Πώς εξαπατούν, κλέβουν και ξεπλένονται

Του Κώστα Βαξεβάνη 

 

Το πρόβλημα δεν είναι πως το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Αλλά πως το κεφάλι του ψαριού είναι σε πλήρη αποσύνθεση, σκουληκιασμένο και δηλητηριάζει τα πάντα γύρω του. Η διαφθορά και η ατιμωρησία δεν είναι έννοιες «γενικής ευθύνης» και αόριστης απόδοσης. Παράγονται και αναπαράγονται με πρωταγωνιστές τους τοποτηρητές της Δημοκρατίας. Όλοι οι πολιτικοί δεν είναι ούτε απατεώνες ούτε κλέφτες. Μια τέτοια θεώρηση όχι μόνο αποτελεί γενίκευση, αλλά ευνοεί και τον φασισμό. Γιατί τότε φροντίζουν να μην δικαστούν ακόμη και όταν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής; Με εξαίρεση τον Τσοχατζόπουλο και ίσως τον Παπακωνσταντίνου, κανένας υπουργός δεν έχει, όχι απλώς δικαστεί, όπως θα συνέβαινε για κάθε έλληνα πολίτη, αλλά ούτε καν απολογηθεί για σοβαρές κατηγορίες σκανδάλων. Και στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε για τον σκανδαλώδη «νόμο περί ευθύνης υπουργών», που θεσμοθετεί την ατιμωρησία, αλλά για μια πρακτική μέσα στο Κοινοβούλιο. Ακόμη και όταν δικογραφίες με στοιχεία κατά υπουργών τρυπούν το δίχτυ προστασίας που βάζει ο προκλητικός νόμος και φτάνουν στη Βουλή με μεθόδευση που θυμίζει μαφία, τις αφήνει στα συρτάρια μέχρι την παραγραφή των αδικημάτων. Η διακομματική συναίνεση μπορεί να είναι σπάνιο φαινόμενο για την αίθουσα του κοινοβουλείου κάνει όμως συχνά βόλτες στα συρτάρια που κρύβονται οι δικογραφίες.

Απο τις 6 Απριλίου 2004 έως τις 29 Ιανουαρίου 2013, στη Βουλή έχουν διαβιβαστεί 214 δικογραφίες, οι οποίες αφορούν υπουργούς και υφυπουργούς κυβερνήσεων. Για ελάχιστες από αυτές τις υποθέσεις έχουν γίνει Εξεταστικές Επιτροπές, οι οποίες εξέτασαν ευθύνες των υπουργών. Από αυτή όλη τη διαδικασία «απόδοσης Δικαιοσύνης», στο δικαστήριο έχει οδηγηθεί μόνο ο Άκης Τσοχατζόπουλος, αλλά για το αδίκημα ,του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, το οποίο δεν έχει παραγραφεί. Τα υπόλοιπα αδικήματα όπως αυτό της παράβασης καθήκοντος έχουν παραγραφεί.

Πρώτα ο νόμος και μετά η Ομερτά

 

Η εξέταση των ποινικών ευθυνών κάποιου μέλους κυβέρνησης υπουργού ή υφυπουργού δεν γίνεται από την τακτική δικαιοσύνη, αλλά από την Βουλή. Οταν δηλαδή το όνομα κάποιου υπουργού ή υφυπουργού εντοπιστεί σε κάποια εισαγγελική έρευνα τότε ο φάκελος διαβιβάζεται μέσω του Αρείου Πάγου στη βουλή. Ο εισαγγελέας δεν έχει δικαίωμα ή πολύ περισσότερο απόδοσης ευθυνών.

Τα περί ευθύνης υπουργών προβλέπονται από το άρθρο 86 του Συντάγματος και τον νόμο 3126/2003, ο οποίος ως συνδεδεμένος με το Σύνταγμα δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο με αναθεώρηση του Συντάγματος. Και τα δυο είναι δημιουργήματα Βενιζέλου και εξασφαλίζουν την ατιμωρησία των υπουργών. Οι υπουργοί δεν ελέγχονται και δεν δικάζονται όπως οι υπόλοιποι έλληνες πολίτες. Το πιο προκλητικό είναι πως τα αδικήματα τους παραγράφονται όχι σε 5 χρόνια (πλημμέλημα) ή σε 15 (κακούργημα), αλλά με βάση τις κοινοβουλευτικές συνόδους.

 
Δηλαδή το αδίκημα του υπουργού παραγράφεται με τη λήξη της δεύτερης τακτικής συνόδου της επομένης του αδικήματος βουλευτικής περιόδου. Αν, για παράδειγμα, κάποιος υπουργός διαπράξει κακούργημα σήμερα και σε 3 μήνες γίνουν εκλογές, τότε σε δύο συνόδους, που η καθεμία είναι από 5 μήνες έως ένα χρόνο, το αδίκημα παραγράφεται.

Ο νόμος πλυντήριο όμως συμπληρώνεται μια πρακτική πλυντήριο που υπάρχει σιωπηλά στη Βουλή. Η δικογραφία φτάνει, ανακοινώνεται στη Βουλή και στη συνέχεια η δικογραφία μπαίνει στα συρτάρια,περιμένοντας την παραγραφή. 

 

Πώς λειτουργεί το κομματικό καρτέλ; 

 

Οι δικογραφίες εναντίον υπουργών, μπορεί να σχηματίζονται από μηνύσεις, από έρευνες που προκύπτουν από δημοσιεύματα ή από έρευνες που κάνουν εισαγγελείς και επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης-ελεγκτές για υποθέσεις. Όταν ο εισαγγελέας «ακουμπήσει» όνομα μέλους κυβέρνησης, τότε διαβιβάζει τη δικογραφία στον Άρειο Πάγο και αυτός με τη σειρά του μέσω του υπουργείου Δικαιοσύνης στη Βουλή. Όταν η δικογραφία φτάσει στη Βουλή, την ίδια ή την επόμενη ημέρα ο προεδρεύων ανακοινώνει τυπικά την άφιξη με την εξής διατύπωση: «Κυρίες και κύριοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης διαβίβασε στη Βουλή δικογραφία που αφορά τον υπουργό τάδε». Στη συνέχεια η δικογραφία αρχειοθετείται και ο κάθε βουλευτής μπορεί, αν το επιθυμεί, να πάει στο αρχείο για να ενημερωθεί για τη δικογραφία.

Αν συνυπογράψουν από 30 βουλευτές και πάνω, η Βουλή ψηφίζει αν θα δημιουργηθεί Εξεταστική Επιτροπή, η οποία θα εξετάσει τις πιθανές ευθύνες υπουργών. Προκειμένου να γίνει αυτό, απαιτούνται 151 ψήφοι. Αν η Εξεταστική Επιτροπή εντοπίσει ενδείξεις ενοχής τότε συγκροτείται, πάλι με ψηφοφορία, Προανακριτική Επιτροπή, η οποία θα προτείνει ή όχι ψηφοφορία για την παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο. Είναι προφανές πως για να παραπεμφθεί σε δίκη υπουργός πρέπει να περάσει η υπόθεση από αλλεπάλληλες ψηφοφορίες, που σπάνια έχουν σχέση με την απόδοση Δικαιοσύνης.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα με τον πρώην υπουργό Ναυτιλίας Αριστοτέλη Παυλίδη. Ο πρώην υπουργός είχε καταγγελθεί από τον εφοπλιστή Φ. Μανούση, ότι εισέπραξε μέσω συνεργάτη του 657.000 ευρώ προκειμένου να τον διευκολύνει να συμμετάσχει σε διαγωνισμό για τις άγονες γραμμές των νησιών. Κατηγορούμενος στην ίδια υπόθεση είναι ο συνεργάτης του υπουργού Π. Ζαχαρίου, ο οποίος δικάζεται για την υπόθεση. Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών με το 581/2011 βούλευμα του παρέπεμψε σε δίκη τον Ζαχαρίου, αποδεχόμενο πως πρότεινε να διευκολύνει τον εφοπλιστή με την προϋπόθεση «να εξασφαλίσουν τα γεράματα τους και να καλυφθούν τα χρέη από διαμέρισμα που πήρε στη θυγατέρα του ο υπουργός». Παρότι όχι μόνο υπήρχαν ενδείξεις για τον χρηματισμό αλλά και στοιχεία, η ελληνική Βουλή ναι μεν συγκρότησε Προανακριτική Επιτροπή, αλλά δεν παρέπεμψε ποτέ τον κ. Παυλίδη στο Ειδικό Δικαστήριο.

 
Στην περίπτωση του Χρήστου Μαρκογιαννάκη, για τον οποίο η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής πρότεινε να δημιουργηθεί Προανακριτική Επιτροπή για να ερευνηθούν οι ευθύνες του στην προμήθεια του συστήματος Cal των Ολυμπιακών Αγώνων, οι βουλευτές ψήφισαν να μην παραπεμφθεί, παρά το γεγονός ότι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ πρότεινε την παραπομπή του. Το τραγικό είναι πως, μετά τις παραγραφές ή τις μη παραπομπές τους, οι υπουργοί εμφανίζονται επικοινωνιακά ως αθώοι, ενώ η αλήθεια είναι πως δεν παραπέμφθηκαν για να δικαστούν όπως θα συνέβαινε με κάθε έλληνα πολίτη.

 
Άλλη μία περίπτωση είναι αυτή του Πέτρου Δούκα, για τον οποίο η έρευνα του εισαγγελέα για το Βατοπέδι κατέδειξε ως υπεύθυνο για το σκάνδαλο μαζί με δύο ακόμη υπουργούς. Τα αδικήματα όμως του υπουργού είχαν παραγραφεί. Έτσι όχι μόνο εμφανίστηκε ως «αθώος», αλλά έκανε και αγωγή στο Hot Doc για τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης.

 

Περιμένοντας την παραγραφή

 

Από τις 214 δικογραφίες που διαβιβάστηκαν στη Βουλή τα τελευταία χρόνια και αφορούν υπουργούς, οι 100 περίπου σχετίζονται με μηνύσεις πολιτών εναντίον τους. Κάποιες πραγματικά ανήκουν στην κατηγορία ανυπόστατων καταγγελιών. Αρκετές όμως από αυτές είναι μηνύσεις πολιτών βάσει των οποίων στοιχειοθετείται αδίκημα. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η μήνυση του πλοίαρχου του λιμενικού Δημήτρη Σκάλκου κατά του Μ. Κεφαλογιάννη για παράβαση καθήκοντος. Ο υπουργός αρνήθηκε να υπογράψει χαρτιά που απαιτούνταν από τον νόμο και μηνύθηκε από τον αξιωματικό. Η δικογραφία διαβιβάστηκε ατή Βουλή και αφέθηκε να οδηγηθεί στην παραγραφή. Κανένας πολίτης που έχει αδικηθεί και στρέφεται εναντίον υπουργού, ακόμη και αν αυτός είναι εμφανώς ένοχος, δεν πρόκειται να βρει το δίκιο του. Η υπόθεση δεν θα φτάσει ποτέ στο δικαστήριο.

