστε όλοι. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα επιτεθούμε.

Κρ.Π.: Αυτό όμως, είναι από μόνο του τρομοκρατία.

Ελ.Ν.: Είναι τρομοκρατία. Ναι. Αυτοί οι άνθρωποι, είναι τρομοκράτες! Είναι ιεροεξεταστές και τρομοκράτες, και είναι επικίνδυνοι. Και γι αυτό λέω, ότι θα πρέπει και να τους αναγνωρίζουμε και να τους ονοματίζουμε.

Κρ.Π.: Και δεν μπορούν να... προστατεύουν πολίτες, ούτε να αποδίδουνε δικαιοσύνη…

Ελ.Ν.: Μόνο τους νόμους της ζούγκλας μπορούν να αποδώσουνε!-

Καλά τους έκαναν;

Η δικαστική έρευνα είναι αναγκαία, αλλά επί της ουσίας περιττή. Κοιτάς τις φωτογραφίες και καταλαβαίνεις τι ακριβώς συνέβη -αν βλέπεις. Η τεχνική επεξεργασία έγινε για να περιοριστεί η αποτύπωση της αγριότητας, η οποία όμως δεν κρυβόταν με τίποτα.

Οι αστειότητες του κ. Δένδια, ότι το photoshop χρησιμοποιήθηκε για να αναγνωρίζονται τα πρόσωπα και να συλλεχθούν πληροφορίες για τη δράση τους, προκαλούν την κοινή λογική και το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Κατά μία παράξενη σύμπτωση, το μεγαλύτερο ρετούς έχει πέσει στο αριστερό μάτι καθενός, γιατί και στα σώματα ασφαλείας ισχύει η στατιστική ότι οι περισσότεροι είναι δεξιόχειρες.

Αρχικά εκτιμήθηκε ότι δεν θα υπάρξει σοβαρή αντίδραση, έτσι το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και η ΕΛ.ΑΣ έκαναν την πάπια. Ποιος θα φωνάξει για τον βασανισμό μελών τρομοκρατικής οργάνωσης, που κυκλοφορούν με καλάσνικοφ και δηλώνουν αναρχικοί; Και με την τοξίνωση της κοινής γνώμης που έχει προηγηθεί, πόσοι είναι αυτοί που θα σκεφτούν ή θα πουν ότι «καλά τους έκαναν»; Ευτυχώς, όχι όλοι.

Οι φωτογραφίες προκάλεσαν σοκ, η μετάδοσή τους επίσης. Το πρώτο 24ωρο υπήρξε σιωπή και χαύνωση. Ένα παράξενο σάστισμα και η αγωνία για τον απόηχο που θα έχει κάθε δημόσια παρέμβαση, ότι δηλαδή μπορεί να πει κανείς το αυτονόητο και να βρεθεί εγκαλούμενος ως φίλος της βίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε πρώτος ανακοίνωση, για να πει ότι τα βασανιστήρια είναι ντροπή και ακολούθησε η ΔΗΜΑΡ για να σημειώσει ότι η δημοκρατία δεν εκδικείται.

Αλλά η ελληνική δημοκρατία και βέβαια εκδικείται. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη απέδωσε τα πάντα στη συμπλοκή και στην αντίσταση κατά της αρχής. Μάλιστα, απάντησε μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας κατά μέρος τη ΔΗΜΑΡ που ως κυβερνητικός εταίρος δεν βολεύει για αντίπαλος. Ο αρμόδιος υπουργός φυσικά και δεν ζήτησε να γίνει έρευνα, έστω για τα μάτια του κόσμου. Ήταν πολύ σίγουρος ότι όλα έγιναν όπως πρέπει και είναι κάθε φορά πολύ σίγουρος όταν πρόκειται για βασανιστήρια από ένστολους. Εξάλλου, το ρεύμα είναι μαζί του. Οι φωτογραφίες παρουσιάστηκαν χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό, σε κάποιες -λίγες- περιπτώσεις με μια ελαφρά υποσημείωση ότι στα πρόσωπα υπάρχουν σημάδια παραμόρφωσης. Τα δελτία ειδήσεων επαναλάμβαναν μονότονα ότι «Οι συλληφθέντες δεν συνεργάζονται ούτε με τις αστυνομικές, ούτε με τις δικαστικές αρχές». Για τα μαυρισμένα μάτια, τα σκισμένα χείλη και τα πρησμένα μάγουλα, ούτε λέξη. Αλλά αυτή η επικοινωνιακή διαχείριση της κτηνωδίας, δεν θα μπορούσε να κρατήσει πολύ. Μια απελπισμένη μητέρα, γιατρός, δημοσιοποίησε την αφήγηση που της έκανε ο γιος της, ότι τον έδεσαν και τον έδερναν για ώρες, ζητώντας προστασία του δικαιώματος του παιδιού της στην υγεία.

