Οι ψείρες του Μπρέιβικ

 

Όταν ήμασταν παιδιά πολύ συχνά κολλούσαμε ψείρες. Ειδικά όταν πηγαίναμε στο χωριό, όπου το αγαπημένο μας μέρος για εξερεύνηση ήταν το κοτέτσι.

Μόλις η γιαγιά μας, η στρογγυλοπρόσωπη (υπήρχε και η άλλη, η σκληροτράχηλη Αρβανίτισσα), καταλάβαινε ότι το κεφάλι μας είχε γίνει ενδιαίτημα παρασίτων αναλάμβανε δράση.

Μας έπαιρνε μπροστά στο τζάκι ή έξω στην αυλή και έχοντας μόνο ένα μπουκάλι ξύδι και ένα χτένι προχωρούσε στην εξολόθρευση.

Το χειμώνα πετούσε τις ψείρες στη φωτιά κι εκείνες έσκαγαν, σαν μικροσκοπικά αρθρόποδα μπαλόνια. Το καλοκαίρι τις έσπαγε με τα νύχια της, βγάζοντας επιφωνήματα ηδονής ή λέγοντας ‘τους παράδοξα πράγματα, όπως: «Να, μωρή, που θα πιεις το αίμα του παιδιού μου!»

Η μυρωδιά του ξυδιού ανασύρει πάντα εκείνες τις αναμνήσεις ξεψειρίσματος, σαν μια χωριάτικη εκδοχή της μαντλέν του Προυστ.

Ο καιρός πέρασε και οι γιαγιάδες δεν ξεψειρίζουν τα εγγόνια τους με ξύδι. Ο κόσμος προόδευσε, Πόπη.

Αυτή την πρόοδο την παρατηρώ στις διαδικτυακές μου περιπλανήσεις. Έχω αυτή τη διαστροφή –σε συνδυασμό με πολύ ελεύθερο χρόνο, να μπαίνω σε εντελώς ετερόκλιτα μπλοκ, σάιτ και ηλεκτρονικές εκδόσεις εφημερίδων.

Αν κάποιος πράκτορας της NSA με παρακολουθούσε θα πίστευε ότι είμαι σχιζοφρενής. Μέσα σε μια ώρα μπορεί να μπω στο indymedia, στη Χρυσή Αυγή, στο left.gr, στο Πρώτο Θέμα, στο Κουτί της Πανδώρας, στο Athens’ Voice και στην Αυγή.

Ο πλουραλισμός της κοινοτοπίας σε όλο του το μεγαλείο.

 

Σε ένα από τα μπλογκ τύπου «δεν-είμαστε-χρυσαυγίτες-αλλά», βρήκα κάποιον σχολιαστή να παρομοιάζει τους μετανάστες με ψείρες, τις οποίες πρέπει να εξοντώσουμε γιατί μας πίνουν το αίμα.

Αμέσως «είδα» μια εικόνα:

Ένας άνθρωπος μισοπεθαμένος και ωχρός στο κρεβάτι. Ένας βρικόλακας του ρουφάει το αίμα με το καλαμάκι, λίτρα αίματος, ενώ μερικοί ακόμα περιμένουν τη σειρά τους για να τραφούν.

Και ο ετοιμοθάνατος κυνηγάει τα παράσιτα λέγοντας: «Με πεθάνανε οι ψείρες».

Οι ψείρες είναι εύκολος στόχος. Οι πολιτικάντηδες το ξέρουν και στρέφουν την προσοχή, την οργή, την απόγνωση των θυμάτων σε εκείνες, ενώ υποκλίνονται στους βρικόλακες υμνώντας ‘τους: «Yes, master!»

Οι βρικόλακες είναι ιεροί και τους παρουσιάζουν ως ανίκητους.

«Βρικόλακας ή τανκς», λένε από τους διαδικτυακούς θώκους τους.

«Οι μετανάστες σας πίνουν το αίμα», λένε από τους τηλεοπτικούς θώκους τους. «Αυτές οι ψείρες.»

Όταν, όμως, μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε οποιονδήποτε άνθρωπο ως ψείρα, τότε –αναπόφευκτα- κάποια στιγμή κάθε άνθρωπος θα έχει την αξία μιας ψείρας.

Πριν δύο χρόνια, στις 22 Ιουλίου 2011, ο ακροδεξιός Μπρέιβικ, ντυμένος αστυνομικός, μπήκε στο νησί Ουτόγια και εκτέλεσε 69 παιδιά, 69 λευκούς Νορβηγούς.

Για εκείνον οι συμπολίτες του δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ψείρες, αφού είχε συνηθίσει να βλέπει ως ψείρες τους μετανάστες.

Η μετάβαση δεν είναι δύσκολη.

Αν συνηθίσεις να σκοτώνεις μαύρους σκύλους, δε θα σου φανεί καθόλου δύσκολο να σκοτώσεις και λευκούς.

Θυμάμαι ότι εκείνο το καλοκαίρι δούλευα στην Νάξο. Τη μέρα της επίθεσης οι Νορβηγοί τουρίστες, αλλά και οι υπόλοιποι Σκανδιναβοί, είχαν μαζευτεί γύρω από τις τηλεοράσεις.

Όλοι ταραγμένοι, κάποιοι έκλαιγαν, κάποιοι περίμεναν να ακούσουν τα ονόματα των θυμάτων, ελπίζοντας να μην είναι κάποιο γνωστό τους παιδί ανάμεσα στα δολοφονημένα.

Το βλέμμα τους έλεγε:

«Πως μπορεί να συνέβη κάτι τέτοιο στη χώρα μας; Στο Αφγανιστάν ναι, στην Παλαιστίνη, στην Αφρική, άντε και στις ΗΠΑ… Αλλά στη χώρα μας; Στον παράδεισο μας;»

 

Δύο χρόνια μετά έχω φίλους που μετανάστευσαν στην Νορβηγία και μαθαίνω ότι, παρά την ευμάρεια-τάξη-ασφάλεια, μόνο παράδεισος δεν είναι.

Και εκεί οι μετανάστες, όπως και σε οποιαδήποτε χώρα, οι φτωχοί και άσημοι μετανάστες, όχι οι μπασκετμπολίστες του NBA, είναι πάντα παράσιτα στα μάτια των ιθαγενών.

Άνθρωποι σαν τον Μπρέιβικ και πράξεις σαν τη σφαγή της Ουτόγια, δεν δημιουργούνται εκ του μηδενός.

Είναι απαραίτητο το ρατσιστικό υπόβαθρο, η απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης, η αποδοχή –έστω συγκαλυμμένη- ότι κάποιοι είναι πιο «ίσοι» από τους ίσους, ενώ άλλοι είναι υπάνθρωποι.

Όμως αν έστω και ένας άνθρωπος θεωρηθεί ψείρα, τότε σύντομα ως ψείρες θα αντιμετωπιστούν όλοι.

Αν το θεωρήσεις φυσιολογικό να σκοτώσεις έναν μετανάστη, έναν αναρχικό, έναν νεοναζί, έναν αστυνομικό, έναν πολιτικό, έναν ξένο, έναν διαφορετικό από εσένα, τότε δεν είναι μακριά η στιγμή που δεν θα υπάρχει τίποτα άλλο από θρηνώντες και μακαρίτες.

Και χορτάτους βρικόλακες.

Γελωτοποιός

Εθνικότητα, ιθαγένεια, πατριωτισμός

Ο φερετζές του Βορίδη

Του Κώστα Βαξεβάνη

Το πώς ο πατριωτισμός έχει χρησιμοποιηθεί ως το μεγαλύτερο καταφύγιο των απατεώνων, δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση. Η ιστορία είναι γεμάτη με «πιστοποιημένους έλληνες» της παλιάς και νέας εθνικοφροσύνης, που μετράνε τον πατριωτισμό με το καντάρι- το δικό τους φυσικά –και βγάζουν πάντα τον δικό τους μεγαλύτερο.

Ο πατριώτης δεν χρειάζεται να δηλώνει πατριώτης. Απλώς είναι. Το ίδιο και ο θρησκευόμενος, ο καλός επαγγελματίας, ο καλός άνθρωπος ή ο καλός γονιός. Επίσης ο πατριωτισμός δεν είναι απαραίτητο αποτέλεσμα καταγωγής. Μερικές εκατοντάδες έλληνες συνεργάτες των Ναζί Γερμανών είχαν πλήρη και διασταυρωμένη την ελληνική καταγωγή, αλλά φόρεσαν την κουκούλα και κατέδωσαν Έλληνες. Κάποιοι ελληναράδες ανώτεροι αξιωματικοί, ήταν αυτοί που εγκατέλειψαν το μέτωπο όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί και κάποιοι έλληνες άλλης καταγωγής αυτοί που θυσιάστηκαν στη θέση τους.

Έλληνες έκαναν τις Χούντες ενάντια σε Έλληνες, Έλληνες μας παρέδωσαν στον ξένο παράγοντα, Έλληνες «πατριώτες» και αυτοί που κατέστρεψαν την Κύπρο. Και το 1974 και τώρα. Έλληνες πολιτικοί έκλεβαν τόσα χρόνια, έλληνες πολιτικοί έκαναν νόμους για να αλληλοκαλύπτονται, Έλληνες μας παρέδωσαν στην πλήρη καταστροφή με επιχείρημα τη σωτηρία της πατρίδας και τον πατριωτισμό τους τον οποίο συνυπογράφει η Μέρκελ. Άρα ο πατριωτισμός δεν είναι ούτε αυταπόδεικτος, ούτε θέμα καταγωγής και βέβαια όποιος διαβεβαιώνει πως τον έχει πρέπει και να το αποδεικνύει.

Ας πάμε τώρα στο αν ο πατριωτισμός έχει σχέση με την ιθαγένεια. Καμία. Η ιθαγένεια ορίζει το δικαίωμα ενός ανθρώπου που ζει σε μια χώρα. Είναι δηλαδή μια νομική έννοια που συνδέει τον πολίτη με το κράτος. Είναι αυτό που συνήθως λέμε υπηκοότητα και δεν έχει σχέση με την εθνικότητα. Σε ένα κράτος μπορούν να ζουν άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων και η σχέση τους με το κράτος ως πολίτες που ζουν σε αυτό, να είναι η ίδια.