 
Είναι αντιπροσωπευτικό το ύφος και η αλαζονεία πολλών υπουργών με τους οποίους επικοινωνήσαμε στο πλαίσιο αυτής της έρευνας για να τους θυμίσουμε υποθέσεις στις οποίες ήταν εμπλεκόμενοι. Με ύφος αυτού που γνωρίζει καλά πως δεν πρόκειται να πάθει το παραμικρό, μας δήλωναν πως «οι συνάδελφοι μου στη Βουλή δεν ασχολήθηκαν καν με το θέμα γιατί ήταν ανυπόστατο».

Οι περισσότερες δικογραφίες έχουν αρκετά ενοχοποιητικά στοιχεία για να κινηθεί η διαδικασία έρευνας ή και δίωξης υπουργών. Αφήνονται να παραγραφούν και η απάντηση της Προεδρίας της Βουλής είναι πως δεν υπήρξε ο ελάχιστος αριθμός των 30 βουλευτών για να υπογράψουν ώστε να κινηθούν οι διαδικασίες. Όσα αδικήματα υπουργών έχουν διαπραχθεί έως το 2009 έχουν παραγραφεί με αυτή τη μαφιόζικη μέθοδο που επιχειρείται να εμφανιστεί ως έλλειψη ενοχοποιητικών στοιχείων.

Περισσότερα στην έντυπη έκδοση του περιοδικού

 

“Hot Doc”

 

http://gregordergrieche.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8306.html?utm_source=feedly

Παγιδευμένοι στην Ελλάδα

Σύμφωνα με έρευνα για το Πανεπιστήμιο Αθηνών, ένας στους πέντε Έλληνες θέλει να μεταναστεύσει αλλά δεν έχει την οικονομική δυνατότητα ούτε να πάει μετανάστης, ενώ οι υπόλοιποι τέσσερις έχουν αποφασίσει να αφήσουν την τελευταία τους πνοή στην πατρίδα. Μια και δεν υπάρχουν χρήματα για εισιτήρια, πολλοί Έλληνες το κόβουν με τα πόδια από τα σύνορα με την Αλβανία για να πάνε περπατώντας στην Γερμανία να πλένουν πιάτα. 

Δεν είναι και λίγοι οι Έλληνες που πάνε στο λιμάνι της Πάτρας και προσπαθούν να πηδήσουν σε κάποιο φορτηγό, για να καταφέρουν να περάσουν παράνομα με το πλοίο στην Ιταλία.

Όπως δήλωσε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών πολλοί απελπισμένοι Έλληνες καταφεύγουν στο Ίδρυμα για να βρουν δουλειά αλλά, ήδη, οι προσληφθείσες καθαρίστριες έχουν από έξι πτυχία και μιλούν δέκα γλώσσες η καθεμία, οπότε δεν υπάρχουν άλλες θέσεις, ενώ για μια θέση κηπουρού οι υποψήφιοι είναι 150 χιλιάδες με μάστερ και οι τριανταφυλλιές αισθάνονται πολύ κολακευμένες.

Στέλεχος της εταιρείας που έκανε την δημοσκόπηση είπε πως υπάρχει τρόμος στην ελληνική κοινωνία –εκτός από αισιοδοξία- και πως δυο στους τρεις πολίτες φοβούνται ότι είναι πιθανόν αύριο να χάσουν τη δουλειά τους, ενώ ο ένας στους τρεις ήδη, οπότε δεν φοβάται μην απολυθεί και την περνάει τζάμι.

Σύμφωνα με την έρευνα, το 70,76% των ερωτηθέντων δεν πιστεύει πως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ξεπεράσει τα προβλήματά της γιατί έχει αρχίσει να γερνάει η κακομοίρα και είναι για καλή ψυχή.

Μέσα σε αυτή την ζοφερή κατάσταση, το πανεπιστήμιο εμφανίζεται σαν ελπίδα για τους πολίτες, οπότε είναι καιρός να αρχίσουν και τα πανεπιστήμια να μοιράζουν συσσίτιο γιατί η Εκκλησία και οι δήμοι τα έχουν παίξει και δεν μπορούν να τους ταΐσουν όλους.

Το 83,99% των ερωτηθέντων θεωρούν πως πρέπει να παρέμβουν οι άνθρωποι του πνεύματος αλλά στην Ελλάδα οι άνθρωποι του πνεύματος είναι, συνήθως, κρατικοδίαιτα κομματόσκυλα που διέπονται από άκρατο ρεαλισμό και εκτιμούν την ύλη πιο πολύ από το πνεύμα που δεν έχουν, οπότε δεν βγάζουν άχνα για να μην χάσουν τη θέση τους και τον μισθό τους.

Εντύπωση προκαλεί το ότι ενώ πολλοί Έλληνες σκέφτονται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό για να βρουν δουλειά, οι μισοί σχεδόν από τους ερωτηθέντες θεωρούν την παρουσία των μεταναστών στην Ελλάδα πρόβλημα για την εργασία των νέων, οπότε φτάνουμε στο συμπέρασμα πως αφενός πιστεύουν πως οι Έλληνες μετανάστες ευλογία για τις χώρες που τους υποδέχονται, και πως αφετέρου οι νέοι Έλληνες ονειρεύονται να καθαρίζουν τζάμια στα φανάρια και να μαζεύουν φράουλες στη Μανωλάδα αλλά δεν μπορούν γιατί τα πόστα τα έχουν πιάσει οι Αφγανοί, οι Μπαγκλαντεσιανοί και οι Πακιστανοί που ζουν πλουσιοπάροχα.

Απορία προκαλεί το γεγονός ότι οι Έλληνες που μεταναστεύουν προτιμούν τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης –αν και πιστεύουν πως δεν έχουν μέλλον-, και δεν πάνε να δουλέψουν στο Κονγκό ή την Ουγκάντα που υπάρχει μεγάλη ζήτηση για λευκούς Αφρικανούς με ένδοξο ιστορικό παρελθόν.

Το θετικό με την κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι θα επιστρέψουν στην Ελλάδα όλοι οι συμπατριώτες μας και θα είμαστε πάλι όλοι μαζί, όπως παλιά.

Τότε να δείτε τι έχει να γίνει.

Pitsirikos

Στρατιές για μετανάστευση...

Τον δρόμο της... μετανάστευσης επιθυμεί να ακολουθήσει ένας στους δύο νέους 18 ως 24 ετών προκειμένου να βρει εργασία, ενώ το 74% της πιο παραγωγικής ηλικίας (35-44 ετών) φοβάται ότι το επόμενο διάστημα μπορεί να χάσει τη δουλειά του.

Τα παραπάνω συμπεράσματα προκύπτουν από πανελλαδική έρευνα που πραγματοποίησε η εταιρεία Opinion Poll για λογαριασμό του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σύμφωνα με την έρευνα η οποία διεξήχθη σε δείγμα 1011 ατόμων από τις 22 Μαΐου ως 24 Μαΐου φαίνεται ότι πιο ανασφαλείς ανάμεσα στα δύο φύλα στο ενδεχόμενο να χάσουν τη δουλειά τους εμφανίζονται οι γυναίκες (62,07% έναντι 58,73% των ανδρών). 

Ο μέσος όρος στο συνολικό δείγμα φτάνει το 60,33%, ενώ το υψηλότερο ποσοστό εμφανίζεται στην ηλικιακή ομάδα 35-44 (74,36%). Αρκετά χαμηλότερα είναι τα ποσοστά στις ηλικίες 18-24 (50%) και 25-34 (47,62%). Στις ηλικίες από 45 και πάνω η ανησυχία για μια ενδεχόμενη απόλυση φτάνει ακόμη και το 61,54%.

Αξίζει να αναφερθεί ότι πιο ασφαλείς αισθάνονται όσοι έχουν στοιχειώδες επίπεδο εκπαίδευσης συγκριτικά με αυτούς που έχουν μέση ή ανώτερη μόρφωση. Ετσι, σχεδόν 6 στους 10 με στοιχειώδη εκπαίδευση εκτιμούν ότι δεν κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους, ποσοστό το οποίο μειώνονται δραματικά για όσους έχουν μέση εκπαίδευση καθώς φτάνει μόλις το 18,37%. Το 42% των ερωτηθέντων με ανώτερες σπουδές τονίζει ότι δεν φοβάται για το ενδεχόμενο να χάσει τη δουλειά του. 

Κατά τα λοιπά, το 21,93% που συμμετείχε στην έρευνα απάντησε ότι σκέφτεται να αναζητήσει εργασία σε κάποια άλλη χώρα. Ωστόσο, το ποσοστό εκτινάσσεται στην ηλικιακή ομάδα 18-24 όπου καταγράφονται και τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας με τις θετικές απαντήσεις να φτάνουν το 52,63%. Αρκετά υψηλό είναι το ποσοστό (38,18%) και για τις ηλικίες μεταξύ 35-44. 

Επισημαίνεται ότι 1 στους 4 ερωτηθέντες με μέση ή ανώτερη μόρφωση εμφανίζεται θετικός να μεταναστεύσει προκειμένου να βρει εργασία, ποσοστό το οποίο πέφτει μόλις στο 5% για όσους έχουν στοιχειώδη εκπαίδευση. Αναφορικά με την επαγγελματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται όσοι συμμετείχαν στην έρευνα, το 18,94% δηλώνει ότι αναζητά εργασία, το6,98% αναφέρει πως εργάζεται ευκαιριακά όπου τύχει, το 3,32% απασχολείται προσωρινά με σύμβαση. Μόλις το 29,9% τονίζει πως εργάζεται με μόνιμη απασχόληση, ενώ πολύ υψηλό ποσοστό (36,54%) δεν απάντησε.

