Ο “ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ” ΤΟΥ ΝΤΟΥΜΠΑΙ

 

Πριν λίγες ημέρες, ο πρόεδρος της COSCO μιλώντας στον Σαμαρά, με αφορμή την επέκταση της συνεργασίας και την αξιοποίηση του Ελληνικού, δήλωσε ότι “θα κάνουμε την Ελλάδα Ντουμπάι”. Η εικόνα ενός εξωτικού παραδείσου όπως αυτό παρουσιάζεται σε ταξιδιωτικούς οδηγούς και ταινίες, απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα. 

Το οικονομικό “θαύμα” του Ντουμπάι, δεν θα ήταν δυνατό δίχως στρατούς από εξευτελιστικά αμειβόμενους εργάτες, που κυρίως προέρχονται από “αναπτυσσόμενες οικονομίες” όπως η Ινδία, αλλά και την Αφρική. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σε κοντέινερς, πολλές φορές απλήρωτοι για μήνες, χωρίς δικαιώματα και με τον κίνδυνο να χάσουν όλα τα δεδουλευμένα τους σε περίπτωση που αποφάσιζαν να φύγουν (ή για άλλη δουλειά, είτε για την χώρα τους). Πολλοί από τους ταλαίπωρους μετανάστες που εργάζονται στα κάτεργα του Ντουμπάι, δεν έχουν καν διαβατήριο, αφού εξαναγκάστηκαν να το παραδώσουν με το που έφτασαν στην χώρα.

Όσο για τις συνθήκες εργασίας, έχουν καταγραφεί πολλάκις ότι είναι απάνθρωπες, έχοντας οδηγήσει ανθρώπους σε τραυματισμούς, ενίοτε και στον θάνατο. Άθλιες συνθήκες υγιεινής, χωρίς νερό ή θέρμανση, πρωτόγονες τουαλέτες, ελάχιστη τροφή (κυρίως ρύζι, πατάτες και ψωμί), δωμάτια που κοιμούνται 15 και 20 άτομα. Εργάτες εξεγέρθηκαν πολλές φορές διεκδικώντας καλύτερη αντιμετώπιση. Η Διεθνής Αμνηστία και άλλοι οργανισμοί έχουν κάνει νύξεις για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην αραβική χώρα, αλλά κανείς δεν ανταποκρίθηκε.

Πίσω από τις λαμπερές βιτρίνες και τα εντυπωσιακά ξενοδοχεία, το αληθινό πρόσωπο του Ντουμπάι είναι σκοτεινό. Δεν πρόκειται παρά για μια χώρα-λούνα παρκ για τους πλούσιους τουρίστες και για την τοπική ελίτ. Ένα τεράστιο θεματικό πάρκο αλαζονείας, μια επίδειξη πλούτου. Η εφαρμογή του άγριου καπιταλισμού γίνεται υποδειγματικά. Στα πέριξ των ουρανοξυστών βρίσκονται παραπήγματα στα οποία ζουν άνθρωποι χωρίς καμιά ελπίδα, εγκλωβισμένοι να σηκώνουν στους ώμους τους την “χρυσή” πυραμίδα του Ντουμπάι. Χαρακτηριστική περίπτωση που η “ανάπτυξη” δεν σημαίνει κοινωνική πρόοδος, αλλά ευημερία των αριθμών και αξιοποίηση του πλούτου από λίγους.

Όταν λοιπόν η COSCO εκφράζει την επιθυμία της να γίνουμε κι εμείς Ντουμπάι, αυτό που κάνει δεν είναι τίποτα άλλο παρά να κλείνει το μάτι στην κυβέρνηση και σε άλλους υποψήφιους “επενδυτές”. Ταυτόχρονα απειλεί ανοιχτά όλους εμάς, εργαζόμενους και άνεργους, πως το μέλλον μας θα είναι ένα δουλοπάζαρο, ένα κάτεργο σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου θα τρώμε ένα κομμάτι ψωμί κυριολεκτικά, για να ζει την γκλαμουριά της η μπουρζουαζία.Και βέβαια όλα αυτά “για το καλό του τουρισμού και της χώρας“!

 

Δείτε παρακάτω ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για το Ντουμπάι και τους σκλάβους που στηρίζουν την ματαιοδοξία των πλουσίων.

 

 

Strange Journal

 

Άνοδος, παρακμή και πτώση της «θρησκείας» του 21ου αιώνα

 «Αυτή μπορεί να μην είναι η αρχή του τέλους, είναι όμως σίγουρα το τέλος της αρχής.»

Ουίνστον Τσώρτσιλ

 

Το 1989, λίγο μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ο Φράνσις Φουκουγιάμα κηρύσσει το «τέλος της ιστορίας».

«Χάρη στην εκτυφλωτική νίκη του οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού όλες οι αντιφάσεις επιλύονται και αυτό που μένει είναι, ουσιαστικά, η οικονομική δραστηριότητα».

Τέσσερα χρόνια μετά, και ενώ η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πλέον, ένας άλλος Αμερικάνος καθηγητής έρχεται να «διορθώσει» τη θεωρία του Φουκουγιάμα.

«Η πηγή των συγκρούσεων του μέλλοντος», γράφει ο Σάμιουελ Χάντιγκτον στη «Σύγκρουση των Πολιτισμών», «δεν θα είναι ούτε ιδεολογική ούτε οικονομική, αλλά πολιτισμική.»

Η ιστορία, που ποτέ δεν σταματά να κινείται, τους διέψευσε και τους δύο. Οι συγκρούσεις του 21^ου αιώνα είναι όχι απλά οικονομικές, όχι απλά ταξικές, αλλά ολοκάθαρα διπολικές: Το φτωχό 80% ενάντια στο πάμπλουτο 1%.

Και καθώς οι φτωχοί αυξάνονται και πληθαίνουν μέσα σε κάθε χώρα, τόσο οι συγκρούσεις θα γίνονται βιαιότερες.

«Ο εχθρός είναι εντός των πυλών. Στοιχειώδες, κύριε Γουάτσον.»

Ο 20^ος αιώνας ήταν αναμφίβολα η εποχή της Αμερικανικής ηγεμονίας. Όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά κυρίως οικονομικά, τεχνολογικά, πολιτιστικά.

Στην Αμερική δημιουργήθηκαν τεράστιες καινοτομίες που κατέκτησαν τον πλανήτη πολύ πιο γρήγορα και πιο ολοκληρωτικά από το στρατό του.

Αυτοκίνητο, τηλέφωνο, ηλεκτρικός λαμπτήρας, ουρανοξύστης, λεωφόρος, αεροπλάνο, ψυγείο, ηλεκτρονικός υπολογιστής.

Ύστερα ήρθαν τα κύματα της μαζικής κουλτούρας:

Εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, το Χόλιγουντ, τα κόμικ, η τζαζ, τα ραδιοφωνικά σίριαλ, τα κινούμενα σχέδια, η τηλεόραση, το ροκ, τα ριάλιτι σόου.

Και της μαζικής κατανάλωσης:

Διαφήμιση, πολυκαταστήματα, σούπερ μάρκετ, μάρκετινγκ, πωλήσεις δια αλληλογραφίας, πωλήσεις μέσω διαδικτύου, pay per view κλπ.

 

Η σημαντικότερη, όμως, επινόηση της Αμερικής, η πιο κατακλυσμιαία, ήταν ο ακραίος φιλελευθερισμός, η αποθέωση της «ελεύθερης αγοράς».

Καθώς όμως το διαδίκτυο συντέλεσε ώστε ο φιλελευθερισμός να γίνει παγκόσμιος, χωρίς σύνορα, χωρίς περιορισμούς, χωρίς εθνική ταυτότητα, η Αμερική βρέθηκε να καταβροχθίζεται ζωντανή από το «τέρας που δημιούργησε».

Η παγκοσμιοποίηση σκότωσε την εθνική αγορά, που είναι μία από τις βάσεις της κυριαρχίας του κράτους-έθνους.

Τα κράτη δεν έχουν πια τα μέσα να αντισταθούν στις αγορές. Ο όγκος των αποθεμάτων τους είναι γελοία αδύναμος απέναντι στη δύναμη των αγορών.

Έτσι οι κυβερνώντες, συμπεριλαμβανομένου του πλανητάρχη, εξαναγκάζονται να σεβαστούν τις γενικές οδηγίες της οικονομικής πολιτικής που ορίζουν παγκόσμιοι οργανισμοί, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή η Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου.

Η χρηματοπιστωτική οικονομία, το εμπόριο, τα ΜΜΕ που ωθούνται από τις νέες τεχνολογίες, γνώρισαν μια πραγματική έκρηξη.

Δημιούργησαν νέου τύπου οικονομικές αυτοκρατορίες, που επεξεργάζονται τους δικούς τους νόμους, μεταφέρουν τους χώρους παραγωγής τους, μετακινούν τα κεφάλαια τους με ταχύτητα φωτός και επενδύουν από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη.

Δεν γνωρίζουν ούτε σύνορα ούτε κράτη ούτε πολιτισμούς. Περιφρονούν την εθνική κυριαρχία. Αδιαφορούν για τις κοινωνικές συνέπειες, κερδοσκοπούν κατά των νομισμάτων, προκαλούν υφέσεις και κρίσεις, και τα βάζουν με τις κυβερνήσεις.

Η πολιτική εξουσία είναι πλέον η τρίτη εξουσία. Πρώτη είναι η οικονομική εξουσία και ύστερα η εξουσία των ΜΜΕ.

Πρόσφατα κάποιο περιοδικό είχε τους 50 ισχυρότερους άντρες του πλανήτη. Ούτε ένας πολιτικός δεν βρισκόταν ανάμεσα τους.

Οι πολιτικοί ακολουθούν πειθήνια τους ανθρώπους που δεν περιορίζονται από κανέναν κανόνα, χάρη στην παγκόσμια επικράτηση του “laissez faire, laissez passer”.

Ούτε ο Ted Turner ούτε ο Rupert Murdoch ούτε ο Bill Gates ούτε ο Larry Rong ούτε ο Robert Allen, ούτε οι δεκάδες άλλοι κυρίαρχοι του κόσμου υπέβαλαν ποτέ τα σχέδια τους σε καθολική ψηφοφορία.

Η δημοκρατία δεν τους αφορά. Είναι υπεράνω εννοιών όπως το δημόσιο καλό, η κοινωνική ευημερία, η ελευθερία και η ισότητα.

Όταν οι κυβερνήσεις δεν είναι συνένοχες, μοιάζουν παράλυτες. Είναι ανίκανες να επιλύσουν, στο επίπεδο τους, τα χιλιάδες σημαντικά προβλήματα που προκαλούνται από την κερδοσκοπική μανία των νέων κατακτητών, της νέας και απόλυτης εξουσίας.

Η πολιτική εξουσία συμπεριφέρεται όλο και περισσότερο ως όργανο, ως συμπλήρωμα, ως υπηρέτης των πραγματικών κυρίαρχων του κόσμου: των χρηματο-οικονομικών αγορών.