Ένα παιδί Ελλήνων το οποίο γεννιέται στις ΗΠΑ, αποκτά αυτόματα την αμερικανική ιθαγένεια. Γίνεται δηλαδή πολίτης του κράτους. Αυτό αν και μας αρέσει όταν απευθύνεται σε Έλληνες, μέσα από αντανακλαστικά που έχουν δημιουργήσει αντιδραστικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα (απατεώνες δηλαδή που έκρυβαν την απατεωνιά τους κάτω από υπερεθνικές κραυγές), δεν αποδεχόμαστε να απευθύνεται σε ανθρώπους ξένης εθνικότητας που γεννήθηκαν στην Ελλάδα.

Υπερηφανευόμαστε για το ελληνόπουλο που απέκτησε δημόσια αξιώματα στην Αυστραλία, για τον Δουκάκη που παρα λίγο να γίνει πρόεδρος της Αμερικής, για τον γερμανό βουλευτή ελληνικής καταγωγής,για τον καναδό γερουσιαστή που οι γονείς του γεννήθηκαν κάπου στη Μάνη, αλλά εμείς τα παιδιά των ξένων που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν τα διανοούμαστε στην ελληνική Βουλή, αλλά αρνούμαστε κι αυτό το δικαίωμά τους να είναι πολίτες της χώρας.

Ο νομικός παραλογισμός που έντεχνα βαφτίζεται εθνικό θέμα, βρήκε την έκφρασή του στην υπόθεση του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Ο ίδιος και ο αθλητής αδελφός του, έχουν αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια. Τα δύο όμως μικρότερα αδέλφια του όχι. Το υποκριτικό ελληνικό κράτος και η ακόμη υποκριτικότερη κυβέρνηση Σαμαρά που με την κατάργηση του νόμου Ραγκούση στέρησε την ιθαγένεια από τους αθλητές Αντετοκούνμπο, την παραχώρησε όμως για να εξυπηρετηθεί η Ελλάδα αθλητικά και ο Σαμαράς πολιτικά. Αλλά τα άλλα δύο παιδιά με τους ίδιους γονείς και τις ίδιες ακριβώς προυποθέσεις δεν μπορούν να αποκτήσουν την ιθαγένεια.

Πίσω από αυτό τον παραλογισμό της μη παροχής ιθαγένειας τον οποίο η ΝΔ παρουσιάζει ως πατριωτικό θέσφατο (η ίδια ΝΔ που έχει ξεπουλήσει ότι υπάρχει από την ελληνική Δημόσια περιουσία) υπάρχουν ανθρώπινα δράματα. Παιδιά που μεγάλωσαν στην Ελλάδα, την αγαπούν, είναι πολίτες της, δεν ξέρουν πού πέφτει οποιαδήποτε άλλη χώρα, αλλά δεν έχουν ελληνικό διαβατήριο. Ούτε κανένα άλλο βέβαια αφού δεν τα αναγνωρίζει καμιά άλλη χώρα επειδή από νομική άποψη είναι έλληνες υπήκοοι.

Δεν πρόκειται μόνο για ρατσισμό του Σαμαρά και της παρέας του, αλλά για αγοραίο πατριωτισμό. Συνδέουν την εθνικότητα με την υπηκοότητα και βέβαια τον παραδομένο σε συμφέροντα εαυτό τους με τον πατριωτισμό για να ψαρέψουν ακροδεξιές, απολίτιστες ψήφους.

Το θέμα της ιθαγένειας είναι ο φερετζές του κάθε Βορίδη, ο οποίος κρύβει το αλισβερίσι του με τα συμφέροντα των εργολάβων κάτω απ το εφεύρημα του πατριωτισμού. Με τον ίδιο τρόπο που έκρυβαν οι χουντικοί τους οποίους υπηρέτησε, κάτω από τη σημαία και το «έθνος», τα εγκλήματά τους του απέναντι στη Δημοκρατία και τους Έλληνες.

Αν η υπηκοότητα από νομικό θέμα μετατραπεί σε υπόθεση «αίματος», τότε εκτός απ το ό,τι προσβάλουμε 11 εκατομμύρια Έλληνες του εξωτερικού λέγοντάς τους πρακτικά ότι δεν είναι και τόσο Έλληνες αφού έχουν άλλη υπηκοότητα, πρέπει να βρούμε και έναν ασφαλή τρόπο ανάλυσης αυτού του αίματος, που θα δείχνει εκτός από την αιμοσφαιρίνη και τη χοληστερίνη και την ελληνικότητα. Και μάλιστα να την βρίσκει όπως είναι μπερδεμένη ανάμεσα σε επιρροές Τούρκων, Φράγκων, Βενετσιάνων, Ισπανών, Πειρατών και πολλών άλλων. Κυρίως βεβαίως αυτή του κυρίου Μιχαλολιάκου και του κυρίου Σαμαρά που οι πρόγονοί τους έζησαν σε περιοχές έντονης ξένης επιρροής. Για να μην πούμε για τους φέροντες τουρκαρβανίτικα ονόματα Καρατζαφέρη και Καραμανλή.

Το Κουτί Της Πανδώρας

Ο Γιάννης

 

Η ιστορία είναι γνωστή. Ο Γιάννης Αντετοκούμπο, παιδί Νιγηριανών μεταναστών στην Ελλάδα, επιλέγεται στο ντραφτ του NBA. Σήμερα συναντά τον Αντώνη Σαμαρά στο Μέγαρο Μαξίμου, μετά από πρόσκληση του πρωθυπουργού. Ο Γιάννης Αντετοκούμπο συναντά τον Αντώνη Σαμαρά ως Έλληνας. 

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο, αν και γεννήθηκε στην Ελλάδα, έγινε Έλληνας πριν από δυο μήνες.

Το πώς έγινε Έλληνας ο Γιάννης Αντετοκούμπο δεν το γνωρίζω.

Πριν από 3 μόλις μήνες , η Πολιτεία αδυνατούσε να του χορηγήσει την ελληνική υπηκοότητα επειδή και οι δυο γονείς του δεν είναι Έλληνες, οπότε, μετά την αναίρεση του νόμου Ραγκούση για την ελληνική ιθαγένεια που κρίθηκε αντισυνταγματικός από το Συμβούλιο της Επικρατείας, ο Γιάννης Αντετοκούμπο δεν είχε τα απαραίτητα «εφόδια» για να γίνει Έλληνας.

Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στην υποκρισία του Αντώνη Σαμαρά, πολλών πολιτικών και μεγάλης μερίδας των πολιτών. Είναι πασιφανής. Και εμετική.

Από την ανακατάληψη των πόλεών μας που έλεγε ο Αντώνης Σαμαράς -υιοθετώντας τις θέσεις της Χρυσής Αυγής-, στην περηφάνια για τον Γιάννη Αντετοκούμπο που δόξασε την Ελλάδα στο NBA.

Με την αλήθεια δεν τα πάμε καλά. Ποτέ δεν τα πηγαίναμε. Τα ψεύτικα, τα λόγια, τα μεγάλα.

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο ήταν φτωχός γιος φτωχών μεταναστών. Δεν είναι πια. Τώρα, μετά την επιλογή του στο NBA, ο Γιάννης και η οικογένειά του είναι πλούσιοι. Πολύ πλούσιοι.

Όλοι θα σταθούν στο γεγονός ότι ο Γιάννης Αντετοκούμπο είναι πια διάσημος αθλητής, οπότε, ως διάσημος, δικαιούται να είναι και Έλληνας. Τουλάχιστον μπορούμε να ανεχτούμε να είναι Έλληνας.

Κι όμως, ο Γιάννης Αντετοκούμπο είναι πια πλούσιος. Ως πλούσιος, αγοράζεις όποια υπηκοότητα θέλεις. Δεν στήνεσαι στην ουρά για να την αποκτήσεις. Μάλιστα, στην προσφέρουν κιόλας. Μπορεί να σου δώσουν και πριμ, για να σε κάνουν Έλληνα. Σου κάνουν και φοροαπαλλαγές. 

Εδώ η κυβέρνηση Σαμαρά έκανε εξαγγελία ότι θα παρέχει την ελληνική ιθαγένεια σε όσους αποφασίσουν να επενδύσουν στην Ελλάδα. Η ελληνική ιθαγένεια έχει και μια συγκεκριμένη τιμή. Κι ας είσαι μαφιόζος έμπορος όπλων. 

Δηλαδή, όταν γεννιέσαι στην Ελλάδα δεν είσαι Έλληνας, αλλά, αν αγοράσεις μια μεζονέτα στο Λουτράκι, γίνεσαι κατευθείαν σχεδόν περήφανος απόγονος του Καραϊσκάκη.

Έχω γράψει αρκετές φορές πως δεν ενοχλούν την ελληνική κοινωνία οι μετανάστες. Την ενοχλούν οι φτωχοί μετανάστες. Γενικά, οι φτωχοί ενοχλούν. Παντού.

Κανείς δεν στράφηκε ποτέ εναντίον των πλούσιων μεταναστών. Οι φτωχοί μετανάστες είναι στο στόχαστρο. Οι πλούσιοι μετανάστες λέγονται επενδυτές.

Δεν υπάρχει ρατσισμός για τους μετανάστες. Υπάρχει ρατσισμός για τους φτωχούς. Είτε είναι μετανάστες, είτε είναι Έλληνες.

Άλλωστε, σήμερα, πολλοί φτωχοί Έλληνες έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους μετανάστες. Δηλαδή, δεν έχουν δικαιώματα.

Κι όμως, φτωχοί Έλληνες θα στρέφονται κατά φτωχών μεταναστών, ώστε η μεγαλοαστική τάξη να συνεχίζει να κάνει το πάρτι της.

Και οι μετανάστες που από φτωχοί έγιναν πλούσιοι θα ξεχνούν σχετικά γρήγορα τους μετανάστες που δεν τα κατάφεραν. Μπορεί να ενοχλούνται κιόλας από αυτούς τους φτωχοδιάβολους στα φανάρια.

Καλή τύχη, Γιάννη Αντετοκούμπο.

Και σου εύχομαι να μην ξεχάσεις.

 

Pitsirikos

Απαρτχάιντ: O ρατσισμός που έγινε νόμος

 

Σαν σήμερα, στις 29 Ιουνίου 1949 η κυβέρνηση της Ν. Αφρικής απαγορεύει την τέλεση μικτών γάμων, μεταξύ λευκών και μαύρων, ξεκινώντας στην ουσία την εφαρμογή του ρατσιστικού νόμου, με το όνομα Απαρτχάιντ. Ο όρος Aπαρτχάιντ σημαίνει στην τοπική διάλεκτο «διαχωρισμός» και επιβλήθηκε από την κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα της ζωής, από την παιδεία ως την υγεία, ενώ όσοι αντιστάθηκαν έχασαν τη ζωή τους ή κλείστηκαν στη φυλακή για δεκαετίες.

