ΕΡΤ

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Διαλύστε την Ευρωζώνη



Αν και ήμουν ένας από αυτούς που τους συγκινούσε η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είμαι πια οπαδός της. Τουλάχιστον αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν με εκφράζει καθόλου η Ευρωπαϊκή Ένωση και το πρόβλημα είναι πως εκφράζει κάθε μέρα όλο και λιγότερους Ευρωπαίους.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσε κάποτε η Ευρωπαϊκή Ένωση να γίνει Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών αλλά σήμερα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση των αγορών και των εκβιασμών.

Και οι καθημερινοί εκβιασμοί δεν έχουν θέση σε μια δημοκρατία, γιατί υποθέτω πως επιθυμούμε ακόμα όλοι η Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι δημοκρατία.

Σε όλη την Ευρώπη, ο ευρωσκεπτικισμός φουντώνει και εκφράζεται πια από ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.

Κοιτώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα, βλέπω εθνικισμό, ρατσισμό, νεοναζισμό, φτωχοποίηση, μεγάλους πληθυσμούς πολιτών που εξαθλιώνονται και την δημοκρατία να υποχωρεί διαρκώς.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να επιστρέψει στην εποχή των εθνικών νομισμάτων, γιατί αυτό θα ήταν πισωγύρισμα.

Ο εθνικισμός, ο νεοναζισμός, η εξαθλίωση και ο ρατσισμός δεν είναι πισωγύρισμα; Τι είναι; Πρόοδος;

Όχι, είναι πισωγύρισμα. Και μάλιστα είναι ένα πισωγύρισμα όχι στην Ευρώπη πριν το ευρώ αλλά στην Ευρώπη του μεσοπολέμου. Αυτό θέλουμε;

Οι σχέσεις ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης τραυματίζονται καθημερινά και το μίσος κατά του γερμανικού λαού –εξαιτίας των επιλογών και της αλαζονείας της γερμανικής κυβέρνησης για την οποία, όμως, έχουν ευθύνες και οι Γερμανοί πολίτες- αρχίζει να θεριεύει.

Στη ζωή κάνουμε και λάθη. Καλό είναι να τα παραδεχόμαστε, να μαθαίνουμε από αυτά και να συνεχίζουμε.

Το ευρώ αποδεικνύεται ένα τεράστιο λάθος. Και θα πρέπει να το παραδεχτούμε. Θα μας φανεί χρήσιμο.

Προφανώς, υπήρχαν άλλες διεργασίες που θα έπρεπε να γίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση πριν την νομισματική ένωση.

Δεν έγιναν. Και το ευρώ δεν μπόρεσε να καλύψει την απουσία τους.

Πριν η ζημιά για την Ευρώπη γίνει ανεπανόρθωτη και ακυρωθεί ακόμα και η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ας επιστρέψουν οι ευρωπαϊκές χώρες στα εθνικά τους νομίσματα.

Να γίνουν δημοψηφίσματα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και οι πολίτες –χωρίς εκβιασμούς- να αποφασίσουν. Δημοκρατικά.

Στη συνέχεια, οι Ευρωπαίοι ηγέτες να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι, να συζητήσουν ισότιμα και πολιτισμένα, και να αποδεχτούν τις επιλογές των λαών της Ευρώπης.

Αφού γίνουν αυτά, ας πιάσουμε την όμορφη ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την αρχή.

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ ΩΣ ΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ...



Ποια πόλη, ποια περιοχή σήμερα στην Ελλάδα θα μπορούσε να κατανοήσει, να καταλάβει σε βάθος την Κερατέα των 128 ημερών αγώνα με τις εισβολές των ΜΑΤ στο Οβριόκαστρο και στην πόλη, τις συλλήψεις, τα δικαστήρια, την απίστευτη ταλαιπωρία των κατοίκων…

Η απάντηση είναι πανεύκολη. Αυτή που έζησε ακριβώς τα ίδια. Η Ιερισσός, η Μεγάλη Παναγιά, η περιοχή αυτή της Χαλκιδικής που σήμερα δοκιμάζεται με τις ίδιες εισβολές των ΜΑΤ, συλλήψεις κατοίκων αλλά και αδάμαστη θέληση και πείσμα για την τελική νίκη.


Είναι τόσες πολλές οι ομοιότητες του αγώνα της Κερατέας - Λαυρεωτικής, με τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής με τον δικό μας αγώνα, πριν 2 χρόνια. Σαν να έχουν βγει σε «καρμπόν», ο ίδιος Σαϋλωκ εργολάβος, η ίδια περιφρόνηση στους κατοίκους από την πολιτεία, η ίδια μακροχρόνια αντίσταση, η ίδια υπεράσπιση του «Θησαυρού χθονός» που έγραψε ο Αισχύλος για το Λαύριο,του «Θησαυρού της Κασσάνδρας» εκεί, της γης μας εν τέλει που είναι ότι ιερότερο έχουμε στη ζωή μας, οι ίδιες διώξεις, οι ίδιες προσφυγές στα δικαστήρια, Συμβούλιο Επικρατείας, οι ίδιες απειλές από τις Κοινοπραξίες και εταιρείες για παραίτηση του έργου (αμήν και πότε), οι ίδιες προκηρύξεις ακόμη και τα ίδια βιβλία που εκδόθηκαν, τα ίδια ντοκιμαντέρ για την καταγραφή του αγώνα μας.

Όπως εδώ είχαμε εκδόσει το βιβλίο «Ο Αρχαιολογικός χώρος του Οβριοκάστρου Κερατέας» έτσι και εκεί μας χάρισαν το βιβλίο «Ενάντια στα Μεταλλεία Χρυσού», όπως εδώ έχουν γυριστεί 7 ντοκιμαντέρ («Κερατέα», «Οβριόκαστρο», «Κερατέα-Κερατάδες 1-0», «Αντιθέσεις», «Άπαρτη Πόλη», «Παρέλαση ΜΑΤ», «128 μέρες στα μπλόκα») και εκεί γυρίστηκαν 3 ντοκιμαντέρ («Κυνήγι Θησαυρού», «Ο Θησαυρός της Κασσάνδρας», «Άπληστον Κέρδος»).

Το τελευταίο ντοκιμαντέρ του αγώνα της Κερατέας «128 μέρες στα μπλόκα» τριών νέων παιδιών (Αφροδίτη Μπάμπαση, Κώστας Κάτριος, Επαμεινώνδας Σκαρπέλης) και η προβολή τους στην Ιερισσό και Μεγάλη Παναγιά από το Συντονιστικό του αγώνα της Χαλκιδικής, ήταν η αφορμή για αυτό το αλησμόνητο ταξίδι της αντιπροσωπείας των 20 κατοίκων Κερατέας στην Χαλκιδική το τριήμερο 23-24-25 Μαρτίου 2013.

Υπήρχε και ένας άλλος λόγος. Πριν δύο ακριβώς χρόνια την 25η Μαρτίου του 2011 αντιπροσωπεία κατοίκων της Μεγάλης Παναγιάς είχε έρθει για συμπαράσταση στον αγώνα μας κι αυτό έπρεπε τώρα την κατάλληλη ώρα να το ανταποδώσουμε.

Το ταξίδι μας ήταν γεμάτο διαδοχικές ευχάριστες εκπλήξεις. Μετά την ζεστή φιλοξενία από την πρωτοβουλία των κατοίκων του Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης, στο γραφικό προάστιο της συμπρωτεύουσας φθάσαμε στην Ιερισσό το Σάββατο λίγο πριν την προβολή του ντοκιμαντέρ στις 8 το βράδυ. 

Πάνω από 500 άτομα ήταν συγκεντρωμένα μέσα κι έξω στο Πνευματικό Κέντρο Ιερισσού. Μας υποδέχθηκαν με συνθήματα για τους κοινούς αγώνες Κερατέας, Χαλκιδικής και παρατεταμένα χειροκροτήματα. Με δυσκολία μπήκαμε στην αίθουσα από τον διάδρομο που είχαν κάνει οι κάτοικοι. Δύσκολα περιγράφεις τα συναισθήματα και την συγκίνηση. 


Το ντοκιμαντέρ παίχθηκε σε δύο προβολές, σε μία αίθουσα κατάμεστη και τις δύο φορές και ο ομιλητής της αντιπροσωπείας της Κερατέας (Σταύρος Ιατρού) καταχειροκροτήθηκε.

Την Κυριακή στην μεγάλη συγκέντρωση στο Σταυρό (Δήμος Βόλβης) μετά τον εκπρόσωπο της Συντονιστικής  της Χαλκιδικής και τον δήμαρχο της πόλης, ο λόγος δόθηκε σε εκπρόσωπο της αντιπροσωπείας της Κερατέας (Παγώνα Στόμη) της οποίας η σύντομη τοποθέτηση ότι ο εθνικός πλούτος της Χαλκιδικής δεν είναι υπόθεση δική σας αλλά όλης της χώρας, προκάλεσε θύελλα χειροκροτημάτων.