Έτσι, στις σημερινές δημοκρατίες, όλο και περισσότεροι πολίτες αισθάνονται παγιδευμένοι από ένα είδος γλοιώδους δόγματος που ανεπαίσθητα περιβάλλει κάθε επαναστατική σκέψη, την καθυστερεί, την αναστατώνει, την παραλύει και καταλήγει να την πνίξει.

 Αυτό το δόγμα είναι η «μονόδρομη σκέψη», ή αλλιώς η ΤΙΝΑ που προστάζει: «There Is No Alternative».

 

Το γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση γίνεται ιδεολογικό όργανο έχει ως σοβαρή συνέπεια την εκ των προτέρων καταδίκη –στο όνομα του ρεαλισμού- κάθε τάσης αντίστασης ή ακόμη και αντίθεσης.

Καταδικάζονται ή χαρακτηρίζονται ως «λαϊκιστικές» όλες οι δημοκρατικές απόπειρες, όλες οι αναζητήσεις εναλλακτικών λύσεων, όλες οι προσπάθειες δημοκρατικής ρύθμισης, όλες οι κριτικές κατά της αγοράς.

Η νέα «θρησκεία», παγκόσμια όπως ποτέ καμία άλλη, είναι ακριβώς ο δογματισμός της αναγκαίας «ελεύθερης αγοράς», η μονόδρομη σκέψη του παγκόσμιου φιλελευθερισμού.

Αυτή είναι η μετάφραση -σε ιδεολογικούς όρους- των συμφερόντων μιας ομάδας οικονομικών δυνάμεων, και ιδιαίτερα των δυνάμεων του διεθνούς κεφαλαίου.

Οι κύριες πηγές αυτής της σκέψης είναι οι μεγάλοι οικονομικοί και νομισματικοί οργανισμοί: Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Οργάνωση για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ), Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Μπούντεσμπανκ, Τράπεζα της Γαλλίας κλπ.

Αυτοί χρηματοδοτώντας, στρατολογούν στην υπηρεσία των ιδεών τους, σε όλο τον πλανήτη, πολλά ερευνητικά κέντρα, πανεπιστήμια, ιδρύματα, τα οποία με τη σειρά τους επεξεργάζονται λεπτομερειακά και διαδίδουν το «λόγο του Ευαγγελίου».

Η πρώτη αρχή της μονόδρομης σκέψης ακούγεται πλέον στα αυτιά μας ως αξίωμα: «Η οικονομία κυριαρχεί επί της πολιτικής».

Οι άλλες έννοιες-κλειδιά της μονόδρομης σκέψης είναι εξίσου γνωστές (τα ΜΜΕ φροντίζουν να τις διαδίδουν με ευλάβεια):

 

Η αυτορυθμιζόμενη αγορά, της οποίας «το αόρατο χέρι διορθώνει τις ατέλειες και τις δυσλειτουργίες», και ειδικά οι χρηματο-οικονομικές αγορές των οποίων «οι ενδείξεις προσανατολίζουν και καθορίζουν τη γενική κίνηση της οικονομίας».

Ο ανταγωνισμός και η ανταγωνιστικότητα, «που δίνουν δύναμη και ωθούν τις επιχειρήσεις, οδηγώντας ‘τες σε ένα διαρκή και προσοδοφόρο εκσυγχρονισμό».

Οι ελεύθερες συναλλαγές χωρίς εμπόδιο, που είναι «παράγοντας ασταμάτητης ανάπτυξης του εμπορίου και άρα των κοινωνιών».

Η παγκοσμιοποίηση της εργοστασιακής παραγωγής και η διεθνής κατανομή της εργασίας, που «μειώνει τις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις και μειώνει το κόστος των μισθών».

Το σκληρό νόμισμα, «παράγοντας σταθερότητας».

Οι ιδιωτικοποιήσεις, η φιλελευθεροποίηση κλπ.

Και βέβαια η αδιαφορία απέναντι στο οικολογικό κόστος.

Σε αυτόν τον νέο κόσμο τα άτομα χωρίζονται σε όσους μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους και σε όσους δεν μπορούν. Οι δεύτεροι θα απορριφθούν, θα εκδιωχτούν, θα περιθωριοποιηθούν, θα αποκλειστούν, γιατί στην νέα κοινωνική κατάσταση (που έχει πάψει να θεωρεί ως επιταγή την αλληλεγγύη), οι «χαμένοι» πρέπει να εγκαταλειφθούν.

Βεβαίως όσο περισσότερα βρίσκεται να χρωστάει κάποιος τόσο καλύτερη αντιμετώπιση έχει από τη «δικαιοσύνη», η οποία δε λογιέται πια ως εξουσία, αλλά ως περίπτερο.

 

Οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες είναι τεράστιες πλέον, όχι μόνο στις τριτοκοσμικές χώρες, αλλά και σε χώρες με δημοκρατική παράδοση, όπως η Βρετανία ή οι ΗΠΑ -ουσιαστικά σε όλες τις χώρες της υφηλίου.

Όμως οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι γκετοποιημένοι, οι περιθωριοποιημένοι, φαίνεται να εξεγείρονται πολύ πιο εύκολα (δι” ασήμαντον αφορμήν) απ’ όσο νόμιζε ο Χάντιγκτον.

Δεν υπάρχει πλέον δυτική χώρα που να μη χρειάζεται να ενδυναμώνει τις δυνάμεις καταστολής, προκειμένου να αντιμετωπίσει (πρόσκαιρα) αυτές τις εξεγέρσεις.

Ακόμα και ένας από τους υπεύθυνους του προβλήματος, ο Persy Barnevik, διευθυντής της ABB, μια από τις κυριότερες επιχειρήσεις ενέργειας στον κόσμο, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου:

«Εάν οι επιχειρήσεις δεν ανταποκριθούν στις προκλήσεις της φτώχειας και της ανεργίας, οι εντάσεις μεταξύ των κατεχόντων και των μη κατεχόντων θα αυξηθούν και θα έχουμε σοβαρή έκρηξη της τρομοκρατίας και της βίας.»

Η «μεγάλη αυτοκράτειρα», η αγορά, άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι η κυριαρχία της δεν μπορεί να διατηρηθεί. Ο κόσμος αλλάζει και ούτε οι μεγιστάνες δεν μπορούν να τον ελέγξουν.

 

«Βρισκόμαστε στη μέση μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας, που οδηγεί στην ανάδειξη -με τη μία ή την άλλη μορφή- μιας παγκόσμιας κοινωνίας, την πιθανή δομή της οποίας δεν μπορούμε ακόμα ούτε να φανταστούμε», γράφει ο Αλεξάντερ Κινγκ.

Ο μηχανισμός που μπορεί να σταματήσει αυτόν τον αγώνα δρόμου προς την καταστροφή είναι η διαφωνία, που κινητοποιεί προοδευτικά μια κριτική μάζα πολιτών αποφασισμένων να υπερασπιστούν τα στοιχειώδη δικαιώματα τους και να εργαστούν για μια πραγματικά πολιτική κοινωνία.

Οι πολίτες αντιλαμβάνονται, κάπως συγκεχυμένα ακόμα, ότι πρέπει να κατακτήσουν νέα ανθρώπινα δικαιώματα. Ότι τη γενιά των πολιτικών δικαιωμάτων (18^ος αιώνας) και αργότερα των κοινωνικών (19^ος και 20^ος αιώνας) πρέπει να τη διαδεχτεί μια γενιά νέων δικαιωμάτων, οικολογικών, που να εξασφαλίζουν στους πολίτες το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία, στην πληροφόρηση, στην ειρήνη και την ασφάλεια, αλλά επίσης και στην καθαρότητα του αέρα και των υδάτων, καθώς και στην προστασία του περιβάλλοντος.

Η κοινωνία της κατασπατάλησης πρέπει να παραχωρήσει φυσιολογικά τη θέση της σε μια κοινωνία της αναδιανομής.

Καθένας, σε γενικές γραμμές, αντιλαμβάνεται ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος που επιτρέπει τη διατήρηση του πλανήτη, την προστασία της φύσης και τη διάσωση του ανθρώπου.

Λύσεις υπάρχουν, αλλά αυτές δεν πρόκειται να τις προωθήσουν οι οικονομικοί γίγαντες ούτε οι πολιτικοί νάνοι.

Οι ίδιοι οι πολίτες θα δημιουργήσουν αυτήν την νέα παγκόσμια κοινωνία, τη νέα πολιτική εξουσία, «την πιθανή δομή της οποίας δεν μπορούμε ακόμα ούτε να φανταστούμε.»

(Αυτό το κείμενο είναι συρραφή αποσπασμάτων από το βιβλίο «Γεωπολιτική του Χάους», του Ιγνάσιο Ραμονέ, ενός ανθρώπου που ανάμεσα σε πολλά άλλα είναι και διευθυντής της Le Monde Diplomatique. Στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις, μτφ Ελένη Τσερεζόλε, επίμετρο Μιχάλης Μητσός).

Γελωτοποιός

Η άλλη πλευρά του Σκανδιναβικού μοντέλου

 

Για έκτη συνεχόμενη νύχτα συνεχίστηκαν οι ταραχές στα προάστια της Στοκχόλμης που ξέσπασαν μετά τη δολοφονία ενός 69χρονου στο Χούσμπι από αστυνομικούς. Οι ταραχές επεκτάθηκαν την Παρασκευή και σε άλλες περιοχές, πέρα από τα φτωχά προάστια της Σουηδικής πρωτεύουσας, φτάνοντας έως και το Έρεμπρο. Τα επεισόδια φέρνουν στην επιφάνεια την άλλη πλευρά του «Σκανδιναβικού μοντέλου».

Το Χούσμπι είναι φαινομενικά ένα τυπικό προάστιο της Στοκχόλμης στο οποίο κατοικούν κυρίως μετανάστες. Σε δημοσίευμά του το Reuters επισημαίνει πως αν μιλήσει κάποιος μαζί τους, πίσω από τις πολύχρωμες παιδικές χαρές και τα ωραία πάρκα, θα του αποκαλύψουν μια άλλη πλευρά της σουηδικής καθημερινότητας.

 
Η ανεργία, η αστυνομική βία, οι φυλετικές διακρίσεις και μια ζωή στο περιθώριο είναι η δική τους καθημερινότητα. Οι ταραχές ξεκίνησαν από το Χούσμπι, ωστόσο σύντομα επεκτάθηκαν σε όλη τη Στοκχόλμη, με την πόλη να θυμίζει πλέον Λονδίνο του 2011 και Παρίσι του 2005, μια έκρηξη οργής ενάντια στις διακρίσεις, τη φτώχεια και την εγκατάλειψη, αναφέρεται στο ρεπορτάζ του Reuters..

Περίπου 15% του πληθυσμού στη Σουηδία έχει γεννηθεί στο εξωτερικό. Είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Σκανδιναβία, όπως αναφέρει το Reuters. Η ενίσχυση του ακροδεξιού κόμματος στη Σουηδία έχει πολώσει την κοινωνία.

