Οι Τούρκοι στους δρόμους τρομάζουν την ελληνική κυβέρνηση και όχι μόνο για το Αιγαίο

Του Πάρι Καρβουνόπουλου

Η Αθήνα δεν κοιτά με αγωνία προς την Κωνσταντινούπολη ,την Άγκυρα και τις άλλες τουρκικές πόλεις που φλέγονται από τη λαϊκή οργή μόνο επειδή ανησυχεί μήπως και τώρα υλοποιηθεί το “σενάριο εξαγωγής της κρίσης” στο Αιγαίο. Γι΄ αυτό ανησυχούν οι στρατιωτικοί και καλά κάνουν. Είναι έτοιμοι να το αντιμετωπίσουν όπως λένε.

Οι πολιτικοί όμως και αναφερόμαστε σ΄ όσους έχουν να κάνουν με το “τρικομματικό κυβερνητικό στρατόπεδο”, μάλλον ανησυχούν περισσότερο με τις ταραχές αυτές καθ΄ αυτές. Η Τουρκία του Ερντογάν που πρόσφατα ξεχρέωσε το ΔΝΤ ,η Τουρκία της “ανάπτυξης” των αριθμών, η Τουρκία των ισλαμιστών υπουργών που πλέον όμως φορούν ιταλικά χειροποίητα κουστούμια, η Τουρκία στην οποία όλα πήγαιναν καλά, βρίσκεται σε αναβρασμό . Και ακόμη και αυτός ο Ερντογάν που μέχρι πριν από μερικές ημέρες δεχόταν φιλικά χτυπήματα στην πλάτη από τον Ομπάμα έδειξε αιφνιδιασμένος και αδύναμος να ελέγξει τις αντιδράσεις του κόσμου.

Η αφορμή στην Τουρκία ήταν θεωρητικά ασήμαντη για το μέγεθος της αντίδρασης που εξαπλώθηκε γρήγορα σ΄ όλη τη χώρα. Ένα πάρκο! Δεν μπορεί να ήταν αυτή η αιτία. Και μάλλον θα υπάρχουν περισσότερες από μία αιτίες για όσα γίνονται στην Τουρκία.

Μία απ΄ αυτές είναι η... “ανάπτυξη”. Την βάζουμε σε εισαγωγικά την λέξη, γιατί αναφερόμαστε στην “ανάπτυξη” που βλέπουν οι οικονομολόγοι και οι γραφειοκράτες των κυβερνήσεων στις οθόνες των υπολογιστών τους. Και δεν ασχολούνται σχεδόν ποτέ με την ανάπτυξη την κανονική που έχει να κάνει με την καθημερινή ζωή του κόσμου. Τις περισσότερες φορές δε για να μην πούμε όλες η “ανάπτυξη” που επιδιώκουν οι κυβερνώντες καταστρέφει συστηματικά την ανάπτυξη της ζωής των πολιτών. Και όταν αυτές οι δύο... “αναπτύξεις” συγκρουστούν, τότε προκαλούνται γεγονότα σαν κι αυτά που βλέπουμε τώρα στην Τουρκία.

Ανεξάρτητα από το αν θα εκτονωθεί ή όχι η ένταση που επικρατεί στην Τουρκία ,το καμπανάκι για τον Ερντογάν χτύπησε δυνατά. Καλά τα λόγια και η βιτρίνα, καλά τα σχέδια του Ερντογάν του μεγαλοπρεπή για νέους Βόσπορους και μαχητικά αεροσκάφη made in Turkey, αλλά οι πολίτες φαίνεται ότι αναζητούν την πραγματική ανάπτυξη στο τραπέζι τους και δεν την βρίσκουν. Μόλις πριν από μερικές ημέρες ο ΟΑΣΑ κατέταξε την Τουρκία στις τελευταίες θέσεις των χωρών με κριτήριο την ποιότητα ζωής. Κάτι δεν πάει καλά. Και αν σ΄ αυτά προστεθεί και η διαρκής διολίσθηση του καθεστώτος Ερντογάν στην επιβολή όλο και περισσότερων απαγορεύσεων ισλαμικής εμπνεύσεως δεν είναι περίεργο ότι οι νέοι κυρίως Τούρκοι βγήκαν στους δρόμους.

Όλα αυτά ανησυχούν τους δικούς μας, που δεν έχουν δα και την ηγετική αίγλη του Ερντογάν. Την ίδια “ανάπτυξη” κυνηγάνε με πάθος και εμμονή. Η αγωνία της διαχείρισης των αντιδράσεων κάπως είχε αμβλυνθεί τους τελευταίους μήνες. Και μία ένδειξη αυτής της αντίληψης είναι τα όσα απίστευτα φέρεται να έχει πει ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στον Α/ΓΕΕΘΑ για τις περικοπές των στρατιωτικών.

Η Τουρκία επανέφερε τους φόβους και τις ανησυχίες για το “τυχαίο”. Ποιο μπορεί να είναι αυτό; Κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει. Για να... ελαφρύνουμε λίγο τη διάθεση να θυμήσουμε τι είχε πει ο Ευάγγελος Βενιζέλος όταν ακόμη ήταν υπουργός Εθνικής Άμυνας σε στρατιωτικούς συντάκτες. Κάποιος τον ρώτησε, τότε το 2009 ακόμη, όταν η κρίση δεν είχε ακόμη ενταθεί αν φοβάται κοινωνική αντίδαση. Είχε πει ότι σ΄ αυτές τις περιπτώσεις φοβάσαι πάντα το απρόσμενο. “Μπορεί να δεις μια διαδήλωση τρανσέξουαλ να καταλήγει σε Μάη του 68”.

Πηγή OnAlert

Οι Τούρκοι θα μας σώσουν!

Πληροφορούμαι πως πίσω από την εξέγερση των πολιτών στην Τουρκία, βρίσκονται οι Αμερικανοί, το Ισραήλ, το Ιράν, η Συρία, οι Ρώσοι, ο τουρκικός στρατός και διάφορα ξένα κέντρα συνωμοσίας, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι Τούρκοι εξεγέρθηκαν και πέφτουν νεκροί, και τρώνε τόσες μέρες ξύλο και χημικά από τους μπάτσους, επειδή θέλουν να καταλάβουν την Ελλάδα. 

Τις επόμενες ημέρες, χιλιάδες Τούρκοι διαδηλωτές θα περάσουν τα σύνορά μας, με την δικαιολογία πως αναζητούν καταφύγιο στην δημοκρατική χώρα μας, αλλά ο σκοπός τους θα είναι να προκαλέσουν δολιοφθορές και προβοκάτσιες, ώστε η Τουρκία να πλήξει τον ελληνικό τουρισμό –και να διώξει τα 170 εκατομμύρια τουρίστες που θα επισκεφτούν φέτος την Ελλάδα- και να πάρει το μισό Αιγαίο και τα κοιτάσματα της Ελλάδας που έχουν αξία τρισεκατομμυρίων.

Το σατανικό σχέδιο της εξέγερσης στην Τουρκία ήταν ιδέα του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος κατάλαβε πως, αν ο Αντώνης Σαμαράς καταφέρει να πείσει την Τρόικα να πέσει ο ΦΠΑ στα εστιατόρια από το 23% στο 13%, η Ελλάδα θα γίνει υπερδύναμη, αφού δεν θα προλαβαίνει να σερβίρει χωριάτικες σαλάτες, σαγανάκια και κολοκυθοκεφτέδες σε ξενηστικωμένους τουρίστες.

Η μαύρη αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση Σαμαρά βλέπει με τρόμο τους Τούρκους διαδηλωτές –και δεν ξέρει τι θέση να πάρει για την εξέγερση- επειδή ξέρει πως τους βλέπουν και οι Έλληνες, οπότε μπορεί να πάρουν κι αυτοί φόρα και να χρειαστεί ο Σαμαράς τη βοήθεια του φίλου του, του Θεού.