Μάλιστα ο Δήμαρχος του Σταυρού αναφέρθηκε στο βιβλίο του Ελβετού Έλμοντ Μπάουμαν «Η ελληνική χλωρίδα» όπου αναφέρεται, ότι στους κλασσικούς χρόνους θυσιάστηκαν τα απέραντα από πεύκα δάση της Αττικής στα καμίνια του Λαυρίου και ότι το 1865 όταν ξανάρχισαν να λειτουργούν τα μεταλλεία άρχισε και πάλι η ολοκληρωτική αποψίλωση των δασών της Λαυρεωτικής.

Το απόγευμα ανεβήκαμε στον Κάκαβο, ένα πανέμορφο βουνό της Χαλκιδικής που απειλείται από την Εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός». Είδαμε τις εγκαταστάσεις, το αγκαθωτό σύρμα που ζώνει το εργοτάξιο και τα δέντρα του βουνού, τους βλοσυρούς φύλακες. Η αντιπροσωπεία των κατοίκων της Μεγάλης Παναγιάς μας ανέλυσαν και μας έδειξαν τι συμβαίνει. Ήξεραν ότι όσο κι αν μιλούσαν εμείς θα τους ακούγαμε… 



Μια οικογένεια αγριογούρουνα που συναντήσαμε στον Κάκαβο, δημιούργησε μια ευχάριστη νότα, στην θλίψη και τον προβληματισμό που μας δημιούργησαν οι φύλακες της «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» το συρματόπλεγμα στο δάσος και το σύνθημα σ’ ένα χωριό «ΠΡΩΤΑ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ Η ΥΓΕΙΑ». 

Το βράδυ στις 8 μια νέα έκπληξη μας περίμενε στο Πνευματικό Κέντρο της Μεγάλης Παναγιάς. Πλήθος κόσμου ήρθε κι εκεί να δει το ντοκιμαντέρ που χειροκροτήθηκε παρατεταμένα σ’ όλη την διάρκεια του. Το ίδιο χειροκρότημα απέσπασε και ο εκπρόσωπός της αντιπροσωπείας μας (Σωτήρης Ιατρού) και οι σκηνοθέτες που το προλόγισαν.

Φύγαμε ανήμερα της εθνικής γιορτής από την Χαλκιδική ενώ τα παιδιά του Γυμνασίου-Λυκείου της Ιερισσού παρέλασαν με μάσκες και μπλουζάκια «Χημικά στα σχολεία;;; 7/3/2013» κι ενώ το μεσημέρι ξεκινούσε στην Μεγάλη Παναγιά πορεία προς τον Κάκκαβο.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την ζεστή φιλοξενία και την αγάπη των κατοίκων της Χαλκιδικής. Ήταν όλοι αυτοί σαν ένα καθρέφτισμα, ένας σπουδαίος αντικατοπτρισμός του δικού μας μπλόκου πριν δύο χρόνια. Η Κερατέα και ο αγώνας της είναι πολύ ψηλά σ’ όλη την Ελλάδα! Άλλο όμως να το διαβάζεις στο διαδίκτυο, στις εφημερίδες και άλλο να το βλέπεις στην πραγματικότητα.



Ο αγώνας μας για την γη μας είναι κοινός και κανείς δεν μπορεί ούτε να τον υποβαθμίσει, ούτε να τον απαξιώσει, ούτε να τον ξεχάσει.

                                                                                      Γιώργος Ιατρού

(Υ.Γ. «Η Ιεριχώ, παμπάλαια πόλη, η πρώτη στην ιστορία πόλη, είχε απόρθητα τείχη που χρειάστηκαν οι σάλπιγγες των αγγέλων για να πέσουν. Αντίθετα η Ιερισσός, αντί για τείχη, έχει απόρθητα κορμιά…». Διαβάζω σήμερα στην «Εφημερίδα των συντακτών» σε επιστολή του συγγραφέα Σταύρου Λαγκαδιανού. Να μια άλλη ομοιότητα. Πόσα τέτοια σχόλια συμπαράστασης γράφτηκαν στη διάρκεια του αγώνα της Κερατέας. Θυμάμαι πρόχειρα ένα ανάλογο για μας του Χιώτη συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη).


ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΙΣΣΟ



ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΙΣΣΟ

Πλησιάζοντας στο χωριό με το πούλμαν, νιώθω να με αγκαλιάζει και να με κατακλύζει η απέραντη ομορφιά της περιoχής. Καταπράσινες κοιλάδες και λόφοι, επιβλητικά δάση και η καταγάλανη θάλασσα στον ορίζοντα. Λίγο πριν μπούμε στην Ιερισσό αρχίζουν τα πρώτα σημάδια που αποδεικνύουν ότι σ' αυτή την περιοχή συμβαίνει κάτι το ιδιαίτερο. Μεγάλα πανό κρεμασμένα σε χωματόδρομους, συνθήματα κατά της εξόρυξης χρυσού γραμμένα σε τοίχους. Όταν πια φτάνουμε στην κεντρική πλατεία του χωριού, τη βρίσκουμε γεμάτη με πανό ενάντια στα μεταλλεία, και οι κάτοικοι που περνάνε φοράνε μπλουζάκια με το χαρακτηριστικό σύνθημα "SOS Χαλκιδική".

Σ΄αυτή μου την επίσκεψη, την πρώτη "εν καιρώ ειρήνης", είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τους κατοίκους από πιο κοντά, στην καθημερινή τους ζωή... Να ακούσω ιστορίες αγάπης και ζωής απ' αυτούς τους ανθρώπους, τους ερωτευμένους με τον τόπο τους, αλλά και ιστορίες φρίκης και μίσους που η παρούσα κατάσταση έχει επιβάλει. Γνώρισα από κοντά τη φιλοξενία τους, το ελεύθερο ταμπεραμέντο τους, την αγάπη τους για τη ρακή και τη μεγάλη τους περηφάνια. Αλλά προπάντων, κατάλαβα ότι δεν είναι ένας "πολεμόχαρος" κόσμος που αποφάσισαν μια μέρα να γίνουν επαναστάτες για να τραβήξουν τα φώτα της δημοσιότητας όλης της χώρας στο μικρό τους χωριό. Είναι οι περιστάσεις που τους ανάγκασαν, που ήρθαν να τους βρουν και τους επέβαλαν να βγουν απ' τους ρυθμούς της καθημερινότητάς τους, ν' αντισταθούν στην καταστροφή του τόπου τους και της ζωής τους.

Πριν από ένα περίπου χρόνο, άρχισαν να συνειδητοποιούν τις καταστρεπτικές συνέπειες που θα έχει η επέκταση των μεταλλευτικών-μεταλλουργικών εγκαταστάσεων της εταιρίας "Ελληνικός Χρύσός ΑΕ". Οι κάτοικοι της Ιερισσού ασχολούνται κυρίως με την αλιεία, τον τουρισμό, την υλοτομία καθώς και τη μελισσοκομία, τη γεωργία, την κτηνοτροφία. 'Ολες αυτές οι δραστηριότητες θα πλήττονταν άμεσα από την εξόρυξη. Όμως η καταστροφή δεν σταματάει εκεί. Το νερό απ' το οποίο υδροδοτείται όλη η περιoχή θα στερέψει, ο αέρας η γη και η θαλασσα θα μολυνθούν από τα τοξικά απόβλητα με μη αναστρέψιμες επιπτώσεις για το περιβάλλον και την υγεία των ανθρώπων.

Έτσι, σιγά-σιγά, οι κάτοικοι άρχισαν να οργανώνονται σε συντονιστικές επιτροπές, να πραγματοποιούν διαδηλώσεις και πορείες και να αξιοποιούν κάθε νομικό μέσο στην προσπάθειά τους να βάλουν φραγμό στα έργα που είχαν είδη ξεκινήσει. Κάθε επιστημονική μελέτη από τους πιο έγκυρους φορείς, καταδικάζει το σχέδιο της εταιρίας. Και όμως, τα συμφέροντα πίσω από την επένδυση είναι πολύ ισχυρά και επιδιώκουν απ' την πρώτη στιγμή να συντρίψουν τον αγώνα και την αντίσταση.

Το βουνό περιφράχτηκε, η είσοδος και η διέλευση απαγορεύτηκε ενώ "σεκιουριτάδες" φυλάνε μόνιμα την περιοχή. "Αυτό έχω να το δω από την κατοχή, όταν μας είχαν περιφράξει το χωριό και ήθελες άδεια γαι να βγεις και να μπεις" μου λέει η γιαγιά ενός φίλου που μένει στην Ιερισσό και στέκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά των μεταλλείων, όπως τόσες άλλες γυναίκες του χωριού. Ο εγγονός της μου εκμυστηρεύεται : "Τη μέρα που η αστυνομία εισέβαλε στο χωριό, βρήκα τη γιαγιά μου στην πρώτη γραμμή να κράζει τα ΜΑΤ."