Το μετρό και τα υπόλοιπα μέσα μεταφοράς το βράδυ στη Στοκχόλμη είναι γεμάτα με μετανάστες, αραβόφωνους και ισπανόφωνους, όπως σημειώνει το Reuters, που επιστρέφουν στο σπίτι τους από τις σκληρές δουλειές τους. «Ακόμη και οι μετανάστες δεύτερης γενιάς αγωνίζονται για να βρουν μια καλύτερη δουλειά», σημειώνεται.

«Από τη μια η Σουηδία φαίνεται να έχει τόσους πολλούς μετανάστες. Από την άλλη κανείς αναρωτιέται που βρίσκονται όλοι αυτοί. Μερικές φορές τους βλέπεις να πουλάν χοτ ντογκ», σχολιάζει διπλωμάτης από τη Ασία στο Reuters.

Η αντανάκλαση αυτής της αντίθεσης μεταξύ των δύο κόσμων στη Σουηδία είναι πως τα επεισόδια ξέσπασαν την ημέρα που οι Σουηδοί πανηγύριζαν το παγκόσμιο κύπελλο στο χόκεϊ επί πάγου, ένα σπορ πολύ ακριβό για τους μετανάστες.

«Η μεγαλύτερη βία δεν είναι αυτή που βιώνουμε τις τελευταίες ημέρες. Η μεγαλύτερη βία είναι η πολιτική που εφαρμόζει εδώ και επτά χρόνια η δεξιά κυβέρνηση», δήλωσε ο επικεφαλής της κοινότητας Arne Johansson κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης στο Χούσμπι.

Ο Fredrik Reinfeldt, που χαρακτήρισε χούλιγκαν τους διαδηλωτές, βρίσκεται επτά χρόνια στην πρωθυπουργία της Σουηδίας. Η πολιτική που ακολούθησε ήταν η μείωση των φόρων αλλά και των κρατικών παροχών. Από τη μία η Σουηδία κατέγραψε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη. Από την άλλη στη Σουηδία καταγράφεται και η ταχύτερα αυξανόμενη κοινωνική ανισότητα στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Ο Jerzy Sarnecki, καθηγητής εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, σημειώνει στο Reuters πως η σουηδική κοινωνία έχει αρχίσει και παρουσιάζει μεγάλες αντιθέσεις με ένα μεγάλο αριθμό φτωχών μεταναστών που ζουν στα προάστια των μεγάλων πόλεων, όπου η ανεργία είναι σημαντικά υψηλότερη από άλλες περιοχές.

Πρόσφατη μελέτη δείχνει πως ένας στους τρεις νέους ηλικίας 16 έως 29 ετών που ζει σε υποβαθμισμένες περιοχές των μεγάλων πόλεων δεν σπουδάζει, αλλά και δεν έχει δουλειά. Παράλληλα, όπως αναφέρεται στο Reuters, συνολικά στη Σουηδία το 2012 43900 άνθρωποι κατέθεσαν αίτηση για χορήγηση ασύλου, αύξηση σχεδόν 50% σε σχέση με το 2011. Οι περισσότεροι προέρχονται από τη Συρία, το Αφγανιστάν και τη Σομαλία.  

TVXS

« Όταν ο Διάβολος απαγγέλλει την Αγία Γραφή»!

Γράφει  ο Νίκος Μπογιόπουλος.

Στο Λουξεμβούργο του κ. Γιούνκερ, προέδρου του Γιούρογκρουπ, ο χρηματοπιστωτικός τομέας δεν είναι 7 φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ της χώρας όπως στην Κύπρο, αλλά 20 φορές μεγαλύτερος...

Στην Ελβετία, το μέγεθος δύο μόνο τραπεζών, της UBS και της Credit Suisse, είναι σχεδόν 7 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ όλης της χώρας...

Στο Βέλγιο, δύο τράπεζες, η Dexia και η Fortis έχουν μέγεθος σχεδόν 4 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας...

Στη Βρετανία, τρεις τράπεζες, οι RBS, Barclays, HSBC, έχουν μέγεθος 4 φορές μεταλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας...

Στη Γερμανία, μια μόνο τράπεζα, η Deutsche Bank, έχει μέγεθος που ανέρχεται σχεδόν στο ΑΕΠ όλης της χώρας...

Στη Γαλλία, μια μόνο τράπεζα, η BNP Paribas, έχει μέγεθος που ξεπερνά όλο το ΑΕΠ της χώρας...

Στην Ισπανία, μια μόνο τράπεζα, η Santander, έχει μέγεθος όσο και το ΑΕΠ της χώρας...

Σε Σουηδία και Ολλανδία το μέγεθος του τραπεζικού τομέα ξεπερνά κατά 3,5 φορές το ΑΕΠ των δύο χωρών...

Σύμφωνα με την «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών» για το έτος 2010 το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα όσον αφορά μόνο τους «άυλους τίτλους» ξεπέρασε τα 1.030 δισ. δολάρια, όταν την ίδια χρονιά το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν μόλις 62 δισ. δολάρια. Δηλαδή, ήταν μεγαλύτερος κατά 16 τουλάχιστον φορές...

Στην Αμερική, εν μέσω κρίσης, στο τρίτο τρίμηνο του 2009, το 80% της αύξησης των συνολικών κερδών προερχόταν από το χρηματοπιστωτικό τομέα, ο οποίος, όμως, αντιπροσωπεύει μόνο το 25% της αμερικανικής οικονομίας.

Στην Ευρώπη το 2007 - 2008, ενώ το σύνολο της οικονομίας παρουσίαζε ρυθμούς μεγέθυνσης 3%, οι τράπεζες εμφάνιζαν ρυθμούς επέκτασης των κερδοσκοπικών τους κεφαλαίων από 40% μέχρι και 80% το χρόνο. Ταυτόχρονα, ενώ το εθνικό προϊόν αύξανε με ετήσιο ρυθμό 4%, ο δανεισμός της οικονομίας αύξανε με ρυθμό ανώτερο του 8%.

Ολα αυτά μας οδηγούν στον Χριστόφορο Κολόμβο, τον ήρωα της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, ο οποίος το έθετε ως εξής:

«Πίστη, ελπίδα, φιλευσπλαχνία αλλά πιο σπουδαίο απ' όλα αυτά είναι το τραπεζικό κέρδος»...

Ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο» [1] παρατηρεί ότι στην επιδίωξή του για ένα κέρδος της τάξης του 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μην είναι έτοιμος να διαπράξει ο καπιταλιστής, ριψοκινδυνεύοντας ακόμα και να οδηγηθεί στην κρεμάλα.

Εκείνο το 300% για το οποίο μιλούσε ο Μαρξ, και για το οποίο ο καπιταλιστής είναι έτοιμος να διαπράξει κάθε έγκλημα, αποτελεί τη σύγχρονη πραγματικότητα και την τυπική λειτουργία του ιμπεριαλισμού, από την εποχή που ο Λένιν έκανε λόγο για τον «τοκογλυφικό ιμπεριαλισμό». Φάση κατά την οποία «οι τράπεζες μετεξελίσσονται από το μετριόφρονα ρόλο των μεσολαβητών σε πανίσχυρους μονοπωλητές, που διαθέτουν σχεδόν όλο το χρηματικό κεφάλαιο του συνόλου των καπιταλιστών και των μικρονοικοκυραίων...».[2]

Ιδού πώς στο παραπάνω πλαίσιο προκύπτει η «φούσκα» ως αποτέλεσμα της έμφυτης ροπής του χρηματιστικού κεφαλαίου (δηλαδή της σύμφυσης βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου) στην αναζήτηση κέρδους:

Το 1980, η αξία των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων ήταν 12 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 100% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Το 1995 είχε ήδη φτάσει στα 64 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 200% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Το 2005 είχε εκτιναχτεί στα 140 τρισεκατομμύρια δολάρια ή πάνω από 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ και το 2007 στο 350% του παγκόσμιου ΑΕΠ!

Σε διάστημα λιγότερο της τριακονταετίας, δηλαδή, τα περιουσιακά στοιχεία που με τη μορφή μετοχών, ομολόγων κ.λπ. κατείχαν στα χέρια τους τραπεζίτες και κάθε λογής κεφαλαιούχοι και ιδιώτες αυξήθηκαν κατά 1.500%!

Ανακεφαλαιώνουμε:

1. Ο όγκος των συναλλαγών που αφορά την πραγματική οικονομία δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο το 2% του συνόλου των χρηματικών συναλλαγών.

2. Το Ενεργητικό των τραπεζών τη στιγμή της εκδήλωσης της κρίσης ήταν τριπλάσιο από το παγκόσμιο ΑΕΠ και η αξία των παραγώγων 16 φορές (!) μεγαλύτερη από το παγκόσμιο ΑΕΠ.

3. Ενώ το 2006 το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν 47 τρισ. δολάρια, η αξία των μετοχών ήταν 51 τρισ. δολάρια, των ομολόγων 68 τρισ. δολάρια και των παραγώγων... 473 τρισεκατομμύρια. Το 2009, το μέγεθος των παραγώγων είχε ανέλθει στα 900 τρισ. δολάρια!

4. Σε κάθε κράτος της Ευρώπης ο κύκλος εργασιών των τραπεζών που δραστηριοποιούνται στο έδαφός του υπερβαίνει κατά πολύ το ΑΕΠ της χώρας. Μεσούσης της κρίσης, ο κύκλος εργασιών των τραπεζών στην Ιρλανδία ανήρχετο στο 700% του ΑΕΠ της χώρας, στην Ελβετία στο 650%, στη Γαλλία 320%, στη Γερμανία στο 280%.[3]

5. Στην Ευρωζώνη, όπου το ΑΕΠ των χωρών που την απαρτίζουν κινείται στα 10 τρισ. ευρώ, το Ενεργητικό των τραπεζών ήταν το 2010 πάνω από 43 τρισ. ευρώ, δηλαδή 4 και πλέον φορές μεγαλύτερο.

6.Κάθε δευτερόλεπτο, στο σύγχρονο κόσμο διακινούνται με ηλεκτρονική μορφή στην παγκόσμια αγορά χρήματος περί τα 320 δισ. δολάρια.

7.Το 2008, τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος![4]

Τι σημαίνουν τα παραπάνω:

α) Οτι η χρηματοπιστωτική «φούσκα» και η υπερεπέκταση του χρηματοπιστωτικού τομέα δεν συνιστά παρά μια τυπική λειτουργία του καπιταλισμού από συστάσεώς του και ειδικά στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο.

β) Ο «καπιταλισμός - καζίνο», που εντελώς πρόσφατα ανακάλυψε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών κ. Μοσκοβισί, είναι ο μόνος μονοπωλιακός καπιταλισμός που υπήρξε, υπάρχει και που μπορεί να υπάρξει. Ηδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, όπως τονίζει ο Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», το 40% του συνολικού πλούτου της Βρετανίας προερχόταν από τόκους κεφαλαίων που ήταν τοποθετημένα στο εξωτερικό.