Έντρομος ο Σαμαράς και η θλιβερή παρέα του προσπαθούν με τα παπαγαλάκια τους να βρουν έναν τρόπο να παρουσιάσουν την Τουρκία σαν απειλή και να τονώσουν τον πατριωτισμό των Ελλήνων -επειδή οι …Τούρκοι εξεγέρθηκαν κατά του Ερντογάν-, ώστε να μην μπει στους Έλληνες η ιδέα να εξεγερθούν κατά του Σαμαρά.

Βέβαια, σε μια χώρα που την ξέσκισαν οι κάθε λογής Σαμαράδες –και συνεχίζουν να την ξεσκίζουν οι Σαμαράδες-, ποιον να φοβίσουν οι Τούρκοι; Αυτούς που φεύγουν μετανάστες, τους άνεργους ή αυτούς που βλέπουν τον μισθό τους να εξαφανίζεται;

Όπως πάνε τα πράγματα στην Ελλάδα, οι μόνοι που θα κινδύνευαν σε μια υποτιθέμενη επίθεση των Τούρκων θα ήταν οι Έλληνες ολιγάρχες. Οπότε, να πάνε αυτοί να πολεμήσουν τους Τούρκους.

Πλάκα έχει η εθνική προπαγάνδα αλλά δεν ζούμε στο 1922. Ζούμε έναν αιώνα μετά.

Κακά τα ψέματα, αν οι Έλληνες δεν αντιδράσουν, μόνο οι Τούρκοι μπορούν να μας σώσουν και θα πρέπει να τους υποδεχτούμε σαν απελευθερωτές.

Μόνο οι Τούρκοι μπορούν να μας απελευθερώσουν από το Μνημόνιο και από τους κατσαπλιάδες της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας.

Άλλωστε, όπως βλέπουμε στα τούρκικα σίριαλ, οι Τούρκοι είναι πολύ καλοί άνθρωποι. Δηλαδή, καμία σχέση με εμάς.

Pitsirikos

Ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’αυτους τους τόπους

Βράβας (μετάφραση μαρτυρίας Durukan Dudu)

Μαρτυρία μέσα από την Πλατεία Ταξίμ. O Durukan ζητά συγγνώμη στην αρχή του κειμένου του για τα τυπογραφικά, δικαιολογώντας τα προκαταβολικά από την ένταση της στιγμής. Κράτησα στη μετάφραση, όσα τυπογραφικά έκανα κι εγώ, για να προσεγγίσω ίσως καλύτερα το ύφος. ( προς ομάδα indymedia: Παιδιά, το έχουν πάρει από το fb μου και το’χουν αλλοιώσει, προβάλλουν ως στοιχείο μαρτυρίας το «εμπνεόμαστε από την Ελλάδα» που είναι μέρος του διαλόγου μας, αφαιρούν το δικό μου «hell no! μη γίνετε σαν κι εμάς», μικραίνουν τα λόγια του. Αποκαταστήστε την αλήθεια του, αν το δημοσιεύσετε).

«Καμιά τέτοια λέξη δε λέχθηκε ποτέ σ’αυτούς τους τόπους, επειδή ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’αυτους τους τόπους»

Γνώρισα τον Durukan Dudu διαδικτυακά, όταν με φίλους προσπαθούσαμε να οργανώσουμε ένα forum νεολαίας με άξονα τον ποταμό Έβρο, για τη δημοκρατία και το περιβάλλον. Το σχέδιό μας δεν προχώρησε, αλλά έμεινα να παρακολουθώ τις δράσεις του. Να τον θαυμάζω, μορφωμένο, περιβαλλοντιστή, ουσιαστικό ακτιβιστή, για την τόλμη και τον λόγο του, για τη δύναμή του μέσα από τις πράξεις. για την ίδια τη δύναμη των πράξεών του.

Και την πιο δυνατή από όλες την έκανε χθες. Δίνοντας μια μαρτυρία θεωρητική, πρακτική αλλά κυρίως γεμάτη συναίσθημα και ελπίδα από την πλατεία Ταξίμ. Ίσως φανούν μεγαλόστομα όσα γράφει, όμως ξέρω ότι αυτό το μεγαλείο το ζει και το πιστεύει.

Όταν του ζήτησα την άδειά του να μεταφράσω το κείμενό του, μου απαντά «Ναι! Εμπνεόμαστε από την Ελλάδα, όλοι εδώ λένε: γινόμαστε πλεον δυνατοί νέοι, όπως στην Ελλάδα», είστε λοιπόν το μοντέλο μας».

-Hell no, pal! Μη γίνετε σαν κι εμάς.

Το κείμενό του:

«Πλατεία Ταξίμ, 2 Ιουνίου 2013″

Ενημέρωση από την Gezi Commune.

Ούτε ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας του κόσμου, ακόμη και με κούπες καφέ και σωρούς πακέτων από τσιγάρα, δεν θα μπορούσε να είναι αρκετά καλός ώστε να περιγράψει αυτό που συμβαίνει εδώ, πώς θα μπορούσα εγώ;

Απίστευτο.

Δεν είμαι σίγουρος ούτε για το πώς να σας πω την ιστορία, πώς να κάνω μια περίληψη.

Πολύ σύντομα: Ξεκίνησε ως διαμαρτυρίες, μετά έγινε κίνημα αντίστασης, έπειτα η αντίσταση διαδόθηκε σε πολλές πόλεις της Τουρκίας, και μετά, η ρίζα όλου αυτού, το Gezi Park στην Ταξίμ, έγινε η «Gezi Commune ’13″.

Μια πραγματική κομμούνα. Αναρχική ουτοπία – χωρίς κράτος, χωρίς οργάνωση, χωρίς βία, μόνο ελευθερία, μόνο αλληλεγγύη και άνθρωποι που παίρνουν πρωτοβουλίες.

Μέχρι τώρα, το μεσημέρι της 2ας Ιουνίου, όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στην Ταξίμ έχουν αποκλειστεί με περισσότερα από 20 οδοφράγματα (αρκετά ισχυρά ώστε να συγκρατήσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας). Η πλατεία Ταξίμ και ιδίως το Gezi Park ζουν την πλήρη ελευθερία: Καθένας και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, εκτός από το Κράτος και την αστυνομία του.

Και κανένα κέντρο. Καμία οργάνωση. Κανένα πολιτικό κόμμα. Ούτε κάν ένα κέντρο συντονισμού. Απλώς άνθρωποι!

Αυτό, φίλοι…είναι αδύνατο να περιγραφεί. Ξενοδοχεία εξυπηρετούν την αντίσταση ΔΩΡΕΑΝ, κόσμος φέρνει τρόφιμα και ποτά με αυτοκίνητα, γιατροί και φοιτητές Ιατρικής προσφέρονται εθελοντικά ώστε να λειτουργήσουν νοσοκομεία πρώτων βοηθειών σε τζαμιά κοντά στα οδοφράγματα, άνθρωποι που δε μπορούν να βγούν από τα σπίτια τους σχηματίζουν το μεγαλύτερο δίκτυο πληροφόρησης, μια και τα διεφθαρμένα ΜΜΕ δεν λένε ούτε μια λέξη ενώ 1 εκατομμύριο ανθρώπων είναι στους δρόμους (φανταστείτε την έκταση της διαφθοράς, ή μάλλον όχι, είναι πολύ δύσκολο και να την φανταστείτε…)

Ηλικιωμένες κυρίες και οικογένειες ανοίγουν τα διαμερίσματά τους στην αντίσταση. Δικηγόροι τρέχουν από αστυνομικό τμήμα σε αστυνομικό τμήμα, ώστε να διασφαλίσουν ότι όσοι πρασάγονται είναι ασφαλείς και καλά. Οδηγοί φορτηγών αφήνουν τα οχήματά τους στη μέση του δρόμου, ώστε να εμποδίσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας να κινηθούν. Μουσικοί συρρέουν στη Gezi Commune, καλλιτέχνες, οικογένειες, παιδιά, γέροι, γυναίκες…

Θες να κάνεις κάτι αλλά χρειάζεσαι βοήθεια; Έλα στην Gezi Commune αυτές τις ημέρες, θα βρεις εκατοντάδες ανθρώπων έτοιμους να σε βοηθήσουν, πριν καν προλάβεις να τελειώσεις την πρόταση : «Φίλε, υπάρχει κανείς που…»

Η κοινωνία της Τουρκίας ανακάλυψε τον εαυτό της, ξανά. Τα μάτια άρχισαν πάλι να λάμπουν. Οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν -και το εννοώ κυριολεκτικά- ο ένας τον άλλο. (Όλοι τριγυρνάν στην κομμούνα του Gezi σαν χορευτές μπαλέτου, φροντίζοντας ο ένας τον άλλον).