Σε κάθε πορεία που γίνεται στο βουνό, ο κόσμος αντιμετωπίζει την αγριότητα και τη βία των ΜΑΤ. Ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά, όλοι καταστέλλονται με δακρυγόνα και άγριο ξύλο. Ακολουθούν προσαγωγές και συλλήψεις, πλήρης αποσιώπηση από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, ψέματα και δυσφήμιση από την εταιρία. Το χειρότερο όμως απ' όλα είναι το κλίμα εμφυλίου πολέμου που έχει επικρατήσει στην περιοχή. Εργαζόμενοι της εταιρίας και άλλοι που τους έχουν υποσχεθεί δουλειά, πολλές φορές έχουν παίξει το ρόλο τραμπούκων. Αδέρφια, γείτονες και φίλοι φτάνουν σε σημείο να μη μιλάνε μεταξύ τους. "Τη μέρα που τα ΜΑΤ έριξαν δακρυγόνα μέσα στο σχολείο", μου λέει κάτοικος της Ιερισσού, "τα παιδιά εργαζόμενων της εταιρίας από διπλανά χωριά δεν ήρθαν για μάθημα.... Δήλωσαν όλα ασθένεια". Οι γονείς είναι εξαγριωμένοι και μόνο στην ιδέα ότι οι άλλοι γνώριζαν τι θα συνέβαινε και δεν ειδοποίησαν, τη στιγμή που τα παιδιά τους παίζουν και κάνουν παρέα μαζί.
......................................................................................................................
Μια παρέα από ντόπιους με παίρνουν στο σπίτι ενός απ' αυτούς, σε ένα λόφο λίγο έξω απ' το χωριό. Το μέρος έχει υπέροχη θέα. Αρκεί να στέκεσαι και να κοιτάς γύρω σου, για να νιώσεις ηρεμία και γαλήνη. Με κερνάνε ρακή με γλυκάνισο, όπως συνηθίζεται σε όλους τους φιλοξενούμενους του χωριού. Ένας απ' αυτούς με πιάνει απ' τον ώμο και μου δείχνει τον ορίζοντα. "Βλέπεις εκεί τον Άθω. Από 'κει και πέρα απλώνεται το Άγιον Όρος. Από' κει και προς τα 'δω, είναι όλα δικά μας. Εκεί, η παραλία της Ιερισσού, κι από πίσω μας οι Σκουριές. Να, για όλα αυτά παλεύουμε. Παλεύω για να μπορώ αύριο να πηγαίνω με τα παιδιά μου για κολύμπι στη θάλασσα και για περπάτημα στο βουνό".

Εγώ δακρύζω. Αυτοί οι τρομεροί επαναστάτες, οι άφοβοι "Γαλάτες" όπως τους αποκαλούν, θέλουν μόνο να ξαναγυρίσουν στην ήρεμη ζωή που είχαν πρώτα, έχουν κουραστεί να ζουν υπό αυτή τη διαρκή ένταση και το άγχος. "Κάθε μέρα πρέπει να τρέχουμε ή στα δικαστήρια στον Πολύγυρο, ή σε κάποιο συντονιστικό ή σε πορεία στο βουνό. Κάθε φορά που ακούμε τις καμπάνες του χωριού να χτυπάνε είναι γιατί συνέλαβαν κάποιον άλλον δικό μας. Τσικνοπέμπτη δεν κάναμε γιατί είχαμε την εισβολή των ΜΑΤ στο χωριό. Τα τηλέφωνα όλων μας παρακολουθούνται. Και τώρα, είπαμε ότι θα ησυχάζαμε για λίγο, αλλά καλέσαν άλλους είκοσι για κατάθεση στη Θεσσαλονίκη, ως υπόπτους για τον εμπρησμό στις Σκουριές. "

Φοβούνται ότι θα επινοήσουν κατηγορίες για να τους φορτώσουν πράγματα που δεν έκαναν...

Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση και προκάλεσε τον θαυμασμό μου, ήταν το ηθικό και η αποφασιστικότητα των κατοίκων. Μετά από τόσες αντιξοότητες  μετά από καταστολή, τρομοκρατία  προσαγωγές-απαγωγές και ανακρίσεις, μετα από εκφοβισμό και ξύλο, στην ερώτησή μου αν τελικά θα γίνουν τα μεταλλεία στις Σκουριές, όλοι μου απαντούν με αποφασιστικότητα και σιγουριά "ΟΧΙ. Τα μεταλλεία δεν θα γίνουν". Τα μεταλλεία δεν θα γίνουν, λένε, και τα μάτια τους αστράφτουν.

Σηκώνουμε τα ποτήρια μας για την τελευταία πρόποση πριν φύγω, την πρόπωση που συνοδεύει κάθε ποτήρι για τους Ιερισσιώτες τον τελευταίο χρόνο. "Λευτεριά στον Κάκκαβο", φωνάζουμε.

~Ν. Δ~



Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

ΕΛΛΑΔΑ: ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΔΙΕΡΕΥΝΗΘΕΙ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΠΟΛΗΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ ΧΡΥΣΟΥ


ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ

26 Μαρτίου 2013

Ελλάδα: Ανάγκη να διερευνηθεί η συμπεριφορά της αστυνομίας απέναντι σε κατοίκους πόλης που αντιτίθενται σε επιχειρήσεις εξόρυξης χρυσού

Η Διεθνής Αμνηστία καλεί τις ελληνικές αρχές να διεξαγάγουν έγκαιρη, αμερόληπτη και αποτελεσματική έρευνα των ισχυρισμών για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την αστυνομία στην Ιερισσό της Χαλκιδικής κατά τον περασμένο μήνα. Μεταξύ άλλων, υπάρχουν ισχυρισμοί ότι η αστυνομία χρησιμοποίησε χημικές ερεθιστικές ουσίες εναντίον διαδηλωτών στην Ιερισσό με δυσανάλογο μη αναγκαίο τρόπο και προκαλώντας έτσι τραυματισμούς, ότι συγκεντρώθηκαν δείγματα DNA από κατοίκους με ακατάλληλο τρόπο, και ότι τα άτομα που ανακρίθηκαν από την αστυνομία, προφανώς ως ύποπτοι για πιθανή εμπλοκή σε εμπρησμό στον τόπο εργασιών της εταιρείας εξόρυξης Hellas Gold, στερήθηκαν πρόσβαση σε δικηγόρο πριν ή κατά τη διάρκεια της εξέτασης.

Τον περασμένο χρόνο, πολλοί κάτοικοι της Ιερισσού και άλλων γύρω πόλεων είχαν διαμαρτυρηθεί εναντίον επιχείρησης εξόρυξης χρυσού στην περιοχή Σκουριές, στο βουνό Κάκαβος, και στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της επιχείρησης. Στις 17 Φεβρουαρίου 2013 έγινε εμπρηστική επίθεση στον τόπο των εργασιών της εταιρείας.

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν η αστυνομία κάλεσε για εξέταση περισσότερους από 100 κατοίκους της Ιερισσού και του κοντινού χωριού Μεγάλη Παναγιά σχετικά με την υπόθεση του εμπρησμού. Σε μία από τις περιπτώσεις, στις 20 Φεβρουαρίου 2013, δύο κάτοικοι μεταφέρθηκαν χωρίς της συγκατάθεσή τους στο αρχηγείο της αστυνομίας και κρατήθηκαν εκεί επί αρκετές ώρες χωρίς απαγγελία κατηγορίας, ενώ η αστυνομία, σύμφωνα με ισχυρισμούς, δήλωνε στους συγγενείς και τους δικηγόρους τους ότι δεν είχαν πληροφορίες σχετικά με το πού βρίσκονταν. Σύμφωνα με αναφορές, δεν επιτράπηκε η παρουσία δικηγόρων κατά την εξέταση των κατοίκων, παρόλο που το είχαν ζητήσει, και παρέμειναν στα αστυνομικά τμήματα επί αρκετές ώρες. Επιπλέον, οι δικηγόροι ανέφεραν ότι πολλοί από αυτούς τρομοκρατήθηκαν προκειμένου να δώσουν δείγμα DNA, καθώς τους είπαν ότι θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με κατηγορίες για ανυπακοή εάν αρνούνταν να δώσουν το DNA τους και ότι θα τους κρατούσαν περισσότερο χρόνο, και δέχτηκαν και/ή άλλες απειλές. Στους κατοίκους των οποίων το DNA αποκτήθηκε στη συνέχεια, σύμφωνα με αναφορές, δόθηκε ένα χαρτί προς υπογραφή, βάσει του οποίου έδιναν τη συγκατάθεσή τους. Δέκα κάτοικοι που αρχικά αρνήθηκαν να δώσουν DNA, σύμφωνα με ισχυρισμούς, εξαναγκάστηκαν να το κάνουν. Κάποιοι από τους κατοίκους, επίσης, ισχυρίστηκαν ότι υπέστησαν κακομεταχείριση κατά τη διάρκεια της εξέτασής τους.