Ως εκ τούτου, μετά μάλιστα τις τοποθετήσεις του κ. Σόιμπλε, της κυρίας Λαγκάρντ, του κ. Μοσκοβισί, της Αγίας Οικογένειας των Βρυξελλών εν συνόλω, που δικαιολόγησαν τις αποφάσεις τους για την Κύπρο στο όνομα της ανάγκης, όπως είπαν, να μειωθεί το μέγεθος του τραπεζικού τομέα του νησιού - παρουσιάζοντας δηλαδή σαν «δικαιολογητική βάση» για τα ενδοϊμπεριαλιστικά τους παιχνίδια το ίδιο το έγκλημα του συστήματος που υπηρετούν - δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε όπως ο Σαίξπηρ στον «Εμπορο της Βενετίας»:

«Για τους σκοπούς του ο Διάβολος μπορεί να απαγγείλει ακόμα και την Αγία Γραφή»!

1. Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος Γ' , εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 594: «Με την ανάπτυξη του τοκοφόρου κεφαλαίου και του πιστωτικού συστήματος φαίνεται σα να διπλασιάζεται όλο το κεφάλαιο και, που και που, να τριπλασιάζεται από τον διαφορετικό τρόπο, με τον οποίο το ίδιο κεφάλαιο ή ακόμα η ίδια μόνο χρεωστική απαίτηση εμφανίζεται σε διάφορα χέρια με διάφορες μορφές. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του "χρηματικού κεφαλαίου" είναι καθαρά πλασματικό».

2. Λένιν, «Απαντα», τόμος 27, σελ. 332, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

[3] Εθνος, 2.12.2010.

[4] Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ - Υλικά της ημερίδας της ΚΕ του ΚΚΕ (14.5.2009), εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Redfly planet

CIA: Νο.1 τρομοκρατική οργάνωση στον κόσμο

Τον Σεπτέμβριο του 2001 ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους κήρυξε "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" και υποσχέθηκε να καταστρέψει όλες τις τρομοκρατικές οργανώσεις" με παγκόσμια εμβέλεια". Για το καλό όλων, της Αμερικής αλλά και του υπόλοιπου κόσμου, θα έπρεπε πρώτα να ξεκινήσει με τη μεγαλύτερη διεθνή τρομοκρατική οργάνωση από όλες - της δικής του CIA.....

Η CIA δημιουργήθηκε λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με πράξη του Κογκρέσου και αποτελούταν από την Πρώτη Υπηρεσία Πληροφοριών της Αμερικής (OSS - Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών) και ενός μεγάλου αριθμού πρώην Ναζί - μέλη της Γκεστάπο.

Ο επίσημος σκοπός της μέχρι σήμερα είναι να λειτουργεί κυρίως ως οργάνωση συγκέντρωσης πληροφοριών (τουλάχιστον, αυτό υποτίθεται πως πρέπει να πιστεύουν όλοι), αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτι διαφορετικό από αυτό.

Η CIA στην ουσία, ούτε τώρα ούτε ποτέ, δεν υπήρξε απλά μια κεντρική υπηρεσία πληροφοριών. Στην πραγματικότητα είναι η μυστική δράση του βραχίονα της εξωτερικής πολιτικής των συμβούλων του Προέδρου. Η παραπληροφόρηση είναι ένα μεγάλο χαρακτηριστικό που συνοδεύει τις δράσεις της και ο αμερικανικός λαός είναι ο πρωταρχικός στόχος των ψεμάτων της. 

Το γεγονός ότι η CIA είναι όντως μια τρομοκρατική οργάνωση, είναι σαφές από το αρχείο των τρομοκρατικών δραστηριοτήτων της και παρακάτω ακολουθούν ορισμένα παραδείγματα που το αποδεικνύουν.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ η CIA διεξήγαγε την επιχείρηση Phoenix, ένα πρόγραμμα δολοφονίας. Ο στόχος δεν ήταν μόνο η εξάλειψη των Βιετναμέζων που θα μπορούσαν να παρεμποδίσουν τις ΗΠΑ (που στην πράξη σήμαινε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Βιετνάμ), αλλά και να τρομοκρατήσει το σύνολο του πληθυσμού του Νοτίου Βιετνάμ και να επιτύχει την καταστολή της αντιπολίτευσης για τις κατοχικές δυνάμεις των ΗΠΑ. Πάνω από 20.000 Βιετναμέζοι δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της επιχείρησης. Η CIA προσέλαβε, επίσης, έναν μισθοφορικό στρατό στο Βιετνάμ (που χρηματοδοτούταν από τα κέρδη από το λαθρεμπόριο ηρωίνης της CIA), ο οποίος σκοπό είχε να τρομοκρατεί τον άμαχο πληθυσμό και να τους αποτρέπει στο να συνδράμει με τους Viet Cong.

Η CIA οργάνωσε και χρηματοδότησε (με τα κέρδη της από το λαθρεμπόριο κοκαΐνης) τις δραστηριότητες της αντάρτικης οργάνωσης 'Κόντρας' στη Νικαράγουα, που δολοφονούσε δεκάδες χιλιάδες αμάχους και προσπαθούσε να διαταράξει την οικονομία, με σκοπό της αποσταθεροποίηση της νόμιμης κυβέρνησης των Σαντινίστας. (Γι' αυτή την ενέργεια, οι ΗΠΑ καταδικάστηκαν στο Διεθνές Δικαστήριο για άσκηση διεθνούς τρομοκρατίας και το Διεθνές Συμβούλιο Ασφαλείας τις κάλεσε να τηρούν το διεθνές δίκαιο.)

Η CIA σχεδίασε και οργάνωσε το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973 στη Χιλή, το οποίο ανέτρεψε την νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε (γιατί δεν είχε σκοπό να εφαρμόσει τις οικονομικές πολιτικές που αποσκοπούσαν στην Ουάσιγκτον για να ευνοηθούν αμερικανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στη Χιλή), και έφερε στην εξουσία τον δικτάτορα Αουγκούστο Πινοσέτ, του οποίου το καθεστώς βασάνισε και σκότωσε χιλιάδες πολίτες της Χιλής, στην προσπάθεια του να καταστείλει την αντιπολίτευση.

Περαιτέρω παραδείγματα θα μπορούσαν πολύ εύκολα να δοθούν (και αν ασχοληθεί κανείς μπορεί εύκολα να τα βρει από τα πολλά βιβλία, άρθρα, περιοδικά, εφημερίδες και ιστοσελίδες που γράφουν σχετικά με τη CIA και τις τρομοκρατικές δραστηριότητες της σε περισσότερες από σαράντα χώρες). 

Όμως, παρόλα αυτά, θα πρέπει να διευκρινίσουμε πως η CIA δεν είναι μία αδίστακτη οργάνωση, εκτός ελέγχου.

Η CIA εφαρμόζει τις πολιτικές, στην ουσία, του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, όσων βρίσκονται πίσω από αυτόν και κυβερνούν πραγματικά.

Η CIA πραγματοποιεί την ανεπίσημη πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

Το γεγονός ότι η CIA είναι μια τρομοκρατική οργάνωση σημαίνει ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχει μια τρομοκρατική κατάσταση. Λαμβάνοντας υπόψη τα εκατομμύρια των θανάτων που οι ΗΠΑ έχουν προκαλέσει και την τεράστια ταλαιπωρία που απορρέει από τις διεθνείς πολιτικές της, την υποκρισία της σε άλλες χώρες, καταδικάζοντας τες ως "τρομοκρατικά κράτη", πραγματικά όλο το γεγονός θα ήταν γελοίο αν δεν ήταν τόσο τραγικό.

Οι επιχειρήσεις της CIA βασίζονται πάντα στο ίδιο σενάριο.

Πρώτον, αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα στο εξωτερικό απειλούνται από έναν δημοφιλές ή δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη. Οι άνθρωποι υποστηρίζουν τον ηγέτη τους, επειδή ο ίδιος προτίθεται να διεξαγάγει για παράδειγμα αγροτική μεταρρύθμιση, να ενισχύσει τα συνδικάτα, να προβεί σε αναδιανομή του πλούτου, να εθνικοποιήσει βιομηχανίες ξένης ιδιοκτησίας, να ρυθμίσει την επιχειρηματική δραστηριότητα για την προστασία των εργαζομένων, των καταναλωτών και του περιβάλλοντος.

Έτσι, για λογαριασμό των αμερικανικών επιχειρήσεων, και συχνά με τη βοήθειά τους, η CIA κινητοποιεί την αντιπολίτευση. Πρώτον, προσδιορίζει δεξιές ομάδες στο εσωτερικό της χώρας και τους προσφέρει μια συμφωνία: "Θα σας βάλω στην εξουσία, αν διατηρήσετε ένα ευνοϊκό επιχειρηματικό κλίμα για μας". Στη συνέχεια, προσλαμβάνονται όσοι ανήκουν σε αυτές τις ομάδες και συνεργάζονται με την CIA για να ανατρέψουν την υπάρχουσα κυβέρνηση.

Για να το επιτύχουν αυτό, χρησιμοποιούν κάθε λογής τεχνάσματα, όπως: προπαγάνδες, εξαγορά ψήφων, εκβιασμό, εκφοβισμό, σεξουαλικές ίντριγκες, ψεύτικες ιστορίες για τους αντιπάλους τους στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, διατάραξη των αντίπαλων κομμάτων, απαγωγές, ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια, οικονομικό σαμποτάζ, τάγματα θανάτου, ακόμη και δολοφονίες. 

Τις περισσότερες φορές, οι προσπάθειες αυτές καταλήγουν σε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο εγκαθιστά μια δεξιά δικτάτορα και η CIA εκπαιδεύει τον δικτάτορα και ιδρύει έναν μηχανισμό ασφαλείας για να πατάξει τους εχθρούς των μεγάλων επιχειρήσεων, με ανακρίσεις, βασανιστήρια και δολοφονίες. Τα θύματα της τα χαρακτηρίζει «κομμουνιστές», αλλά σχεδόν πάντα δεν είναι παρά μόνο αγρότες, φιλελεύθερους, πρόεδροι συνδικάτων εργασίας, πολιτικοί αντίπαλοι και υποστηρικτές της ελευθερίας του λόγου και της δημοκρατίας. Εκτεταμένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ακολουθούν.

Αυτό το σενάριο, ότι η CIA διδάσκει και εκπαιδεύει, έχει επαναληφθεί τόσες φορές με αποτέλεσμα η CIA στην πραγματικότητα να έχει μετατραπεί σε ένα ειδικό σχολείο, το περιβόητο "Σχολείο της Αμερικής". Άλλοι της έχουν δώσει το παρατσούκλι "Σχολή δικτατόρων" ή "Σχολή δολοφόνων". Είναι πλέον ευρέως γνωστό, ότι η CIA, ιδίως στην πρόσφατη ιστορία της, εκπαιδεύει αξιωματικούς κρατών της Λατινικής Αμερικής πώς να διεξάγουν πραξικοπήματα, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων τρόπων ανάκρισης, βασανιστηρίων και δολοφονιών.