ΠΗΓΗ: Εθνος

Real

Πρόκειται για μία από τις σοβαρότερες συνέπειες αυτής της πολιτικής. Τεράστιο κύμα μετανάστευσης είναι ήδη σε εξέλιξη και θα συνεχίσει να είναι τα επόμενα χρόνια. Πρόκειται κυρίως για εργατικό δυναμικό υψηλής εξειδίκευσης ή μορφωτικού επιπέδου, κι ας μη γελιόμαστε, η μετανάστευση δεν είναι μία προσωρινή κατάσταση. Στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι μόνιμη μετοίκηση σε άλλη χώρα.

Αν αυτό είναι πατριωτική πολιτική ... ας μου εξηγήσει κάποιος ποια πολιτική δεν είναι πατριωτική, πριν χάσουμε εντελώς την επαφή μας με τις έννοιες της Ελληνικής γλώσσας!

300.000 παιδικές ψυχές στερούνται βασικές τροφές.

Στοιχεία - σοκ από έκθεση της unicef για την Ελλάδα:

Περισσότερες από 300.000 παιδικές ψυχές στερούνται βασικές τροφές. 

Σε 597.000 ανέρχονται τα φτωχά ή κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά στην Ελλάδα, με 322.000 να είναι σε σοβαρή υλική αποστέρηση, σύμφωνα με την έκθεση «Η κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα 2013», που συντάχθηκε για λογαριασμό της UNICEF, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Αναλυτικά, σύμφωνα με την έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών, που βασίζεται σε στοιχεία του 2011 και παρουσίασε ο καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημοσθένης Δασκαλάκης:

- Ο δείκτης «φτώχεια ή κοινωνικός αποκλεισμός» για το 2011 αφορούσε 597.000 παιδιά δηλαδή ποσοστό 30,4%, που σημαίνει αύξηση κατά 9,1% από το 2010.

- Τα παιδιά που διαβιούσαν σε «συνθήκες συσσώρευσης πολλαπλών μειονεξιών», δηλαδή σε νοικοκυριά που χαρακτηρίζονται από φτώχεια και από σοβαρή υλική αποστέρηση και από χαμηλή ένταση εργασίας, το 2011 έφθασαν στα 69.000 παιδιά από 12.000 που ήταν το αντίστοιχο μέγεθος το 2010.

- Το ποσοστό των παιδιών που ζει σε νοικοκυριά στα οποία κανείς δεν εργάζεται έφθανε στο 9,2% το 2011 και έχει αυξηθεί κατά 2,9 ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ 2010 και 2011, και σύμφωνα με τον κ. Δασκαλάκη αναμένεται οι αριθμοί αυτοί να αυξηθούν.

- Το 16,4% του συνόλου των ανηλίκων εμφανίζεται να διαβιεί σε νοικοκυριά με «σοβαρή υλική αποστέρηση», δηλαδή 322.000 παιδιά, αριθμός αυξημένος κατά 89.000 άτομα ή κατά 38,2%, μεταξύ 2010 και 2011. Η αντίστοιχη ποσοστιαία αύξηση μεταξύ 2010 και 2011 για την ηλικιακή ομάδα 6 έως 11 φθάνει το 46,7%.

- Το 50,8% των νοικοκυριών με παιδιά δηλώνει αδυναμία πληρωμής μιας εβδομάδας διακοπών. Το 37,2% δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών, δόσεων πιστωτικών καρτών και δανείων, το 34,5% δηλώνει οικονομική αδυναμία αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών.

- Τα φτωχότερα νοικοκυριά δαπανούν αναλογικά υψηλότερο ποσοστό των συνολικών τους δαπανών για παιδικά είδη ένδυσης, ωστόσο αυτή η κατανομή των δαπανών αναγκάζει τα φτωχότερα στρώματα να περιορίσουν άλλες ανάγκες των παιδιών που σχετίζονται με την εκπαιδευτική διαδικασία.

- Το ποσοστό των νοικοκυριών με παιδιά κάτω από το όριο φτώχειας που δήλωνε αδυναμία για διατροφή που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κρέας, ψάρι, κοτόπουλο ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ανέρχεται σε 44,3% για το 2011, από 21,6% το 2010.

- Τα νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά που δηλώνουν οικονομική αδυναμία για ικανοποιητική θέρμανση έχουν αυξηθεί από 14,8% το 2010 σε 19,3% το 2011 και τα φτωχά νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά από 37,1% σε 39,7% τα αντίστοιχα έτη.

- Το 25,4% των νοικοκυριών με παιδιά στην Ελλάδα είναι εκτεθειμένα σε περιβαλλοντικά προβλήματα, ρύπανση, μόλυνση κλπ, στην περιοχή διαμονής τους, κατατάσσοντας την Ελλάδα στη δεύτερη θέση στην ΕΕ, δηλαδή αρκετά υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (15%).

- Οι δαπάνες για την υγεία μειώθηκαν στο 6% του ΑΕΠ για το 2011 από το 7,4% το 2009, ενώ για τις νοσοκομειακές υπηρεσίες από το 3,6% σε 3% αντιστοίχως. Οι περιορισμοί αυτοί είναι δυνατό να επηρεάσουν ιδιαίτερα τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, εφόσον το 10,1%, για το 2011, δηλώνουν οικονομική αδυναμία για την κάλυψη ιατρικών εξετάσεων.

Στη συνέντευξη Τύπου συμμετείχαν ο πρόεδρος της UNICEF Λάμπρος Κανελλόπουλος, ο καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημοσθένης Δασκαλάκης, ο δημοσιογράφος Γιώργος Κουβαράς, που συντόνισε τη συζήτηση εκπροσωπώντας την ΕΡΤ και η εθελόντρια της UNICEF Φωτεινή Δάρρα.

 newpost.gr

Φυσικά η έρευνα αφορά το έτος 2011 και την σύγκρισή του με το έτος 2010. Φανταστείτε τι συμβαίνει τώρα, 2 χρόνια αργότερα ...

Ένας κόσμος γεμάτος "Σκουριές"

Η διεθνής εμπειρία δικαιώνει τους φόβους των κατοίκων της Βόρειας Ελλάδας για την εξόρυξη χρυσού. Μπροστά στο κέρδος, πολυεθνικές και κυβερνήσεις θυσιάζουν ανθρώπινες ζωές και περιβάλλον, ενώ οι αντιδράσεις των κατοίκων και των οικολογικών οργανώσεων αντιμετωπίζονται ακόμη και με δολοφονίες ακτιβιστών...

Οι Σκουριές Χαλκιδικής, το Πέραμα του Εβρου, το Κιλκίς δεν είναι ελληνικές πρωτοτυπίες. Αντιδράσεις, πορείες, διαμαρτυρίες κατά των εξορύξεων χρυσού σημειώνονται σε ολόκληρο τον πλανήτη. Σε Βόρεια και Νότια Αμερική, στην Αφρική, στην Ασία, αλλά και στην Ευρώπη. Στις πιο φτωχές χώρες, όπου οι πολυεθνικές κάνουν ό,τι θέλουν, η αγριότητα των επιχειρήσεων και η καταστολή των κυβερνήσεων είναι ακόμη μεγαλύτερες. Οργανώσεις κατά των εξορύξεων χρυσού καταγγέλλουν μέχρι και δολοφονίες ακτιβιστών.

Στην Ευρώπη, οι αντιδράσεις εκφράζονται με πιο ήπιο τρόπο και οι αρχές δεν παίρνουν δραστικά μέτρα (εκτός Ελλάδας...). 

Στη Ρουμανία, μάλιστα, οι διαδηλωτές δεν έχουν βρει ποτέ μπροστά τους την αστυνομία. 

Παρά τις διαβεβαιώσεις των εταιρειών ότι οι εξορύξεις γίνονται με ασφαλή τρόπο, ότι λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα και ότι -εν ολίγοις- δεν υπάρχει κίνδυνος, η Ευρώπη έχει ζήσει πρόσφατα δύο καταστροφές, που προκλήθηκαν όταν έσπασαν τα φράγματα, τα οποία συγκρατούσαν τόνους νερού με χημικά απόβλητα των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων, στη Φινλανδία και στην Ουγγαρία.

Στην πρώτη περίπτωση, τα λύματα χύθηκαν στη θάλασσα. Στη δεύτερη, ένα ποτάμι από κόκκινη λάσπη κατέκλυσε μεγάλη κατοικημένη έκταση. Οι πληγέντες κάτοικοι είδαν τους άντρες των συνεργείων του κρατικού μηχανισμού να πλησιάζουν με πλαστικές φόρμες και αντιασφυξιογόνες μάσκες, για να τους προσφέρουν βοήθεια. Αυτές τις εικόνες φοβούνται πως θα ζήσουν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής, του Κιλκίς και του Περάματος. Αλλά και των Σερρών, όπου σε δύο περιοχές φέρεται το ΙΓΜΕ να ανακάλυψε μεγάλα κοιτάσματα χρυσού: στη Νιγρίτα και στο Αγκιστρο.

ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ

Οι κάτοικοι της πόλης Ταλβιβάρα είδαν στις 4 Νοεμβρίου 2012 μια διαρροή από το ρήγμα στο τέλμα καταλοίπων της γύψου του μεταλλείου νικελίου-ουρανίου της περιοχής. Οπως κατήγγειλαν, στον πυθμένα του άδειου τέλματος υπήρχε σε πάχος περίπου 7 μ. μια μάζα από μίγμα γύψου και τοξικών μετάλλων. Σύμφωνα με οικολογικές οργανώσεις, γύρω από το ορυχείο τουλάχιστον 250 στρέμματα από βαλτοτόπια και λίμνες έχουν ρυπανθεί από την απόρριψη αποβλήτων που περιέχουν ουράνιο και βαρέα μέταλλα. Στις 15 Νοεμβρίου έγινε διαδήλωση στο Ελσίνκι με αίτημα να κλείσει το μεταλλείο της Ταλβιβάρα, που ρυπαίνει με δηλητήρια τις λίμνες και τα ποτάμια της κεντρικής Φινλανδίας.

ΣΟΥΗΔΙΑ

Στις 17 Νοεμβρίου 2012 Σουηδοί πολίτες διαμαρτυρήθηκαν στη Στοκχόλμη, φωνάζοντας προς την κυβέρνησή τους: «Μην πηγαίνετε με τις ξένες μεγαλοεταιρείες. Μην ακρωτηριάζετε τη Σουηδία». Εξέφραζαν την αντίρρησή τους στην προώθηση μεγάλης κλίμακας μεταλλευτικής δραστηριότητας για την εξόρυξη ασβεστόλιθου στο αρχέγονο δάσος του Ονγιαρε. Περιβαλλοντολόγοι προειδοποιούν πως, αν επιτραπεί η εξόρυξη, η καταστροφή στο περιβάλλον θα είναι άνευ προηγουμένου.