Επιπλέον, μεταξύ εκείνων που κλήθηκαν από την αστυνομία για εξέταση, ήταν δύο ανήλικες μαθήτριες. Στις ανήλικες, σύμφωνα με αναφορές, δεν επιτράπηκε πρόσβαση σε δικηγόρο και/ή η παρουσία των γονιών τους κατά τη διάρκεια της εξέτασης.

Η Διεθνής Αμνηστία θα ήθελε να εκφράσει τις πιο βαθιές της ανησυχίες σχετικά με τους ισχυρισμούς αυτούς, μεταξύ άλλων, τους ισχυρισμούς που αφορούν τον τρόπο απόκτησης των δειγμάτων DNA. Η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Προστασία των Ατόμων αναφορικά με την Αυτόματη Επεξεργασία Προσωπικών Δεδομένων, στην οποία συμμετέχει η Ελλάδα, δηλώνει, μεταξύ άλλων, ότι «τα προσωπικά δεδομένα που υποβάλλονται σε αυτόματη επεξεργασία πρέπει να αποκτώνται και να υφίστανται επεξεργασία δίκαια και νόμιμα».  Ωστόσο, η Διεθνής Αμνηστία ανησυχεί για το γεγονός ότι στους ανθρώπους αυτούς δεν επιτράπηκε πρόσβαση σε δικηγόρους, παρά το γεγονός ότι πράξεις όπως η συλλογή δειγμάτων DNA φέρεται να δηλώνουν ότι η μεταχείρισή τους είναι αντίστοιχη με τη μεταχείριση υπόπτων σε εν εξελίξει ποινική έρευνα.

Επιπλέον, στις 7 Μαρτίου 2013, γύρω στις 10:00, δεκάδες αστυνομικοί των ΜΑΤ μαζί με εισαγγελείς προσπάθησαν να μπουν στην Ιερισσό προκειμένου να ψάξουν στα σπίτια των κατοίκων στο πλαίσιο της ποινικής έρευνας για την εμπρηστική επίθεση.

Οι κάτοικοι αντέδρασαν στην είσοδο των ΜΑΤ στο χωριό και πολλοί από αυτούς συγκεντρώθηκαν στην είσοδο του χωριού, όπου τοποθέτησαν φλεγόμενα λάστιχα. Η αστυνομία απάντησε με χημικές ερεθιστικές ουσίες για να τους διαλύσει. Επιπλέον, σύμφωνα με μαρτυρίες καθηγητών και μαθητών, χημικές ερεθιστικές ουσίες πετάχτηκαν και μέσα στην αυλή κοντινού γυμνασίου, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό ενός μαθητή στο κεφάλι από κομμάτι χειροβομβίδας κρότου λάμψης, για τον οποίο χρειάστηκε νοσοκομειακή φροντίδα, ενώ άλλοι μαθητές υπέφεραν από αναπνευστικά προβλήματα.

Στην απάντησή της, η αστυνομία δήλωσε ότι είχε κάνει μέτρια χρήση χημικών για να διαλύσει τη συγκέντρωση των κατοίκων, ότι δεν πέταξε χημικά στο σχολείο και ότι δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν όταν τους πέταξαν πέτρες κάποιοι από τους κατοίκους.

Η Διεθνής Αμνηστία καλεί τις ελληνικές αρχές να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν ότι οι αστυνομικοί δεν χρησιμοποιούν μη αναγκαία και δυσανάλογη βία, σε περιπτώσεις όπως κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων ή άλλου είδους συναθροίσεων. Η αστυνόμευση και ο εξοπλισμός ασφαλείας -όπως οι λαστιχένιες σφαίρες, τα δακρυγόνα και οι χειροβομβίδες κρότοι λάμψης, που συχνά περιγράφονται ως λιγότερο «θανατηφόρα όπλα»-  μπορεί να προκαλέσουν σοβαρό τραυματισμό, ακόμα και το θάνατο. Οι χημικές ερεθιστικές ουσίες, όπως το δακρυγόνο, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται όταν οι άνθρωποι είναι περιορισμένοι σε έναν χώρο και όχι με τρόπο που μπορεί να προκαλέσει διαρκή βλάβη (όπως από πολύ κοντινή απόσταση ή άμεσα κατά πρόσωπο των ανθρώπων).

Πληροφορίες υποβάθρου

Τον Αύγουστο του 2012, η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα και σύμφωνα με αναφορές πυροβόλησε με λαστιχένιες σφαίρες και άλλες βολίδες πρόσκρουσης  εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών που αντιδρούσαν στις προγραμματισμένες εργασίες εξόρυξης χρυσού. Σύμφωνα με μαρτυρίες, μια 63χρονη γυναίκα είπε στη Διεθνή Αμνηστία ότι ένας αστυνομικός την τράβηξε έξω από το αυτοκίνητό της, την εξανάγκασε να γονατίσει και την ποδοπάτησε με τη μπότα του στον αριστερό αστράγαλο, με αποτέλεσμα να προκαλέσει τραυματισμό στο νεύρο του ποδιού της.

ΟΧΙ τέτοιο όχι…



Επειδή ήδη οι ένοχοι προσκυνημένοι Νενέκοι, βγαίνουν σε παράθυρα και πάνελ προσπαθώντας να αποδομήσουν το ΟΧΙ, οφείλουμε εξαρχής να πούμε ότι το ΟΧΙ της Κύπρου, όχι μόνο δεν αποτελεί ήττα, αλλά είναι ένα άριστο μάθημα, για τους λαούς όλης της Ευρώπης, κυρίως όμως του Νότου.

Ήταν ένα άριστο μάθημα για όσους νομίζουν ότι οι λύκοι της Ευρώπης καταλαβαίνουν από διάλογο και από επιχειρήματα. Ήταν ένα άριστο δίδαγμα για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι με την διαπραγμάτευση και την επαναδιαπραγμάτευση, μπορεί να πειστεί η Μαφία του Βερολίνου και των Βρυξελλών. Ήταν ένα ατράνταχτο επιχείρημα, ότι δεν τολμάς να επισκεφτείς την έδρα των λύκων για συζήτηση, κυρίως όσο επιμένεις να παραμένεις αρνί…

Το ΟΧΙ της Κύπρου, βάλσαμο στις πληγωμένες υπερηφάνειες όλων των Ελλήνων, αναστάτωσε την Ευρώπη και μέρος του πλανήτη, για περισσότερο από μια εβδομάδα, αν και δεν ήταν ένα καθαρό ΟΧΙ, του Κυπριακού λαού, με αποφασιστικότητα, βάθος και περιεχόμενο ρήξης. Δεν ήταν ένα καθολικό όχι ανθρώπων έτοιμων για όλα. Δεν ήταν ένα όχι πολέμου, αλλά συμβιβασμού και συνθηκολόγησης . Ήταν ένα όχι, αποφυγής των χειρότερων, ένα καθαρά αμυντικό όχι. Παρόλα αυτά ταρακούνησε αυτούς που μέχρι σήμερα δεν είχαν συνηθίσει σε τέτοια όχι. Και αυτό είναι ευχάριστο και καλοδεχούμενο.

Το καθαρό δίδαγμα που βγαίνει από αυτό το crash test, είναι ότι ένα ΟΧΙ, πρέπει να είναι ρωμαλέο, δυνατό, μαζικό. ΟΧΙ αμφισβήτησης των πάντων, όχι του μέρους. ΟΧΙ ρήξης με το σύνολο και όχι με δευτερεύουσες πτυχές. Ημίμετρα, ψευδαισθήσεις, αυταπάτες εδώ δεν χωρούν.

Στον κηρυγμένο πόλεμο δεν πας να πολεμήσεις, με σφεντόνες. Πας με όπλα και πυρομαχικά. Και τα όπλα και τα πυρομαχικά, σήμερα είναι η απόφαση ενός λαού. Αυτήν παίρνεις μαζί σου και πας στις Βρυξέλλες. Την ορμή του λαού μαζί με την καλή του προετοιμασία και εκπαίδευση για τα πολύ δύσκολα. Έτσι πας στις ξένες πρωτεύουσες, όχι για να διαπραγματευτείς, αυτό πια είναι αστείο, αλλά για να ανακοινώσεις τις προθέσεις σου και τις αποφάσεις σου. 

Αν δεν υπάρχει η δύναμη, η θέληση και η επίγνωση ενός λαού, η καθαρή του διάθεση και ετοιμότητα για ΟΛΑ, δεν πας πουθενά. Κάθεσαι και περιμένεις να πεθάνεις αργά και βασανιστικά. Αλλιώς ετοιμάζεσαι για να πεις το ΟΧΙ, ετοιμάζοντας και τον λαό για τα δύσκολα που έρχονται.

Από το παράδειγμα της Κύπρου, νομίζω επλήγησαν κυρίως οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ, για διαπραγμάτευση και διάλογο, η επιμονή του για λύση εντός Ευρώ, η πίστη του ότι λύση για το θύμα μπορεί να υπάρξει, μόνο μέσα από την καλή διάθεση του δολοφόνου. 