Ο διαχωρισμός με βάση της φυλετική καταγωγή ξεκίνησε στην Αφρική από τα χρόνια των αποικιών, αλλά το απαρτχάιντ ως επίσημη πολιτική εισήχθη στις γενικές εκλογές του 1948. Ένας νέος νόμος τότε διαχώρισε τους πολίτες σε φυλετικές ομάδες, μαύρους, λευκούς, έγχρωμους και Ινδούς ενώ οι περιοχές διαχωρίστηκαν ανάλογα, μέσω εξαναγκαστικών εκτοπισμών.

Οι μαύροι πολίτες στερήθηκαν την ιθαγένειά τους, παίρνοντας νομικά την ιθαγένεια μιας εκ των δέκα αυτοδιοικούμενων περιοχών που χωρίστηκαν με βάση τη φυλή. Η κυβέρνηση εφάρμοσε το διαχωρισμό σε όλα τα επίπεδα της ζωής των ανθρώπων: στην παιδεία, την ιατρική φροντίδα και τις δημόσιες υπηρεσίες και, φυσικά, ήταν οι μαύροι αυτοί που λάμβαναν τις χειρότερες υπηρεσίες, σε σχέση με τους λευκούς.

Οι γάμοι μεταξύ ατόμων διαφορετικής φυλής απαγορεύονται τον Ιούνιο του 1949 ενώ οι θέσεις εργασίας διαχωρίζονται επίσης ανάλογα προς τη φυλή. Η μη συμμόρφωση με το νόμο σήμαινε σκληρό θάνατο για όποιον το αποτολμούσε ενώ οι μαύροι πολίτες ήταν υποχρεωμένοι να φέρουν μαζί τους βιβλιάριο με δαχτυλικά αποτυπώματα, φωτογραφία και πληροφορίες για τις περιοχές στις οποίες τους επιτρεπόταν η είσοδος.

Το Απαρτχάιντ προκάλεσε έντονη εσωτερική αντίσταση. Μια σειρά από εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες προκάλεσαν την απαγόρευση της αντιπολίτευσης και οι ηγέτες της οδηγήθηκαν στη φυλακή. Η αντίσταση διαδόθηκε σε ολόκληρη τη χώρα και έγινε πιο βίαιη, ενώ η κυβέρνηση απάντησε με αυξανόμενη καταπίεση και βία.

Το 1953 με νέους νόμους δίνεται η εξουσία στην κυβέρνηση να κηρύσσει με αυστηρότητα κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και να εντείνει τα αντίποινα προς όσους διαμαρτυρόταν ή υποστήριζαν την ανάκληση του Απαρτχάιντ. Οι ποινές περιλάμβαναν πρόστιμα, φυλάκιση και μαστίγωση.

Το 1960, μεγάλος αριθμός μαύρων πολιτών αρνείται να μεταφέρει τα βιβλιάρια «πάσου». Η κυβέρνηση κηρύσσει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης η οποία διήρκεσε 156 μέρες, αφήνοντας πίσω της 69 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες.

Η κυβέρνηση κατέφευγε συχνά στις «καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης», χωρίς φειδώ μέχρι το 1989, κατά τη διάρκεια των οποίων ο καθένας μπορούσε να συλληφθεί χωρίς να του απαγγελθεί κατηγορία και να φυλακισθεί για διάστημα έως και 6 μηνών. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν κατά την προφυλάκιση, συχνά μετά από φρικτά βασανιστήρια. Όσοι δικάστηκαν καταδικάστηκαν σε θάνατο, εξορίστηκαν ή καταδικάστηκαν σε ισόβια φυλάκιση, όπως ο Νέλσον Μαντέλα.

Οι μεταρρυθμίσεις του Απαρτχάιντ που έγιναν το 1980 δεν ικανοποίησαν την διογκούμενη αγανάκτηση και αντίδραση και το 1990 ο πρόεδρος Frederik Willem de Klerk ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του ρατσιστικού νόμου, με αποκορύφωμα τις πολυ-φυλετικές δημοκρατικές εκλογές του 1994, τις οποίες κέρδισε το κόμμα του Νέλσον Μαντέλα, Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο.

 TVXS

Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε

Η εξόχως διδακτική ιστορία έχει ως εξής: Αφγανός μετανάστης –κατά δήλωσή του, 17 χρονών- επιτίθεται σε 20χρονη φοιτήτρια στην Κέρκυρα, της αρπάζει την τσάντα και την πετάει σε γκρεμό οκτώ μέτρων, με αποτέλεσμα να την τραυματίσει.

Η επίθεση του Αφγανού μετανάστη στην Ελληνίδα φοιτήτρια «δικαιώνει» όλους όσοι πιστεύουν πως οι μετανάστες είναι κακοί, οπότε αρχίζουν να την λένε σε αυτούς που πιστεύουν πως οι μετανάστες είναι καλοί, και αυτοί οι τελευταίοι σιωπούν.

Σήμερα, εμφανίζεται φωτογραφία του Αφγανού μετανάστη που δείχνει ότι έχει χτυπήσει τατουάζ με τον αγκυλωτό σταυρό και σύμβολα νεοναζιστικών οργανώσεων, οπότε τα δεδομένα ανατρέπονται.

Ο Αφγανός μετανάστης είναι ναζιστής, οπότε κάποιοι από αυτούς που τον έβριζαν τον βλέπουν τώρα με συμπάθεια, ενώ αυτοί που βρίσκουν όλους τους μετανάστες άγιους έχουν πάθει σύγχυση.

Είναι εντελώς βλακώδες να πιστεύει κάποιος πως οι Έλληνες είναι καλοί και οι μετανάστες κακοί, ενώ το ίδιο βλακώδες είναι να πιστεύεις πως οι Έλληνες είναι κακοί και οι μετανάστες καλοί.

Η πραγματικότητα είναι κάπως πιο περίπλοκη από το «Έλληνας-ξένος» και «καλός-κακός».

Παρατηρώ πως υπάρχει –και από τα ΜΜΕ- μια διαρκής προσπάθεια να δοθεί σε εγκληματικές ενέργειες Ελλήνων και ξένων, ένα «ιδεολογικό» περίβλημα.

Στην φρικτή υπόθεση του βιασμού νεαρής Ελληνίδας από Πακιστανό μετανάστη το περασμένο καλοκαίρι στην Πάρο δόθηκαν διαστάσεις εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Επίσης, κάποιοι βλέπουν μόνο τις εγκληματικές ενέργειες των μεταναστών και κάποιοι μόνο τις εγκληματικές ενέργειες των Ελλήνων.

«Τι έχετε να πείτε τώρα για τον Πακιστανό βιαστή;», «Τι έχετε να πείτε για τον Έλληνα που βίασε 72 παιδάκια;». Αυτά γράφονται σοβαρά.

Έλληνες και ξένοι είναι άνθρωποι, και οι εγκληματικές ενέργειες είναι εγκληματικές ενέργειες. Και τις κάνουν άνθρωποι.

Βιάζουν οι άνθρωποι. Έλληνες και ξένοι. Κλέβουν οι άνθρωποι. Έλληνες και ξένοι. Σκοτώνουν οι άνθρωποι. Έλληνες και ξένοι.

Το γιατί συμβαίνουν αυτές οι εγκληματικές ενέργειες μπορούν να μας το εξηγήσουν απόλυτα οι εγκληματολόγοι. Και έχει μεγάλο ενδιαφέρον η εγκληματολογία γιατί έχει να κάνει με την κοινωνία και την πολιτική.

Βέβαια, οι εγκληματολόγοι δεν μιλούν με όρους «καλού-κακού» και «Έλληνα- ξένου», οπότε δεν είναι και πολλοί αυτοί που είναι πρόθυμοι να τους ακούσουν.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να μάθουν. Δεν θέλουν να κατανοήσουν.

Προτιμούν να μένουν με τις βεβαιότητές τους.

Ακόμα κι όταν οι βεβαιότητές τους συντρίβονται από την πραγματικότητα.

(Από αυτή την ιστορία με τον νεαρό Αφγανό μετανάστη, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον –και θα ήταν πολύ διδακτικό- να μάθουμε πώς έγινε ναζιστής. Αλλά αυτό μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Γιατί δεν θέλουμε να μάθουμε. Δεν είναι κακό να μην ξέρεις. Κακό είναι να μην θέλεις να μάθεις.)

Pitsirikos

Πόσα ράμματα χωράνε σε ένα παιδικό πρόσωπο;

 

Η ιστορία ενός 14χρονου Αφγανού, που είχε έρθει με τη μητέρα του στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή, θέλησε να φύγει για την Ελβετία όπου ζει ο αδελφός του, αλλά τον πρόλαβε ένα τάγμα εφόδου για να του χαρακώσει τη ζωή

Της Αντας Ψαρρά, από τη σημερινή Εφημερίδα των Συντακτών

Τριάντα ράμματα σε ένα παιδικό πρόσωπο, αποτέλεσμα τυφλής ρατσιστικής βίας. Ενα δεκατετράχρονο παιδί που δεν έκανε τίποτα, που απλά υπάρχει, εισέπραξε την άγρια ναζιστική τιμωρία ενός ακόμη τάγματος εφόδου.

Είχε έρθει στην Ελλάδα με τη μητέρα του και το όνειρο να φύγει μακριά από τη φρίκη. Ο μικρός Αφγανός ετοιμαζόταν να πάει με τη μητέρα του στην Ελβετία, όπου βρίσκεται και ο αδελφός του. Μια και η νομιμότητα δεν επιτρέπει τέτοια όνειρα σε ένα παιδί του Τρίτου Κόσμου, η μόνη γνωστή οδός είναι η επί πληρωμή διασφάλιση μια πολυπόθητης θέσης σε ένα αεροπλάνο.

Ο μικρός είχε χωριστεί από τη μητέρα, μια και ο οργανωτής της διαφυγής τούς είχε βάλει σε ξεχωριστά γκρουπ, για προφανείς λόγους. Το γκρουπ της μητέρας επιβιβάστηκε κι έφυγε, ενώ η ίδια ήταν σίγουρη ότι ο μικρός είχε ήδη επιβιβαστεί νωρίτερα. Τελικά, για -πολλοστή φορά- κακή του τύχη συνελήφθη στο αεροδρόμιο κι αφού παρέμεινε για 20 λεπτά στο αστυνομικό τμήμα τον άφησαν, και αυτός πήρε το μετρό για να φύγει. Επέστρεψε στο σπίτι που έμενε με τη μητέρα του και με άλλες οικογένειες Αφγανών προσφύγων στην Αθήνα.