Αλλά ποιος το έκανε όλο αυτό; Πως οι Τούρκοι πολίτες που είναι πασίγνωστοι για το φόβο τους για την αναρχία και το πάθος τους για το Κράτος έγιναν έτσι;

Αυτή είναι η γ****νη ουσία!

Πρώτα – Πως; Η απάντηση είναι εύκολη. Χάρη στον Πρωθυπουργό. Οι άνθρωποι κουράστηκαν από το να βλέπουν το ακραία αλαζονικό, αυθάδες, λαίμαργο και το «Κάνω ό,τι θέλω και κανείς δε μπορεί να με σταματήσει» πρόσωπό του συνέχεια, ικανό ώστε να κάνει όλους τους θεσμούς (και ιδίως τα ΜΜΕ!) και τη γραφειοκρατία να γονατίζουν κυριολεκτικά μπροστά στον Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του κάτι σα Θεό…

Οι άνθρωποι κουράστηκαν να σκέπτονται ότι τίποτα δε μπορεί να αλλάξει, ότι η κοινωνία κάποτε θα σηκώσει ανάστημα, ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα ανάσχεσης της δύναμης από την αλαζονία ενός άνδρα προς τη νομιμότητα και ότι κάποτε ίσως οι άνθρωποι θα χαμογελάσουν ξανά…

Τα αλαζονικά του λόγια για το Gezi Park, μαζί με τους βουλευτές που στέκονται μπροστά στα μηχανήματα καταστροφής (που έδειξαν στους ανθρώπους ότι «Όλοι μπορούμε», χρωμάτισαν την πιο μεγάλη, την πιο ειρηνική και την περισσότερο ελπιδοφόρα εξέγερση στην ιστορία της Τουρκίας, ίσως και της Μέσης Ανατολής!

Και ποιος το έκανε; Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο. Όλοι αυτοί οι άννθρωποι που κατηγορούσαμε ότι είναι τόσο ηλίθιοι που μιλούν μόνο για ποδόσφαιρο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους κοροϊδεύαμε επείδη πόσταραν μόνο το τί τρώνε στο Facebook. Είναι εδώ. Ορισμένοι ήδη μπροστά στα οδοφράγματα, άλλοι ήδη μέσα στην Gezi Commune, καθαρίζοντας και το παραμικρό σκουπιδάκι, μέχρι και τις γόπες που βρισκόταν εδώ για χρόνια!

Δεν πρόκειται για εξέγερση Εϊναι η μέρα γέννησης μια αληθινής κοινωνίας. Άνθρωποι που νοιαζόταν ο ένας για τον άλλο, που τρέχουν να βοηθήσουν όποιον το έχει ανάγκη. Σε χτυπά κάποιος από τους 100.000 ανθρώπους κατά λάθος στο πόδι στη μέση του μικρού Gezi Park Commune; Οι άνθρωποι γίνονται τόσο ευγενικοί που σου ζητούν συγγνώμη 5 φορές, με ένα μεγάλο χαμόγελο.

Ακόμη και οι γονείς μας που είδαν το πραξικόπημα της δεκαετίας του ’80 και φοβούνται τις διαδηλώσεις (ένας από τους λόγους που εξηγεί γιατί οι διαδηλώσεις δεν ήταν μεγάλες μέχρι τώρα) καλούν τους γιους και τις κόρες τους για να τους πουν : «Είμαι περήφανος για σένα. Απλώς να προσέχεις, εντάξει;»

Η αναρχο-ουτοπιστική Commune επιτρέπει τα πάντα (LGBTQ ανθρώπους να πορεύονται με αντικαπιταλιστές μουσουλμάνους, Κούρδους να διαδηλώνουν μαζί με Κεμαλιστές) εκτός από το Κράτος. Και η Ταξίμ δεν ήταν ποτέ τόσο ασφαλής. Ούτε έναν καυγά δεν είδα, αφού κάθε μικρή σπίθα αμέσως σβήνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους.

Τα πάντα, όλα όσα μπορείτε να φανταστείτε ότι χρειάζονται σε μια πλατεία για να φιλοξενήσει 1.000.000 ανθρώπους προμηθεύονται, οργανώνται και εκτελούνται από αν-οργανωμενους ανθρώπους. Εκπληκτικό! Αυτό είναι το πιο εκπληκτικό από όλα.

Και καθένας είναι χρήσιμος σε κάτι. Είσαι σκληροπυρηνικός αναρχικός έτοιμος να παλέψεις στα οδοφράγματα; Ή είσαι ένας 17χρονος που πρώτη φορά βγάινει στο δρόμο; Ή ένα ζευγάρι 70χρονων; Δυνατός; Αστείος; Ψηλός; Κοντός; …. Είμαστε όλοι εξίσου σημαντικοί, για να γεμίσουμε ένα διαφορετικό κενό, ένα κενό που πρέπει να γεμίσει ώστε η αντίσταση και η κομμούνα να συνεχιστεί.

Εν τω μεταξύ, άσχημα νέα έρχονται ιδιαίτερα από την Άγκυρα, το Εσκισεχίρ και τη Σμύρνη – πολλοί τραυματισμοί, χιλιάδες…

Η αστυνομία χρησιμοποιεί pentium gas Kαι αέρια πιπεριού, και πλαστικές σφαίρες.

Και τέλος: Χθες βράδυ στα οδοφράγματα, η αστυνομία επιτέθηκε ξανά με μπουλντόζες και τεθωρακισμένα. Δεκάδες κάψουλες με αέρια πιπεριού εκτοξεύθηκαν, μία από αυτές χτύπησε τον διπλανό μου. Έπιασα το χέρι του και τρέξαμε μαζί στα τζαμιά που έχουν γίνει εθελοντικά ιατρικά κέντρα από τους γιατρούς. Αιμορραγούσε από το κεφάλι, τρέξαμε μέσα, ήρθαν οι γιατροί, το τραύμα των 4εκ. στο μέτωπό του «αποκαταστάθηκε». Προσπαθουσα να τον ηρεμήσω και να το κάνω να χαλαρώσει στη διάρκεια της επέμβασης,, λέγοντάς του ότι είναι καλά με την σχεδόν σβησμένη μου φωνή, απο τις 3 ημέρες διαδηλώσεων.

Και μετά με κοίταξε και μου είπε κάποια πράγματα. Δεν έχει σημασία τί είπε, αυτό το βλέμμα -που ακόμη κάνει το πρόσωπό μου υγρό από τα δάκρυα γράφοντας αυτές τις γραμμές-, αυτό είναι το νόημα της ζωής. Αυτή είναι η ίδια η ρίζα της ζωής, η πηγή του να χαμογελάς για πάντα.