Από το παράδειγμα της Κύπρου, απεδείχθη ότι εντός Ευρώ, μόνο περιπέτειες έχει να περιμένει ο ελληνικός λαός, αυξανόμενες και εντονότερες. Λύση σε αυτήν την Ευρώπη, δεν πρόκειται να έρθει, πόσο μάλλον σε αυτό το σύστημα.

Από το παράδειγμα της Κύπρου, απεδείχθη ότι το τέλος του μονόδρομου που μας υπαγορεύουν και επιβάλλουν, είναι ο θάνατος, της κοινωνίας, της οικονομίας, της χώρας, του λαού.

Από το παράδειγμα της Κύπρου φάνηκε ότι τέτοια ΟΧΙ φέρνουν χειρότερα αποτελέσματα. Φάνηκε ότι ΜΟΝΟ ένα βροντερό συνολικό και αδιαπραγμάτευτο ΟΧΙ μπορεί να εγγυηθεί θετικές εξελίξεις. Πριν όμως το μεγάλο λαϊκό ΟΧΙ, ας ξεκινήσουμε από τα ατομικά, μικρά, προσωπικά ΟΧΙ.


Όχι στα ατομικά παραμυθιάσματα.

Όχι στις ψευδαισθήσεις.

Όχι στον φόβο.

Όχι στην κοροϊδία.

Όχι στην άγνοια.

Όχι στην ενσωμάτωση.

Όχι στο προσωρινό βόλεμα.

Όχι στην ταπείνωση.

Όχι στην ευκολία.

Όχι στην ανάθεση.

Όχι στις αναβολές.


ΥΓ. Η όποια δυσάρεστη εξέλιξη στον Κυπριακό λαό και η σύνδεσή της με το ΟΧΙ του, δεν θα μας κάνει να ξεχάσουμε, την καταστροφή, την φτώχεια και την εξαθλίωση που έχουν δημιουργήσει στην χώρα μας οι ξεπουλημένοι οπαδοί του ΝΑΙ. Και μόνο που χρησιμοποιούν τις επιπτώσεις του ΟΧΙ εκεί, για να αποδείξουν την ορθότητα των εδώ, επιλογών τους, τους κάνει δυο φορές ένοχους, καταδικαστέους και σιχαμένους.


Ευρωκρισία: Η Υποκρισία Αντίστασης με όριο την παραμονή στο Ευρώ



Το Όχι της Κύπρου και όσα επακολούθησαν δείχνουν πολύ καθαρά την ουτοπία, την πλάνη και την υποκρισία όσων δήθεν αγωνίζονται και αντιστέκονται αλλά δεν επιθυμούν την έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ.

Όσων δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν πως η Ε.Ε δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αιμοσταγές αδίστακτο 4ο Ράιχ, το οποίο διαθέτει ένα πολύ αποτελεσματικό όπλο, το Ευρώ.....

Η ισοπέδωση, η ομογενοποίηση και εν τέλει η γερμανοποίηση των ευρωπαϊκών λαών λαμβάνει χώρα βίαια εδώ και χρόνια κάτω από τις ερπύστριες του κοινού νομίσματος.

Η μετατροπή της μιας μετά την άλλην των χωρών του Νότου σε βιομηχανική ζώνη, σε μπαταρία, σε χαβούζα και σε στρατόπεδο συγκέντρωσης φτηνής εργατιάς για τα γερμανικά συμφέροντα επιτυγχάνεται με τρομακτικούς ρυθμούς και συνέπειες.

Το Όχι της Κυπριακής Βουλής και τα όσα επακολούθησαν δείχνουν πολύ καθαρά ότι κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην επέλαση του 4ου Ράιχ αν δεν είναι αποφασισμένος να το πολεμήσει ως το τέλος. Κανενός είδους αντίσταση δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα αν αυτή οριοθετείται μέσα στο ευρώ.

Η ευρωζώνη, το καταστροφικό αυτό υπερόπλο των σύγχρονων ναζί επιβάλλεται να πολεμηθεί, να διαλυθεί, να περάσει στην ιστορία μαζί με το 4ο Ράιχ, να κλειδωθεί στο χρονοντούλαπο προτού σκοτώσει εκατομμύρια ακόμα ανθρώπους και να μην επανεμφανιστεί ποτέ. Να απελευθερωθούν λαοί και χώρες από τον βρόγχο του ευρώ και της νομισματικής ένωσης, του ανάλγητου αυτού ναζιστικού γερμανικού άρματος.

Η Αριστερά στην Ελλάδα δεν αποτελεί πρόταση Αντίστασης αν έχει όρο, όριο και επιθυμία την παραμονή στο ευρώ. Είναι μια Υποκρισία που υπηρετεί όσο και οι δοτοί εγχώριοι τροϊκανοί το σύστημα, τον σύγχρονο ναζισμό.

Μόνος δρόμος για την Απελευθέρωση είναι ο προσωπικός και συλλογικός Αγώνας ενάντια στην πολεμική μηχανή του Νεοναζισμού, την διάλυση της Ευρωζώνης. Μόνος τρόπος αντίστασης η αποχώρηση από το ευρώ και επανένταξη στην αξιοπρέπεια και στην ανεξαρτησία.

Ευρώ και Αγώνας δεν πάνε μαζί.

Ευρώ και Αντίσταση είναι όροι ασύμβατοι.


Ευρώ και Αξιοπρέπεια, Ευρώ και Ζωή, Ευρώ και Πολιτισμός, Ευρώ και Πατρίδα, Ευρώ και Ανθρωπισμός, είναι η μέγιστη Υποκρισία




Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΙ


Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι». 

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Η ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ



Όθων Ιακωβίδης

Οι στρουθοκάμηλοι του καναπέ, οι ανίκανοι για κάθε πτήση, γιορτάζουν το πέταγμα των αητών και ταυτίζονται μαζί τους !!!

Μεθαύριο, 25η Μαρτίου, η “Βουλή των άβουλων”, που επικυρώνει τις επιλογές της “κυβέρνησης των προθύμων”,  με τις οποίες η Ελλάδα έχει γίνει προτεκτοράτο των δανειστών της, θα πρωτοστατήσουν στις γιορταστικές εκδηλώσεις  για την....απελευθέρωση του Ελληνικού γένους από τον ζυγό των Τούρκων, μετά 400 χρόνια σκλαβιάς.

Οι άνθρωποι που υπέγραψαν ή ανέχονται χωρίς να επαναστατούν, την παράδοση της Εθνικής Κυριαρχίας, δηλαδή της Ελευθερίας (αυτής που κερδήθηκε τότε, το 1821, με ποταμούς αίματος) και επιστατούν λυσσαλέα για τη συνέχιση της κατοχής της χώρας από ξένες δυνάμεις (τη “Διεθνή του Χρήματος”) θα “δοξάσουν” εκείνους που την κέρδισαν !!!

Και θα κάτσουν προσοχή στο άκουσμα του Εθνικού Ύμνου που είναι αφιερωμένος στην Ελευθερία και όχι στην ευημερία, την οποία αυτοί οι ίδιοι, τα ανδρείκελα του καθεστώτος πολιτικού συστήματος, πρόταξαν, προτιμώντας (όπως λένε) τη μη πτώχευση από την Ελευθερία και την αξιοπρέπεια.

Πώς γίνεται αυτό ;;; Πώς γίνεται και αυτός που περιφρονεί και καταλύει την Ελευθερία, γιορτάζει για την αξία της Ελευθερίας και μάλιστα από τη θέση του τιμωμένου προσώπου;;; Ποιόν κοροϊδεύει ;;  “Ουαί υμίν” υποκριταί και Φαρισαίοι....

Η Νέμεσις έρχεται καλπάζουσα. 

Όσο για τους άλλους, τους στρουθοκάμηλους της πολυθρόνας, που δεν θέλουν να δούν τη γύρω τους πραγματικότητα και δεν θέλουν να ακούσουν τον εκκωφαντικό ήχο της απόγνωσης της κοινωνίας από τη στέρηση της Ελευθερίας της, ας αναρωτηθούν την ώρα που θα ακούν και θα βλέπουν σε αναπαραστάσεις, τους ήρωες της Ελευθερίας να θυσιάζονται για να αποκτηθεί η πολυπόθητη: Ή αυτοί ήτανε βλάκες και ηλίθιοι που βασανίστηκαν, θυσίασαν βιός και οικογένειες και πέθαναν για τη Λευτεριά, ή εγώ είμαι βλάκας και ηλίθιος που δεν κουνιέμαι από τον καναπέ και επιτρέπω να μου αρπάζουν αδιαμαρτύρητα το βιός και την οικογένειά μου, να μου κλέβουν τη ζωή, να με δένουν σε μιά κόλλα χαρτί (τά Μνημόνια) και να με διατάσσουν να εκτελώ τα ανθρωποκτόνα καψόνια τους.