Άφησαν δηλαδή ένα δεκατετράχρονο παιδί έτσι απροστάτευτο χωρίς να ενδιαφερθεί κανείς για το πού θα πάει και πώς χωρίστηκε από τους δικούς του. Ο μικρός προσπαθούσε να βρει μια άκρη και γυρνώντας με το μετρό το απόγευμα της προηγούμενης Δευτέρας, στις 5.30, κατέβηκε στον σταθμό της πλατείας Αττικής. Κάποια στιγμή κατάλαβε ότι κάποιοι τον ακολουθούσαν και ξαφνικά ένιωσε ένα χτύπημα στον ώμο. Γύρισε και είδε τρεις νέους άντρες με μαύρα ρούχα.

«Οι μπλούζες τους είχαν ένα σήμα με δύο δάφνινα δεντράκια που κάτω ενώνονταν και μέσα είχαν ένα άλλο σχήμα» περιέγραψε ο μικρός. Τον ρώτησαν στα ελληνικά από πού είναι και του ζήτησαν τα χαρτιά του και μόλις εκείνος είπε Αφγανιστάν τον κλότσησε ο ένας και έπεσε κάτω. Του έσπασαν ένα μπουκάλι μπίρας στο πρόσωπο και τον χαράκωσαν. Ο μικρός αιμόφυρτος λιποθύμησε και ένας περαστικός τον πήγε στο νοσοκομείο. Εκεί τον έραψαν, του έδωσαν μια συνταγή για φάρμακα και τον άφησαν να φύγει.

Το ίδιο το νοσοκομείο, δηλαδή, και οι γιατροί που τον περιποιήθηκαν δεν μπήκαν στον κόπο να ενδιαφερθούν πού θα πάει ένα μικρό παιδάκι με 30 ράμματα στο πρόσωπο, χτυπημένο και τρομοκρατημένο. Ισως ο φόρτος εργασίας, ίσως η κούραση, ίσως ακόμα και η αδιαφορία να φταίνε για το ότι το παιδί αφέθηκε στην τύχη του. Ο «Ευαγγελισμός», το «Σισμανόγλειο» και το «Αγλαΐα Κυριακού» πάντως εφημέρευαν εκείνη την ημέρα και ώρα. Ο μικρός με όσα λεφτά είχε αγόρασε από φαρμακείο τα φάρμακα, αλλά δεν ήξερε πώς να τα χρησιμοποιήσει και δεν τα πήρε αμέσως. Ευτυχώς είχε ακούσει από έναν ομοεθνή του για τους Γιατρούς του Κόσμου και μάλιστα γνώριζε και το Ιατρείο τους στο κέντρο της Αθήνας και πήγε δυο μέρες αργότερα.

Ηταν τόσο χαρακωμένο το παιδί και τόσο τρομαγμένο που άφησε άφωνους ακόμα και τους γιατρούς που όλη μέρα αντιμετωπίζουν τέτοια περιστατικά. Το φρόντισαν αμέσως, του έδωσαν τα φάρμακα, απευθύνθηκαν στην Εισαγγελία για τα ασυνόδευτα, και ειδοποίησαν τους δικούς του για να στείλουν όλα τα απαραίτητα χαρτιά για τη νομική διαδικασία της επανένωσης. Το παιδί είναι τώρα υπό την προστασία της Εισαγγελίας και των Γιατρών του Κόσμου (ΓτΚ) και ίσως το χαμόγελό του προδίδει τη νέα ελπίδα να ζήσει λίγο καλύτερα. Λέει μάλιστα ότι είναι αισιόδοξος που θα πάει σύντομα στη μαμά και τον αδελφό του.

Περιμένουμε τώρα το επόμενο παιδί ή γυναίκα ή άντρα που κι αυτοί θα βρεθούν στον δρόμο των ανώνυμων μαυροφορεμένων δολοφόνων, ενώ η κυβέρνηση -και όχι μόνο- θα προβληματίζεται για τις διατάξεις του αντιρατσιστικού νόμου και για το αν θα εφαρμόσει επιτέλους τις συμβάσεις που έχει υπογράψει. Μέχρι τότε ας ελπίσουμε ότι οι Γιατροί του Κόσμου θα συνεχίσουν τις ηρωικές τους φροντίδες για τους ευάλωτους πολίτες εν μέσω απειλών ακόμα και για τη δική τους σωματική ακεραιότητα.


ΥΓ. Ο μόνος λόγος δημοσίευσης της φωτογραφίας είναι για να προκληθεί, έστω και καθυστερημένα, η αντίδραση της πολιτείας αλλά και η αντίδραση κάθε πολιτισμένου ανθρώπου απέναντι σε αυτό το φαινόμενο της ακραίας ρατσιστικής βίας.

I have a dream ...

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, πολιτικός, ακτιβιστής, πάστορας, ανθρωπιστής και νομπελίστας, δολοφονήθηκε σαν σήμερα, στις 4 Απριλίου του 1968. Γεννήθηκε και έδρασε σε μια εποχή που είχε ανάγκη από έναν οραματιστή ηγέτη. Ο σκληροπυρηνικός Νότος των ΗΠΑ, οι διαχωριστικές φυλετικές γραμμές και οι λευκές κουρτίνες στα λεωφορεία τον σημάδεψαν. 

Της Έφης Μήτσιου

Από το 1960 έως το 1968 η αμερικανική κοινωνία άρχισε ενδιαφέρεται πιο έντονα από ποτέ για ζητήματα πολιτικού, κοινωνικού, εκπαιδευτικού, θεολογικού και φυλετικού περιεχομένου. Αυτή η ιστορική περίοδος αποτέλεσε την αποκορύφωση του σύγχρονου κινήματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ενέπνευσε πολλά φιλελεύθερα κινήματα, όπως το κίνημα των ομοφυλοφίλων, των φοιτητών, των γυναικών και των μαύρων.

Βέβαια, οι πρώτες προσπάθειες ξεκίνησαν ήδη από τη δεκαετία του ’50, ήταν όμως μεμονωμένου χαρακτήρα. Όμως, τη δεκαετία του ’60 τα μέχρι τότε δρώντα υποκείμενα αντιλήφθηκαν τον εαυτό τους ως μία κοινωνική συλλογικότητα.

Μέσα αυτό το πλαίσιο αναμοχλεύσεων και ριζοσπαστικοποιήσεων πορεύτηκε ο Κινγκ. Οι νουθεσίες του Μαχάτμα Γκάντι άσκησαν σημαίνουσα επίδραση στην ήδη αφυπνισμένη σκέψη του, καθώς και οι θεωρίες των σύγχρονων προτεσταντών θεολόγων. Υιοθέτησε την φιλοσοφία της πολιτικής ανυπακοής και της μη βίας, την οποία έκανε σημαία του αγώνα του.

Μέχρι το 1955 η δράση του περιοριζόταν σε διδαχές στην εκκλησία των βαπτιστών της Αλαμπάμα, όπου ήταν εφημέριος. Η δημόσια δράση του ξεκινά με τη σύλληψη της νεαρής μοδίστρας Ρόζα Παρκς στην Αλαμπάμα, η οποία αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε ένα λευκό, όπως όριζε η Νομοθεσία Φυλετικών Διακρίσεων. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ως επικεφαλής του κινήματος Ένωση για την Πρόοδο, μαζί με άλλους ένθερμους ντόπιους μαύρους ξεκίνησαν σειρά διαμαρτυριών και εκδηλώσεων.

Κατά τη διάρκεια της δράσης του πέρασε πολλά. Απειλές, αλλεπάλληλες φυλακίσεις, δολοφονικές απόπειρες και εμπρηστικές επιθέσεις στο σπίτι του από την Κου Κλούξ Κλαν. Όμως δεν έκανε βήμα πίσω. Στάθηκε εκεί που πάντοτε ανήκε, στο πλευρό των καταπιεζομένων, να απαιτεί το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας.

«Έχω ένα όνειρο» φώναζε τον Αύγουστο του 1963 στην Ουάσιγκτον κάτω από το άγαλμα του Λίνκολν. Ο λόγος του θυελλώδης και εμπνευσμένος, συγκλόνισε χιλιάδες διαδηλωτές. Εκεί αποκατέστησε τη θέση της μαύρης κοινότητας στην ιστορία, την οποία ανέδειξε ως άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία των Η.Π.Α.

Το 1964 του απενεμήθη το Νομπέλ Ειρήνης, ενώ παράλληλε ψηφίστηκε ο Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων που καταργούσε τις φυλετικές διακρίσεις σε δημόσιους χώρους.

Στη συνέχεια, άρχισε να διατυπώνει θέσεις και κρίσεις για την εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. Σε μία ομιλία του το 1967 με τίτλο Πέρα από το Βιετνάμ εξαπέλυσε δριμύ κατηγορώ ενάντια στις σκοπιμότητες του πολέμου. Ήταν πιο προφητικός από ποτέ:

«Είναι παράξενο ότι οι Αμερικανοί, που τόσο προσεκτικά υπολογίζουν τις πιθανότητες στρατιωτικής νίκης, δεν αντιλαμβάνονται ότι βαδίζουν προς ψυχολογική και πολιτική ήττα. Η εικόνα των ΗΠΑ δεν θα ξαναγίνει ποτέ εικόνα επανάστασης, ελευθερίας και δημοκρατίας μα εικόνα βίας και μιλιταρισμού».

Ένα χρόνο μετά, δολοφονήθηκε στο μοτέλ Λορέιν στο Μέμφις με σφαίρα στο κεφάλι, από έναν «λευκό αδελφό». Το ημερολόγιο έδειχνε 4 Απριλίου 1968 και ήταν μόλις 39 ετών.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αποτελεί αναμφισβήτητα σύμβολο για την αμερικάνικη ιστορία και ένας εκ των θεμελιωτών της. Άραγε 50 χρόνια μετά το περίφημο I have a dream, πραγματοποιήθηκε το όνειρό του;

TVXS

"No rats, no Greeks, all American"

Κάποια στιγμή αυτός εδώ ο λαός θα πρέπει να απαλλαγεί από τους μύθους του. 

Υπάρχει λοιπόν ένας μύθος που κινείται στην κοινωνία μας, περί των Ελλήνων μεταναστών, κι όπως όλοι οι καλοί μύθοι, ωραιοποιεί τα ιστορικά γεγονότα.