Δε μπορώ να βρω λέξεις που να αντανακλούν επαρκώς την ένταση των συναισθημάτων, της ευτυχίας, του ενθουσιασμού του να είσαι εδώ. Καμιά τέτοια λέξη δε λέχθηκε ποτέ σ’αυτούς τους τόπους, επειδή ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’αυτους τους τόπους.

Και τώρα, αρχίζουμε να μιλάμε. Με λέξεις που κανείς δεν είπε μέχρι τώρα. Για έναν κόσμο που κανείς δεν τον ονειρεύτηκε μέχρι τώρα. Από ανθρώπους που δεν είχαν μιλήσει μέχρι τώρα.

Αρχισαμε να μιλάμε τώρα. Για να μη σιωπήσουμε ποτέ ξανά.»

Καλή τύχη Durukan! Και στα δικά μας! Ας εμπνεόμαστε κι ας παίρνουμε κουράγιο οι μεν από τους δε, προς ένα μοναδικό paradigm shift.

Την αφοβιά φοβούνται μόνο, για να παραφράσω τον Γκάτσο στον «απαγορευμένο» «Κεμάλ».19:28, Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

Πηγή: athens.indymedia.org

inprecor

http://gregordergrieche.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5595.html

Η «μικρή διαδήλωση» του... Γρηγόρη Λαμπράκη!

«Μπαίνει "φρένο" στην ομηρία της πόλης από μικρές διαδηλώσεις» (!), πανηγύριζε χτες από την πρώτη σελίδα της η «Καθημερινή».

Αφορμή το γεγονός ότι ο κ. Δένδιας είναι «αποφασισμένος» - σύμφωνα με την εφημερίδα - να βάλει τέλος στο «φαινόμενο του καθημερινού αποκλεισμού του κέντρου από πορείες ολιγάριθμων διαδηλωτών».

.

Ο ενθουσιασμός της «Καθημερινής» είναι λογικός. Καταρχήν διότι όχι μόνο έχουμε έναν άνθρωπο, τον Δένδια, που θα βάλει τέλος στις «μικρές διαδηλώσεις», αλλά που και ξέρει να ξεχωρίζει ποιες είναι οι «μικρές διαδηλώσεις» και ποιες είναι οι «μεγάλες διαδηλώσεις».

Απόδειξη ότι ξέρει να ξεχωρίζει τι είναι «πογκρόμ» και στρατόπεδα συγκέντρωσης και τι είναι «Ξένιος Ζεύς»... 

Ξέρει να ξεχωρίζει τι είναι «προστασία του πολίτη» και τι είναι «προστασία του βιομηχάνου Μάνεση», υπέρ του οποίου έστειλε τα ΜΑΤ στη «Χαλυβουργία»... 

*

Φυσικά στην περίπτωση Δένδια, αλλά και συνολικά στην περίπτωση των τριών κυβερνητικών εταίρων, το θέμα δεν είναι οι «μικρές» διαδηλώσεις. Το θέμα είναι οι διαδηλώσεις, γενικώς. Μικρές, μεσαίες και μεγάλες. 

Το θέμα είναι το δικαίωμα του εργαζόμενου, του άνεργου, του καταπιεσμένου, να διαμαρτύρεται ενάντια σε όσα και σε όσους τον εξαθλιώνουν. Αυτό θέλει να καταστείλει η κυβέρνηση και ο υπουργός Δένδιας.

.

Και για το λόγο αυτό, στο πλαίσιο μιας επιχείρησης που κρατάει χρόνια, της προσπάθειάς τους δηλαδή να επιβάλουν ένα νομοθετικό έκτρωμα που θα κρατά τους ανθρώπους όχι μόνο «όμηρους», αλλά και «μουγκούς» στη δυστυχία, οι φίλοι του κ. Δένδια επαναφέρουν τη γελοία θεωρία

(σ.σ.: ποτέ ο αντιδημοκρατικός οίστρος δεν έπαψε να είναι συγγενής με τον κατήφορο της γελοιότητας) ότι «οι πορείες νεκρώνουν την αγορά»...

*

Χωρίς περιττές «καθωσπρέπειες» τους ρωτάμε: 

. 

Πόσο γελοίοι είστε κύριοι; Απευθυνόμαστε σε όλους εσάς - τους κυβερνητικούς, τους συγκυβερνητικούς, του εργοδοτικού συνδικαλισμού, της γραβατωμένης γλίτσας στα ΜΜΕ - που από το πρωί μέχρι το βράδυ εκείνο που πετροβολάτε σαν «υπεύθυνο» για την κατρακύλα της εμπορικής κίνησης στην Αθήνα είναι οι διαμαρτυρίες και οι διαδηλώσεις των φτωχοποιημένων, των απολυμένων και των χρεοκοπημένων.

.

Τόσο έξυπνοι, αντικειμενικοί και ειλικρινείς που είστε, κύριοι, για πείτε μας:

Αν για τη (μη) κίνηση στα εμπορικά της Αθήνας «φταίνε οι απεργίες», στο «νέκρωμα» της αγοράς σε Νέα Ιωνία, Καλλιθέα, Περιστέρι, Μαρούσι, Αμαλιάδα, Καλαμάτα, Λάρισα, Καβάλα, σε κάθε χωριό, πόλη και γειτονιά της Ελλάδας, που όλοι οι δρόμοι είναι ανοικτοί, που τα εμπορικά τους κέντρα είναι απολύτως προσβάσιμα στον τοπικό πληθυσμό, τι φταίει; Γελοίοι! 

*

ΥΓ: Για να δείτε πόσο «μπροστά» από άποψη δημοκρατίας μας πάει η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη - Δένδια, σκεφτείτε το εξής: Πριν από 50 χρόνια ο Γρηγόρης Λαμπράκης έκανε - μόνος του - την πρώτη πορεία Ειρήνης. Μόνος του! Με βάση τα κριτήρια του κ. Δένδια, η «διαδήλωση» και η πορεία του Λαμπράκη δεν θα έπρεπε απλώς να απαγορευτεί. Ηταν τόσο «μικρή» που μήπως (λέμε: μήπως;) θα έπρεπε ακόμα και να «τουφεκιστεί»;...

Νίκος Μπογιόπουλος

Στους δασκάλους μου

Σε επιστράτευση των εκπαιδευτικών θα προχωρήσει η κυβέρνηση. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.

Η επιστράτευση των εκπαιδευτικών θα γίνει μόλις επιδοθεί η απόφαση της ΟΛΜΕ για απεργία μέσα στις εξετάσεις, αν και υπήρξε η σκέψη να επιστρατευθούν οι καθηγητές πριν ανακοινώσουν την απεργία και να επιστρατευθούν και οι μαθητές και να δώσουν Πανελλαδικές σήμερα -όλα τα μαθήματα-, ώστε να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα. 

Εν τω μεταξύ, όλα τα καθεστωτικά ξεπουλημένα σκυλιά των ΜΜΕ επιτίθενται με λύσσα στους εκπαιδευτικούς και μιλάνε για το δικαίωμα των παιδιών να δώσουν εξετάσεις για να περάσουν σε πανεπιστήμια που μοιράζουν χαρτιά χωρίς κανένα αντίκρυσμα και να οδηγηθούν στην ανεργία ή στην σκλαβιά. 

Φυσικά, τα δικά τους παιδιά πάνε σε ιδιωτικά σχολεία και σπουδάζουν ή θα σπουδάσουν στο εξωτερικό γιατί δεν καταδέχονται να τα στείλουν μαζί με τα υπόλοιπα για τα οποία κόβουν φλέβες αυτές τις ημέρες, αν και στην πραγματικότητα τα έχουν γραμμένα στ’ @ρχίδι@ τους. 

Και όλοι μιλούν για τις Πανελλαδικές εξετάσεις -σαν οι εξετάσεις να είναι ο προορισμός της εκπαίδευσης και όχι η μόρφωση-, και κανείς δεν λέει πως όλο το σύστημα της εκπαίδευσης είναι εντελώς για τον ...... , αφού κατάφεραν να μετατρέψουν τους δασκάλους σε υπαλληλάκους και τους μαθητές σε ζόμπι.