Το συλλαλητήριο στη Χαλκιδική, λίγο πριν τα δακρυγόνα...

ΟΥΓΓΑΡΙΑ

Η ουγγρική κυβέρνηση επέβαλε πρόστιμο 500 εκατ. ευρώ στο εργοστάσιο βωξίτη-αλουμινίου MAL για καταστροφές από τοξική κόκκινη λάσπη τον Οκτώβριο του 2010 και για αποζημίωση των ζημιών που προκλήθηκαν στη φύση. Σύμφωνα με τις αρχές, 1.880.000 τόνοι κόκκινης λάσπης διέρρευσαν όταν έσπασε το φράγμα που συγκρατούσε τη λίμνη των αποβλήτων. Το δυστύχημα προκάλεσε το θάνατο 10 ανθρώπων, αλλά και μία από τις σοβαρότερες περιβαλλοντικές καταστροφές στην ιστορία της χώρας.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

Στις 16 Ιουνίου του 2010 νεκρά ψάρια ξεβράστηκαν στα νερά του ποταμού Luda Yana Banska, που καταλήγει στον Εβρο! Επειτα από ατύχημα στο συγκρότημα εξόρυξης και εμπλουτισμού χαλκού του εργοστασίου Assarel Medet, χύθηκαν στον ποταμό δηλητηριώδεις χημικές ουσίες. Μετά τις βροχές, το βράδυ της Τρίτης (15 Ιουνίου) τα κανάλια αποστράγγισης του χώρου απόθεσης αποβλήτων δεν λειτούργησαν αποτελεσματικά και διέρρευσαν στο περιβάλλον βαρέα μέταλλα και όξινα ύδατα.

ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Στις 24 Νοεμβρίου 2012 πραγματοποιήθηκε στην πόλη Κλουζ κοινή πορεία ντόπιων με το ελληνικό κίνημα κατά των εξορύξεων χρυσού. Στο Κερτέτς, η Eldorado Gold Corporation σχεδιάζει ακόμα ένα επιφανειακό μεταλλείο χρυσού. Εξόρυξη χρυσού σχεδιάζεται και στη Ρόσια Μοντάνα, ένα χωριό 4.000 κατοίκων σε μια καταπράσινη κοιλάδα στα Καρπάθια Ορη, με ιστορία 2.000 ετών. Στο υπέδαφός της κρύβει το μεγαλύτερο κοίτασμα χρυσού της Ευρώπης. Πρόκειται για 240 τόνους χρυσού συνολικά, που μια άλλη καναδική εταιρεία, η Gabriel Resources, σκοπεύει να εκμεταλλευτεί, κατασκευάζοντας στην περιοχή το μεγαλύτερο ανοιχτό ορυχείο εξόρυξης χρυσού της Γηραιάς Ηπείρου. Το έργο δεν έχει ξεκινήσει ακόμα, καθώς η αρχική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που κατέθεσε η εταιρεία απορρίφθηκε από το υπουργείο Περιβάλλοντος.

ΚΙΝΑ

Επειτα από συνεχείς κινητοποιήσεις των κατοίκων, οι αξιωματούχοι της πόλης Σιφάνγκ στην επαρχία Σετσουάν ματαίωσαν τα σχέδια για την κατασκευή εργοστασίου επεξεργασίας χαλκού. Οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις ασφαλείας, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 13 άνθρωποι να μεταφερθούν στα νοσοκομεία της πόλης. Τελικά, όμως, νίκησαν...

ΘΙΒΕΤ

Οι χωρικοί πέτυχαν να σταματήσουν πρόγραμμα εξόρυξης χρυσού από κινεζική εταιρεία στο βουνό Kawagebo, το οποίο είναι τόσο ιερό για τους βουδιστές, που ακόμα και η ορειβασία απαγορεύεται. Οι κάτοικοι δέχτηκαν απειλές και βίαιες επιθέσεις από προσωπικό της εταιρείας, αλλά απάντησαν με την καταστροφή του μηχανολογικού της εξοπλισμού, ενώ ακολούθησαν συλλήψεις και προσπάθειες εξαγοράς των ηγετών τους. Στο τέλος το ιερό βουνό έμεινε άσπιλο.

ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ

Οι κοινότητες των ιθαγενών Mankayan γιορτάζουν μια νίκη στον αγώνα τους ενάντια στις εταιρείες Lepanto και Goldfields. Υστερα από έναν ολόκληρο χρόνο αγώνα και παραμονής των κατοίκων στα οδοφράγματα, οι εταιρείες απέσυραν όλα τα μηχανήματά τους (γεωτρύπανα κ.λπ.) από την περιοχή του Madaymen.

ΤΟΥΡΚΙΑ

Πορεία χωρικών για τα μεταλλεία χρυσού πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο. Διαμαρτύρονται για τις μεταλλευτικές δραστηριότητες στα όρη Kaz (Ιδη). Κάτοικοι των χωριών της περιοχής Karakoy έκαναν πορεία στην περιοχή εξόρυξης, με την υποστήριξη του δημάρχου και του αντιδημάρχου του Τσανάκαλε. Τουρκικές εφημερίδες και ακτιβιστές κατηγόρησαν τις εταιρείες χρυσού για τις φωτιές του περασμένου καλοκαιριού στα Ορη Kaz, απέναντι από τη Λέσβο. Η απειλή από την εξόρυξη χρυσού στην περιοχή έχει γίνει ένα από τα πλέον ακανθώδη περιβαλλοντικά και κοινωνικά ζητήματα της χώρας.

ΑΛΑΣΚΑ

Η Βρετανική Κολομβία είναι η περιοχή του Καναδά που χωρίζει την Αλάσκα από τις υπόλοιπες πολιτείες των ΗΠΑ. Ενα μικρό μεταλλείο, το Tulsequah Chief, ρυπαίνει τον ποταμό Τάκου. Εδώ και χρόνια, γερουσιαστές, βουλευτές και κυβερνήτες της Αλάσκας ζητούν να σταματήσει η ρύπανση του ποταμού, που είναι πλούσιος σε σολομό. Η ρύπανση από αυτό το μικρό μεταλλείο συνεχίζεται από το 1950, οπότε ξεκίνησε η λειτουργία του.

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Με συνεχείς διαδηλώσεις, τόσο στο Μπουένος Αϊρες όσο και σε άλλες πόλεις, ακτιβιστές και ντόπιοι προσπαθούν να ματαιώσουν την έναρξη λειτουργίας ενός ανοικτού χρυσωρυχείου στην περιοχή Φαματίνα, στα βορειοδυτικά της χώρας, από την καναδική εταιρεία Osisko. «Ολόκληρη η πόλη είναι αντίθετη στο ρυπογόνο ανοιχτό χρυσωρυχείο», λένε οι διαδηλωτές. Μια άλλη εταιρεία, η Barrick Gold, εκμεταλλεύεται το κοίτασμα χρυσού στο Πάσκουα Λάμα, σε υψόμετρο 5.000, κοντά στους παγετώνες, μεταξύ των περιοχών Σαν Χουάν (Αργεντινή) και Ατακάμα (Χιλή). Το κοίτασμα αυτό θεωρείται από τα μεγαλύτερα στον πλανήτη και θα επενδυθούν 3 δισ. δολάρια για εκμετάλλευση 25 ετών.

ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ

Στην πόλη San Miguel Ixtahuacan, στα υψίπεδα της χώρας, η λειτουργία του μεταλλείου της εταιρείας Goldcorp, με έδρα το Βανκούβερ, έχει οδηγήσει σε μετανάστευση των κατοίκων, υποβάθμιση του περιβάλλοντος και σκληρή αστυνομική βία. Σύμφωνα με καταγγελίες, οι ηγέτες της τοπικής κοινότητας έχουν απειληθεί, δεχθεί επιθέσεις, συλληφθεί και εξοστρακιστεί. Χρησιμοποιώντας πάνω από 250.000 λίτρα νερό την ώρα, οι εξορυκτικές δραστηριότητες έχουν προκαλέσει δραματική μείωση των πηγών καθαρού νερού. Ο επικεφαλής της τοπικής κοινότητας εξήγησε την αντίθεσή τους: «Είναι ένα έργο θανάτου. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να πουλήσουμε το μέλλον των παιδιών μας προς όφελος λίγων ξένων».

ΕΚΟΥΑΔΟΡ

Περίπου 25 καναδικές εταιρείες διεξάγουν μεταλλευτικές έρευνες στο Εκουαδόρ, παρά τις διαμαρτυρίες του πληθυσμού. Τον Απρίλιο του 2008, η Εθνοσυνέλευση αυστηροποίησε τους νόμους για τα μεταλλεία, με κριτήριο την προστασία των υδάτων και των εθνικών δρυμών, διασφαλίζοντας ότι θα λαμβάνεται υπ' όψιν και η γνώμη των πολιτών.

ΜΕΞΙΚΟ

Τον Ιούνιο του 2010, ο δήμαρχος της πόλης San Jose del Progreso στο νότιο Μεξικό, Οσκαρ Βενάνσιο Ριβέρα, και ακόμη ένας αξιωματούχος έχασαν τη ζωή τους σε ενέδρα, την οποία φέρεται να έστησαν κάτοικοι οι οποίοι αντιδρούν στην εξόρυξη χρυσού και ασημιού στην περιοχή, ενώ συχνά είναι και τα βίαια επεισόδια με την αστυνομία. Σε μια άλλη περιοχή της χώρας, το μεταλλείο του Cerro de San Pedro, αποτελεί το επίκεντρο μιας από τις πιο σημαντικές δικαστικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές διαμάχες στη χώρα. Θεωρητικά, η περιοχή είναι προστατευόμενη λόγω της ιστορικής και οικολογικής της αξίας, όμως σήμερα το μισό Cerro de San Pedro έχει καταστραφεί από τα φουρνέλα και το κυάνιο. Οι ισχυροί δεσμοί της εταιρείας με την πολιτική εξουσία και τα ΜΜΕ καταπνίγουν τις δυναμικές αντιδράσεις, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του τότε δημάρχου της πόλης, το 1996.