Κρίμα, δεν δέχτηκαν στα πέρατα της Γης τους πρώτους Έλληνες μετανάστες με ανοιχτές αγκάλες, επειδή ήταν καλά και συμπαθητικά παιδιά. Πέρασαν δεκαετίες ταραχών και άδικων διώξεων, μέχρι οι Έλληνες μετανάστες να κατορθώσουν να ριζώσουν στους τόπους που πήγαν.

Δείτε το απόσπασμα της έρευνας του Σ. Κούλογλου, "Βρωμοέλληνες", με αναφορά στις περιπέτειες του Ελληνικού στοιχείου όταν κατέφτασε αρχές του περασμένου αιώνα στην Γη της "επαγγελίας" και της "δημοκρατίας".

Δουλεμπόριο, ρατσισμός, υποκρισία, ξενοφοβία, συκοφάντηση ολόκληρης της φυλής, όπως ακριβώς την ζούμε σήμερα, με αλλαγή ρόλων δυστυχώς.

Θα διαπιστώσετε πόσο γρήγορα οι ΚΚΚ (Κου-Κλουξ-Κλαν) "εξάπλωσαν" τα "ενδιαφέροντά" τους, από τους αφροαμερικάνους, στους μετανάστες πάσης φύσεως, αλλά και στους Εβραίους και στους αλλόθρησκους. Έτσι κι αλλιώς, η δίωξη του έγχρωμου είναι απλά το "πρώτο πιάτο" του φασισμού!

Η γνώση της ιστορίας και των κύκλων της, θα μας βοηθήσει να μην επαναλάβουμε τα λάθη των οποίων την κατάληξη γνωρίζουμε πολύ καλά. Τα δεινά που τραβάμε ως λαός, ας είναι μία μεγάλη ευκαιρία συνειδητοποίησης για όλους μας.

Στην Αλβανία με φωνάζουν «γκρέκο»

Γιάννης Καφάτος

Γεια σας, με λένε Γιάννη. Αυτό δεν είναι το κανονικό μου όνομα, όμως το βάζω στο χαρτί να διευκολύνω την ανάγνωσή σας. Το κανονικό μου όνομα ένα αλβανικό. Ο μπαμπάς μου είναι Αλβανός και όταν γεννήθηκα, σε μια ωραία γειτονιά της Αθήνας, ο μπαμπάς μου με βάφτισε με το όνομα του πατέρα του. Νομίζω κι εσείς έτσι κάνετε συνήθως στα παιδιά σας.

Μεγάλωσα σ’ αυτήν την ωραία γειτονιά και τώρα είμαι μαθητής της τρίτης δημοτικού.....

Οι φίλοι μου είναι ο Αντώνης, ο Κώστας, η Αντωνία, η Μαρία, ο Νικολάι και άλλα παιδιά. Όταν ήμουν στην πρώτη, γεννήθηκε και ο αδελφός μου.

Φέτος ο μπαμπάς μου, από την αρχή της χρονιάς δεν ήταν καθόλου καλά. Ήταν πολλές ώρες στο σπίτι, δε δούλευε. Το ίδιο και η μαμά.

Συνέχεια συζητούσαν μεταξύ τους. Εγώ καταλάβαινα ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Δεν ήμουν και βέβαιος όμως.

Πριν από λίγους μήνες εκεί που καθόμασταν στο σπίτι χτύπησε το κουδούνι. Άνοιξε ο πατέρας μου και μπήκαν μέσα ένας κύριος που χαιρέτησε τον μπαμπά μου με το μικρό του όνομα, και ένα ζευγάρι. Μέχρι να τους δω τους έχασα. Ο κύριος που χαιρέτησε με το μικρό του τον μπαμπά μου, μαζί με τον μπαμπά μου άρχισαν να κάνουν βόλτες στο σπίτι μας. Δηλαδή μπήκαν στην κουζίνα που ήταν ο αδελφός μου στο καρεκλάκι του και η μαμά μου μαγείρευε, μπήκαν στο δωμάτιο που κοιμάμαι με τον αδελφό μου, στο δωμάτιο της μαμάς και του μπαμπά και στο μπάνιο και μετά ξανάρθαν στο σαλόνι και κάθησαν στην αρχή όρθιοι μπροστά την τηλεόραση κι εγώ δεν μπορούσα να δω. Μετά είπαν «ευχαριστώ» στον μπαμπά μου, ο κύριος που ήξερε το μικρό του όνομα τον χτύπησε στον ώμο και του είπε: έχουμε κι αύριο στις επτά κι άλλο ένα ραντεβού, κι έφυγαν όλοι.

Μπαμπά τι είναι αυτοί οι άνθρωποι, ρώτησα τον μπαμπά μου.

Είναι μεσίτης Γιάννη, μου είπε ο μπαμπάς μου. Θα πουλήσουμε το σπίτι μας, γιατί εγώ πια δεν έχω δουλειά, και δεν μπορώ να μείνουμε άλλο εδώ και θα γυρίσουμε στην Αλβανία. Είναι δύσκολα παιδί μου, γι’ αυτό σταμάτησες να πηγαίνεις αγγλικά και στο ποδόσφαιρο. Δεν δουλεύω πια τόσο όσο παλιά και δεν φτάνουν τα χρήματα που βγάζω. Γι’ αυτό θα γυρίσουμε στην Αλβανία. Θα μείνουμε με τους παππούδες και θα δούμε πώς θα τα φέρουμε βόλτα.

Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Δηλαδή αυτό που ένιωσα μάλλον είναι η στενοχώρια. Δεν την ήξερα πριν. Κι επειδή όταν στενοχωριέμαι ή μαλώνω με τους φίλους μου κλαίω, τα δάκρυα γέμισαν τα μάτια μου. Αυτό είναι η στεναχώρια είπα: τα κλάματα.

Την άλλη μέρα στο σχολείο δεν είπα τίποτα σε κανέναν, αλλά δεν είχα κέφι να παίξω και να κάνω διαολιές που λέει κι η κυρία με τα άλλα παιδιά στο διάλειμμα. Από την ώρα που ξύπνησα στο δωμάτιό μου, και είδα την κούνια του αδελφού μου ένας περίεργος πόνος ήρθε και κάθησε στο κεφάλι μου. Όχι όπως όταν έχω κρυώσει που πονάει σα σφυρί, όχι ήταν κάπως αλλιώς. Και μετά τον ίδιο περίεργο πόνο τον ένιωσα να πηγαίνει και μέσα στην κοιλιά μου και δε με άφησε να πιω το γάλα μου.

Γύρισα από το σχολείο και ρωτούσα συνέχεια τη μαμά μου και τον μπαμπά μου «τι ώρα είναι».

Ε, ρώτα ρώτα έγινε «αύριο στις επτά» που είχε πει ο μεσίτης, και χτύπησε το κουδούνι. Ξανά τρεις άνθρωποι ήρθαν και έκαναν ότι χθες. Έλεγξαν το σπίτι, όμως αυτοί δεν μου έκρυψαν την τηλεόραση γιατί εγώ όταν τους είδα πήγα τρέχοντας στο δωμάτιό μου, μπήκα κάτω από τις κουβέρτες και κουκουλώθηκα μέχρι που έφυγαν.

Αυτός ο περίεργος πονοκέφαλος ξανάρθε έτρεχε από τη μία πλευρά του κεφαλιού μου μέχρι την άλλη. Και στο πίσω μέρος της κοιλιάς μου, και μέσα από τα πλευρά μου. Ήταν κάτι στην αρχή ζεστό μετά κρύο και ερχόταν κι έφευγε πονούσα αλλά δεν μπορούσα να πω τίποτα στη μαμά μου γιατί δεν πονούσα κάπου όπως όταν χτυπούσα όταν πήγαινα στο ποδόσφαιρο. Αυτός ο πόνος ήταν καινούριος. Ήταν παντού!

Το πρωί που ήρθε η μαμά μου να με ξυπνήσει μου λέει: τι έκανες εκεί! Κι εγώ δεν κατάλαβα γιατί κοιμόμουν πριν έρθει και δεν είχα κάνει τίποτα. Φώναξε τον πατέρα μου. Δεν καταλαβαίνα τίποτα. Με πήρε αγκαλιά, και ο μπαμπάς μου έσκυψε και κοίταζε κάτι στο μαξιλάρι μου.

Τα μαλλιά μου κοίταζε. Κι η μαμά μου όπως με είχε αγκαλιά άρχισε να ψάχνει το κεφάλι μου, όπως τότε που όλα τα παιδιά στην τάξη είχαμε κολλήσει ψείρες.

«Μαμά τι έπαθα» ρώτησα.

«Τίποτα, λίγες τρίχες έφυγαν από το κεφάλι σου και κόλλησαν στο μαξιλάρι σου. Τράβηξες τα μαλλιά σου παιδί μου;»

«Όχι μαμά, αλήθεια σου λέω» της είπα και με αγκάλιασε.

Όταν ξαναπήγα σχολείο φορούσα ένα σκούφο, και τον φοράω κάθε μέρα γιατί τα μαλλιά μου ξεκολάνε από το κεφάλι μου και δε θέλω να με δουν τα παιδιά και να μου φωνάζουν φαλάκρα.

Ένα πρωί δεν πήγα σχολείο και μαζί με τη μαμά και τον μπαμπά πήγαμε σε ένα μεγάλο νοσοκομείο κι εκεί με εξέτασαν. Κοίταξαν το κεφάλι μου με έναν μεγενθυτικό φακό, σαν αυτό που έχουν οι εξερευνητές εντόμων. Ο γιατρός πέρασε το χέρι του ανάμεσα στα μαλλιά μου και κάποια που ξεκόλλησαν έμειναν στο χέρι του. Τα έβαλε κι αυτά κάτω από τον φακό και έφερε πιο κοντά ένα λαμπατέρ που είχε και τα κοίταξε καλά καλά.