Σχετικά με την ελληνική αστυνομία, η αλήθεια είναι παγκοσμίως γνωστή. Αυτά που κρύβει ο κ. Δένδιας, τα λέει ο Επίτροπος Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης και όλες οι διεθνείς οργανώσεις που ασχολούνται με τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το πρόβλημα είναι γνωστό και η λύση δεν θα έρθει, αν δεν υπάρξει πολιτική βούληση για εκδημοκρατισμό και προσαρμογή στους κανόνες δικαίου. Για την ώρα, παρακολουθούμε τη μία συγκάλυψη μετά την άλλη και έτσι έρχεται η μία φρίκη μετά την άλλη.

Ίσως έχει νόημα να αναρωτηθεί κανείς αν ένα κράτος που παρανομεί, μπορεί να διαμορφώσει τους όρους λειτουργίας μιας ευνομούμενης δημοκρατικής πολιτείας. Αν, δηλαδή, το δόγμα «τάξη και ασφάλεια» που με ενθουσιασμό εφαρμόζει η κυβέρνηση, μπορεί να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα την ώρα που οι φύλακες της τάξης λειτουργούν οι ίδιοι σαν εγκληματίες. Ίσως έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία να δει κανείς γιατί τον Δεκέμβρη του 2008 δημιουργήθηκε μια γενιά σκληρών αντιεξουσιαστών, που κατέληξαν στην τρομοκρατία και γιατί τώρα, το πιθανότερο, φτιάχνεται η επόμενη.

Οι βασανισμοί συλληφθέντων απαγορεύονται. Στην περίπτωσή μας, όχι απλώς επιτρέπονται, αλλά ενθαρρύνονται με την πολιτική κάλυψη που τους παρέχεται. Το μόνο που δεν επιτρέπεται είναι να καταγγέλλει ο Guardian ότι ελληνικά κρατητήρια λειτουργούν σαν κολαστήρια με θύματα πάντα συγκεκριμένες κατηγορίες κρατουμένων, δηλαδή πλην ακροδεξιών και κατά προτίμηση όταν πρόκειται για μετανάστες και αναρχικούς. Μια αστυνομία που λειτουργεί με όρους βεντέτας και ψυχολογία συμμορίας, παράγει ανομία. Μια αστυνομία που συμπεριφέρεται με μίσος, γεννά μίσος.

Η χώρα μας έχει καταδικαστεί πολλές φορές από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων για βασανισμούς, ιδιαίτερα αλλοδαπών. Στην πραγματικότητα, όποιος βρίσκει το κουράγιο να προσφύγει, δικαιώνεται. Όλοι οι διεθνείς οργανισμοί που ασχολούνται με την προσβολή της προσωπικότητας, διασύρουν στις εκθέσεις τους το ελληνικό κράτος. Ποιος ασχολείται; Και ποιος τιμωρείται;

Αυτοί που χτύπησαν τους συλληφθέντες για τη ληστεία στην Κοζάνη, ήξεραν πολύ καλά ότι δεν κινδυνεύουν. Κανένας προϊστάμενος δεν πρόκειται να τους ελέγξει, κανένα ισχυρό ΜΜΕ δεν πρόκειται να ζητήσει επιτακτικά την τιμωρία τους, κανένας υπουργός δεν θα δυσκολευτεί να κοιμηθεί το βράδυ, κανένας συνάδελφός τους δεν πρόκειται να τους γυρίσει την πλάτη. Εάν διέτρεχαν τον κίνδυνο να λογοδοτήσουν, προφανώς θα έλεγχαν τα συμπλέγματα και τα απωθημένα τους. Πολύ πρόσφατα, άλλωστε, δικαιώθηκαν οι αστυνομικοί-πρωταγωνιστές της «ζαρντινιέρας». Οι περισσότεροι αθώοι και δύο με μικροποινές. Ο Κύπριος Αυγουστίνος Δημητρίου, που ξυλοκοπήθηκε ως φοιτητής με βάναυσο τρόπο, προσπαθούσε έξι ολόκληρα χρόνια να πετύχει την τιμωρία των δραστών που του σημάδεψαν τη ζωή. Τελικά έχασε και δήλωσε ότι δεν θέλει να ξαναέρθει στην Ελλάδα. Έχει δίκιο.