Δηλαδή, για να μη πάθουμε ομαδική παράκρουση σχιζοφρένειας, θα πρέπει, αυτή τη μέρα, την 25η Μαρτίου 2013, εμείς οι ζώντες Έλληνες και Ελληνίδες, να κάνουμε ένα από τα δύο: 

•    ή ,  θα πρέπει να αναπέμψουμε Ανάθεμα σε  όλους αυτούς που τους αναφέρουμε σαν ήρωες και να καταδικάσουμε σαν πράξεις απροσμέτρητης βλακείας και ηλιθιότητας, τις ηρωικές τους πράξεις  που κόστισαν χιλιάδες ζωές θυσιασμένες στο βωμό μίας ηλιθιότητας, της επονομαζόμενης “Ελευθερίας”,

•    ή θα πρέπει να καταδικάσουμε όσους δεν αντιδρούν και ωθούν την κοινωνία μας στο να ζήσει  σαν υποζύγιο, κάτω από τον ζυγό των (όποιων) δυναστών μας.

Τα δύο μαζί, δεν γίνεται. Δεν μπορούν οι εξανδραποδισμένοι και οι πουλημένοι με τη θέλησή τους, να γιορτάζουν πράξεις θυσίας που έγιναν για την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία. 

Δεν μπορεί ο (εκ πεποιθήσεως) σκλάβος και δουλικό να εξυμνεί και να γιορτάζει την Ελευθερία που δεν έχει.... 

Δεν μπορεί ο κάθε στρουθοκάμηλος του καναπέ να ταυτίζεται με τον αητό και να  γιορτάζει το αετήσιο πέταμα.....

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

SLEEPING WITH THE ENEMY


kartesios220313-1

Μπουρδέλα για τους ναζί. Πόρνες στο Παρίσι. Καταδικασμένες στη μνήμη όλου του κόσμου. Κανάκευαν τις ορμές των κατακτητών. Μετά την απελευθέρωση, διασύρθηκαν. Τελείωσαν. Ίσως έμειναν χορτάτες για λίγο καιρό, ίσως είχαν ειδικά δελτία κυκλοφορίας, ίσως δεν ένιωσαν πόλεμο, αλλά ήταν οι χειρότερες πόρνες στην Ιστορία. Οι πόρνες των ναζί.

Ποτέ δεν έλειψαν αντίστοιχες πόρνες σε όλους τους πολέμους. Και στο Βιετνάμ και στην Ινδία και στη Βοσνία και στην Ελλάδα του 2013. Αυτές οι τελευταίες, δεν άνοιξαν ακόμη τα πόδια στους κατακτητές. Έκαναν κάτι χειρότερο, άνοιξαν το στόμα τους και φώναξαν «Σφάξτε την Κύπρο».

Βρώμα και δυσωδία από τις πόρνες της καθημερινότητας. Παίρνουν γραμμή από τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές τσατσάδες που προσεύχονται νυχθημερόν να τελειώσει η Κύπρος. Να σβήσει η οικονομία της. Να πεινάσουν οι πολίτες της.

Εύχονται να νικήσουν και εκεί οι Γερμανοί. Αυτές οι πόρνες, είναι οι αλεπούδες με την κομμένη ουρά που θέλουν να επιβάλουν τη φρίκη τους ως μονόδρομο. Ως αναγκαιότητα. Ως μόνη σωτηρία. Είναι κουφάρια δίχως ψυχή.

Είναι οι πόρνες που χαίρονται όταν γιγαντώνεται το αδιέξοδο της Κύπρου. Αυτές που ηδονίζονται να βλέπουν τους Κύπριους να παλεύουν ολομόναχοι. Εγκαταλειμμένοι από Ελλάδα, Ρωσία και Ευρώπη. Είναι οι ίδιες πόρνες που κρυφά χαίρονταν όταν οι Τούρκοι έπαιρναν το μισό νησί. Και τώρα φανερά χαίρονται που οι Γερμανοί προσπαθούν να πάρουν το υπόλοιπο.

Ευτυχώς αυτές οι πόρνες δε ζούσαν όταν έμπαιναν στην Αθήνα οι Γερμανοί ναζί. Θα είχαν βγει στους δρόμους να τους υποδεχθούν ολόγυμνες. Να παράσχουν τις υπηρεσίες τους. Να κανακέψουν κι αυτές τις ορμές των κατακτητών.

Εκείνη τη χαμένη ευκαιρία τους αναπληρώνουν τώρα. Πανηγυρίζουν που, εύχομαι προσωρινά, οι Κύπριοι τιμωρούνται για τα «όχι» που έτριψαν στα μούτρα των Γερμανών. Στην υποκρισία των Βρυξελλών. Στους οικονομικούς στρατούς της τρόικας. Απολαμβάνουν οι πόρνες, το θέαμα των Κυπρίων στα ΑΤΜ.

Θέλουν να δουν αίμα στην Κύπρο. Λουκέτα. Θανάτους από ελλείψεις φαρμάκων. Στραγγαλισμό της ανεξαρτησίας. Για να δικαιωθούν επειδή στήριξαν τους μονόδρομους των κατακτητών. Μονόδρομοι που γέμισαν με αίμα την Ελλάδα, με λουκέτα, με άνεργους, με έλλειψη φαρμάκων, με εκτέλεση της ανεξαρτησίας.

Δεν έχουν άλλα επιχειρήματα για να στηρίξουν την προδοσία τους οι πόρνες. Η καταστροφή της Κύπρου θα ήταν το καλύτερο επιχείρημά τους. Δε μπορούν να υποστηρίζουν άλλο ότι ο μονόδρομος που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από τη Γερμανία έσωσε κάτι, αλλά θα μπορούν να δείχνουν την Κύπρο και να λένε «ορίστε τι παθαίνει όποιος δεν υπακούει στον κατακτητή».

Λες κι εμείς που υπακούσαμε, δεν τα ζήσαμε. Δε δυστυχούμε. Δε χανόμαστε. Δεν καταστραφήκαμε. Και τα χειρότερα έρχονται για εμάς. Για την Κύπρο ό,τι κι αν έρθει, θα έχει δώσει τη μάχη της. Θα έχει αφήσει το αποτύπωμά της. Θα γίνει σημείο αναφοράς με θετικό πρόσημο. Πολύ σωστά το είπε ο κύπριος βουλευτής Αδάμος Αδάμου «Γιορτή δική μας παραμονή δική σας», εννοώντας ότι αν περάσει το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο, η Ελλάδα έχει σειρά.

Και φυσικά δε θα την πληρώσουν όσοι έχουν τα εκατομμύριά τους στην «έντιμη» Ελβετία, στην «πάναγνη» Γερμανία, στο «αθώο» Λιχτενστάιν, αλλά όσοι μάζεψαν κάτι ψιλολόγια και τα έχωσαν σε ελληνικές τράπεζες. Ό,τι απέμεινε δηλαδή. Αυτά τα ολίγα. Αλλά ακόμη κι όταν αυτά χαθούν, οι πόρνες θα χαρούν. Θα πανηγυρίσουν.

Θα μιλήσουν για τη σωτηρία της πατρίδας. Θα αποθεώσουν το «ναι σε όλα» τα βίτσια των κατακτητών. Θα μας κατηγορήσουν πάλι για την πλαστή ευημερία που ζήσαμε και θα υποστηρίξουν ξανά ότι τώρα πρέπει να τιμωρηθούμε. Λες και οι πόρνες είναι ο Θεός που μας τιμωρεί. Λες και το να ζεις αξιοπρεπώς είναι έγκλημα. Λες και το να μην πεινάς είναι κολάσιμο. Λες και το να γελάς απαγορεύεται.

Έτσι θέλουν τους Κύπριους τώρα. Να γίνουν όπως κι εμείς. Στημένοι στην ουρά όχι των ΑΤΜ αλλά με τα χέρια ψηλά για μια σακούλα τρόφιμα. Είναι οι πόρνες ανάμεσά μας. Οι πόρνες που βαφτίζουν επένδυση τη λεηλασία στις Σκουριές Χαλκιδικής. Οι πόρνες που είναι έτοιμες να υπερασπιστούν κάθε κατοχή, κάθε λεηλασία. Τότε, αν νικήσουν, εκτός από το στόμα τους θ’ ανοίξουν και τα πόδια τους για να κερδίσουν το κάτι τις παραπάνω.

Ευτυχώς, όμως, που δεν υπάρχουν μόνο πόρνες. Ευτυχώς που υπάρχουν ντουβάρια σ’ αυτή τη γη και ευτυχώς υπάρχουν ακόμη κάποιοι που γράφουν πάνω τους…

kartesios220313-2

Πόρνες, να φοβάστε. Κάποια στιγμή η νύχτα αυτή θα τελειώσει. Κάποια στιγμή θα ξημερώσει…

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΧΡΕΩΘΗΚΕΣ


Τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά

Σε ώθησαν να χρεωθείς δημιουργώντας σου ψεύτικες ανάγκες και αντιλήψεις για το τι σημαίνει "καλή ζωή".