«Μην ανησυχείτε» είπε στους γονείς μου, δεν είναι τίποτα κακό, μην τρομάζετε, και γύρισε προς εμένα, γονάτισε για να είμαστε κοντά και με ρώτησε: έχεις άγχος παιδί μου;

«Δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά από τότε που ήρθε στο σπίτι ο μεσίτης και ο μπαμπάς μου είπε ότι θα πουλήσουμε το σπίτι μας και ότι θα πάμε στην Αλβανία εγώ έχω έναν περίεργο πόνο που δεν είναι όπως πονάω όταν έχω πυρετό ή όταν χτυπάω στο πόδι μου όταν παίζω μπάλα ή με σπρώχνει ο Αντώνης και πέφτω και χτυπάω…

Δε θέλω να πουλήσουμε το σπίτι μας. Δε θέλω να αφήσω το δωμάτιό μου. Δε θέλω να πάω στην Αλβανία. Εμένα οι φίλοι μου είναι εδώ. Το καλοκαίρι που πήγαμε δε μου άρεσε καθόλου. Δεν μιλάω αλβανικά όπως τα άλλα παιδιά. Στην Αλβανία με φωνάζουν γκρέκο και με κοροϊδεύουν. Θέλω να μείνω εδώ που γεννήθηκα  Θέλω ο μπαμπάς μου να έχει δουλειά και να με αφήνει στο ολοήμερο που έτρωγα με τους φίλους μου. Θέλω να ξαναπάω στο ποδόσφαιρο, και στα αγγλικά. Δε θέλω να έρχονται να βλέπουν το σπίτι μας και να ψάχνουν τα δωμάτιά μας. Είναι δικό μου το δωμάτιο και του αδελφού μου. Φοβάμαι να φύγω, πού θα πάω εκεί που με κοροϊδεύουν και δεν ξέρω κανέναν και δεν ξέρω να μιλήσω και δεν θα έχω τους φίλους μου και τη γειτονιά μου.

Θέλω να είμαι με τους φίλους μου και να φύγει αυτός ο περίεργος πόνος που είναι παντού και είναι περίεργος και δεν ξέρω να πω που πονάω και θέλω τα μαλλιά μου και δε θέλω να φοράω σκούφο για να μη με δουν με τα μαλλιά πεσμένα και με κοροϊδεύουν και με λένε καραφλό, και δε θέλω να πάω εκεί, είμαι ξένος και με κοροϊδεύουν στην Αλβανία, και με φωνάζουν γκρέκο»

Υ.Γ. Αυτό το κείμενο το αφιερώνω με όλη μου την αγάπη σε όλα τα πιτσιρίκια και με όσο μίσος μπορώ να γεμίσω την ψυχή για όλους τους μεγάλους που καταστρέφουν παιδικές ψυχές. Για όλους τους αλήτες που σώζουν τα νούμερα και όχι τους ανθρώπους και για όλους εμάς που δεν αντιδρούμε γιατί φοβόμαστε.    

              

Aριστερό blog  

Αδέσποτος

Put racism in the right place

Ελληνική ιθαγένεια

Ελληνας γίνεσαι, δεν γεννιέσαι

Η πραγματικότητα λέει πως υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που γεννήθηκαν στη χώρα μας από τους μετανάστες και από μεικτούς γάμους, πήγαν και πηγαίνουν στα ελληνικά σχολεία, μιλάνε τη γλώσσα την ελληνική και είναι από αρχαιοτάτων χρόνων γνωστό πως οι της ελληνικής γλώσσας και παιδείας μετέχοντες είναι Ελληνες.

Η αναζωογόνηση της ελληνικής κοινωνίας δεν έγινε μόνο από το εργατικό δυναμικό των ξένων αλλά και από την ένταξή τους στην καθημερινή ζωή, όχι μόνο της κατανάλωσης αλλά και στο επίπεδο το πολιτιστικό. Τα παιδιά των ξένων στην πλειονότητά τους δεν γνωρίζουν τη γλώσσα της πατρίδας των γωνιών τους. Δεν αισθάνονται διχασμένα γιατί είναι ελληνάκια με τους συμμαθητές τους, που κι αυτοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συναγελαστούν, να παίξουν και να ερωτοτροπήσουν.

Οι Ελληνες δεν είναι εξ αίματος Ελληνες αλλά εκ πνεύματος και από τη γλώσσα τους που είναι η ψυχή της πατρίδας τους. Κι όσοι έζησαν και ζούνε σ' αυτόν τον πανάρχαιο τόπο με την ιστορία που κουβαλάει και με τα μνημεία που μαρτυρούν τον πολιτισμό και τις αξίες που γεννήθηκαν εδώ και έγιναν οικουμενικές, δεν μπορεί να μην τους διαπεράσει το φως που αναδεικνύει την ωραιότητα και τη θαυμαστή αρμονία που εκφράστηκε από την τέχνη που δεν έπαψε να υπάρχει και να συνδέεται με τα κλασικά μας γράμματα.

Ποια σχέση έχουν με την Ελλάδα και την πατρίδα μας οι άσχετοι των ελληνικών γραμμάτων και του πολιτισμού μας, οι νεοναζιστές, θαυμαστές του Χίτλερ; Την προσβάλλουν την πατρίδα μας, δεν είναι Ελληνες, είναι βάρβαροι, περισσότερο κι από τους «βαρβάρους». Ο ανθρωπιστικός πολιτισμός μας θα πρέπει να λειτουργήσει καταλυτικά καθότι οι κοινωνίες που ζούμε εκβαρβαρίζονται από ένα παγκόσμιο σύστημα που δεν εμπορεύεται και εκμεταλλεύεται μόνο εμπορεύματα, αλλά εμπορευματοποιεί και τους ανθρώπους. Χρειάζεται ένα πολιτικό και πολιτιστικό κίνημα εξανθρωπισμού των ανθρώπων. Αυτό μπορεί να γίνει κόντρα στη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού υπερκαταναλωτικού συστήματος που διαβρώνει και μεταλλάσσει τους ανθρώπους. Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την ιθαγένεια θα πρέπει να ανακληθεί γιατί μας προσβάλλει ως χώρα και γίνεται βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής.

Άρθρο του συγγραφέα Δημήτρη Παπαχρήστου για το «Έθνος»

TVXS

Γαμω το φοβο μου, γαμω.

Που λες, ειναι Κυριακη λιγο μετα τα μεσανυχτα και βρισκω τον εαυτο μου να με βριζει για τι φοβισμενος μαλακας ειμαι.

Γυρναγα σπιτι απο ενα ωραιοτατο βραδυ με πολυ καλους φιλους που μας ηρθαν επισκεψη απο μακρια. Ο καιρος, παραδοξως για Φλεβαρη, να εχει γλυκανει στους τεσσερεις πανω απο το μηδεν και το περπατημα στο Αννεξ να θυμιζει τη γλυκα που το Τοροντο ειναι τα καλοκαιρια. Εχω βγαλει που λες να καπνιζω ενα στριφτο απο τον λαθραιο μου γκολντεν βιρτζινια και σε μια φαση ακουω απο πισω να μου φωναζει καποιος “εξκιουζμι”.

Γυρναω, στα πεντε μετρα πισω μου ενας τυπος. Το πρωτο που βλεπω ειναι οτι ειναι μαυρος, γαμω το ρατσισμο μου μεσα, γαμω. Πλησιαζει και μου λεει ο ανθρωπος με συγχωρεις το ξερω οτι ειναι αγενεια να σου φωναζω ετσι να σταματησεις αλλα ρε φιλε να σου παρω ενα τσιγαρο. Τον τσεκαρω οτι δεν ειναι κανας περιεργος, γαμω το ρατσισμο μου μεσα, γαμω, σε φαση οτι δεν θα μου την πεσει να με ληστεψει, γαμω το ρατσισμο μου μεσα, γαμω. Ο τυπος με περιποιημενο ραστα και (ωραιοτατα) σοφιστικε στρογγυλα γυαλακια, οποτε ηρεμω, γαμω το ρατσισμο μου μεσα, γαμω.

Του λεω που λες και γω, σορι ρε μαν, στριφτα κανω, αμα ξερεις να στριβεις να σου δωσω. Με κοιταει, σκαει χαμογελο και μου λεει, νταξει με δουλευεις, στον καταλληλο ανθρωπο μιλας. Το υπονοουμενο για το χορτο σαφες, αλλα νταξει, στον Καναδα ειμαστε. Χαμογελαω και του πασαρω τον καπνο, τα χαρτακια και τα φιλτρακια. Μου γυρναει πισω τα φιλτρακια και στριβοντας (αρχιδια ο καταλληλος ανθρωπος, χαλια το’στριψε, αλλα αλλο το ταμπακο αλλο το χορτο αδερφε, πως να το κανουμε?) μου πιανει να μου λεει ξερεις συγνωμη αλλα μ’επιασε χαρμανιασμα που σε ειδα γιατι ειναι η γυναικα μου εγγυος και προσπαθω το’χω κοψει εδω και τεσσερεις βδομαδες. Ε, του λεω και γω, θα πρεπε να μου τα επιστρεψεις λοιπον, αφου προσπαθεις να το κοψεις, ασε με μου λεει και θελω να καπνισω.

Τον περιμενω να το στριψει, του δινω αναπτηρα, αναβει, του λεω καλο βραδυ και καλη λευτερια στη συμβια (δυσκολο το “καλη λευτερια” στα αγγλικα, κατι σε “good luck with your wife and may your kid be healthy” γαμωτο). Μου περναει και απο το μυαλο, γαμω το ρατσισμο μου μεσα, γαμω, οτι ξερεις μπορει τωρα να μου την πεσει, οποτε με τις καληνυχτες και τα ευχαριστω παρακαλω, γυρναω και επιταχυνω βημα.

Περπαταω που λες παρακατω για κανα πενταλεπτο στη λεωφορο, ευθεια. Φτανω στα φαναρια και περιμενοντας να περασω, τον ακουω παλι απο πισω μου. Πλακα εχει μου λεει, πηγαιναμε στην ιδια κατευθυνση και ομως εφυγες πιο γρηγορα. Ωχ λεω μπλεξαμε, γαμω το φοβο μου, γαμω. Αλλα νταξει ο τυπος μιλαει και δεν φαινεται επιθετικος. Περνωντας στο φαναρι μου λεει, ξερεις ημουνα πριν τρεις μηνες στην Αφρικη, απο κει ειμαι μου λεει. Πεταγομαι εγω ο εξυπνακιας, Αιθιοπια του λεω, ε? Ταιριαζε το complexion. Ναι μου λεει και το προσπερναει αερα (σωστος), και μου λεει που λες σκεφτομουνα αν ημασταν στην Αφρικη και σου ζηταγα τσιγαρο, νταξει ανθρωπινο, ξερεις βοηθαμε ο ενας τον αλλον, ναι λεω εγω, και πηγαιναμε στην ιδια κατευθυνση, ε δε θα επιταχυνε ο ενας μπροστα. Αλλα λεει σκεφτηκα μπορει ο ανθρωπος να ηθελε να ειναι μονος του.