ΚΟΛΟΜΒΙΑ

Οι διαδηλώσεις είναι συχνές στην Κολομβία, όπου πολίτες και περιβαλλοντικές οργανώσεις απαιτούν από την κυβέρνηση να μη δώσει στην καναδική εταιρεία Greystar Resources άδεια να ξεκινήσει ερευνητικές εργασίες για το μεταλλείο χρυσού Angostura στην περιοχή που ονομάζεται «paramo Santurban». Τα «paramos» είναι μοναδικά «νεοτροπικά», νεφοσκεπή οικοσυστήματα, με πηγές καθαρού νερού, υψηλή βιοποικιλότητα και μεγάλο αριθμό ενδημικών ειδών, που απαντούν μόνο στις Ανδεις σε υψόμετρα 3.000-5.000. Η εταιρεία υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για τα πολύτιμα παράμος...

ΠΑΝΑΜΑΣ

Ο νέος μεταλλευτικός νόμος, που ψηφίστηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2011, δεν άντεξε ούτε ένα μήνα. Υστερα από εβδομάδες βίαιων διαδηλώσεων περιβαλλοντικών οργανώσεων και ιθαγενών, στις 4 Μαρτίου 2011 ο πρόεδρος της χώρας υποχρεώθηκε να δηλώσει ότι θα αποσύρει το νόμο, ο οποίος θα επέτρεπε σε ξένες κυβερνήσεις να αποκτήσουν ιδιοκτησία σε μεταλλεία του Παναμά. Η πέτρα του σκανδάλου είναι το βουνό Cerro Colorado, στην περιοχή των ιθαγενών Ngobe, το οποίο έχει πλούσια κοιτάσματα χαλκού. Αποσύρθηκε επίσης και ένας άλλος νόμος, ο οποίος καταργούσε την υποχρέωση υποβολής περιβαλλοντικής μελέτης από τις πολυεθνικές μεταλλευτικές εταιρείες, περιόριζε το δικαίωμα στην απεργία και έδινε ασυλία στους αστυνομικούς για τη σκληρή καταστολή κατά διαδηλωτών.

ΠΕΡΟΥ

Η λίμνη Yanacocha (Μαύρη Λίμνη), στην κορυφή των Περουβιανών Ανδεων, δεν υπάρχει πια. Στη θέση της χάσκει ένα τεράστιο επιφανειακό μεταλλείο, που ανήκει στην αμερικανική πολυεθνική Newmont Mining. Το μεταλλείο χρυσού είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στον πλανήτη και το μεγαλύτερο στη Λατινική Αμερική. Η συνολική έκταση των εγκαταστάσεων (ορυγμάτων, εργοστασίων, χώρων απόθεσης) είναι 1.400.000 στρέμματα! Αντιμέτωπες με τις συνέπειες της ρύπανσης από όξινη απορροή, υδράργυρο και άλλα χημικά, οι οικογένειες της περιοχής Καχαμάρκα δίνουν απελπισμένο αγώνα να υπερασπιστούν τα νερά τους και τον τρόπο ζωής τους. Τον Ιούνιο του 2000, 150 κιλά υδραργύρου διέρρευσαν από ένα φορτηγό της εταιρείας, με αποτέλεσμα πάνω από 1.000 άνθρωποι να υποστούν τοξική δηλητηρίαση.

Ελευθεροτυπία

Η ανθρώπινη νοημοσύνη μειώνεται

Τον «κατήφορο» έχει πάρει η ανθρώπινη ευφυΐα  σύμφωνα με τον Gerald Crabtree, γενετιστή από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Όπως αναφέρει το RT, o δρ. Crabtree, διεξήγαγε μια μελέτη ώστε να προσδιορίσει την εξέλιξη της νοημοσύνης του σύγχρονου ανθρώπου. Ωστόσο, τα αποτελέσματα της έρευνας δεν ήταν... ενθαρρυντικά, καθώς διαπίστωσε ότι η λειτουργία του συλλογικού ανθρώπινου νου εδώ και αρκετό καιρό ακολουθεί καθοδική πορεία.

 

Σύμφωνα με την έρευνά του, η οποία δημοσιεύτηκε σε δυο μέρη, ο δρ. Crabtree, διαπιστώνει ότι οι αναπόφευκτες αλλαγές σε γενετικό επίπεδο σε συνδυασμό με τις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις έχουν κάνει τους ανθρώπους λιγότερο έξυπνους από τους προγόνους τους. Εξηγεί ότι αυτό οφείλεται σε μια σειρά από μεταλλάξεις στα περίπου 5.000 γονίδια που θεωρούνται η βάση της ανθρώπινης νοημοσύνης.

«Οι νέες εξελίξεις στη γενετική, την ανθρωπολογία και τη νευροβιολογία δείχνουν ότι ένας πολύ μεγάλος αριθμός των γονιδίων που ευθύνονται για τις πνευματικές και συναισθηματικές μας ικανότητες κάνουν τις ικανότητες αυτές ιδιαίτερα εύθραυστες» σημειώνει στην ερευνά του. «Οι αναλύσεις των τιμών μετάλλαξης του ανθρώπου αλλά και ο αριθμός των γονιδίων που απαιτούνται για την πνευματική και συναισθηματική εγρήγορση δείχνουν ότι σχεδόν βέβαια αρχίζουμε να χάνουμε αυτές τις ικανότητες».

Στη συνέχεια προσπαθεί να εξηγήσει ότι οι μεταλλάξεις που έχει υποστεί το ανθρώπινο είδος τα τελευταία χίλια χρόνια έχει αφήσει την ανθρωπότητα ανίκανη να αντιμετωπίσει καταστάσεις στις οποίες οι πρόγονοι μας θα μπορούσαν εύκολα να προσαρμοστούν.

«Θα στοιχημάτιζα ότι αν ένας μέσος πολίτης από την Αθήνα του 1000 π.Χ. εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά μας, αυτός ή αυτή θα ήταν από τους πιο έξυπνους μεταξύ των συναδέλφων ή των συντρόφων μας. Θα είχε μια καλή μνήμη, ένα ευρύ φάσμα ιδεών και διορατική άποψη για τα περισσότερα σημαντικά θέματα. Επιπλέον θα μάντευα ότι αυτός ή αυτή θα ήταν από τους πιο σταθερούς συναισθηματικά φίλους ή συναδέλφους μας. Θα έβαζα το ίδιο στοίχημα για τους αρχαίους κατοίκους της Αφρικής, της Ασίας, της Ινδίας ή της Αμερικής, για παράδειγμα αυτών που έζησαν από 2000 ως και 6000 χρόνια πριν».

Σύμφωνα με τον δρ. Crabtree, οι άνθρωποι βρίσκονταν στο ανώτερο διανοητικά επίπεδο όταν «κάθε άτομο εκτίθετο στη φύση και τους μηχανισμούς της σε καθημερινή βάση». Υπό αυτές τις συνθήκες υποστηρίζει, η προσαρμογή, δεν ήταν κάτι περισσότερο από το ένστικτο. Αντίθετα, τονίζει, άρχισε να γίνεται θέμα επιβίωσης όσο περνούσαν οι γενιές.

«Σαν είδος είμαστε εκπληκτικά εύθραυστοι σε διανοητικό επίπεδο. Το ανθρώπινο διανοητικό επίπεδο έφτασε στην κορύφωσή του περίπου 2.000 ως 6.000 χρόνια πριν. Συμπεραίνει κανείς ότι όλοι μας είμαστε αποδυναμωμένοι σε σχέση με τους αρχαίους προγόνους μας».

«Αν και τα γονιδιώματα μας είναι εύθραυστα, η κοινωνία μας είναι ισχυρή κυρίως εξαιτίας της εκπαίδευσης, πράγμα που επιτρέπει στις δυνάμεις να κατανέμονται ταχέως σε όλα τα μέλη της» σημειώνει πάντως, ίσως για να μας χρυσώσει το χάπι. 

«Έχουμε πολύ χρόνο για να το λύσουμε. Οι άνθρωποι πριν 300 χρόνια δεν είχαν ιδέα για το που θα βρισκόμασταν επιστημονικά. Θα είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα με μια σειρά ανθρώπινων και ηθικών λύσεων».

TVXS

Άντε με το καλό και Hommo Idiots....το οποίο θα ακολουθήσει το Hommo Pelates που ήδη έχουμε γίνει!!!

Thomas Kuban: Ο άνθρωπος που μπήκε στα άδυτα των νεοναζί

Ποιος είναι ο Thomas Kuban, ο άνθρωπος που μπήκε στα "άδυτα" των νεοναζί ρισκάροντας τη ζωή του. 

Στις συνεντεύξεις τύπου που δίνει, εμφανίζεται με σκουφί, γένια και γυαλιά ηλίου. Ο άνθρωπος που έχει γίνει παγκοσμίως γνωστός με το όνομα Thomas Kuban, πρέπει με κάθε τρόπο να κρατάει μυστική την ταυτότητα του. Δεκάδες νεοναζί θα πλήρωναν όσο όσο για να τον πιάσουν στα χέρια τους.

Ο λόγος;

Για πάνω από 15 χρόνια, ο 35αρης σήμερα Kuban, έχει καταφέρει να καταγράψει στην κάμερα του συναυλίες νεοναζί συγκροτημάτων, εκδηλώσεις ακροδεξιών και πορείες τους, προσπαθώντας να αποδώσει το "πρόσωπο" του σύγχρονου φασισμού στη Γερμανία. Ο ίδιος λέει, πως αργά και σταθερά ο φασισμός ενδυναμώνεται και ο πυρήνας του ισχυροποιείται.

Με την κάμερα του έχει "πιάσει" δεκάδες νοσταλγούς του Χίτλερ να αποθεώνουν το Auschwitz και να καταφέρονται κατά τον Εβραίων και των μαύρων. Έχει δει με τα μάτια του εκατοντάδες νέους να χαιρετούν ναζιστικά, υψώνοντας το δεξί τους χέρι τραγουδώντας αντιστοίχως ναζιστικούς ύμνους, ενώ έχει καταγράψει περιστατικά κοινής συνύπαρξης ακροδεξιών και παρακρατικών ομάδων με την Αυστριακή αστυνομία.

Ρισκάροντας τη ζωή του

Μιλώντας στην Global Post, λέει:

"Αν με πιάσουν θα με σκοτώσουν δίχως έλεος, είμαι σίγουρος γι' αυτό". "Σε κάθε συναυλία ή event τους, χαιρετούν ναζιστικά και τραγουδάνε ύμνους που κάνουν την τρίχα σου να σηκωθεί, παραπέμποντας στα Χιτλερικά χρόνια". Σημειώνεται, ότι ο συγκεκριμένος χαιρετισμός έχει απαγορευτεί σε Γερμανία και Αυστρία. Παρόλα αυτά, οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια.