Δανείστηκες από αυτούς για να μπορείς να καλύψεις αυτές τις πλαστές ανάγκες που οι ίδιοι σε ώθησαν.

Με τα δανεικά αγόρασες τα προϊόντα που κάλυπταν αυτές τις ανάγκες τα οποία παρήγαγαν επίσης οι ίδιοι.

Κι αφού χρεώθηκες και παρέδοσες την δική σου δύναμη και τις δικές σου ανάγκες στον δικό τους κόσμο φτώχυνες και δεν έχεις να πληρώσεις τα λεφτά που σου είχαν δανείσει, οπότε σε χρηματοδοτούν για να πληρώνσεις τους τόκους από τα δάνεια ζητώντας σαν υποθήκη την περιουσία του κράτους σου και το εργατικό του δυναμικό.

Πριν καν το καταλάβεις είσαι δουλοπάροικος σε μια νέα αποικία που ανήκει στην ελιτ μιας νέας ολιγαρχίας στην ΕΕ, και η οποία σχηματίστηκε, ανδρώθηκε, έγινε παντοδύναμη και εξουσιάζει τις ζωές όλων με την ευγενική συνεισφορά τοπικών λακέδων, οι οποίοι εδώ και χρόνια λειτούργησαν μεθοδικά προς όφελος των αφεντικών τους και προς ιδίον όφελος φυσικά, και που τώρα απλά δεν φοράνε πλέον μάσκες αλλά ανοιχτά παραδέχονται πως είναι υπάλληλοι των υπαλλήλων, των υπαλλήλων των πραγματικών αφεντικών. Δηλαδή τρίτοι, τέταρτη κατηγορία υπαλλήλων.

Δεν είναι ο καπιταλισμός καλέ μου άνθρωπε, η απύθμενη ματαιοδοξία σου είναι. Η απύθμενη ανοησία σου είναι. Ο συνεχόμενος φόβος και η ανασφάλειά σου είναι. Η απληστία σου. Ο ατομισμός σου. Η συνεχής ανάγκη να έχεις κι άλλα, κι άλλα πολλά. Η ανικανότητα να αντιληφθείς το μέγεθος της απάτης γιατί η απάτη είναι όμορφη, ελκυστική, πολλά υποσχόμενη, καλύπτει τους φόβους, καλύπτει τις ενοχές, τα κόμπλεξ, τα βίτσια, τις ανωμαλίες και τους κακούς δαίμονες που είναι μόνιμα πεινασμένοι.

Κοίτα στο σπίτι σου. Μέτρα όλα τα αντικείμενα που έχεις. Ας πούμε πως είναι 300. Πόσα στ΄αλήθεια χρειάζεσαι από αυτά τα 300 αντικείμενα για να ζήσεις απλά και ήσυχα. Ούτε 20. Κοίτα στη ζωή σου τις ανάγκες που έχεις δημιουργήσει και πρέπει να καλύπτεις. Πόσες από αυτές τις ανάγκες τις εφύηρες μόνος σου, πόσες τις ανακάλυψες ψάχνοντας στον εαυτό σου μέσα, και πόσες είναι "βαλτές" (από γονείς, σχολείο, φίλους, συζύγους, παιδιά, κράτος κλπ) Ούτε 2 δεν θα είναι δικές σου.

Τα 280 άχρηστα αντικείμενα του σπιτιού σου και το βουνό από πλαστές αναγκαιότητες που έχουν σκεπάσει τη ζωή σου είναι ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΣΟΥ το οποίο θα σε έχει σκλάβο στους νέους αποικιοκράτες.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

« Όταν ο Διάβολος απαγγέλλει την Αγία Γραφή»!


Γράφει  ο Νίκος Μπογιόπουλος.


Στο Λουξεμβούργο του κ. Γιούνκερ, προέδρου του Γιούρογκρουπ, ο χρηματοπιστωτικός τομέας δεν είναι 7 φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ της χώρας όπως στην Κύπρο, αλλά 20 φορές μεγαλύτερος...

Στην Ελβετία, το μέγεθος δύο μόνο τραπεζών, της UBS και της Credit Suisse, είναι σχεδόν 7 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ όλης της χώρας...

Στο Βέλγιο, δύο τράπεζες, η Dexia και η Fortis έχουν μέγεθος σχεδόν 4 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας...

Στη Βρετανία, τρεις τράπεζες, οι RBS, Barclays, HSBC, έχουν μέγεθος 4 φορές μεταλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας...

Στη Γερμανία, μια μόνο τράπεζα, η Deutsche Bank, έχει μέγεθος που ανέρχεται σχεδόν στο ΑΕΠ όλης της χώρας...

Στη Γαλλία, μια μόνο τράπεζα, η BNP Paribas, έχει μέγεθος που ξεπερνά όλο το ΑΕΠ της χώρας...

Στην Ισπανία, μια μόνο τράπεζα, η Santander, έχει μέγεθος όσο και το ΑΕΠ της χώρας...

Σε Σουηδία και Ολλανδία το μέγεθος του τραπεζικού τομέα ξεπερνά κατά 3,5 φορές το ΑΕΠ των δύο χωρών...

Σύμφωνα με την «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών» για το έτος 2010 το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα όσον αφορά μόνο τους «άυλους τίτλους» ξεπέρασε τα 1.030 δισ. δολάρια, όταν την ίδια χρονιά το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν μόλις 62 δισ. δολάρια. Δηλαδή, ήταν μεγαλύτερος κατά 16 τουλάχιστον φορές...

Στην Αμερική, εν μέσω κρίσης, στο τρίτο τρίμηνο του 2009, το 80% της αύξησης των συνολικών κερδών προερχόταν από το χρηματοπιστωτικό τομέα, ο οποίος, όμως, αντιπροσωπεύει μόνο το 25% της αμερικανικής οικονομίας.

Στην Ευρώπη το 2007 - 2008, ενώ το σύνολο της οικονομίας παρουσίαζε ρυθμούς μεγέθυνσης 3%, οι τράπεζες εμφάνιζαν ρυθμούς επέκτασης των κερδοσκοπικών τους κεφαλαίων από 40% μέχρι και 80% το χρόνο. Ταυτόχρονα, ενώ το εθνικό προϊόν αύξανε με ετήσιο ρυθμό 4%, ο δανεισμός της οικονομίας αύξανε με ρυθμό ανώτερο του 8%.

Ολα αυτά μας οδηγούν στον Χριστόφορο Κολόμβο, τον ήρωα της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, ο οποίος το έθετε ως εξής:

«Πίστη, ελπίδα, φιλευσπλαχνία αλλά πιο σπουδαίο απ' όλα αυτά είναι το τραπεζικό κέρδος»...


Ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο» [1] παρατηρεί ότι στην επιδίωξή του για ένα κέρδος της τάξης του 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μην είναι έτοιμος να διαπράξει ο καπιταλιστής, ριψοκινδυνεύοντας ακόμα και να οδηγηθεί στην κρεμάλα.

Εκείνο το 300% για το οποίο μιλούσε ο Μαρξ, και για το οποίο ο καπιταλιστής είναι έτοιμος να διαπράξει κάθε έγκλημα, αποτελεί τη σύγχρονη πραγματικότητα και την τυπική λειτουργία του ιμπεριαλισμού, από την εποχή που ο Λένιν έκανε λόγο για τον «τοκογλυφικό ιμπεριαλισμό». Φάση κατά την οποία «οι τράπεζες μετεξελίσσονται από το μετριόφρονα ρόλο των μεσολαβητών σε πανίσχυρους μονοπωλητές, που διαθέτουν σχεδόν όλο το χρηματικό κεφάλαιο του συνόλου των καπιταλιστών και των μικρονοικοκυραίων...».[2]

Ιδού πώς στο παραπάνω πλαίσιο προκύπτει η «φούσκα» ως αποτέλεσμα της έμφυτης ροπής του χρηματιστικού κεφαλαίου (δηλαδή της σύμφυσης βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου) στην αναζήτηση κέρδους:

Το 1980, η αξία των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων ήταν 12 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 100% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Το 1995 είχε ήδη φτάσει στα 64 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 200% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Το 2005 είχε εκτιναχτεί στα 140 τρισεκατομμύρια δολάρια ή πάνω από 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ και το 2007 στο 350% του παγκόσμιου ΑΕΠ!

Σε διάστημα λιγότερο της τριακονταετίας, δηλαδή, τα περιουσιακά στοιχεία που με τη μορφή μετοχών, ομολόγων κ.λπ. κατείχαν στα χέρια τους τραπεζίτες και κάθε λογής κεφαλαιούχοι και ιδιώτες αυξήθηκαν κατά 1.500%!

Ανακεφαλαιώνουμε:

1. Ο όγκος των συναλλαγών που αφορά την πραγματική οικονομία δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο το 2% του συνόλου των χρηματικών συναλλαγών.