Ενδιαφερων ο τυπος σκεφτομαι οποτε φτανοντας στην αλλη ακρη του δρομου, οπου επρεπε να παω αριστερα σταματαω και του λεω, ξερεις εγω παω κατω, ε μου λεει νταξει και απο κει σπιτι μου παει, παμε. Ωχ μπλεξαμε σκεφτομαι, γαμω το φοβο μου, γαμω. Παμε που λες παρακατω και μου λεει ξερεις αυτο ολο με εβαλε σε σκεψεις, ειναι οι διαφορετικες κουλτουρες, στην Αφρικη αλλιως, εδω αλλιως. Ε, ξεκιναω να του λεω, where I’m from we… Where are you from, με κοβει. Γκρης του λεω.

Ela re megale, Ellada?

Ασταδιαλα, γαμω το φοβο μου γαμω! Χαχα ναι ρε μεγαλε απο Ελλαδα, Αθηνα, πού τα ‘μαθες εσυ τα ελληνικα? Ημουνα μου λεει (ελληνικα) στην Αθηνα τεσσερα χρονια. Pikermi, απο το 1986 μεχρι το 1990 που εφυγα. Δουλευα λεει (ελληνικα) σε μια εταιρια (“Αθερας” ή κατι τετοιο, δεν το πιασα) που εφτιαχνε αλουμινια και τους εφτιαχνα τα ηλεκτρολογικα. Ελα ρε μεγαλε τι λες τωρα, ναι μου λεει (αγγλικα), αλλα τωρα το εχω γυρισει εντελως και δουλευω IT. Χαχα του λεω και κομπιουτερ σαιενς κανω, ναι μου λεει αλλα γαμησε τα, μας πληρωνουν peanuts, peanuts! Τους μαδερφακερς!!

Εχουμε φτασει μπροστα απο το σπιτι μου. Και ο μαλακας εγω σκεφτομαι γαμω ο τυπος, αλλα τι περιεργος, που να μπλεκεις, και που ειδε αυτος που μενω τωρα ξερωγωτι, γαμω το φοβο μου γαμω, και ενας τυχαιος τυπος στο δρομο περιεργος, γαμω το φοβο μου γαμω που πιανει κουβεντα με ξενους στο δρομο και μη μπλεκεις, γαμω το φοβο μου γαμω. Του λεω μαν εγω εφτασα σπιτι μου, αντε καλο βραδυ, χαμογελαει ο τυπος, γκουντναιτ μου λεει, ανεβαινω τα σκαλια του γυρναω kalinichta του φωναζω, kalinichta sou μου φωναζει και φευγει.

Εγω μπαινω στο σπιτι μου, κλειδωνω και σταματαω, χαμογελαω, τι ωραια πολη που ειναι το Τοροντο σκεφτομαι, ενδιαφεροντες ανθρωποι, φιλικοι και ερχεται και καλοκαιρι σε κανα τριμηνο, αχ τι γλυκα. Και συνειδητοποιω μα τι μαλακας ειμαι τελοσπαντων!!!! Γιατι δεν του πηρα τηλεφωνο, γαμω τα παιδια ηταν ο τυπος, παλληκαρι και γενναιος και αν το καλοσκεφτεις και γενναιωδορος. Συνειδητοποιω οτι τον συμπαθησα τον ανθρωπο, αλλα οτι ο φοβος, ο γαμημενος φοβος, ο γαμημενος ο γαμωρατσισμος που με γαμωδασκαλεψε ο γαμωλευκος γαμωκαναδας μου κρατησε απο το να απλωσω και γω το χερι μου οπως το απλωσε και αυτος, και που ξερεις μπορει να ηταν “the beginning of a beautiful friendship”.

Τυχαιες συναντησεις, ωραιοι ανθρωποι σε αυτην την ωραια πολη. Και γω ταμπουρωμενος πισω απο τον εαυτουλη μου, πισω απο το γαμημενο το γαμωφοβο και τον ενστικτωδη γαμωρατσισμο, να μου στερω την ανθρωπια. Ε, γαμω τη μικροαστιλα μου, γαμω. Πρεπει να μαθω να ζω, ο φοβισμενος μαλακας. Μου το λεει και ο Θηβαιος γαμωτο:

Πωπω δες τι κάνεις χάνεις

χάνεις της χαράς το νήμα

τη ζωή σου χάνεις κι ειναι κρίμα

να ‘σαι πάντα εσύ το θύμα

Στήσε πανηγύρι τώρα

Πόσα καλοκαίρια σου ‘μειναν ακόμα

που θα ξεγλιστράς

από του Χάροντα το στόμα

Ε, γαμωτο.

Black Cat ★ Red Cat

Οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Πακιστανού μετανάστη. Της Μαρίνας Βήχου

Οτι κι αν ισχυριστούν οι δύο Έλληνες  δράστες της ένα ψυχρώ δολοφονίας του άτυχου Πακιστανού μετανάστη στα Πετράλωνα για να εμφανιστούν ότι είναι εν βρασμώ ψυχής ( τους έκλεινε λέει το δρόμο ) εκτέλεσαν το θύμα τους και επίσης ότι τυχαία στο δρόμο βρήκαν τα 50 ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής και τα μάζεψαν σαν αναμνηστικό- οι δικηγόροι τους είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο θα ισχυριστούν- τίποτα δεν μπορεί πλέον να αποκρύψει το ολοφάνερο : ότι δυστυχώς το πολιτικό μας σύστημα βρίθει ηθικών αυτουργών τόσο για το συγκεκριμένο έγκλημα όσο και για την συστηματική βία που εδώ και 3 χρόνια έχει εξαπολυθεί εναντίον των μεταναστών,που βρίσκονται στη χώρα μας ,είτε αυτοί διαθέτουν είτε όχι νόμιμοποιητικά έγγραφα.

Και για να τους πάρουμε με την σειρά:
 

Πρώτη στη λίστα των ηθικών αυτουργών είναι η ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή, που ουσιαστικά ξεκίνησε πριν από 4 χρόνια από την περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα την πρακτική της "απελευθέρωσης της χώρας από του ξένους εισβολείς". Αυτή η πρακτική βασίστηκε στο κυνήγι κεφαλών άοπλων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων, με ρόπαλα, λοστούς και μαχαίρια , με κριτήριο κατά βάση τα χρώματα του δέρματός τους . Η επίσημη δικαιολογία ήταν η καταπολέμηση της εγκληματικότητας στην περιοχή. Είχε προηγηθεί ήδη από τον Ιούλιο του 2008 η πρόβλεψη του Κασιδιάρη σε ομιλία του στις Θερμοπύλες ότι "αναμένουμε τη στιγμή της μεγάλης επίθεσης, βαδίζοντας στα χνάρια της αρχαίας κρυπτίας, που έπληττε αθόρυβα μέσα  στο απόλυτο σκότος και τη σιωπή τους εσωτερικούς εχθρούς της πόλεως". Στην "κρυπτία" αναφέρεται ο Πλούταρχος και εξηγεί ότι ήταν ένα έθιμο που ίσχυε στην Αρχαία Σπάρτη όπου "οι άρχοντες από καιρού εις καιρόν έστελναν έξω σε διάφορα μέρη της χώρας τους θεωρούμενους ως πλέον ευφυείς από τους νέους, οι οποίοι είχαν μαζί τους μαχαίρια και την νύχτα κατέβαιναν στους δρόμους και όσους από τους είλωτες συνελάμβαναν τους έσφαζαν". ( Δ. Ψαράς: Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής, εκδόσεις ΠΟΛΙΣ σελ. 256-257 ). Κάπου φαίνεται "τυχαία" πληροφορήθηκαν για το αρχαίο αυτό έθιμο της Σπάρτης και οι δύο δράστες της δολοφονίας του άτυχου Πακιστανού μετανάστη και αποφάσισαν να το μιμηθούν, όπως και οι δράστες εκατοντάδων αντίστοιχων επιθέσεων ... Πάντα νύχτα και με μαχαίρια σε άοπλα ανυποψίαστα θύματα- είλωτες.
 

Μήπως όμως και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας με επικεφαλής τον κύριο Σαμαρά, που κυβερνά σήμερα αυτή τη ώρα, με τα δεκανίκια του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, είναι άμοιρο ευθυνών; Ποιος αλήθεια εξομοίωσε τους μετανάστες με εισβολείς και με νέα κάθοδο Δωριέων και έδωσε το πράσινο φως για την επιχείρηση "Ξένιος Δίας", που ευτελίζει και αυτή την έννοια της λέξης; Εισβολείς, άρα εχθροί, άρα νομιμοποιείται απέναντι τους η συμπεριφορά ως εχθρών, γιατί λοιπόν όχι και το ξύλο, το μαχαίρωμα και η δολοφονία...

Παράπλευρες απώλειες μήπως; Και από πίσω "κολαούζοι" το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ να ποιούν την νήσσαν ( να κάνουν την πάπια  στην δημοτική μας γλώσσα).

Μήπως η Δικαιοσύνη μας ανέλαβε να καθαρίσει την " κόπρο του Αυγεία" ; Δυστυχώς κι αυτή έλαμψε δια της απουσίας της. Η περίφημη δίκη της ξανθιάς "Μπουμπουλίνας" του Αγίου Παντελεήμονα- που κατέβηκε και υποψήφια βουλευτής με την ΧΑ κοντεύει να φθάσει τις δέκα αναβολές, παρά τις μαρτυρικές καταθέσεις των αφγανών προσφύγων ότι υποκινούσε την επίθεση εναντίον τους. Αραγε οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης φοβούνται τυχόν αντίποινα ή συμφωνούν με τις μεθόδους της ναζιστικής οργάνωσης; Η ψυχή τους και η συνείδηση τους - αν έχουν - το ξέρει.

Μήπως τέλος τα ΜΜΕ έχουν στηλιτεύσει αυτή την ρατσιστική βία; Θα αστειεύεται κανείς, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις ,οι έλληνες συνάδελφοι μου- ιδιαίτερα των ιδιωτικών καναλιών - έχουν διαπρέψει στην κατασυκοφάντηση από το 2009 μέχρι σήμερα όσων πολιτών και πολιτικών είχαν το κουράγιο να καταγγείλουν αυτή την άσκηση βίας, δίνοντας πάντα το ελεύθερο στο χρυσαυγίτικο δηλητήριο να απλώνεται στην κοινωνία. Κι αυτό δυστυχώς χωρίς ούτε η συνδικαλιστική μας Ένωση να καταδικάσει αυτή την πρακτική.