Εκτιμάται ότι μέχρι το 1987, 6 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν ως αποτέλεσμα των μυστικών επιχειρήσεων της CIA. Πρώην αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο Ουίλιαμ Μπλουμ, σωστά χαρακτηρίζει το γεγονός αυτό ως ένα "αμερικανικό Ολοκαύτωμα".

Η CIA δικαιολογεί αυτές τις ενέργειες της ως μέρος του πολέμου της ενάντια στον κομμουνισμό. Αλλά τα περισσότερα πραξικοπήματα που κάνει δεν περιλαμβάνουν μια κομμουνιστική απειλή. Έχει γενικότερα ως στόχο διάφορα έθνη, για ποικίλους λόγους: όταν αυτά αντιτίθενται στα αμερικανικά επιχειρηματικά συμφέροντα, είναι φιλελεύθερα ή ακόμα μπορεί να προβαίνουν και σε μέτριες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, υπάρχει πολιτική αστάθεια, απροθυμία του ηγέτη να πραγματοποιήσει ότι η Ουάσιγκτον του υπαγορεύει, ή ακόμα και δηλώσεις ουδετερότητας στον Ψυχρό Πόλεμο. Πράγματι, τίποτα δεν έχει εξαγριώσει περισσότερο τους Διευθυντές της CIA από το γεγονός της επιθυμίας ενός έθνους να μείνει έξω από τον Ψυχρό Πόλεμο.

Το ειρωνικό πράγμα σε όλες αυτές τις παρεμβάσεις είναι ότι πολλές φορές αποτυγχάνουν να επιτύχουν τους αμερικανικούς στόχους. Συχνά, ο πρόσφατα εγκατεστημένος δικτάτορας 'μεγαλώνει' άνετα με τη συσκευή ασφαλείας που η CIA έχει στήσει γύρω από αυτόν. Γίνεται ένας εμπειρογνώμονας σε λειτουργία μέσα σε ένα αστυνομικό κράτος. Και επειδή ο δικτάτορας ξέρει ότι δεν μπορεί να ανατραπεί, γίνεται ανεξάρτητος και προκλητικός ενάντια της θέλησης της Ουάσιγκτον. 

Η CIA τότε δεν μπορεί να τον ανατρέψει επειδή η αστυνομία και ο στρατός είναι υπό τον έλεγχο του δικτάτορα και δεν υπάρχουν πρόθυμοι να συνεργαστούν με τους Αμερικανούς κατασκόπους από φόβο των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων. 

Οι μόνες δύο επιλογές για τις ΗΠΑ σε αυτό το σημείο είναι αδράνεια λόγω ανικανότητας ή πόλεμος. Παράδειγμα αυτού του "μπούμερανγκ φαινομένου", ο Σαντάμ Χουσεΐν. 

Στο μόνο συμπέρασμα στο οποίο μπορεί κανείς να καταλήξει είναι ότι η CIA θα πρέπει να καταργηθεί και να αντικατασταθεί από μια πραγματική οργάνωση συλλογής πληροφοριών και ανάλυσης. Η CIA δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί - είναι θεσμικά και πολιτισμικά διεφθαρμένη.

Τέλος, επίσης, η ίδια η Αμερική πρωτίστως πρέπει να αλλάξει τις τακτικές της στην εξωτερική πολιτική της, γιατί στην τελική, με ποια βάση οι ΗΠΑ εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τρομοκρατία, όταν οι ίδιες είναι το μεγαλύτερο τρομοκρατικό κράτος του κόσμου;

"Η αδικαιολόγητη δολοφονία αθώων πολιτών είναι τρομοκρατία, δεν είναι πόλεμος κατά της τρομοκρατίας."

- Νόαμ Τσόμσκι -

Ostria

Άγριες συγκρούσεις στη Γαλλία

Δεκαεννιά αστυνομικοί τραυματίστηκαν σε επεισόδια στο Παρίσι κατά την διάρκεια διαδήλωσης εργαζομένων για το επαπειλούμενο κλείσιμο βιομηχανικής μονάδας ελαστικών της Goodyear στην Αμιένη, στη βόρεια Γαλλία.

Εκατοντάδες εργαζόμενοι στην μονάδα, η οποία έχει καταγράψει ζημίες, προχώρησαν νωρίτερα σε διαδήλωση μπροστά από τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας αυτής, στην πρωτεύουσα της Γαλλίας, όπου στελέχη της Γκουντγίαρ εξέταζαν ένα νέο σχέδιο αναδιάρθρωσης των δραστηριοτήτων της επιχείρησης στη χώρα.

Αστυνομικοί μονάδων αντιμετώπισης ταραχών (CRS) έκαναν χρήση δακρυγόνων για να απωθήσουν διαδηλωτές που έκαψαν ελαστικά και πέταξαν στους αστυνομικούς διάφορα αντικείμενα. Μια εκπρόσωπος της αστυνομίας έκανε λόγο για 19 τραυματίες στις τάξεις των αστυνομικών, έξι εκ των οποίων διακομίστηκαν σε νοσοκομείο για να τους προσφερθεί περίθαλψη. Η εκπρόσωπος πρόσθεσε ότι ένας διαδηλωτής συνελήφθη.

H εταιρεία ανακοίνωσε τον Ιανουάριο το σχέδιό της να κλείσει το εργοστάσιο στην Αμιένη, στο οποίο απασχολούνται 1.200 άνθρωποι. Τα συνδικάτα και η κυβέρνηση του σοσιαλιστικού κόμματος εξετάζουν τρόπους η μονάδα να συνεχίσει να λειτουργεί.

Real

Capitalism

«... από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά... »

Οι αστοί «καζάν - καζάν»,

οι λαοί «αμάν - αμάν»

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας και με βάση το κριτήριο ότι φτωχός στον κόσμο θεωρείται όποιος ζει με 1,25 δολάρια τη μέρα, το 2011 οι φτωχοί του πλανήτη ξεπερνούσαν τα 1,2 δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Αν το κριτήριο αυξηθεί στα 2 δολάρια τη μέρα, τότε η φτώχεια έχει ρουφήξει στη δίνη της πάνω από το μισό πληθυσμό της Γης...

Ενδεικτικό των ρυθμών φτωχοποίησης του παγκόσμιου πληθυσμού είναι ότι μόνο μέσα σε ένα εξάμηνο, την περίοδο Ιούνης - Δεκέμβρης 2010, στους ανθρώπους που βρέθηκαν κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας προστέθηκαν άλλα 44 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.

Τι σημαίνει φτώχεια καταγράφεται στις διεθνείς μελέτες:

Ηδη προ κρίσης και σύμφωνα με τα δεδομένα του 2004, κάθε χρόνο 18 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 50.000 άνθρωποι τη μέρα, πεθαίνουν από αιτίες σχετιζόμενες με τη φτώχεια

(«Φτώχεια: Mια Παγκόσμια Μάστιγα http://thesecretrealtruth.blogspot.com»).

Ειδικά στην ΕΕ, όπως αναφέρει η προ μηνός έκθεση της Eurostat, το ένα τέταρτο του πληθυσμού των κρατών - μελών της, δηλαδή 120 εκατομμύρια άνθρωποι, τελούσε το 2011 υπό την απειλή της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Ειδικότερα στην Ελλάδα το φάσμα της φτώχειας αντιμετωπίζει το 31% του πληθυσμού που ζει με 491 ευρώ το μήνα. Αν κάποιος στη χώρα μας, όμως, ζει με 492 ευρώ το μήνα, δεν θεωρείται φτωχός...

Πάμε τώρα να δούμε τι παράγει η φτώχεια.

Πολύ φυσικά θα σκεφτεί κανείς ότι η φτώχεια τι άλλο μπορεί να παράγει εκτός από δυστυχία, εξαθλίωση, μιζέρια και θάνατο. Σωστά. Αλλά αυτή είναι η μια πλευρά. Γιατί στον κόσμο των μονοπωλίων, στον κόσμο των τραπεζιτών, στον κόσμο του Ομπάμα, της Μέρκελ και (γιατί όχι;) των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη, η φτώχεια παράγει κάτι ακόμα:

Παράγει πλούτο. Ασύλληπτο πλούτο! Η φτώχεια παράγει... υπερδισεκατομμυριούχους!

Χτες, δόθηκε από το «Forbes» η φετινή «λίστα των δισεκατομμυριούχων». Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη της σχετικής λίστας από την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και μετά. Θα διαπιστώσει ότι:

Το 2008, προ κρίσης δηλαδή, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη, κατά τη «λίστα Forbes», αριθμούσαν τους 793 και η συνολική περιουσία τους ανερχόταν στα 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Το 2010 ο αριθμός τους έφτασε τους 1.011.

Το 2011 οι δισεκατομμυριούχοι ανήλθαν στους 1.216.

Και σήμερα, όπως ανακοίνωσε χτες το «Forbes», οι υπερδισεκατομμυριούχοι του πλανήτη ανέρχονται πια στους 1.426, με τη συνολική τους περιουσία να έχει εκτιναχτεί στα 5,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Αυτό που προκύπτει από τα προηγούμενα είναι ότι στον κόσμο τους, στον κόσμο των κεφαλαιοκρατών, από τη στιγμή που ξέσπασε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, συμβαίνουν τα εξής:

α) Την ίδια περίοδο κατά την οποία έχει διπλασιαστεί ο αριθμός των δισεκατομμυρίων φτωχών, έχει παράλληλα διπλασιαστεί και ο αριθμός μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων Κροίσων, που από 793 ανήλθαν στους 1.426...

β) Την ίδια περίοδο που το μέγεθος και η «ποιότητα» της φτώχειας που ταλανίζει δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη πήραν απροσδιόριστες διαστάσεις, το μέγεθος της περιουσίας των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη... υπερδιπλασιάστηκε και από 2,4 τρισ. δολάρια ανήλθε στα 5,4 τρισ. δολάρια...

γ) Στις ΗΠΑ, όπου ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με συσσίτια ανήλθε στα 50 εκατομμύρια και που οι φάκελοι κατασχέσεων και οι πλειστηριασμοί κατοικιών μόνο μέχρι το 2010 ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια, οι δισεκατομμυριούχοι από 359 που ήταν το 2008 ανήλθαν στους 442...

δ) Στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, εδώ που οι άνεργοι ξεπερνούν τα 26 εκατομμύρια, δηλαδή έχουν αυξηθεί κατά 10 εκατομμύρια από το 2008, την ίδια περίοδο οι δισεκατομμυριούχοι από 196 το 2008 τώρα μετρήθηκαν στους 366...