2. Το Ενεργητικό των τραπεζών τη στιγμή της εκδήλωσης της κρίσης ήταν τριπλάσιο από το παγκόσμιο ΑΕΠ και η αξία των παραγώγων 16 φορές (!) μεγαλύτερη από το παγκόσμιο ΑΕΠ.

3. Ενώ το 2006 το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν 47 τρισ. δολάρια, η αξία των μετοχών ήταν 51 τρισ. δολάρια, των ομολόγων 68 τρισ. δολάρια και των παραγώγων... 473 τρισεκατομμύρια. Το 2009, το μέγεθος των παραγώγων είχε ανέλθει στα 900 τρισ. δολάρια!

4. Σε κάθε κράτος της Ευρώπης ο κύκλος εργασιών των τραπεζών που δραστηριοποιούνται στο έδαφός του υπερβαίνει κατά πολύ το ΑΕΠ της χώρας. Μεσούσης της κρίσης, ο κύκλος εργασιών των τραπεζών στην Ιρλανδία ανήρχετο στο 700% του ΑΕΠ της χώρας, στην Ελβετία στο 650%, στη Γαλλία 320%, στη Γερμανία στο 280%.[3]

5. Στην Ευρωζώνη, όπου το ΑΕΠ των χωρών που την απαρτίζουν κινείται στα 10 τρισ. ευρώ, το Ενεργητικό των τραπεζών ήταν το 2010 πάνω από 43 τρισ. ευρώ, δηλαδή 4 και πλέον φορές μεγαλύτερο.

6.Κάθε δευτερόλεπτο, στο σύγχρονο κόσμο διακινούνται με ηλεκτρονική μορφή στην παγκόσμια αγορά χρήματος περί τα 320 δισ. δολάρια.

7.Το 2008, τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος![4]


Τι σημαίνουν τα παραπάνω:

α) Οτι η χρηματοπιστωτική «φούσκα» και η υπερεπέκταση του χρηματοπιστωτικού τομέα δεν συνιστά παρά μια τυπική λειτουργία του καπιταλισμού από συστάσεώς του και ειδικά στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο.

β) Ο «καπιταλισμός - καζίνο», που εντελώς πρόσφατα ανακάλυψε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών κ. Μοσκοβισί, είναι ο μόνος μονοπωλιακός καπιταλισμός που υπήρξε, υπάρχει και που μπορεί να υπάρξει. Ηδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, όπως τονίζει ο Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», το 40% του συνολικού πλούτου της Βρετανίας προερχόταν από τόκους κεφαλαίων που ήταν τοποθετημένα στο εξωτερικό.

Ως εκ τούτου, μετά μάλιστα τις τοποθετήσεις του κ. Σόιμπλε, της κυρίας Λαγκάρντ, του κ. Μοσκοβισί, της Αγίας Οικογένειας των Βρυξελλών εν συνόλω, που δικαιολόγησαν τις αποφάσεις τους για την Κύπρο στο όνομα της ανάγκης, όπως είπαν, να μειωθεί το μέγεθος του τραπεζικού τομέα του νησιού - παρουσιάζοντας δηλαδή σαν «δικαιολογητική βάση» για τα ενδοϊμπεριαλιστικά τους παιχνίδια το ίδιο το έγκλημα του συστήματος που υπηρετούνδεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε όπως ο Σαίξπηρ στον «Εμπορο της Βενετίας»:

«Για τους σκοπούς του ο Διάβολος μπορεί να απαγγείλει ακόμα και την Αγία Γραφή»!


1. Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος Γ' , εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 594: «Με την ανάπτυξη του τοκοφόρου κεφαλαίου και του πιστωτικού συστήματος φαίνεται σα να διπλασιάζεται όλο το κεφάλαιο και, που και που, να τριπλασιάζεται από τον διαφορετικό τρόπο, με τον οποίο το ίδιο κεφάλαιο ή ακόμα η ίδια μόνο χρεωστική απαίτηση εμφανίζεται σε διάφορα χέρια με διάφορες μορφές. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του "χρηματικού κεφαλαίου" είναι καθαρά πλασματικό».
2. Λένιν, «Απαντα», τόμος 27, σελ. 332, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
[3] Εθνος, 2.12.2010.
[4] Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ - Υλικά της ημερίδας της ΚΕ του ΚΚΕ (14.5.2009), εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Ευρωπαϊκή Αποξένωση




Ανεξάρτητα από τις όποιες εξελίξεις στο θέμα της Κύπρου, ένιωσα τρελή χαρά, όταν η κυπριακή βουλή, κάτω από την αντίδραση των Κυπρίων πολιτών, ψήφισε «όχι» στη συμφωνία για κούρεμα των καταθέσεων που έγινε ανάμεσα στο Eurogroup –τους Γερμανούς δηλαδή- και τον Νίκο Αναστασιάδη.

Το ένα και μοναδικό «όχι» στις διαταγές της γερμανικής κυβέρνησης το είπε η Κύπρος.

Κι αν αυτό σας μοιάζει σήμερα λίγο, θα το θυμηθείτε όταν θα διαλυθεί η Ευρωζώνη αφού, βέβαια, διαλυθούν πρώτα οι ζωές πάρα πολλών ανθρώπων.

Τα περί αλληλεγγύης των χωρών της Ευρώπης και τα περί Ευρώπης των λαών ακούγονται σήμερα πιο βλακώδη από ποτέ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η Γερμανία που διατάζει, ενώ οι άλλες χώρες παρακολουθούν φοβισμένες, αναμένοντας μοιρολατρικά τη διάλυση.

Οι Γερμανοί –εξαιτίας της κυβέρνησής τους- γίνονται ξανά μισητοί σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού των άλλων ευρωπαϊκών χωρών και η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να πάει στο διάολο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι τόσο ένωση όσο το ΣΕΦ είναι Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Η ΕΟΚ φτιάχτηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ώστε να μην κάνουν πολέμους μεταξύ τους οι ευρωπαϊκές χώρες και πλήττονται τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ, αλλά μάλλον σε κάποιους Γερμανούς έχει λείψει πολύ ο πόλεμος και κάνουν ό,τι μπορούν για να τον ζήσουν.

Έχω γράψει αρκετές φορές ότι μου φαίνεται αδιανόητη η αναζωπύρωση των εθνικισμών στην Ευρώπη τον 21ο αιώνα αλλά μου φαίνεται ακόμα πιο γελοίο ότι αυτό συμβαίνει στο πλαίσιο μιας υποτιθέμενης ένωσης.

Και μόνο η έξαρση του εθνικισμού και του ρατσισμού στην Ευρώπη αποδεικνύει την αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Θα ήταν πολύ πιο τίμιο και έξυπνο να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και να το διαλύσουν πολιτισμένα.

Αντιθέτως, περιμένουν την Γερμανία να μαζέψει πρώτα όλο το χρήμα, για να τους αποχαιρετίσει στη συνέχεια.

Μέσα στον κυνισμό και την απανθρωπιά που χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν ένιωσα έκπληξη για την φρικαλέα στάση και το μίσος πολιτικών, κομμάτων και καθεστωτικών ΜΜΕ στην Ελλάδα εναντίον της Κύπρου και των Κυπρίων, ούτε για την προσπάθειά τους να εκμεταλλευτούν πολιτικά μια δύσκολη συγκυρία για την Κύπρο.

Δεν μπόρεσαν να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα. Και για την Τουρκία να μιλούσαν, περισσότερη ανθρωπιά και κατανόηση θα έδειχναν.

Μισούν οτιδήποτε ελληνικό. Και στην Ελλάδα, και στην Κύπρο, και παντού.

Τους πείραξε που οι Κύπριοι μίλησαν για αξιοπρέπεια. Επειδή αυτοί την έχουν χεσμένη την αξιοπρέπειά τους και έχουν ξεπουληθεί.

Δεν θα συγχωρήσουν στους Κύπριους βουλευτές το γεγονός ότι τόλμησαν να ψηφίσουν έστω και μια φορά «όχι», αντί να ψηφίσουν «ναι σε όλα», όπως έκαναν οι ίδιοι, την ίδια ώρα που οι πραιτωριανοί τους σάπιζαν στο ξύλο τους πολίτες και τους ψέκαζαν με χημικά.

Από την άλλη, οι πολίτες στην Ελλάδα δείχνουν την αγάπη τους και το ενδιαφέρον τους για την Κύπρο και τον θαυμασμό τους για τους Κύπριους.

Το καταλαβαίνεις αυτό σε όλες τις συζητήσεις, το βλέπεις πολύ έντονα και στο Διαδίκτυο.

Δεν θέλουν οι Ελλαδίτες να πάθουν οι Κύπριοι ό,τι συνέβη σε αυτούς.

Δεν θέλουν να τους δουν να υποφέρουν και να εξαθλιώνονται.

Και αυτό είναι πολύ όμορφο.

Για την ακρίβεια, αυτό είναι τα πάντα.

Κι αυτό μόνο έχει σημασία.

Γιατί είμαστε άνθρωποι. Και όχι τράπεζες.