Οι δάσκαλοι είναι αυτοί που χτίζουν μια ανθρώπινη κοινωνία, κάνουν το σημαντικότερο -μαζί με τους γιατρούς- λειτούργημα, αλλά τους έκαναν αξιολύπητα ανθρωπάκια που αναγκάζονται να γίνουν αρπακτικά για να επιβιώσουν, ενώ όσοι αρνούνται να υποταχθούν στα κελεύσματα των καιρών και τους νόμους της αγοράς, και προσπαθήσουν να παραμείνουν άνθρωποι και Δάσκαλοι, θα σαλτάρουν ή θα πεθάνουν πριν από την ώρα τους από τους καρκίνους. 

Κι αντί μια ολόκληρη κοινωνία να είναι στα κάγκελα και να στέκεται στο πλευρό των εκπαιδευτικών με τους οποίους τα παιδιά τους περνάνε περισσότερο χρόνο απ’ ότι με τους ίδιους -και, άρα, είναι προς το συμφέρον σου, φτωχέ μαλάκα, αυτοί οι άνθρωποι να ζουν αξιοπρεπώς-, ακούς να αναπαράγονται σχεδόν από όλους οι απίστευτες μαλακίες των ξεπουλημένων τηλεδημοσιογράφων για τις λίγες ώρες που δουλεύουν οι καθηγητές, λες και δεν πήγαμε όλοι στο σχολείο και δεν ξέρουμε από τη δική μας εμπειρία πως δάσκαλοι και καθηγητές δεν έχουν μόνο τις ώρες διδασκαλίας αλλά ένα σωρό άλλες εργασίες και υποχρεώσεις μέσα στο σχολείο αλλά και στο σπίτι τους. 

Και αυτοί που είναι άνεργοι είναι έξαλλοι με τους καθηγητές που τολμούν να απεργήσουν για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ κι αυτοί που έχουν ακόμα δουλειά είναι επίσης έξαλλοι που οι καθηγητές τολμούν να κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κάνουν όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά δεν πειράζει, αφού, όταν θα είναι όλοι άνεργοι, δεν θα απεργεί κανείς και θα είναι όλοι οι Έλληνες ευχαριστημένοι.

Και η κάθε επαγγελματική και κοινωνική ομάδα παίζει το παιχνίδι του σάπιου συστήματος και στρέφεται κατά της άλλης και προσπαθεί να την τραβήξει κι αυτήν προς τα κάτω, αντί να ακολουθήσει αυτήν που δίνει τον αγώνα της για αξιοπρέπεια. 

Αλλά εγώ, φτωχέ μαλάκα, που στη ζωή μου, εκτός από τους γονείς μου, δεν αγάπησα κανέναν όσο αγάπησα πέντε έξι Δασκάλους που με ξεστράβωσαν και μου άνοιξαν πόρτες και παράθυρα και προσπάθησαν να με πείσουν πως έχω κι εγώ κάποια αξία σε αυτή τη ζωή -και θα τους είμαι αιώνια ευγνώμων γι’ αυτό- έχω να σου πω πως, όταν σε έκαναν να πιστέψεις πως ένας Δάσκαλος είναι ένας ξεφτίλας και ένας τίποτα μπροστά στους οικονομικούς νταβατζήδες, τους Πρετεντέρηδες, τα ξέκωλα και τα λαμόγια που έχουν κατακλύσει τον τόπο, τελείωσες σαν άνθρωπος. 

Οπότε, ζήσε τώρα μέσα στη σκλαβιά και στον βούρκο, και ρίξε εκεί και τα παιδιά σου που τόσο πολύ τα αγαπάς. 

Εγώ θα είμαι πάντα με τους Δασκάλους γιατί μου έδειξαν τον ουρανό.

 

Pitsirikos

Εργατική Πρωτομαγιά

Η ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα και να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου.

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας.

Τα γεγονότα του Σικάγου

Τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886 για το οκτάωρο, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των καναδών συντρόφων τους. Την περίοδο εκείνη το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές.

Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων. Στην κεφαλή της πορείας ήταν ο αναρχοσυνδικαλιστής Άλμπερτ Πάρσονς, η γυναίκα του Λούσι και τα επτά παιδιά τους.

Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο. Απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά. Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισε πολλούς, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης.

Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, με πρωτοστατούντες τους αναρχικούς. Η συγκέντρωση ήταν πολυπληθής και ειρηνική. Το κακό, όμως, δεν άργησε να γίνει. Οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστεί απροσδιόριστος αριθμός, ενώ έξι αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους από πυρά (φίλια ή των διαδηλωτών παραμένει ανεξακρίβωτο), ανεβάζοντας τον αριθμό τους σε επτά.

Για τη βομβιστική επίθεση, που προκάλεσε τον θάνατο του αστυνομικού, κατηγορήθηκαν οι αναρχοσυνδικαλιστές Άουγκουστ Σπις, Γκέοργκ Έγκελ, Άντολφ Φίσερ, Λούις Λινγκ, Μίκαελ Σβαμπ, Σάμουελ Φίλντεν, Όσκαρ Νίμπι και Άλμπερτ Πάρσονς, που ήταν από τους οργανωτές της διαδήλωσης. Όλοι, εκτός του Πάρσονς και του Φίλντεν, ήταν γερμανοί μετανάστες. Η δίκη των οκτώ ξεκίνησε στις 21 Ιουνίου 1886. Ο εισαγγελέας Τζούλιους Γκρίνελ ζήτησε τη θανατική ποινή και για τους οκτώ κατηγορουμένους, χωρίς να προσκομίσει κανένα στοιχείο που να τους συνδέει με τη βομβιστική επίθεση. Απλώς, είπε ότι οι κατηγορούμενοι ενθάρρυναν με τους λόγους τους τον άγνωστο βομβιστή να πραγματοποιήσει την αποτρόπαια πράξη του, γι’ αυτό κρίνονται ένοχοι συνωμοσίας.

Από την πλευρά της, η υπεράσπιση έκανε λόγο για προβοκάτσια και συνέδεσε τη βομβιστική επίθεση με το διαβόητο πρακτορείο ντετέκτιβ «Πίνκερτον», που συχνά χρησιμοποιούσαν οι εργοδότες ως απεργοσπαστικό μηχανισμό. Οι ένορκοι εξέδωσαν την ετυμηγορία τους στις 20 Αυγούστου 1886 κι έκριναν ενόχους και τους οκτώ κατηγορούμενους. Οι Σπις, Έγκελ, Φίσερ, Λινγκ, Σβαμπ, Φίλντεν και Πάρσονς καταδικάστηκαν σε θάνατο, ενώ ο Νίμπι σε κάθειρξη 15 ετών. Μετά την εξάντληση και του τελευταίου ενδίκου μέσου, ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Ιλινόις, Ρίτσαρντ Όγκλεσμπι, μετέτρεψε σε ισόβια τις θανατικές ποινές των Σβαμπ και Φίλντεν, ενώ ο Λιγκ αυτοκτόνησε στο κελί του. Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Σπις, Πάρσονς, Φίσερ και Έγκελ οδηγήθηκαν στην αγχόνη, τραγουδώντας τη «Μασσαλιώτιδα». Η δίκη των οκτώ θεωρείται από διαπρεπείς αμερικανούς νομικούς ως μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις κακοδικίας στην ιστορία των ΗΠΑ.

Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης του Ιλινόις, Τζον Πίτερ Άλτγκελντ παραδέχθηκε ότι και οι οκτώ καταδικασθέντες ήταν αθώοι και κατηγόρησε τις αρχές του Σικάγου ότι άφησαν ανεξέλεγκτους τους ανθρώπους του «Πίνκερτον». Ως μια ύστατη πράξη δικαίωσης έδωσε χάρη στους φυλακισμένους Φίλντεν, Νίμπε και Σβαμπ. Αυτό ήταν και το πολιτικό του τέλος. Αργότερα, ο επικεφαλής της αστυνομίας του Σικάγου, που έδωσε την εντολή για τη διάλυση της συγκέντρωσης, καταδικάσθηκε για διαφθορά. Μέχρι σήμερα παραμένει ανεξακρίβωτο ποιος ήταν ο δράστης της βομβιστικής επίθεσης.

Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Στη χώρα μας, ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893, στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη. Έτσι, επελέγη η Κυριακή 2 Μαΐου, για να έχει η γιορτή μαζικό χαρακτήρα.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Σοσιαλιστής», που εξέδιδε ο Καλλέργης, στις 5 το απόγευμα της Κυριακής συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο πάνω από 2.000 σοσιαλιστές και εργαζόμενοι. Η «Εφημερίς» τους υπολόγισε μόνο σε 200 και σημείωνε σε άρθρο της: «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».

Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα το οποίο είχε ως εξής:

«Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω, οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:

Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ’ όλην την ημέραν, και οι πολίται ν’ αναπαύωνται.

Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.

Γ) Ν’ απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.

Δ) Το συμβούλιον του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.»

Το ψήφισμα επεδόθη, τελικά, στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου 1893 από τον Σταύρο Καλλέργη. Ο πρωτοπόρος σοσιαλιστής ανήλθε στη συνέχεια στο δημοσιογραφικό θεωρείο και περίμενε με ανυπομονησία από τον Πρόεδρο της Βουλής να το εκφωνήσει. Αυτός κωλυσιεργούσε και «ησχολείτο εις την ανάγνωσιν ετέρων αναφορών προερχομένων εκ διαφόρων προσώπων και πραγματευομένων κατά το μάλλον και ήττον περί ανέμων και υδάτων», όπως έγραψε στον «Σοσιαλιστή».

Ο Καλλέργης διαμαρτυρήθηκε μεγαλοφώνως και με εντολή του Προέδρου συνελήφθη για διατάραξη της συνεδρίασης. Οι στρατιώτες της φρουράς, αφού τον κτύπησαν με τα κοντάκια των όπλων τους, τον μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε επί διήμερο. Στις 9 Δεκεμβρίου 1983 δικάστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών, τις οποίες εξέτισε στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα. Με τον περιπετειώδη αυτό τρόπο έληξε και τυπικά ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα.

 

Νότιος Ευβοϊκός

 

Καλά είναι τα στεφανάκια και τα λουλουδάκια κι όλα αυτά τα ανοιξιάτικα τα όμορφα, αλλά η 1η Μάη έχει μία διαφορετική σημασία και βαρύτητα για τους εργαζόμενους. 

Πάνω απ' όλα, η 1η Μάη, υπενθυμίζει, ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων κερδήθηκαν με αγώνες, ενίοτε αιματηρούς. Είναι τα δικαιώματα, τα οποία σήμερα σαρώνονται το ένα μετά το άλλο, υπέρ μιας υποτιθέμενης σωτηρίας, μίας υποτιθέμενης μεταρρύθμισης, μίας υποτιθέμενης προόδου.

Carlo Guiliani: γράφοντας με αίμα τη σύγχρονη ιστορία

Εκείνη την Παρασκευή του 2001, ο Carlo Guiliani βρέθηκε μαζί με χιλιάδες άλλους ανθρώπους απ' όλο τον κόσμο στη Γένοβα για να συμμετάσχει στις διαδηλώσεις κατά των ηγετών της G8. Χιλιάδες όμως ήταν και οι αστυνομικοί που σκοπός τους ήταν να προφυλάξουν την «ομαλή διεξαγωγή» της συνάντησης των ισχυρών του πλανήτη. Οι διαμαρτυρίες των συγκεντρωμένων εξελίχθηκαν σε βίαιες συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών. Η σύγχυση που ακολούθησε ήταν μεγάλη και η δραστηριοποίηση των δυνάμεων καταστολής ακόμη μεγαλύτερη απαντώντας δυναμικά στους διαδηλωτές. Δακρυγόνα και χημικά απ'τη μια, ρίψη αντικειμένων και πέτρες, απ’ την άλλη.

Σύμφωνα με την εκδοχή της αστυνομίας, σε αυτά τα αντικείμενα περιλαμβανόταν και ένας πυροσβεστήρας, τον οποίο φέρεται να κρατούσε στα χέρια του ο Carlo με σκοπό να τον εκτοξεύσει κατά ενός αστυνομικού οχήματος. Σε αυτό το όχημα ήταν επιβιβασμένος και ο αστυνομικός Mario Placanica που, βλέποντας τον νεαρό να πλησιάζει το αυτοκίνητο, σήκωσε το όπλο του και τον πυροβόλησε στο κεφάλι, αφήνοντάς τον νεκρό. 

Αυτό, όμως που ακολούθησε θα μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη όλων όσοι παρακολουθούσαν τα γεγονότα είτε από την τηλεόρασή τους είτε ζωντανά. Ενώ ο Carlo ήταν ξαπλωμένος στην άσφαλτο, ο οδηγός του αστυνομικού οχήματος, μετά τον πυροβολισμό, έκανε όπισθεν περνώντας πάνω από το σώμα του νεαρού ακτιβιστή, ξανακινήθηκε προς τα εμπρός περνώντας για δεύτερη φορά από πάνω του και τελικά σταμάτησε λίγα μέτρα πιο κάτω.

Φρίκη και φόβος ήταν τα δύο συναισθήματα που έκαναν όλους όσοι βρίσκονταν στην πλατεία να παγώσουν. Ορισμένοι έτρεξαν να βοηθήσουν τον Carlo, αλλά το αίμα που έρεε στο πρόσωπό του δήλωνε ότι ήταν πια νεκρός.

Ο αστυνομικός που πάτησε τη σκανδάλη τέθηκε υπό κράτηση, για να αθωωθεί στη δίκη που ακολούθησε, καθώς ο δικαστής απεφάνθη πως η σφαίρα χτύπησε τον Carlo μετά από εξοστρακισμό. Όσο για τον οδηγό που πάτησε το κορμί του, το δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν μπορεί να ασκηθεί δίωξη εις βάρος του, γιατί ο Carlo Guiliani ήταν ήδη νεκρός όταν πέρασε με το αυτοκίνητο από πάνω του. Ωστόσο, οι γιατροί που εξέτασαν τη σορό του 23χρονου μετά το θάνατό του, διέγνωσαν ότι η καρδιά του Carlo Giuliani χτυπούσε ακόμα και αφού τον πάτησε το όχημα, κάτι που επιβεβαίωσε και ο ιατροδικαστής Marco Salvi. Ο ίδιος ιατροδικαστής κατέθεσε σε μια άλλη δίκη διαδηλωτών της Γένοβα ότι η σφαίρα που χτύπησε τον Giuliani κινήθηκε σε ευθεία γραμμή.

Μετά από 8 χρόνια, στις 25 Αυγούστου 2009, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ότι ο Mario Placanica βρισκόταν σε αυτοάμυνα τη στιγμή που πυροβόλησε, συνεπώς δεν έκανε κατάχρηση εξουσίας χρησιμοποιώντας υπερβολική βία.

Ο Αμερικανός καταδικασμένος σε θάνατο Mumia Abu-Jamal, σχολιάζοντας την υπόθεση, έγραψε λίγο μετά το θάνατο του Giuliani: «Με αυτήν τη βάρβαρη σφαγή, το μήνυμα που μας στέλνουν είναι ότι η αντι-παγκοσμιοποίηση αποτελεί ποινικό αδίκημα. Το προτεταμένο όπλο εμπρός στο πρόσωπο ενός Ιταλού αναρχικού που έχει καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, απεικονίζει την κλιμάκωση των επιχειρήσεων των ενόπλων δυνάμεων του κεφαλαίου».