ε) Στον κόσμο της καπιταλιστικής θηριωδίας και μέσα στα χρόνια της κρίσης, στα χέρια αυτών των 1.426 «Κροίσων» του διεθνούς επιχειρηματικού «τζετ σετ» και της «φιλανθρωπίας» συγκεντρώθηκαν τόσα πλούτη που ισούνται σχεδόν με το ΑΕΠ της Κίνας των 1,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, που ισούνται με το ΑΕΠ της Ιαπωνίας, που ισούνται με τα ΑΕΠ της Γερμανίας και της Γαλλίας μαζί, που ισούνται με τα ΑΕΠ της Βραζιλίας, της Ρωσίας και της Ινδίας μαζί, που ξεπερνούν δύο και τρεις φορές το ΑΕΠ της Αυστραλίας, του Καναδά, της Ισπανίας και το ΑΕΠ όλων μαζί των χωρών της Αφρικής...

Ε, λοιπόν, αυτός ο κόσμος των δισεκατομμυρίων φτωχών από τη μια, και των 1.426 δισεκατομμυριούχων κεφαλαιοκρατών με τα 5,4 τρισ. δολάρια «κομπόδεμα» από την άλλη, δεν «διορθώνεται», δεν «βελτιώνεται», δεν «διαχειρίζεται», δεν «θεραπεύεται». Αυτός ο κόσμος, ο κόσμος όπου «το κεφάλαιο γεννιέται βουτηγμένο από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά στάζοντας αίμα απ' όλους τους πόρους» (Καρλ Μαρξ «Κεφάλαιο», τόμος Α', σελίδα 785), η μόνη «θεραπεία» που μπορεί να πάρει είναι η ανατροπή και η συντριβή του καπιταλισμού.

Γράφει:

ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Redfly planet

''Δεν ασχολούμαι με αυτό, δεν θα κόψετε την αλυσίδα''

Ένας Ισπανός πυροσβέστης στη Λα Κορούνια αποφάσισε να αρνηθεί να εκτελέσει εντολή της δικαστικής επιτροπής και να κόψει την αλυσίδα από την πόρτα της ηλικιωμένης Aurelia King. 

Η 85χρονη Aurelia ζούσε επί 30 χρόνια σε ένα παλιό και μικρό διαμέρισμα της οδού Padre Feijoo της Λα Κορούνια, ενδεικτικό του διαμερίσματος είναι το ενοίκιο των 126 ευρώ που πλήρωνε. Αρκετά χρήματα αφού παρόλαυτα το μοναδικό εισόδημα της είναι η μηνιαία σύνταξη των 356 ευρώ. 

Aπό νωρίς έξω από το σπίτι της ηλικιωμένης συγκεντρώθηκαν 200 ακτιβιστές της οργάνωσης ''Άτομα που πάσχουν από υποθήκες'', μέλη του κινήματος ''Σταματήστε Τις Εξώσεις'' αλλά και οι γείτονες τοποθετώντας αλυσίδα ασφαλείας στην πόρτα της προκειμένου να μην μπορέσουν να μπούνε οι δικαστικοί.

Όταν οι δικαστικοί έφτασαν στο σπίτι και αντίκρισαν το συγκεντρωμένο κόσμο έφυγαν αναφέροντας ότι η έξωση αναβάλλεται. Μία ώρα μετά η δικαστική επιτροπή επιστρέφει όμως αυτή τη φορά με αστυνομικές δυνάμεις. Στη δεύτερη προσπάθεια τους βρίσκονται αντιμέτωποι με την αλυσίδα ασφαλείας στην πόρτα. Έτσι κάλεσαν την πυροσβεστική να την κόψει με αλυσοπρίονο. 

Όταν οι πυροσβέστες λοιπόν φτάνουν στο σημείο και ενημερώνονται γιατί ακριβώς πρόκειται ο ένας εξ'αυτών αρνείται και φεύγει. Σε ηχητικό ακούγεται η δικαστική επιτροπή που τον διατάζει να γυρίσει, ενώ ο πυροσβέστης τους αποκρίνεται ''Δεν ασχολούμαι με αυτό, δεν θα κόψετε την αλυσίδα''! Ο κόσμος που ήταν παρών έκπληκτος μόλις αντιλήφθηκε τι είχε συμβεί, άρχισε να ζητωκραυγάζει για τον πυροσβέστη. Ο πυροσβέστης παίρνει στα χέρια του ένα φυλλάδιο των διαδηλωτών και το σηκώνει κουνώντας το, εμψυχώνοντας ακόμη περισσότερο τους διαδηλωτές. 

O πυροσβέστης κινδυνεύει τώρα να απολυθεί και στην Ισπανία μαζεύονται χιλιάδες υπογραφές για να μην υποστεί κυρώσεις τόσο ο ίδιος όσο και ένας συνάδελφός του που αντέδρασε με παρόμοιο τρόπο.

«Δεν ασχολούμαι με αυτό, δεν θα κόψετε την αλυσίδα».

Έτσι αλλάζει ο κόσμος.

Έτσι και μόνο.

Ο κόσμος αλλάζει τη στιγμή που ακούς την καρδιά σου και μόνο.

Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι συνέπειες και κυρώσεις.

Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι τι θα σου συμβεί αύριο. 

Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο εκτός από το τώρα.

Τη στιγμή που υπάρχει ενώπιον σου μόνο ένα αίσθημα δικαίου, που αν δεν το υπακούσεις θα νιώσεις ανθρωπάκι.

Τη στιγμή που αψηφάς το νόμο για χάρη της δικαιοσύνης.

Τη στιγμή που δεν γίνεσαι συνεργός τους στην εξαχρείωση. 

Τη στιγμή που λες ως εδώ και όχι παραπέρα.

Τη στιγμή που τους δίνεις να καταλάβουν πως τους έχεις και δεν σ' έχουν.

Πως δεν μπορούν ποτέ να σ΄ έχουν.

Πως μερικές οριακές φορές υπάρχει μόνο το σωστό και το λάθος

και καμία διαβάθμιση ανάμεσα.    

Τη στιγμή που τους δείχνεις ότι είσαι άνθρωπος, που σκέφτεται ελεύθερα και όχι φοβισμένα, που δρα γενναία και όχι υποταγμένα.

Τη στιγμή που υψώνεις την αξιοπρέπειά σου απέναντι στην αναλγησία τους, τότε αρχίζει να κερδίζεται κάτι, που αποκλείεται στο τέλος να νικηθεί. 

Δεν κερδίζει η κτηνωδία ιστορικά.

Η ανθρωπότητα μπροστά πήγαινε και μπροστά θα συνεχίσει να πάει.

Δεν θα νικήσουν. 

Θα νικήσουμε.  

Old boy

Οι Βαρώνοι του Νερού

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο thelonapo.blogspot.gr στις 22 Αυγούστου 2008 από όπου και το αναδημοσιεύουμε σήμερα λόγω της εξαιρετικής του επικαιρότητας.

Ένα εξαιρετικό άρθρο του παλιού καλού μου φίλου και συμφοιτητή, και σήμερα συναδέλφου και στελέχους της ΔΕΥΑ Πατρών, Παναγιώτη Παπαθεοδωρόπουλου για το νερό αναδημοσιεύω σήμερα από το φόρουμ των ΔΕΥΑ. Και με αφορμή πρόσφατη πρωτοβουλία τοπικής βουλευτού της ΝΔ , η οποία πρότεινε "αναβάθμιση" της διαχείρισης των υδάτινων πόρων της περιοχής μας μέσω ΣΔΙΤ αλλά και φήμες που υπάρχουν ότι πίσω από την ιστορία, όχι μόνο στην Αργολίδα, αλλά γενικότερα στην Ελλάδα βρίσκονται μεγάλα συμφέροντα που καταλήγουν στον όνομα Κοπελούζος!

Να εκφράσω και μια εύλογη απορία: το τοπικό και πρόσφατα "εκλεγμένο" ΠΑΣΟΚ ... που είναι?

Οι Βαρώνοι του νερού

Αναζητώντας στο διαδικτυο στοιχεία για την διαχείριση των υδάτινων πόρων, «έπεσα» πάνω στην ιστοσελίδα http://www.icij.org/water/default.aspx με τον περίεργο τίτλο «Οι βαρωνοι του νερού» του International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ) το οποίο αποτελεί πρόγραμμα του «Center for Public Integrity». Τα στοιχεία που δίνονται είναι εκπληκτικά όσον αφορά στην εκρηκτική ανάπτυξη την τελευταία δεκαετία ενός μικρού αριθμού ιδιωτικών επιχειρήσεων (με κυρίαρχες βασικά τρεις) που δραστηριοποιούνται στον τομέα του νερού, ελέγχουν περίπου το 5%, τροφοδοτούν περίπου 300 εκατομμύρια «πελάτες» και που οι αναλυτές προβλέπουν ότι στα επόμενα 15 έτη αναμένεται να ελέγξουν 65 έως 75% των δημόσιων υδάτινων έργων.

Αυτό σημαίνει ότι η μεταφορά του έλεγχου του πιο ζωτικού φυσικού πόρου της ανθρωπότητας από τις οργανωμένες κοινωνίες σε μια χούφτα μονοπωλιακών εταιριών δεν ανήκει πλέον στην σφαίρα του φανταστικού. Και μάλιστα με μια τεράστια ποικιλία οικονομικών σεναρίων, εκδοχών και διοικητικών ρυθμίσεων από την μερική (συνεργασίες δημόσιου - ιδιωτικού τομέα) έως ολοκληρωτική (συνολική αποβολή κράτους - αυτοδιοίκησης και κοινωνίας).

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΡΩΝΟΙ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ;

Η Γαλλία μπορεί να περηφανεύεται σαν πατρίδα της ιδιωτικοποίησης του νερού με τις «SUEZ» και «Vivendi Environnement» (μετονομασθεισα σε «VEOLIA Environnement») να είναι οι μεγαλύτερες παγκοσμίως ιδιωτικές επιχειρήσεις νερού.

Η «SUEZ» ελέγχει υπηρεσίες νερού σε 130 χώρες, έχει περίπου 115 εκατομμύρια πελάτες και 173.000 υπάλληλους. Η «Vivendi» έχει 110 εκατομμύρια πελάτες σε περισσότερες από 100 χώρες και 295.000 υπαλλήλους και ακολουθεί η «Thames Water» με 70 εκατομμύρια πελάτες. Κάθε μια από τις τρεις κορυφαίες επιχειρήσεις διαθέτει τεράστιους οικονομικούς πόρους, είναι μεταξύ των κορυφαίων 100 εταιριών στον κόσμο ενώ όλες μαζί είχαν εισόδημα (2001) 156.7 δις δολαρίων (την στιγμή που το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Βολιβίας στην οποίαν έχει προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση είναι 21,4 δις δολάρια). Το παζλ συμπληρώνεται με τις μικρότερες «Saur», «Bechtel Group, Inc», «American Water Works Co. Inc.» και «United Utilities PLC»

TΟ ΝΕΡΟ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

1,1 δις άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό.

2.4 δις στερούνται πρόσβασης σε εγκαταστάσεις υγιεινής κυρίως στην Αφρική και την Ασία.