"Οι ομάδες αυτές εκμεταλλεύονται νομικά κενά και λειτουργούν σαν συμμορίες", προσθέτει ο Kuban. Από τον Νοέμβριο του 2011, δεκάδες μετανάστες από κάθε χώρα, έχουν δολοφονηθεί στη Γερμανία.

Από τότε η Γερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να λάβει μέτρα. Σε πρώτη φάση προσπάθησε να κηρύξει παράνομο το ακροδεξιό κόμμα NPD (National Democratic Party), με την απόφαση να επικυρώνεται τους επόμενους μήνες. Ωστόσο ο Kuban, δεν είναι ικανοποιημένος, καθώς θεωρεί πως πρόκειται απλά για ημίμετρα.

"Οι ακροδεξιές ομάδες έχουν δολοφονήσει τουλάχιστον 180 άτομα, την ίδια ώρα επισήμως καταγράφονται πάνω από 10.100 ενεργά μέλη νεοναζιστικών ομάδων που δρουν ανεξέλεγκτα και οι Αρχές τους γνωρίζουν", προσθέτει.

"Η μουσική προσελκύει "νέο αίμα" νεοναζί, νέους που δεν έχουν συνείδηση του τι κάνουν", λέει στη συνέχεια.

Η επικίνδυνη "αποστολή" του Kuban ξεκίνησε τη δεκαετία του '90, όταν έμαθε από ένα φίλο του για μυστικές νεοναζιστικές συναυλίες που γίνονταν στην περιοχή του. Στην αρχή παρακολουθούσε από μακριά τους φασιστικούς ύμνους, στη συνέχεια όμως αποφάσισε να εντρυφήσει περαιτέρω για να μελετήσει το φαινόμενο.

"Ήθελα να ρίξω άπλετο φως σε αυτή τη "φασιστική σκηνή" και να ενημερώσω τον κόσμο", αναφέρει.

Μπήκε σε μυστικές συναντήσεις κάνοντας και ο ίδιος τον νεοναζί, γνώρισε κόσμο που οργάνωνε τις συγκεντρώσεις, κατέγραψε συναυλίες και ομιλίες, άρχισε να καταγράφει δημόσιους διαλόγους σε φόρουμ, αλλά όπως προσθέτει, τα media της χώρας του δεν ενδιαφέρθηκαν για τις ιστορίες του και δεν τον πήραν ποτέ στα σοβαρά.

Το 2003, τελικά το Spiegel δέχτηκε να δημοσιεύσει ορισμένες από τις ιστορίες και τις μαρτυρίες που είχε καταγράψει. Ακολούθησαν απειλές για τη ζωή του. "Ένα από τα μηνύματα που δέχτηκα έλεγε: Θα λύσουμε το πρόβλημα εύκολα. Θα βρούμε ποιος καταγράφει τις συναυλίες μας και μόλις μάθουμε την ταυτότητα του θα "μιλήσει" η βενζίνη".

Παρόλα αυτά, δεν πτοήθηκε ποτέ. "Η κάμερα μου έπρεπε να είναι επιμελώς κρυμμένη και η εμφάνιση μου κάθε φορά διαφορετική", αποκαλύπτει ο Kuban. Ο ίδιος δεν περιορίστηκε στη Γερμανία και την Αυστρία. Ταξίδεψε στην Βρετανία, την Ιταλία και το Βέλγιο, μπαίνοντας στα ενδότερα των νεοναζί με την μικρο-κάμερα του.

Αγώνας κατά του φασισμού

"Άρχισα να ανεβάζω υλικό στο διαδίκτυο. Από τότε, ξεκίνησαν και οι σωματικοί έλεγχοι στις εκδηλώσεις των φασιστών και οι έλεγχοι με συσκευές εντοπισμού μετάλλων. Φοβήθηκα, αλλά είπα πως δεν θα εγκαταλείψω την προσπάθεια μου. Ελάχιστοι ξέρουν την πραγματική μου ταυτότητα, μόνο άτομα εμπιστοσύνης".

Το 2012, συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Peter Ohlendorf για το ντοκιμαντέρ "Blood Must Flow: Undercover Among neo-Nazis". "Θέλω να συνεχίσω να ζω στην ανωνυμία μου και να μάχομαι σε προσωπικό επίπεδο κατά του νεοναζισμού", λέει.

"Δεν θα αποκαλύψω ποτέ την πραγματική μου ταυτότητα, αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να "ζω" ανάμεσα τους, ήρθε η ώρα να σταματήσω να χρησιμοποιώ την κάμερα μου. Θέλω να ζήσω σαν φυσιολογικός άνθρωπος με τους δικούς μου ανθρώπους", καταλήγει. Μέχρι το επόμενο, απροειδοποίητο "χτύπημα" του.


Χρήστος Δεμέτης για το news247 

Οι Βαρώνοι του Νερού

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο thelonapo.blogspot.gr στις 22 Αυγούστου 2008 από όπου και το αναδημοσιεύουμε σήμερα λόγω της εξαιρετικής του επικαιρότητας.

Ένα εξαιρετικό άρθρο του παλιού καλού μου φίλου και συμφοιτητή, και σήμερα συναδέλφου και στελέχους της ΔΕΥΑ Πατρών, Παναγιώτη Παπαθεοδωρόπουλου για το νερό αναδημοσιεύω σήμερα από το φόρουμ των ΔΕΥΑ. Και με αφορμή πρόσφατη πρωτοβουλία τοπικής βουλευτού της ΝΔ , η οποία πρότεινε "αναβάθμιση" της διαχείρισης των υδάτινων πόρων της περιοχής μας μέσω ΣΔΙΤ αλλά και φήμες που υπάρχουν ότι πίσω από την ιστορία, όχι μόνο στην Αργολίδα, αλλά γενικότερα στην Ελλάδα βρίσκονται μεγάλα συμφέροντα που καταλήγουν στον όνομα Κοπελούζος!

Να εκφράσω και μια εύλογη απορία: το τοπικό και πρόσφατα "εκλεγμένο" ΠΑΣΟΚ ... που είναι?

Οι Βαρώνοι του νερού

Αναζητώντας στο διαδικτυο στοιχεία για την διαχείριση των υδάτινων πόρων, «έπεσα» πάνω στην ιστοσελίδα http://www.icij.org/water/default.aspx με τον περίεργο τίτλο «Οι βαρωνοι του νερού» του International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ) το οποίο αποτελεί πρόγραμμα του «Center for Public Integrity». Τα στοιχεία που δίνονται είναι εκπληκτικά όσον αφορά στην εκρηκτική ανάπτυξη την τελευταία δεκαετία ενός μικρού αριθμού ιδιωτικών επιχειρήσεων (με κυρίαρχες βασικά τρεις) που δραστηριοποιούνται στον τομέα του νερού, ελέγχουν περίπου το 5%, τροφοδοτούν περίπου 300 εκατομμύρια «πελάτες» και που οι αναλυτές προβλέπουν ότι στα επόμενα 15 έτη αναμένεται να ελέγξουν 65 έως 75% των δημόσιων υδάτινων έργων.

Αυτό σημαίνει ότι η μεταφορά του έλεγχου του πιο ζωτικού φυσικού πόρου της ανθρωπότητας από τις οργανωμένες κοινωνίες σε μια χούφτα μονοπωλιακών εταιριών δεν ανήκει πλέον στην σφαίρα του φανταστικού. Και μάλιστα με μια τεράστια ποικιλία οικονομικών σεναρίων, εκδοχών και διοικητικών ρυθμίσεων από την μερική (συνεργασίες δημόσιου - ιδιωτικού τομέα) έως ολοκληρωτική (συνολική αποβολή κράτους - αυτοδιοίκησης και κοινωνίας).

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΡΩΝΟΙ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ;

Η Γαλλία μπορεί να περηφανεύεται σαν πατρίδα της ιδιωτικοποίησης του νερού με τις «SUEZ» και «Vivendi Environnement» (μετονομασθεισα σε «VEOLIA Environnement») να είναι οι μεγαλύτερες παγκοσμίως ιδιωτικές επιχειρήσεις νερού.

Η «SUEZ» ελέγχει υπηρεσίες νερού σε 130 χώρες, έχει περίπου 115 εκατομμύρια πελάτες και 173.000 υπάλληλους. Η «Vivendi» έχει 110 εκατομμύρια πελάτες σε περισσότερες από 100 χώρες και 295.000 υπαλλήλους και ακολουθεί η «Thames Water» με 70 εκατομμύρια πελάτες. Κάθε μια από τις τρεις κορυφαίες επιχειρήσεις διαθέτει τεράστιους οικονομικούς πόρους, είναι μεταξύ των κορυφαίων 100 εταιριών στον κόσμο ενώ όλες μαζί είχαν εισόδημα (2001) 156.7 δις δολαρίων (την στιγμή που το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Βολιβίας στην οποίαν έχει προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση είναι 21,4 δις δολάρια). Το παζλ συμπληρώνεται με τις μικρότερες «Saur», «Bechtel Group, Inc», «American Water Works Co. Inc.» και «United Utilities PLC»

TΟ ΝΕΡΟ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

1,1 δις άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό.

2.4 δις στερούνται πρόσβασης σε εγκαταστάσεις υγιεινής κυρίως στην Αφρική και την Ασία.

2 δις εξαρτώνται από τα υπόγεια νερά παγκοσμίως (περίπου ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού) με κίνδυνο να μειώσουν πολύ γρήγορα τους πόρους των υπόγειων νερών

Το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε χώρες όπου η κατανάλωση νερού υπερβαίνει το 10% των ανανεώσιμων πόρων τους σε γλυκό νερό

Τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού θα βιώσουν τις ελλείψεις καθαρού νερού μέχρι το 2025 προβλέπουν τα Ηνωμένα Έθνη.

30 δισεκατομμύρια δολάρια είναι το κόστος ετησίως προκείμενου να έχουν οι φτωχοί πληθυσμοί καθολική πρόσβαση στο νερό μέχρι το 2015

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ;

Είναι προφανές ότι το νερό είναι τόσο ένα κοινωνικό αγαθό το οποίο πρέπει να είναι διαθέσιμο σε όλα τα ανθρώπινα όντα (και όχι μόνο αυτά) όσο και μια περιβαλλοντική αξία. Ωστόσο στο σημερινό Παγκόσμιο Χωριό με την ολοένα αυξανόμενη έλλειψη του και τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες (που απαιτούν δαπανηρά και μεγάλα έργα) είναι αναμφισβήτητα και οικονομικό αγαθό, έχει άξια χρήσης και συνεπώς αποτελεί εμπόρευμα. Τόσο απαραίτητο ώστε ακόμη και οι φτωχοί είναι έτοιμοι να το πληρώσουν.