Πηγή: metarithmisi.gr

TVXS

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Προς απλή ενημέρωση, διότι η ασχετοσύνη και η έλλειψη παιδείας εκτός από αδαή, σε κάνει εύκολα κάφρο και φασίστα!!!

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1948

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο.

Επειδή η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση, και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, έχει διακηρυχθεί ως η πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να ενθαρρύνεται η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων ανάμεσα στα έθνη.

Επειδή, με τον καταστατικό Χάρτη, οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών διακήρυξαν και πάλι την πίστη τους στα θεμελιακά δικαιώματα του ανθρώπου, στην αξιοπρέπεια και την αξία της ανθρώπινης προσωπικότητας, στην ισότητα δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών, και διακήρυξαν πως είναι αποφασισμένοι να συντελέσουν στην κοινωνική πρόοδο και να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής στα πλαίσια μιας ευρύτερης ελευθερίας.

Επειδή τα κράτη μέλη ανέλαβαν την υποχρέωση να εξασφαλίσουν, σε συνεργασία με τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, τον αποτελεσματικό σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιακών ελευθεριών σε όλο τον κόσμο.

Επειδή η ταυτότητα αντιλήψεων ως προς τα δικαιώματα και τις ελευθερίες αυτές έχει εξαιρετική σημασία για να εκπληρωθεί πέρα ως πέρα αυτή η υποχρέωση,

Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Διακηρύσσει ότι η παρούσα Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποτελεί το κοινό ιδανικό στο οποίο πρέπει να κατατείνουν όλοι οι λαοί και όλα τα έθνη, έτσι ώστε κάθε άτομο και κάθε όργανο της κοινωνίας, με τη Διακήρυξη αυτή διαρκώς στη σκέψη, να καταβάλλει, με τη διδασκαλία και την παιδεία, κάθε προσπάθεια για να αναπτυχθεί ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών αυτών, και να εξασφαλιστεί προοδευτικά, με εσωτερικά και διεθνή μέσα, η παγκόσμια και αποτελεσματική εφαρμογή τους, τόσο ανάμεσα στους λαούς των ίδιων των κρατών μελών όσο και ανάμεσα στους πληθυσμούς χωρών που βρίσκονται στη δικαιοδοσία τους.

ΑΡΘΡΟ 1

'Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

ΑΡΘΡΟ 2

Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση.

Δεν θα μπορεί ακόμα να γίνεται καμία διάκριση εξαιτίας του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπεξουσία, ή που βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.

ΑΡΘΡΟ 3

Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.

ΑΡΘΡΟ 4

Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας, ολικής ή μερικής. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.

ΑΡΘΡΟ 5

Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική.

ΑΡΘΡΟ 6

Καθένας, όπου και αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής του προσωπικότητας.

ΑΡΘΡΟ 7

'Ολοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο και έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία του νόμου, χωρίς καμία απολύτως διάκριση. 'Ολοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε την παρούσα Διακήρυξη και από κάθε πρόκληση για μια τέτοια δυσμενή διάκριση.

ΑΡΘΡΟ 8

Καθένας έχει δικαίωμα να ασκεί αποτελεσματικά ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά των πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιακά δικαιώματα τα οποία του αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και ο νόμος.

ΑΡΘΡΟ 9

Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.

ΑΡΘΡΟ 10

Καθένας έχει δικαίωμα, με πλήρη ισότητα, να εκδικάζεται η υπόθεσή του δίκαια και δημόσια, από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει είτε για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του είτε, σε περίπτωση ποινικής διαδικασίας, για το βάσιμο της κατηγορίας που στρέφεται εναντίον του.

ΑΡΘΡΟ 11

Κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, ωσότου διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με τον νόμο, σε ποινική δίκη, κατά την οποία θα του έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες για την υπεράσπισή του εγγυήσεις.

Κανείς δεν θα καταδικάζεται για πράξεις ή παραλείψεις που, κατά τον χρόνο που τελέστηκαν, δεν συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εσωτερικό ή το διεθνές δίκαιο. Επίσης, δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά τον χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.

ΑΡΘΡΟ 12

Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψης του. Καθένας έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.

ΑΡΘΡΟ 13

Καθένας έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο της διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους.

Καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και τη δική του, και να επιστρέφει σε αυτήν.

ΑΡΘΡΟ 14

Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες.

Το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το επικαλεστεί, σε περίπτωση δίωξης για πραγματικό αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές του ΟΗΕ.