Που καταλήξαμε τελικά; Μα σε αυτό που πολύ διεξοδικά ο Νίκος Πουλαντζάς περιγράφει στο βιβλίο του "Φασισμός και Δικτατορία " ( σελ. 383) αναφερόμενος στην περίοδο που το εθνικοσοσιαλιστικό (ναζιστικό) κόμμα έχει ανέλθει πλέον στην εξουσία. 

Γράφει λοιπόν ο Πουλαντζάς "τα δικαστήρια δεν υποχρεώνονται να εφαρμόζουν νομικούς κανόνες, αλλά το  υγιές " λαϊκό αίσθημα" που ενσαρκώνει η "βούληση του αρχηγού". Αυτό συνοδεύεται άλλωστε από μια ιδεολογική τροποποίηση της έννοιας της ενοχής: η ενοχή δεν αποδίδεται πλέον, όπως συμβαίνει γενικά στις άλλες μορφές αστικού κράτους, στην κολάσιμη πράξη, δηλαδή την αντίθετη με τον νόμο πράξη, αλλά στον πιθανό εχθρό. Ένοχος είναι εκείνος που, λόγω της "αντικειμενικής  του κατάστασης, προσδιορισμένης με αυθαίρετα κριτήρια , θα μπορούσε να έχει τη πρόθεση να βλάψει το καθεστώς και την υγεία του: δηλαδή για το ναζιστικό καθεστώς είναι a priori  ένοχοι οι Εβραίοι , οι κομμουνιστές, οι σοσιαλιστές, οι φιλελεύθεροι, οι μέτοικοι, οι τρελοί και τα διάφορα αντικοινωνικά στοιχεία".

Θα μου πείτε μα στην Ελλάδα δεν έχουμε τους ναζί στην εξουσία, ούτε στην Γερμανία και την Ιταλία ήρθαν σε μια νύχτα, ήταν μια διαδικασία,που κράτησε χρόνια και που δυστυχώς είχε πολλούς που προετοίμασαν το έδαφος. Στην Ελλάδα είναι δεδομένο ότι έχει ξεκινήσει η διαδικασία του εκ φασισμού, η ελπίδα βρίσκεται στο ότι δεν έχουμε φθάσει στο σημείο μη επιστροφής, γι αυτό "ας έχουν γνώση οι φύλακες".

TVXS

Όταν οι Έλληνες ήταν μικροπωλητές και τους κυνηγούσε η αμερικάνικη έφιππη αστυνομία...

«Θα τον ίδετε παντού τον Έλληνα μετανάστην. Θα τον συναντήσετε εις πάσαν λεωφόρον, εις πάσαν οδόν, εις πάσαν σχεδόν γωνίαν στιλβώνοντα υποδήματα, πωλούντα άνθη, ψήνοντα κάστανα ή οδηγούμενον υπό του αστυφύλακος εις την αστυνομίαν τη συνοδεία αλαλαζόντων χαμινίων. Ο Έλλην μετανάστης και μικρέμπορος ο διημερεύων και διανυκτερεύων εν υπαίθρω, αποτελεί εντελώς ξεχωριστήν φυσιογνωμίαν εις την απέραντον κοσμόπολιν. Εάν δεν επρόφθασε να εξαμερικανισθή ακόμη εξωτερικώς...

 

Φορεί ακόμη τα χονδροκαμωμένα ρούχα της πατρίδος του, τα οποία ηγόρασε κατά την παραμονή της αναχωρήσεώς του, εις τον Πειραιά ή εις τας Πάτρας και τον πατροπαράδοτον κούκον της ελληνικής βιομηχανίας, τον καλύπτοντα τας βλεφαρίδας και εισερχόμενον μέχρι των ώτων».

«Ενίοτε, οσάκις μελαγχολικός θελήσετε να σταματήσετε και περιεργασθήτε τα ατυχή αυτά θύματα του εκπατρισμού ατυχεστέρας πατρίδος, ήτις δεν ηδυνήθη να τα συγκρατήση εις τους κόλπους της, αντιλαμβάνεσθε, πανικόν ενσκήπτοντα αιφνιδίως εις τας τάξεις των και βλέπετε καροτσάκια και εμπορεύματα εξαφανιζόμενα εν ριπή οφθαλμού, ανατρεπόμενα, θραυόμενα ως υπό την επηρείαν ενσκήψαντος τυφώνος. Είναι ο έφιππος αστυνόμος με την ροδοκόκκινον και επιβλητικήν μορφήν, τα κίτρινα γαλόνια, τα τόσον ωραία αρμοζόμενα εις την κυανήν στολήν του, τα άσπρα γάντια και τον υπερήφανον καστανόχρουν ίππον, όστις αντιληφθείς αυτούς εκ της γωνίας σπεύδει προς καταδίωξιν των. Οι Έλληνες μικρέμποροι, ως τα καταδιωκόμενα πτηνά υπό αρπακτικού ορνέου, διασκορπίζονται περιδεείς προς όλα τα σημεία του ορίζοντος, παρασύροντες εν τη ορμή των τους διαβάτας, προσκρούοντες επί των γωνιών, κτυπώντες επί των σιδηρών κιγκλιδωμάτων και προκαλούντες την αγανάκτησιν του πλήθους».

Ν. Γκόρτζης, «Σελίδες ημερολογίου», περιοδικό «Μελέτη», Δεκέμβριος 1910.

 

Σίβυλλα

 

100 χρόνια μετά μου γίνατε Ευρωπαίοι? Μεγαλοπιαστήκατε μάνα μου? 100 χρόνια μετά ξεχάσατε τι τραβούσαν σε όλα τα πέρατα της Γης οι παππούδες σας και μου γίνατε και χρυσαυγίτες? 100 χρόνια μετά γίνατε εσείς οι κυνηγοί? 

 

Μπορεί κανείς να το ονομάσει και πατριωτισμό, αλλά πάνω απ' όλα μπορεί να το ονομάσει "πολιτισμική πρόοδο"!!! 

''Ο ρατσισμός με έκανε να ντρέπομαι που είμαι Έλληνας''

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα λόγια βγήκαν από το στόμα ομογενή δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Βικτώριας, στην Αυστραλία, ο οποίος κατά τη διάρκεια ομιλίας του στην παρουσίαση του βιβλίου του είπε πως ο ρατσισμός μπορεί να καταστρέψει ζωές. “Ο εκφοβισμός και η διάκριση είναι αιώνια προβλήματα και κάθε κοινωνία έχει την ευθύνη να τα σταματήσει”.

"Υπάρχουν και κάποιες σκοτεινές στιγμές στο βιβλίο, όπου περιγράφω το ρατσιστικό εκφοβισμό που υπέφερα ως παιδί. Ο ρατσισμός μπορεί να καταστρέψει την αυτοεκτίμηση ενός ατόμου, να δημιουργήσει δυσαρμονία μέσα στις οικογένειες και να καταστρέψει ζωές. Για τα παιδιά είναι ένα ιδιαίτερο πρόβλημα επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να τον καταπολεμήσουν. Ο εκφοβισμός και η διάκριση είναι αιώνια προβλήματα και κάθε κοινωνία έχει την ευθύνη να τα σταματήσει".

Με αυτά τα λόγια ο ομογενής δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Βικτώριας, Αιμίλιος Κύρος περιγράφει όσα ένιωθε ως παιδί, όταν έπεφτε θύμα ρατσιστικής αντιμετώπισης.

“Ο ρατσισμός με ανάγκασε ν' αλλάξω τ' όνομα μου και να αρνηθώ την ταυτότητα μου. Με έκανε να ντρέπομαι για την Ελληνική μου καταγωγή” είπε κατα τη διάρκεια της ομιλίας του, στην παρουσίαση του αυτοβιογραφικού βιβλίου του με τίτλο «Αιμίλιο να με λες» στο Ελληνικό Μουσείο της Μελβούρνης.

“Ευτυχώς όλα αυτά άλλαξαν όταν ήμουν 15 χρονών. Κατάλαβα ότι θα έπρεπε να είμαι περήφανος για τους γονείς μου και να τους σέβομαι για τις θυσίες που είχαν κάνει. Κατάλαβα επίσης πόσο λάθος έκανα που ντρεπόμουν για την Ελληνικότητα μου. Οι Έλληνες έχουν μια πλούσια και αξιέπαινη ιστορία και κατά πολλούς τρόπους έστησαν τα θεμέλια του σύγχρονου πολιτισμού. Οι Ελληνοαυστραλοί έχουν κάνει αξιοσημείωτες εισφορές εδώ και δεκαετίες μέσα στην Αυστραλιανή κοινωνία. Αυτά είναι θέματα που πρέπει να γιορτάζονται φανερά αντί να μένουν κρυφά”.

Βοσκός ο πατέρας του, Γιάννης, εγκατέλειψε το σχολείο σε ηλικία οκτώ ετών και η μητέρα του Στεργιανή, που εργαζόταν στο βαμβάκι και στα καπνά, άφησε το σχολείο μόλις εννέα ετών.

Η καταγωγή τους ήταν από το χωριό Σφυκιά Ημαθίας και στην Αυστραλία μετανάστευσαν μαζί με τον Αιμίλιο και τον άλλο τους γιο, Θεόδωρο, που σήμερα είναι γιατρός.

Μιλώντας μπροστά σε ένα εντυπωσιακό πλήθος, κυρίως Αυστραλών νομικών, ο δικαστής Κύρου σημείωσε μεταξύ άλλων: 

“Ο κυριότερος σκοπός του βιβλίου είναι να τιμήσω τους μετανάστες της γενιάς των γονιών μου. Αυτοί είναι οι ήρωες γιατί εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και ταξίδεψαν σε μια ξένη και άγνωστη χώρα με σκοπό να προσφέρουν στον εαυτό τους και στα παιδιά τους την ευκαιρία μιας καλύτερης ζωής”.

“Η Αυστραλία έχει προοδέψει πολύ από τότε που έφτασα εδώ το 1968. Εξωτικά ονόματα, τροφές και έθιμα που κάποτε τα κορόιδευαν οι Αυστραλοί είναι τώρα της μόδας. Όμως πρέπει πάντα να προσέχουμε για να βεβαιωθούμε ότι η χώρα μας συνεχίζει να δέχεται και να γιορτάζει τον κάθε άνθρωπο. Γι αυτό που είναι και γι' αυτό που έχει να προσφέρει, παρά να αποκλείεται επειδή είναι διαφορετικός. Εύχομαι ότι το βιβλίο μου θα βοηθήσει στην κατανόηση των ζητημάτων αυτών”

Newsit