Η άποψη ότι το νερό είναι και εμπόρευμα δεν είναι από μόνη της αρνητική. Μπορεί συμπεριλαμβάνοντας και το περιβαλλοντικό κόστος στην τιμή του νερού να συμβάλλει θετικά στην προσπάθεια περιορισμού της σπατάλης υδάτινων πόρων. Το πρόβλημα αρχίζει από την στιγμή που απογυμνώνεται από τις άλλες ιδιότητες του και παραδίνεται στα μονοπωλιακά συγκροτήματα σαν να επρόκειτο για ένα οποιαδήποτε άλλο εμπόρευμα.

ΟΙ ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΩΝ ΒΑΡΩΝΩΝ

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι η ιδιωτικοποίηση προχωράει πολύ γρήγορα σε φτωχές και υπανάπτυκτες χώρες. Το μυστικό λύνεται όταν ανακαλύπτουμε ότι η Διεθνής Τράπεζα (Δ.Τ.) και άλλοι διεθνείς χρηματοδοτικοί οργανισμοί μέσα από την άσκηση πιέσεων στις κυβερνήσεις τους να προχωρήσουν σε ιδιωτικοποιήσεις (ως αντάλλαγμα των δανείων που ζητούν) έχουν παίξει κυρίαρχο ρόλο.

Η έρευνα του ICIJ έδειξε ότι οι επιχειρήσεις νερού έχουν ενώσει τις δυνάμεις του για να δημιουργήσουν μια σειρά Διεθνών οργανώσεων, «δεξαμενών σκέψης», επιτροπών και φόρουμ (με τα στελέχη τους να παίζουν κυρίαρχο ρόλο) που προσπαθούν να κυριαρχήσουν ιδεολογικοπολιτικά. Ο βασικότερος από τους φορείς αυτούς «Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Νερού» (http://www.worldwatercouncil.org) ιδρύθηκε το 1996 από την Δ.Τ και τα Ηνωμένα Έθνη και οργανώνει παγκόσμιες διασκέψεις. Στο φόρουμ της Χάγης (Μάρτιος 2000) χαρακτηριστική ήταν η δήλωση ότι η λύση στο πρόβλημα «νερό» είναι να αντιμετωπιστεί όπως οποιαδήποτε άλλο προϊόν με διαχείριση του από τον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς.

Οι επιχειρήσεις νερού συνεργάζονται στενά με την Ευρωπαϊκή Ένωση για να διευκολύνεται η διείσδυση τους σε νέες αγορές, πιέζουν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) να μειωθούν οι περιορισμοί που την εμποδίζουν και τον Διεθνή οργανισμό για τα πρότυπα (ISO), να καθορίσει διεθνή πρότυπα για τις υπηρεσίες νερού ώστε να διευκολυνθεί η διαδικασία ανοίγματος των αγορών νερού. Σε επιστολή της (Μάιος 2002), η Επίτροπος για το εμπόριο της ΕΕ Ulrike Hauer έγραψε στις εταιρείες «Thames Water”, “SUEZ” και «VIVENDI” ευχαριστώντας τους για τη συμβολή τους στην προσπάθεια μείωσης των εμπορικών περιορισμών στις "υπηρεσίες ύδατος και υγρών αποβλήτων" με σκοπό να ανοιχτούν αυτές οι αγορές στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

ΟΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Οι υπέρμαχοι της ιδιωτικοποίησης παρουσιάζουν την επέκταση του ιδιωτικού νερού σχεδόν σαν φυσική απάντηση στην αυξανόμενη κρίση της έλλειψης νερού την εποχή της παγκοσμιοποίησης και ότι το νερό σαν οικονομικό αγαθό προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη για να αντιμετωπιστεί η έλλειψη νερού, να έχει την δυνατότητα κάθε άνθρωπος να ικανοποιεί τις βασικές απαιτήσεις του σε νερό και να προστατεύονται τα φυσικά οικοσυστήματα. Ότι η πολιτική ιδιωτικοποίησής έχει σαν αποτέλεσμα την οικονομική αποτελεσματικότητα, την βελτίωση της λειτουργίας των υπηρεσιών νερού (ειδικά στις αναπτυσσόμενες χώρες) και πετυχαίνουν να παρακάμψουν την γραφειοκρατία και διαφθορά. Ταυτόχρονα υποστηρίζουν ότι η ιδιωτικοποίηση ως πολιτικό και οικονομικό εργαλείο αποδίδει όταν χρησιμοποιηθεί κατάλληλα και επικαλούνται την σωστή λειτουργία των ιδιωτικοποιημένων συστημάτων νερού στις ανεπτυγμένες χώρες και τους ευτυχισμένους πελάτες τους.

Ωστόσο μετά από σειρά αποτυχιών αυτής της πολιτικής ακόμα και οι υπέρμαχοι της συστήνουν να μην υπάρχει «απερίσκεπτη βιασύνη», να λαμβάνεται υπόψη ο ιδιαίτερος ρόλος του νερού και να εξασφαλίζεται κοινωνική συναίνεση. Αποδίδουν στο κράτος και τους ελεγκτικούς του μηχανισμούς την ευθύνη να ελέγχουν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις νερού και να αποβάλλουν όσες δεν τηρούν τα συμφωνημένα και αποθεώνουν την δύναμη της αγοράς να επιβραβεύει και να «τιμωρεί» ανάλογα με την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.

ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Στις χώρες όπου υπήρξε εφαρμογή (μερικές φορές απότομη και βίαιη) της πολιτικής ιδιωτικοποίησης του νερού γρήγορα εμφανίστηκε λόγω των συνεπειών έντονη αντίθεση κοινωνικών ομάδων, οργανώσεων προστασίας του περιβάλλοντος και των ανθρώπινων δικαιωμάτων που αντιμετωπίστηκε μερικές φορές με βίαιη καταστολή. Οι αντίπαλοι της ιδιωτικοποίησης περιγράφουν τους βαρωνους του νερού σαν αρπακτικούς κεφαλαιοκράτες που προγραμματίζουν την κατάκτηση των παγκόσμιων υδάτινων πόρων ώστε να αυξήσουν τις τιμές και να διευρύνουν το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών.

Η αντίθεση επικεντρώνεται στις οικονομικές επιπτώσεις της ιδιωτικοποίησης (οικονομικές επιβαρύνσεις, μείωση εισοδήματος, αύξηση της ανεργίας, δύναμη των βαρωνων), των κινδύνων για οικοσυστήματα και φυσικούς πόρους, του έλεγχου από ξένους του θεμελιώδους φυσικού πόρου, αλλά και τον αποκλεισμό των φτωχών από την πρόσβαση στο νερό και των τοπικών κοινωνιών από τις αποφάσεις για τους δικούς τους πόρους.

Αντιτείνουν ότι αν και είναι σαφές πως πράγματι υπάρχουν θετικά αποτελέσματα από την ιδιωτικοποίηση, αυτό οφείλεται σε πολλές περιπτώσεις πρωτίστως στα δάνεια από την Δ.Τ ενώ οι επιχειρήσεις διαθέτουν ελάχιστα δικά τους κεφάλαια και αν η Δ.Τ. δαπανούσε ίδιες προσπάθειες και χρήματα στη βελτίωση των δημόσιων και δημοτικών οργανισμών νερού αυτές θα απέδιδαν καλύτερα από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ειδικά όταν έχει η χώρα ένα ισχυρό κράτος δικαίου και μιας τίμια, αποτελεσματική διοίκηση.

Ταυτόχρονα η μεγαλύτερη ανάγκη για αποτελεσματικές και αξιόπιστες υπηρεσίες νερού υπάρχει κατά κανόνα σε εκείνες τις χώρες όπου συναντούμε αδύνατους δημόσιους τομείς, διαφθορά και έντονα κοινωνικά προβλήματα. Σε αυτές τις χώρες που οι βαρωνοι βάζουν με την βοήθεια της Δ.Τ. στο στόχαστρο τους οι αδύναμες και διεφθαρμένες κυβερνήσεις τους αδυνατούν να διαπραγματευτούν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή συμφωνία.

Η ιδιωτικοποίηση, υποστηρίζουν οι αντίπαλοι της, περιθωριοποιεί τις φτωχές περιφέρειες που δεν παρουσιάζουν οικονομικό ενδιαφέρον για το ιδιωτικό κεφαλαίο και βαθαίνει την καθυστέρηση τους. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις έχουν οικονομικό όφελος από την μείωση της συντήρησης των δικτύων και φυσικά αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι τις εξαιρετικά δαπανηρές αντικαταστάσεις τους λόγω παλαιότητας. Ιδιαίτερα επικίνδυνο για την υγεία των πολιτών είναι το γεγονός ότι δεν έχουν κανένα λόγο – το αντίθετο μάλιστα- να λαμβάνουν εξαντλητικά και δαπανηρά μέτρα προστασίας και ελεγχου της ποιότητας του νερού όπως επίσης δεν έχουν κανένα λόγο να επιζητούν την μείωση της σπάταλης αφού αυτό τους στερεί πολύτιμα κέρδη.

Μια διαδικασία ιδιωτικοποίησης, κατά τους επικριτές της, είναι συχνά δρόμος χωρίς επιστροφή καθώς τυχόν καταγγελία της σύμβασης οδηγεί τις πόλεις και τα κράτη σε δικαστικές περιπέτειες με αντικείμενο τεραστία χρηματικά ποσά τα οποία διεκδικούν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις ενώπιον διεθνών οργανισμών επίλυσης διαφόρων. Παράλληλα με την υλοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων καταστρέφονται οι υπάρχουσες δημόσιες δομές στον τομέα του νερού, χάνεται πολύτιμη πείρα, στελέχη και δεξιότητες, η διάρκεια των συμβάσεων όντας μακρόχρονη (τουλάχιστον 10 έως 20 έτη) καθιστά την απώλεια των υδάτινων πόρων από την κοινωνία σχεδόν ανέκκλητη και ότι οι δομές της ιδιωτικοποίησης ενθαρρύνουν τη δωροδοκία καθώς οι συμβάσεις γίνονται χωρίς διαφάνεια πίσω από κλειστές πόρτες.

Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δίνουν την υπόσχεση να παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες σε χαμηλότερες τιμές. Η έρευνα του ICIJ αποκάλυψε ότι οι κυβερνήσεις συχνά αυξάνουν τις τιμές του νερού πριν από την ιδιωτικοποίηση για να αφήσουν τους ιδιώτες την δυνατότητα να μειώσουν αμέσως τις τιμές και να κερδίσουν την κοινωνική συναίνεση. Ακολουθούν πιέσεις προκείμενου να επαναδιαπραγματευθεί η εταιρεία την σύμβαση προς όφελος της (διαθέτοντας δε ήδη τον έλεγχο του νερού έχει τεράστια διαπραγματευτική δύναμη) με αποτέλεσμα γρήγορα οι τιμές να εκτινάσσονται στα ύψη ενώ οι αρχικοί στόχοι για επεκτάσεις και εκσυγχρονισμό των συστημάτων πόσιμου νερού και αποχέτευσης εγκαταλείπονται. Στο βασικό επιχείρημα υπέρ της ιδιωτικοποίησης ότι το οικονομικό βάρος θα μετατοπιστεί από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα οι αντίπαλοι της απαντούν ότι αυτό μετακυλιεται στους καταναλωτές που πληρώνουν περισσότερο κάθε μήνα τον λογαριασμό του νερού και συνοδεύεται από μεγάλες απολύσεις προσωπικού.

Η έλλειψη νερού σε μια χώρα είναι δυνατόν να αποδώσει στις εταιρίες τεράστια ποσοστά κέρδους με την μεταφορά νερού σε αυτήν από άλλες χώρες. Οι εταιρείες ασκούν τεράστιες οικονομικές και πολιτικές πιέσεις σε χώρες με επάρκεια νερού προκείμενου να πετύχουν την εξαγωγή του σε άλλες με καταστρεπτικές συνέπειες (τεραστία οικολογική καταστροφή και κοινωνικοοικονομικές περιπέτειες). Φυσικά το σημαντικότερο επιχείρημα παραμένει ότι: Η ιδιωτικοποίηση μπορεί να αφήσει τους φτωχούς χωρίς πρόσβαση στο πόσιμο νερό και τις υποδομές υγιεινής.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ, ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Αύγουστος 2000 εμφανίστηκε χολέρα στην Νότια Αφρική και μέχρι τον Ιανουάριο 2002 είχε μολύνει περισσότερους από 250.000 ανθρώπους και 300 θανάτους. Ο David Hemson, κοινωνικός επιστήμονας που εστάλη από την κυβέρνηση για να ερευνήσει τις αιτίες τις απέδωσε στο γεγονός ότι είχαν αρχίσει οι διαδικασίες εμπορευματοποίησης του νερού και μεγάλος αριθμός κατοίκων αναγκάστηκαν να αναζητήσουν νερό σε μολυσμένα ρέματα και λίμνες λέγοντας "Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η αδυναμία των ανθρώπων να πληρώσουν το πλήρες κόστος του νερού ήταν η άμεση αιτία της επιδημίας χολέρας» .

Το διασημότερο παράδειγμα αντίστασης στην ιδιωτικοποίηση είναι αυτή της πόλης Cochabamba της Βολιβίας. Κοινοπραξία των Bechtel και United Utilities πήρε τον έλεγχο των υδάτινων έργων της πόλης το 1999 και ακολούθησαν αυξήσεις μέχρι 150% και απειλές για διακοπή υδροδότησης όσων δεν πλήρωναν. Η σύμβαση έδωσε στην Κοινοπραξία τον έλεγχο του υπόγειου νερού και της επέτρεψε να κλείσει τις ιδιωτικές γεωτρήσεις. Όταν οι διαμαρτυρίες εντάθηκαν αστυνομία και Στράτος κλήθηκαν να τις καταστείλουν σκοτώνοντας δύο ανθρώπους. Όταν η κυβέρνηση προχώρησε σε ακύρωση της παραχώρησης η κοινοπραξία την μήνυσε απαιτώντας αποζημιώσεις ενώπιον του «διεθνούς κέντρου για την τακτοποίηση των διαφωνιών επένδυσης» που ανήκει στο γκρουπ της Δ.Τ.

Στη Γαλλία 'SUEZ' και 'Vivendi' έχουν στενούς πολιτικούς δεσμούς με την εθνική και τοπική εξουσία ενώ ανώτεροι υπάλληλοι τους έχουν κατηγορηθεί και σε μερικές περιπτώσεις καταδικαστεί για παράνομες χρηματοδοτήσεις προεκλογικών αγώνων, δωροδοκίες και απάτες για να εξασφαλίσουν συμβόλαια στον τομέα του νερού.

Το 1988 η κυβέρνηση της Θάτσερ μετέτρεψε 10 περιφερειακούς οργανισμούς νερού σε ιδιωτικές επιχειρήσεις με παραχωρήσεις 25-έτιας, απαλλαγή από χρέη, απαλλαγή φόρων στα κέρδη, επιχορηγήσεις κλπ καθώς και είσοδο τους στο χρηματιστήριο και δημιουργία ιδιωτικών μονοπωλίων. Σύντομα εμφανίστηκαν σοβαρές αντιδράσεις καθώς οι τιμές αυξήθηκαν κατά μέσο όρο πάνω από 50% τα πρώτα 4 έτη. Τα τεραστία κέρδη προσέλκυσαν τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και οι περισσότερες από τις 10 επιχειρήσεις αγοράστηκαν μετά από την πενταετή περίοδο "προστασίας" τους. Ακολούθησε διακοπή της παροχής νερού σε σημαντικό αριθμό κατοίκων που δεν είχαν να πληρώσουν και η λειτουργία των "μετρητών προκαταβολής πληρωμής" που παρείχαν πρόσβαση στο νερό με την χρήση πλαστικής κάρτας μόνο όταν προπλήρωναν οι πελάτες τα χρήματα και για όσο καιρό είχε χρήματα ο λογαριασμός τους (ακριβώς όπως η καρτοκινητη τηλεφωνία). Οι αντιδράσεις ανάγκασαν το Κοινοβούλιο να ψηφίσει νόμο που απαγόρευσε τις αποσυνδέσεις και τη χρήση μετρητών. Παράλληλα υπήρξαν σοβαρές παραβιάσεις της νομοθεσίας όπως έλλειψη βασικών μέτρων συντήρησης, ανάστροφες ροής υπονόμων, ρύπανση υδάτινων πόρων και κακή ποιότητα πόσιμου νερού που οδηγούσαν σε τακτικές ποινικές διώξεις κατά των επιχειρήσεων. Σήμερα η κατάσταση έχει βελτιωθεί μετά από τις αντιδράσεις.

Τον Ιανουάριο του 2003 οι αρχές της Ατλάντα αποφάσισαν να διακόψουν τη μεγαλύτερη σύμβαση ιδιωτικοποίησης νερού στις ΕΙΠΑ που έγινε το 1998 και διαφημίστηκε ως "πρότυπο". Άντ' αυτού το φιάσκο στην Ατλάντα με την ιδιωτική επιχείρηση να αυξάνει σημαντικά την τιμή του νερού, να ζητάει συνεχώς περισσότερες επιχορηγήσεις, να χρεώνει στην πόλη εργασίες που δεν έχει πραγματοποιήσει, και να παραμελεί συστηματικά την συντήρηση και τον εκσυγχρονισμό καθώς και τις παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας η περίπτωση αυτή χρησιμεύει πλέον ως παράδειγμα αποφυγής όπως και οι αντίστοιχες του Μπουένος Αύρες (Αργεντινή), της Μανίλα (Φιλιππίνες) κ.α

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΙ;

Στην Ελλάδα την ευθύνη του πόσιμου νερού και της αποχέτευσης έχουν οι Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α) που αποτελούν ΝΠΙΔ εκτός Αθήνας και της Θεσσαλονίκης όπου έχουμε την εμφάνιση των πρώτων προσπαθειών ιδιωτικοποίησης του νερού στην χώρα μας.

Έτσι η ΕΥΔΑΠ με 4.000.000 πελάτες στην Αθήνα γίνεται το 1999 Ανώνυμη Εταιρεία εισήγμενη στο Χρηματιστήριο με τα κυριότερα πάγια της να απορροφώνται από την «Εταιρεία Παγίων ΕΥΔΑΠ ΝΠΔΔ» και να παραμένουν στην ιδιοκτησία του δημοσίου (φράγματα, ταμιευτήρες, εξωτερικά υδραγωγεία και αντλιοστάσια, καθώς και οι άλλες εγκαταστάσεις που εξασφαλίζουν την ασφαλή μεταφορά του νερού μέχρι τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας του). Η ΕΥΔΑΠ συνεχίζει να λειτουργεί τα έργα για λογαριασμό της «Εταιρείας Παγίων» και για την εξασφάλιση της υδροδότησης της Πρωτεύουσας προμηθεύεται ακατέργαστο νερό από το Δημόσιο. Το τίμημα του ακατέργαστου νερού μέχρι το 2004 συμψηφίζεται με το κόστος των υπηρεσιών που προσφέρει η ΕΥΔΑΠ για τη συντήρηση και λειτουργία των παγίων στοιχείων. Ανάλογο είναι το νομικό καθεστώς που ισχύει για την ΕΥΑΘ (Θεσσαλονίκη).

Οι ΔΕΥΑ στην πλειοψηφία τους αντιμετωπίζουν σημαντικά οικονομικά και αλλά προβλήματα, αρκετές είναι υπερχρεωμένες και αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τις τεράστιες επενδύσεις που απαιτούνται στον τομέα του δικτύου και των εγκαταστάσεων πόσιμου νερού, αποχέτευσης και αντιπλημμυρικής προστασίας.

Συνεπώς έχουν διαμορφωθεί οι απαραίτητες συνθήκες ώστε να αναμένεται αργά η γρήγορα ότι πιο επιθετικές πολιτικές ιδιωτικοποίησης θα κτυπήσουν την πόρτα μας. Ήδη αναζητείται στρατηγικός επενδύτης για συνεργασία με την ΕΥΔΑΠ.

Ακούει κανείς?

thelonapo.blogspot.gr  22 Αυγούστου 2008

ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Διαβάστε το κείμενο ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ της "Πρωτοβουλίας για την μη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα" εδώ.

http://www.avaaz.org/en/petition/SAVE_GREEK_WATER_FROM_PRIVATIZATION_SOSTE_TO_NERO_APO_TEN_IDIOTIKOPOIESE/?fDqEFcb&pv=3

TVXS