Το αμερικανικό περιοδικό «Time», είχε σχολιάσει ειρωνικά τη δολοφονία του Carlo Giuliani τον Ιούλιο του 2001, γράφοντας: «Ό,τι σπέρνεις, θερίζεις ». Ο θάνατος του 23χρονου ακτιβιστή πυροδότησε την αγανάκτηση πολλών ανθρώπων ανά τον κόσμο ενώ αποτέλεσε παράλληλα έμπνευση για πολλούς νέους και καλλιτέχνες.

Συνθήματα στους τοίχους υπενθυμίζουν ότι «ο Carlo ζει» ενώ τραγούδια στη μνήμη του από νεανικά πανκ-ροκ και χιπ χοπ συγκροτήματα αποτυπώνουν τον αγώνα ενός ασυμβίβαστου νέου χαράζοντάς τον ανεξίτηλα στη μνήμη μας.

TVXS

Άγριες συγκρούσεις στη Γαλλία

Δεκαεννιά αστυνομικοί τραυματίστηκαν σε επεισόδια στο Παρίσι κατά την διάρκεια διαδήλωσης εργαζομένων για το επαπειλούμενο κλείσιμο βιομηχανικής μονάδας ελαστικών της Goodyear στην Αμιένη, στη βόρεια Γαλλία.

Εκατοντάδες εργαζόμενοι στην μονάδα, η οποία έχει καταγράψει ζημίες, προχώρησαν νωρίτερα σε διαδήλωση μπροστά από τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας αυτής, στην πρωτεύουσα της Γαλλίας, όπου στελέχη της Γκουντγίαρ εξέταζαν ένα νέο σχέδιο αναδιάρθρωσης των δραστηριοτήτων της επιχείρησης στη χώρα.

Αστυνομικοί μονάδων αντιμετώπισης ταραχών (CRS) έκαναν χρήση δακρυγόνων για να απωθήσουν διαδηλωτές που έκαψαν ελαστικά και πέταξαν στους αστυνομικούς διάφορα αντικείμενα. Μια εκπρόσωπος της αστυνομίας έκανε λόγο για 19 τραυματίες στις τάξεις των αστυνομικών, έξι εκ των οποίων διακομίστηκαν σε νοσοκομείο για να τους προσφερθεί περίθαλψη. Η εκπρόσωπος πρόσθεσε ότι ένας διαδηλωτής συνελήφθη.

H εταιρεία ανακοίνωσε τον Ιανουάριο το σχέδιό της να κλείσει το εργοστάσιο στην Αμιένη, στο οποίο απασχολούνται 1.200 άνθρωποι. Τα συνδικάτα και η κυβέρνηση του σοσιαλιστικού κόμματος εξετάζουν τρόπους η μονάδα να συνεχίσει να λειτουργεί.

Real

Que se lixe a troika

Ένα εκατομμύριο Πορτογάλοι διαδηλωτές φώναξαν «Fuck Troika»

Επιμέλεια - Κλειώ Ιωάννου

Οι εκτιμήσεις του Γερμανικού πρακτορείου Ειδήσεων κάνει λόγο για περίπου 500.000 διαδηλωτές στη Λισαβόνα και 400.000 στο Πόρτο όπου έστρεψαν την οργή τους κατά της τρόικα και των διεθνών πιστωτών, κατά της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης

 

Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ορισμένα από τα συνθήματα που αναγράφονταν στα πανό των διαδηλωτών στη Λισαβόνα ήταν:"Έξω η τρόικα και η κυβέρνηση", "Η Πορτογαλία στις κάλπες", "Εκλογές τώρα", "Συμμετοχική δημοκρατία". 

Πολλοί διαδηλωτές τραγουδούσαν τραγούδια που συνδέονται με την «Επανάσταση των Γαρίφαλων» του 1974, όπως το Grandola, Vila Morena

 

Η Πορτογαλία αναμένεται να καταγράψει τρίτη συνεχόμενη χρονιά ύφεσης το 2013, ενώ η ανεργία βρίσκεται επίπεδα ρεκόρ (17,6%).

Το κίνημα "15ης Σεπτεμβρίου" έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να συγκροτηθούν οι κινητοποιήσεις.Το μεγαλύτερο συνδικάτο της Πορτογαλίας, το... CGTP, θα συμμετέχει στις διαδηλώσεις, όπως και οι καθηγητές, οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, οι συνταξιούχοι και οι στρατιωτικοί.

Συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στους Πορτογάλους έγιναν το Σάββατο σε πόλεις της Ευρώπης. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι απο διαμαρτυρία στην πρεσβεία της πορτογαλίας στο Βερολίνο

http://www.alfavita.gr

Για δεύτερη φορά οι ένοπλες δυνάμεις της Πορτογαλίας προειδοποίησαν με στρατιωτικό κίνημα δηλώνοντας  ότι θα «υπάρξουν επιπτώσεις εάν η κυβέρνηση του  Πορτογάλου πρωθυπουργού Pedro Coelho δεν ακούσει το λαό» δηλαδή εάν δεν χαλαρώσει τα μέτρα της εξοντωτικής λιτότητας που έχει επιβάλλει.

 Τις δηλώσεις αυτές έκανε ο πρόεδρος της ένωσης υπαξιωματικών της Πορτογαλίας Lima Coelho κατά τη διάρκεια των χθεσινών μεγάλων διαδηλώσεων στη Λισαβόνα και σε ακόμη 20 πόλεις της χώρας με κεντρικό σύνθημα «Γα….στε την Τρόικα» (Que se lixe a troika) όπου συγκεντρώθηκαν πάνω από 500.000 διαδηλωτές στις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ακόμη και από εκείνες της 15 Σεπτεμβρίου του 2012, όπως υποστηρίζουν οι διοργανωτές τους.

«Αυτές οι καταστάσεις θα έχουν επιπτώσεις» δήλωσε ο πιο συγκεκριμένα ο Lima Coelho και συνέχισε: «Δεν μπορούν κάποιοι να πάρουν ελαφρά τις κινητοποιήσεις αυτές, χωρίς να υπάρξουν επιπτώσεις, εκτός και αν η κυβέρνηση ακούσει τι έχει να της πει ο λαός».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ενώσεις στρατιωτικών στην Πορτογαλία προειδοποιούν την κυβέρνηση για την οικονομική πολιτική εξοντωτικής λιτότητας που έχει επιβάλλει η τρόικα στη χώρα. Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2012 πάλι ύστερα από τις μεγάλες κινητοποιήσεις η ίδια ένωση η Associação de Praças (AP) καλούσε τον πρωθυπουργό να παραιτηθεί και να φύγει από τη χώρα λέγοντας σε μια σκληρή ανακοίνωση:

«Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στην Τρόικα και σε κανένα άλλο να συνεχίσουν. Έχουμε νόμιμη εξουσιοδότηση να υπερασπιστούμε το πορτογαλικό σύνταγμα και δεν μπορούμε, ούτε και πρόκειται να εγκαταλείψουμε ένα έθνος με 900 χρόνια ιστορία  να μαραζώσει επειδή εσείς αποφασίσατε να κάνετε την Πορτογαλία όμηρο των διεθνών οικονομικών κύκλων».

Ένα χρόνο μετά η ίδια ένωση επανέρχεται λέγοντας ότι θα υπάρξουν επιπτώσεις εάν η κυβέρνηση συνεχίσει την ίδια πολιτική απέναντι στον πορτογαλικό λαό.

Στις χθεσινές διαδηλώσεις χιλιάδες διαδηλωτές βάδισαν στην κεντρική λεωφόρο της Λισαβόνας κατευθυνόμενοι προς το υπουργείο Οικονομικών και κρατώντας πανό με κεντρικό σύνθημα “Que se lixe a 'troika” και «Θέλουμε τις ζωές μας πίσω».