2 δις εξαρτώνται από τα υπόγεια νερά παγκοσμίως (περίπου ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού) με κίνδυνο να μειώσουν πολύ γρήγορα τους πόρους των υπόγειων νερών

Το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε χώρες όπου η κατανάλωση νερού υπερβαίνει το 10% των ανανεώσιμων πόρων τους σε γλυκό νερό

Τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού θα βιώσουν τις ελλείψεις καθαρού νερού μέχρι το 2025 προβλέπουν τα Ηνωμένα Έθνη.

30 δισεκατομμύρια δολάρια είναι το κόστος ετησίως προκείμενου να έχουν οι φτωχοί πληθυσμοί καθολική πρόσβαση στο νερό μέχρι το 2015

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ;

Είναι προφανές ότι το νερό είναι τόσο ένα κοινωνικό αγαθό το οποίο πρέπει να είναι διαθέσιμο σε όλα τα ανθρώπινα όντα (και όχι μόνο αυτά) όσο και μια περιβαλλοντική αξία. Ωστόσο στο σημερινό Παγκόσμιο Χωριό με την ολοένα αυξανόμενη έλλειψη του και τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες (που απαιτούν δαπανηρά και μεγάλα έργα) είναι αναμφισβήτητα και οικονομικό αγαθό, έχει άξια χρήσης και συνεπώς αποτελεί εμπόρευμα. Τόσο απαραίτητο ώστε ακόμη και οι φτωχοί είναι έτοιμοι να το πληρώσουν.

Η άποψη ότι το νερό είναι και εμπόρευμα δεν είναι από μόνη της αρνητική. Μπορεί συμπεριλαμβάνοντας και το περιβαλλοντικό κόστος στην τιμή του νερού να συμβάλλει θετικά στην προσπάθεια περιορισμού της σπατάλης υδάτινων πόρων. Το πρόβλημα αρχίζει από την στιγμή που απογυμνώνεται από τις άλλες ιδιότητες του και παραδίνεται στα μονοπωλιακά συγκροτήματα σαν να επρόκειτο για ένα οποιαδήποτε άλλο εμπόρευμα.

ΟΙ ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΩΝ ΒΑΡΩΝΩΝ

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η ιδιωτικοποίηση προχωράει πολύ γρήγορα σε φτωχές και υπανάπτυκτες χώρες. Το μυστικό λύνεται όταν ανακαλύπτουμε ότι η Διεθνής Τράπεζα (Δ.Τ.) και άλλοι διεθνείς χρηματοδοτικοί οργανισμοί μέσα από την άσκηση πιέσεων στις κυβερνήσεις τους να προχωρήσουν σε ιδιωτικοποιήσεις (ως αντάλλαγμα των δανείων που ζητούν) έχουν παίξει κυρίαρχο ρόλο.

Η έρευνα του ICIJ έδειξε ότι οι επιχειρήσεις νερού έχουν ενώσει τις δυνάμεις του για να δημιουργήσουν μια σειρά Διεθνών οργανώσεων, «δεξαμενών σκέψης», επιτροπών και φόρουμ (με τα στελέχη τους να παίζουν κυρίαρχο ρόλο) που προσπαθούν να κυριαρχήσουν ιδεολογικοπολιτικά. Ο βασικότερος από τους φορείς αυτούς «Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Νερού» (http://www.worldwatercouncil.org) ιδρύθηκε το 1996 από την Δ.Τ και τα Ηνωμένα Έθνη και οργανώνει παγκόσμιες διασκέψεις. Στο φόρουμ της Χάγης (Μάρτιος 2000) χαρακτηριστική ήταν η δήλωση ότι η λύση στο πρόβλημα «νερό» είναι να αντιμετωπιστεί όπως οποιαδήποτε άλλο προϊόν με διαχείριση του από τον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς.

Οι επιχειρήσεις νερού συνεργάζονται στενά με την Ευρωπαϊκή Ένωση για να διευκολύνεται η διείσδυση τους σε νέες αγορές, πιέζουν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) να μειωθούν οι περιορισμοί που την εμποδίζουν και τον Διεθνή οργανισμό για τα πρότυπα (ISO), να καθορίσει διεθνή πρότυπα για τις υπηρεσίες νερού ώστε να διευκολυνθεί η διαδικασία ανοίγματος των αγορών νερού. Σε επιστολή της (Μάιος 2002), η Επίτροπος για το εμπόριο της ΕΕ Ulrike Hauer έγραψε στις εταιρείες «Thames Water”, “SUEZ” και «VIVENDI” ευχαριστώντας τους για τη συμβολή τους στην προσπάθεια μείωσης των εμπορικών περιορισμών στις "υπηρεσίες ύδατος και υγρών αποβλήτων" με σκοπό να ανοιχτούν αυτές οι αγορές στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

ΟΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Οι υπέρμαχοι της ιδιωτικοποίησης παρουσιάζουν την επέκταση του ιδιωτικού νερού σχεδόν σαν φυσική απάντηση στην αυξανόμενη κρίση της έλλειψης νερού την εποχή της παγκοσμιοποίησης και ότι το νερό σαν οικονομικό αγαθό προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη για να αντιμετωπιστεί η έλλειψη νερού, να έχει την δυνατότητα κάθε άνθρωπος να ικανοποιεί τις βασικές απαιτήσεις του σε νερό και να προστατεύονται τα φυσικά οικοσυστήματα. Ότι η πολιτική ιδιωτικοποίησής έχει σαν αποτέλεσμα την οικονομική αποτελεσματικότητα, την βελτίωση της λειτουργίας των υπηρεσιών νερού (ειδικά στις αναπτυσσόμενες χώρες) και πετυχαίνουν να παρακάμψουν την γραφειοκρατία και διαφθορά. Ταυτόχρονα υποστηρίζουν ότι η ιδιωτικοποίηση ως πολιτικό και οικονομικό εργαλείο αποδίδει όταν χρησιμοποιηθεί κατάλληλα και επικαλούνται την σωστή λειτουργία των ιδιωτικοποιημένων συστημάτων νερού στις ανεπτυγμένες χώρες και τους ευτυχισμένους πελάτες τους.

Ωστόσο μετά από σειρά αποτυχιών αυτής της πολιτικής ακόμα και οι υπέρμαχοι της συστήνουν να μην υπάρχει «απερίσκεπτη βιασύνη», να λαμβάνεται υπόψη ο ιδιαίτερος ρόλος του νερού και να εξασφαλίζεται κοινωνική συναίνεση. Αποδίδουν στο κράτος και τους ελεγκτικούς του μηχανισμούς την ευθύνη να ελέγχουν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις νερού και να αποβάλλουν όσες δεν τηρούν τα συμφωνημένα και αποθεώνουν την δύναμη της αγοράς να επιβραβεύει και να «τιμωρεί» ανάλογα με την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.

ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Στις χώρες όπου υπήρξε εφαρμογή (μερικές φορές απότομη και βίαιη) της πολιτικής ιδιωτικοποίησης του νερού γρήγορα εμφανίστηκε λόγω των συνεπειών έντονη αντίθεση κοινωνικών ομάδων, οργανώσεων προστασίας του περιβάλλοντος και των ανθρώπινων δικαιωμάτων που αντιμετωπίστηκε μερικές φορές με βίαιη καταστολή. Οι αντίπαλοι της ιδιωτικοποίησης περιγράφουν τους βαρωνους του νερού σαν αρπακτικούς κεφαλαιοκράτες που προγραμματίζουν την κατάκτηση των παγκόσμιων υδάτινων πόρων ώστε να αυξήσουν τις τιμές και να διευρύνουν το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών.

Η αντίθεση επικεντρώνεται στις οικονομικές επιπτώσεις της ιδιωτικοποίησης (οικονομικές επιβαρύνσεις, μείωση εισοδήματος, αύξηση της ανεργίας, δύναμη των βαρωνων), των κινδύνων για οικοσυστήματα και φυσικούς πόρους, του έλεγχου από ξένους του θεμελιώδους φυσικού πόρου, αλλά και τον αποκλεισμό των φτωχών από την πρόσβαση στο νερό και των τοπικών κοινωνιών από τις αποφάσεις για τους δικούς τους πόρους.

Αντιτείνουν ότι αν και είναι σαφές πως πράγματι υπάρχουν θετικά αποτελέσματα από την ιδιωτικοποίηση, αυτό οφείλεται σε πολλές περιπτώσεις πρωτίστως στα δάνεια από την Δ.Τ ενώ οι επιχειρήσεις διαθέτουν ελάχιστα δικά τους κεφάλαια και αν η Δ.Τ. δαπανούσε ίδιες προσπάθειες και χρήματα στη βελτίωση των δημόσιων και δημοτικών οργανισμών νερού αυτές θα απέδιδαν καλύτερα από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ειδικά όταν έχει η χώρα ένα ισχυρό κράτος δικαίου και μιας τίμια, αποτελεσματική διοίκηση.

Ταυτόχρονα η μεγαλύτερη ανάγκη για αποτελεσματικές και αξιόπιστες υπηρεσίες νερού υπάρχει κατά κανόνα σε εκείνες τις χώρες όπου συναντούμε αδύνατους δημόσιους τομείς, διαφθορά και έντονα κοινωνικά προβλήματα. Σε αυτές τις χώρες που οι βαρωνοι βάζουν με την βοήθεια της Δ.Τ. στο στόχαστρο τους οι αδύναμες και διεφθαρμένες κυβερνήσεις τους αδυνατούν να διαπραγματευτούν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή συμφωνία.

Η ιδιωτικοποίηση, υποστηρίζουν οι αντίπαλοι της, περιθωριοποιεί τις φτωχές περιφέρειες που δεν παρουσιάζουν οικονομικό ενδιαφέρον για το ιδιωτικό κεφαλαίο και βαθαίνει την καθυστέρηση τους. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις έχουν οικονομικό όφελος από την μείωση της συντήρησης των δικτύων και φυσικά αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι τις εξαιρετικά δαπανηρές αντικαταστάσεις τους λόγω παλαιότητας. Ιδιαίτερα επικίνδυνο για την υγεία των πολιτών είναι το γεγονός ότι δεν έχουν κανένα λόγο – το αντίθετο μάλιστα- να λαμβάνουν εξαντλητικά και δαπανηρά μέτρα προστασίας και ελεγχου της ποιότητας του νερού όπως επίσης δεν έχουν κανένα λόγο να επιζητούν την μείωση της σπάταλης αφού αυτό τους στερεί πολύτιμα κέρδη.

Μια διαδικασία ιδιωτικοποίησης, κατά τους επικριτές της, είναι συχνά δρόμος χωρίς επιστροφή καθώς τυχόν καταγγελία της σύμβασης οδηγεί τις πόλεις και τα κράτη σε δικαστικές περιπέτειες με αντικείμενο τεραστία χρηματικά ποσά τα οποία διεκδικούν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις ενώπιον διεθνών οργανισμών επίλυσης διαφόρων. Παράλληλα με την υλοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων καταστρέφονται οι υπάρχουσες δημόσιες δομές στον τομέα του νερού, χάνεται πολύτιμη πείρα, στελέχη και δεξιότητες, η διάρκεια των συμβάσεων όντας μακρόχρονη (τουλάχιστον 10 έως 20 έτη) καθιστά την απώλεια των υδάτινων πόρων από την κοινωνία σχεδόν ανέκκλητη και ότι οι δομές της ιδιωτικοποίησης ενθαρρύνουν τη δωροδοκία καθώς οι συμβάσεις γίνονται χωρίς διαφάνεια πίσω από κλειστές πόρτες.

Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δίνουν την υπόσχεση να παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες σε χαμηλότερες τιμές. Η έρευνα του ICIJ αποκάλυψε ότι οι κυβερνήσεις συχνά αυξάνουν τις τιμές του νερού πριν από την ιδιωτικοποίηση για να αφήσουν τους ιδιώτες την δυνατότητα να μειώσουν αμέσως τις τιμές και να κερδίσουν την κοινωνική συναίνεση. Ακολουθούν πιέσεις προκείμενου να επαναδιαπραγματευθεί η εταιρεία την σύμβαση προς όφελος της (διαθέτοντας δε ήδη τον έλεγχο του νερού έχει τεράστια διαπραγματευτική δύναμη) με αποτέλεσμα γρήγορα οι τιμές να εκτινάσσονται στα ύψη ενώ οι αρχικοί στόχοι για επεκτάσεις και εκσυγχρονισμό των συστημάτων πόσιμου νερού και αποχέτευσης εγκαταλείπονται. Στο βασικό επιχείρημα υπέρ της ιδιωτικοποίησης ότι το οικονομικό βάρος θα μετατοπιστεί από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα οι αντίπαλοι της απαντούν ότι αυτό μετακυλιεται στους καταναλωτές που πληρώνουν περισσότερο κάθε μήνα τον λογαριασμό του νερού και συνοδεύεται από μεγάλες απολύσεις προσωπικού.

Η έλλειψη νερού σε μια χώρα είναι δυνατόν να αποδώσει στις εταιρίες τεράστια ποσοστά κέρδους με την μεταφορά νερού σε αυτήν από άλλες χώρες. Οι εταιρείες ασκούν τεράστιες οικονομικές και πολιτικές πιέσεις σε χώρες με επάρκεια νερού προκείμενου να πετύχουν την εξαγωγή του σε άλλες με καταστρεπτικές συνέπειες (τεραστία οικολογική καταστροφή και κοινωνικοοικονομικές περιπέτειες). Φυσικά το σημαντικότερο επιχείρημα παραμένει ότι: Η ιδιωτικοποίηση μπορεί να αφήσει τους φτωχούς χωρίς πρόσβαση στο πόσιμο νερό και τις υποδομές υγιεινής.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ, ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Αύγουστος 2000 εμφανίστηκε χολέρα στην Νότια Αφρική και μέχρι τον Ιανουάριο 2002 είχε μολύνει περισσότερους από 250.000 ανθρώπους και 300 θανάτους. Ο David Hemson, κοινωνικός επιστήμονας που εστάλη από την κυβέρνηση για να ερευνήσει τις αιτίες τις απέδωσε στο γεγονός ότι είχαν αρχίσει οι διαδικασίες εμπορευματοποίησης του νερού και μεγάλος αριθμός κατοίκων αναγκάστηκαν να αναζητήσουν νερό σε μολυσμένα ρέματα και λίμνες λέγοντας "Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η αδυναμία των ανθρώπων να πληρώσουν το πλήρες κόστος του νερού ήταν η άμεση αιτία της επιδημίας χολέρας» .

Το διασημότερο παράδειγμα αντίστασης στην ιδιωτικοποίηση είναι αυτή της πόλης Cochabamba της Βολιβίας. Κοινοπραξία των Bechtel και United Utilities πήρε τον έλεγχο των υδάτινων έργων της πόλης το 1999 και ακολούθησαν αυξήσεις μέχρι 150% και απειλές για διακοπή υδροδότησης όσων δεν πλήρωναν. Η σύμβαση έδωσε στην Κοινοπραξία τον έλεγχο του υπόγειου νερού και της επέτρεψε να κλείσει τις ιδιωτικές γεωτρήσεις. Όταν οι διαμαρτυρίες εντάθηκαν αστυνομία και Στράτος κλήθηκαν να τις καταστείλουν σκοτώνοντας δύο ανθρώπους. Όταν η κυβέρνηση προχώρησε σε ακύρωση της παραχώρησης η κοινοπραξία την μήνυσε απαιτώντας αποζημιώσεις ενώπιον του «διεθνούς κέντρου για την τακτοποίηση των διαφωνιών επένδυσης» που ανήκει στο γκρουπ της Δ.Τ.

Στη Γαλλία 'SUEZ' και 'Vivendi' έχουν στενούς πολιτικούς δεσμούς με την εθνική και τοπική εξουσία ενώ ανώτεροι υπάλληλοι τους έχουν κατηγορηθεί και σε μερικές περιπτώσεις καταδικαστεί για παράνομες χρηματοδοτήσεις προεκλογικών αγώνων, δωροδοκίες και απάτες για να εξασφαλίσουν συμβόλαια στον τομέα του νερού.

Το 1988 η κυβέρνηση της Θάτσερ μετέτρεψε 10 περιφερειακούς οργανισμούς νερού σε ιδιωτικές επιχειρήσεις με παραχωρήσεις 25-έτιας, απαλλαγή από χρέη, απαλλαγή φόρων στα κέρδη, επιχορηγήσεις κλπ καθώς και είσοδο τους στο χρηματιστήριο και δημιουργία ιδιωτικών μονοπωλίων. Σύντομα εμφανίστηκαν σοβαρές αντιδράσεις καθώς οι τιμές αυξήθηκαν κατά μέσο όρο πάνω από 50% τα πρώτα 4 έτη. Τα τεραστία κέρδη προσέλκυσαν τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και οι περισσότερες από τις 10 επιχειρήσεις αγοράστηκαν μετά από την πενταετή περίοδο "προστασίας" τους. Ακολούθησε διακοπή της παροχής νερού σε σημαντικό αριθμό κατοίκων που δεν είχαν να πληρώσουν και η λειτουργία των "μετρητών προκαταβολής πληρωμής" που παρείχαν πρόσβαση στο νερό με την χρήση πλαστικής κάρτας μόνο όταν προπλήρωναν οι πελάτες τα χρήματα και για όσο καιρό είχε χρήματα ο λογαριασμός τους (ακριβώς όπως η καρτοκινητη τηλεφωνία). Οι αντιδράσεις ανάγκασαν το Κοινοβούλιο να ψηφίσει νόμο που απαγόρευσε τις αποσυνδέσεις και τη χρήση μετρητών. Παράλληλα υπήρξαν σοβαρές παραβιάσεις της νομοθεσίας όπως έλλειψη βασικών μέτρων συντήρησης, ανάστροφες ροής υπονόμων, ρύπανση υδάτινων πόρων και κακή ποιότητα πόσιμου νερού που οδηγούσαν σε τακτικές ποινικές διώξεις κατά των επιχειρήσεων. Σήμερα η κατάσταση έχει βελτιωθεί μετά από τις αντιδράσεις.

Τον Ιανουάριο του 2003 οι αρχές της Ατλάντα αποφάσισαν να διακόψουν τη μεγαλύτερη σύμβαση ιδιωτικοποίησης νερού στις ΕΙΠΑ που έγινε το 1998 και διαφημίστηκε ως "πρότυπο". Άντ' αυτού το φιάσκο στην Ατλάντα με την ιδιωτική επιχείρηση να αυξάνει σημαντικά την τιμή του νερού, να ζητάει συνεχώς περισσότερες επιχορηγήσεις, να χρεώνει στην πόλη εργασίες που δεν έχει πραγματοποιήσει, και να παραμελεί συστηματικά την συντήρηση και τον εκσυγχρονισμό καθώς και τις παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας η περίπτωση αυτή χρησιμεύει πλέον ως παράδειγμα αποφυγής όπως και οι αντίστοιχες του Μπουένος Αύρες (Αργεντινή), της Μανίλα (Φιλιππίνες) κ.α

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΙ;

Στην Ελλάδα την ευθύνη του πόσιμου νερού και της αποχέτευσης έχουν οι Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α) που αποτελούν ΝΠΙΔ εκτός Αθήνας και της Θεσσαλονίκης όπου έχουμε την εμφάνιση των πρώτων προσπαθειών ιδιωτικοποίησης του νερού στην χώρα μας.

Έτσι η ΕΥΔΑΠ με 4.000.000 πελάτες στην Αθήνα γίνεται το 1999 Ανώνυμη Εταιρεία εισήγμενη στο Χρηματιστήριο με τα κυριότερα πάγια της να απορροφώνται από την «Εταιρεία Παγίων ΕΥΔΑΠ ΝΠΔΔ» και να παραμένουν στην ιδιοκτησία του δημοσίου (φράγματα, ταμιευτήρες, εξωτερικά υδραγωγεία και αντλιοστάσια, καθώς και οι άλλες εγκαταστάσεις που εξασφαλίζουν την ασφαλή μεταφορά του νερού μέχρι τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας του). Η ΕΥΔΑΠ συνεχίζει να λειτουργεί τα έργα για λογαριασμό της «Εταιρείας Παγίων» και για την εξασφάλιση της υδροδότησης της Πρωτεύουσας προμηθεύεται ακατέργαστο νερό από το Δημόσιο. Το τίμημα του ακατέργαστου νερού μέχρι το 2004 συμψηφίζεται με το κόστος των υπηρεσιών που προσφέρει η ΕΥΔΑΠ για τη συντήρηση και λειτουργία των παγίων στοιχείων. Ανάλογο είναι το νομικό καθεστώς που ισχύει για την ΕΥΑΘ (Θεσσαλονίκη).

Οι ΔΕΥΑ στην πλειοψηφία τους αντιμετωπίζουν σημαντικά οικονομικά και αλλά προβλήματα, αρκετές είναι υπερχρεωμένες και αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τις τεράστιες επενδύσεις που απαιτούνται στον τομέα του δικτύου και των εγκαταστάσεων πόσιμου νερού, αποχέτευσης και αντιπλημμυρικής προστασίας.

Συνεπώς έχουν διαμορφωθεί οι απαραίτητες συνθήκες ώστε να αναμένεται αργά η γρήγορα ότι πιο επιθετικές πολιτικές ιδιωτικοποίησης θα κτυπήσουν την πόρτα μας. Ήδη αναζητείται στρατηγικός επενδύτης για συνεργασία με την ΕΥΔΑΠ.

Ακούει κανείς?

thelonapo.blogspot.gr  22 Αυγούστου 2008

ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Διαβάστε το κείμενο ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ της "Πρωτοβουλίας για την μη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα" εδώ.

http://www.avaaz.org/en/petition/SAVE_GREEK_WATER_FROM_PRIVATIZATION_SOSTE_TO_NERO_APO_TEN_IDIOTIKOPOIESE/?fDqEFcb&pv=3

TVXS