ΑΡΘΡΟ 15

Καθένας έχει το δικαίωμα μιας ιθαγένειας.

Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

ΑΡΘΡΟ 16

Από τη στιγμή που θα φθάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να ιδρύουν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυσή του.

Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλονύμφων.

Η οικογένεια είναι το φυσικό και το βασικό στοιχείο της κοινωνίας και έχει το δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.

ΑΡΘΡΟ 17

Κάθε άτομο, μόνο του ή με άλλους μαζί, έχει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.

Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του.

ΑΡΘΡΟ 18

Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Στο δικαίωμα αυτό περιλαμβάνεται η ελευθερία για την αλλαγή της θρησκείας ή πεποιθήσεων, όπως και η ελευθερία να εκδηλώνει κανείς τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, με τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και με την τέλεση θρησκευτικών τελετών.

ΑΡΘΡΟ 19

Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο.

ΑΡΘΡΟ 20

Καθένας έχει το δικαίωμα να συνέρχεται και να συνεταιρίζεται ελεύθερα και για ειρηνικούς σκοπούς.

Κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί να συμμετέχει σε ορισμένο σωματείο.

ΑΡΘΡΟ 21

Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του, άμεσα ή έμμεσα, με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους.

Καθένας έχει το δικαίωμα να γίνεται δεκτός, υπό ίσους όρους, στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του.

Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας. Η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται περιοδικά, με καθολική, ίση και μυστική ψηφοφορία, ή με αντίστοιχη διαδικασία που να εξασφαλίζει την ελευθερία της εκλογής.

ΑΡΘΡΟ 22

Κάθε άτομο, ως μέλος του κοινωνικού συνόλου, έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας. Η κοινωνία, με την εθνική πρωτοβουλία και τη διεθνή συνεργασία, ανάλογα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, έχει χρέος να του εξασφαλίσει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

ΑΡΘΡΟ 23

Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να προστατεύεται από την ανεργεία.

'Ολοι, χωρίς καμία διάκριση, έχουν το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία.

Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σε αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αμοιβή της εργασίας, αν υπάρχει, πρέπει να συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας.

Καθένας έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την προάσπιση των συμφερόντων του.

ΑΡΘΡΟ 24

Καθένας έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση, σε ελεύθερο χρόνο, και ιδιαίτερα, σε λογικό περιορισμό του χρόνου εργασίας και σε περιοδικές άδειες με πλήρεις αποδοχές.

ΑΡΘΡΟ 25

Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. 'Εχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του.

Η μητρότητα και η παιδική ηλικία έχουν δικαίωμα ειδικής μέριμνας και περίθαλψης. 'Ολα τα παιδιά, ανεξάρτητα αν είναι νόμιμα ή εξώγαμα, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.

ΑΡΘΡΟ 26

Καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους. Η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις ικανότητες τους.

Η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και στην ενίσχυση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιακών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και σε όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να ευνοεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης.

Οι γονείς έχουν, κατά προτεραιότητα, το δικαίωμα να επιλέγουν το είδος της παιδείας που θα δοθεί στα παιδιά τους.

ΑΡΘΡΟ 27

Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή της κοινότητας, να χαίρεται τις καλές τέχνες και να μετέχει στην επιστημονική πρόοδο και στα αγαθά της.

Καθένας έχει το δικαίωμα να προστατεύονται τα ηθικά και υλικά συμφέροντά του που απορρέουν από κάθε είδους επιστημονική, λογοτεχνική ή καλλιτεχνική παραγωγή του.

ΑΡΘΡΟ 28

Καθένας έχει το δικαίωμα να επικρατεί μια κοινωνική και διεθνής τάξη, μέσα στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη να μπορούν να πραγματώνονται σε όλη τους την έκταση.

ΑΡΘΡΟ 29

Το άτομο έχει καθήκοντα απέναντι στην κοινότητα, μέσα στα πλαίσια της οποίας και μόνο είναι δυνατή η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

Στην άσκηση των δικαιωμάτων του και στην απόλαυση των ελευθεριών του κανείς δεν υπόκειται παρά μόνο στους περιορισμούς που ορίζονται από τους νόμους, με αποκλειστικό σκοπό να εξασφαλίζεται η αναγνώριση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων, και να ικανοποιούνται οι δίκαιες απαιτήσεις της ηθικής, της δημόσιας τάξης και του γενικού καλού, σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Τα δικαιώματα αυτά και οι ελευθερίες δεν μπορούν, σε καμία περίπτωση, να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

ΑΡΘΡΟ 30

Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια ομάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται σε αυτήν.