Πολλοί διαδηλωτές τραγουδούσαν ένα τραγούδι το Grondola από το 1974 όταν στις 25 Απριλίου είχε εκδηλωθεί η «επανάσταση  των γαρυφάλλων». Ήταν τότε που ο Στρατός μέσω του κινήματος Movimento das Forcas Armadas ανέτρεψε τη  δικτατορία του Σαλαζάρ.

 defencenet.gr

Η Βουλγαρία μειώνει τα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος

To νομοθετικό πλαίσιο για μείωση στα τιμολόγια ηλεκτρικού προετοίμασε το βουλγαρικό κοινοβούλιο, μετά τις οργισμένες αντιδράσεις στους δρόμους της χώρας που κατέληξαν στην παραίτηση της κυβέρνησης Μπορίσοφ.

Οι αλλαγές που υπερψήφισε η Βουλή επιτρέπουν στις ρυθμιστικές αρχές να αλλάξουν τα τιμολόγια παραπάνω από μία φορά το χρόνο -ανοίγοντας έτσι το δρόμο για μειώσεις, ενδεχομένως μέσα στο Μάρτιο.

Η μείωση, όπως αναφέρει το Reuters, μπορεί να φτάσει το 8%. Το εάν πάντως η κίνηση θα είναι αρκετή για να καταλαγιάσει τις αντιδράσεις μένει να φανεί το Σαββατοκύριακο, οπότε και είναι προγραμματισμένες νέες διαδηλώσεις.

Τις προηγούμενες εβδομάδες, οι Βούλγαροι βγήκαν στους δρόμους με αφορμή τις αυξήσεις 13% στα τιμολόγια του ηλεκτρικού. Η μείωση είχε αποφασιστεί τον περασμένο Ιούλιο, αλλά άρχισε να γίνεται οδυνηρά αισθητή το χειμώνα, καθώς αρκετοί κάτοικοι βασίζονται στον ηλεκτρισμό για θέρμανση.

Η τιμή της κιλοβατώρας βρίσκεται στο 0,087 ευρώ -κάτι που μπορεί να φαίνεται λίγο σε αντιπαραβολή με τις υπόλοιπες χώρες, αλλά δεν είναι καθόλου φθηνό σε μία χώρα που ο μέσος μισθός κυμαίνεται στα 400 ευρώ και οι συντάξεις αρκετά παρακάτω.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Μπορούμε να φανταστούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι, αν κάθονταν σπίτι τους, αναμένοντας την καλή τους κυβέρνηση να τους λυπηθεί ή ίσως να ψηφίσουν κάποιον άλλον στις εκλογές που θα έρθουν κάποτε, θα πετύχαιναν το ίδιο ακριβώς πράγμα!!!

Έτσι δεν είναι?

''Δεν ασχολούμαι με αυτό, δεν θα κόψετε την αλυσίδα''

Ένας Ισπανός πυροσβέστης στη Λα Κορούνια αποφάσισε να αρνηθεί να εκτελέσει εντολή της δικαστικής επιτροπής και να κόψει την αλυσίδα από την πόρτα της ηλικιωμένης Aurelia King. 

Η 85χρονη Aurelia ζούσε επί 30 χρόνια σε ένα παλιό και μικρό διαμέρισμα της οδού Padre Feijoo της Λα Κορούνια, ενδεικτικό του διαμερίσματος είναι το ενοίκιο των 126 ευρώ που πλήρωνε. Αρκετά χρήματα αφού παρόλαυτα το μοναδικό εισόδημα της είναι η μηνιαία σύνταξη των 356 ευρώ. 

Aπό νωρίς έξω από το σπίτι της ηλικιωμένης συγκεντρώθηκαν 200 ακτιβιστές της οργάνωσης ''Άτομα που πάσχουν από υποθήκες'', μέλη του κινήματος ''Σταματήστε Τις Εξώσεις'' αλλά και οι γείτονες τοποθετώντας αλυσίδα ασφαλείας στην πόρτα της προκειμένου να μην μπορέσουν να μπούνε οι δικαστικοί.

Όταν οι δικαστικοί έφτασαν στο σπίτι και αντίκρισαν το συγκεντρωμένο κόσμο έφυγαν αναφέροντας ότι η έξωση αναβάλλεται. Μία ώρα μετά η δικαστική επιτροπή επιστρέφει όμως αυτή τη φορά με αστυνομικές δυνάμεις. Στη δεύτερη προσπάθεια τους βρίσκονται αντιμέτωποι με την αλυσίδα ασφαλείας στην πόρτα. Έτσι κάλεσαν την πυροσβεστική να την κόψει με αλυσοπρίονο. 

Όταν οι πυροσβέστες λοιπόν φτάνουν στο σημείο και ενημερώνονται γιατί ακριβώς πρόκειται ο ένας εξ'αυτών αρνείται και φεύγει. Σε ηχητικό ακούγεται η δικαστική επιτροπή που τον διατάζει να γυρίσει, ενώ ο πυροσβέστης τους αποκρίνεται ''Δεν ασχολούμαι με αυτό, δεν θα κόψετε την αλυσίδα''! Ο κόσμος που ήταν παρών έκπληκτος μόλις αντιλήφθηκε τι είχε συμβεί, άρχισε να ζητωκραυγάζει για τον πυροσβέστη. Ο πυροσβέστης παίρνει στα χέρια του ένα φυλλάδιο των διαδηλωτών και το σηκώνει κουνώντας το, εμψυχώνοντας ακόμη περισσότερο τους διαδηλωτές. 

O πυροσβέστης κινδυνεύει τώρα να απολυθεί και στην Ισπανία μαζεύονται χιλιάδες υπογραφές για να μην υποστεί κυρώσεις τόσο ο ίδιος όσο και ένας συνάδελφός του που αντέδρασε με παρόμοιο τρόπο.

«Δεν ασχολούμαι με αυτό, δεν θα κόψετε την αλυσίδα».

Έτσι αλλάζει ο κόσμος.

Έτσι και μόνο.

Ο κόσμος αλλάζει τη στιγμή που ακούς την καρδιά σου και μόνο.

Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι συνέπειες και κυρώσεις.

Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι τι θα σου συμβεί αύριο. 

Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο εκτός από το τώρα.

Τη στιγμή που υπάρχει ενώπιον σου μόνο ένα αίσθημα δικαίου, που αν δεν το υπακούσεις θα νιώσεις ανθρωπάκι.

Τη στιγμή που αψηφάς το νόμο για χάρη της δικαιοσύνης.

Τη στιγμή που δεν γίνεσαι συνεργός τους στην εξαχρείωση. 

Τη στιγμή που λες ως εδώ και όχι παραπέρα.

Τη στιγμή που τους δίνεις να καταλάβουν πως τους έχεις και δεν σ' έχουν.

Πως δεν μπορούν ποτέ να σ΄ έχουν.

Πως μερικές οριακές φορές υπάρχει μόνο το σωστό και το λάθος

και καμία διαβάθμιση ανάμεσα.    

Τη στιγμή που τους δείχνεις ότι είσαι άνθρωπος, που σκέφτεται ελεύθερα και όχι φοβισμένα, που δρα γενναία και όχι υποταγμένα.

Τη στιγμή που υψώνεις την αξιοπρέπειά σου απέναντι στην αναλγησία τους, τότε αρχίζει να κερδίζεται κάτι, που αποκλείεται στο τέλος να νικηθεί. 

Δεν κερδίζει η κτηνωδία ιστορικά.

Η ανθρωπότητα μπροστά πήγαινε και μπροστά θα συνεχίσει να πάει.

Δεν θα νικήσουν. 

Θα νικήσουμε.  

Old boy