Η λογική των δύο άκρων

Σκεφτόμουν να γράψω ένα κείμενο με τις λογικές πλάνες στις οποίες υποπίπτουν όλοι αυτοί που υποστηρίζουν τη λογική των δύο άκρων και καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν αυτή προέρχεται. 

Ανέτρεξα στο "Όργανον" του Αριστοτέλη, μπήκα στο σάιτ του Stanford στο "Informal Logic", έψαξα στη Britannica στο λήμμα "logical fallacy", αλλά τότε μου ήρθε στο μυαλό κάτι πολύ, μα πάρα πολύ πιο απλό: το παράδειγμα που μας έφερναν οι καθηγητές μας στο σχολείο για την κακή χρήση του λογικού επιχειρήματος: 


Α: Ο αστυνομικός είναι όργανο

Β: Το μπουζούκι είναι όργανο

Άρα: Ο αστυνομικός είναι μπουζούκι


και συνειδητοποίησα πως είναι εντελώς ανάλογο με το βασικό επιχείρημα των πολιτικών, δημοσιογράφων, ανθρώπων των γραμμάτων, καλλιτεχνών, διανοητών και φιλοσόφων στην Ελλάδα της κρίσης:


Α: Ο αριστερός χρησιμοποιεί βία

Β: Ο χρυσαυγίτης χρησιμοποιεί βία

Άρα: Ο αριστερός είναι χρυσαυγίτης


Αν αυτό εξακολουθεί σε κάποιους από εσάς να φαίνεται λογικό επιχείρημα, έχω και άλλα παρόμοια. Έχω πολλές κατηγορίες ανθρώπων που χρησιμοποιούν βία, και συνεπώς, σύμφωνα με τη λογική αυτή, είναι και αυτοί χρυσαυγίτες:


Οι αστυνομικοί χρησιμοποιούν βία,
οι στρατιώτες χρησιμοποιούν βία,
οι χειρουργοί χρησιμοποιούν βία,
οι οδοντίατροι χρησιμοποιούν βία,
οι κρεατοφάγοι χρησιμοποιούν βία,
όσοι σκοτώνουν κουνούπια χρησιμοποιούν βία,
όσοι ξεχορταριάζουν τα χωράφια τους χρησιμοποιούν βία,
όσοι κάνουν τατουάζ χρησιμοποιούν βία,
οι εραστές χρησιμοποιούν βία.


Οπότε φίλοι και οπαδοί αυτής της λογικής, οφείλετε να ομολογήσετε πως η αναφορά στη βία, και την καταδίκη της από όπου κι αν αυτή προέρχεται, δεν αποτελεί επιχείρημα.

Ακόμα και στο νομικό μας σύστημα τα βίαια επεισόδια και τα εγκλήματα εξετάζονται κατά περίπτωση και μόνο. Ακόμα και ο φόνος εξετάζεται κατά περίπτωση. Αλλιώς, σύμφωνα με τη λογική σας, θα έπρεπε να υπάρχει μόνο μια παράγραφος για το φόνο που θα έλεγε: "ο δολοφόνος καταδικάζεται δις ισόβια", και δίπλα μια τελεία και μια παύλα. Οπότε, προφανώς για εσάς όλα αυτά τα "κατά συρροή", "ιδιαζόντως απεχθής", "απεχθής", "εκ προμελέτης", "κατά συναυτουργία", "εν βρασμό ψυχής", "σε νόμιμη άμυνα", "εξ αμελείας", είναι ασήμαντες συμπαραδηλώσεις.

Για να πω αυτό που θέλω στη συνέχεια, θα σας κάνω μια φαινομενικά απλή ερώτηση:

Τι ήταν ο Αλέξανδρος Παναγούλης;

Η απάντηση της μεταπολίτευσης:

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης υπήρξε πολιτικός και ποιητής, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά της χούντας των συνταγματαρχών, και έγινε παγκοσμίως γνωστός για την ηρωική του πράξη, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και για την αντοχή του στα βασανιστήρια που ακολούθησαν.

Η απάντηση του καθεστώτος των συνταγματαρχών:

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης ήταν ο άνθρωπος που καταδικάστηκε δικαίως από στρατοδικείο δις εις θάνατον με εκτέλεση, για την απόπειρα δολοφονίας του πρωθυπουργού και υπουργού εθνικής αμύνης Γεωργίου Παπαδοπούλου στις 13 Αυγούστου 1968.

Γιατί εκπλήσσεσαι πολιτικέ, δημοσιογράφε, λογοτέχνη, καλλιτέχνη, διανοούμενε, φιλόσοφε, απλέ υποστηρικτή της λογικής "καταδικάζω τη βία από όπου κι αν αυτή προέρχεται";


Ε, ναι λοιπόν, θα σου το αποκαλύψω:


Ακόμα και η απόπειρα δολοφονίας, ακόμα και ο φόνος, ακόμα και οι μαζικές σφαγές, μπορούν να ονομαστούν από απεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας μέχρι ηρωικές πράξεις, ανάλογα με το καθεστώς που τις αξιολογεί.

Και το πώς θα ονομάσει το καθεστώς μια τέτοια πράξη, δεν χαρακτηρίζει στην πραγματικότητα την πράξη καθεαυτή, αλλά, αντίθετα, χαρακτηρίζει το καθεστώς.


Αντίστοιχα, το αν θα ονομάσεις την απεργία "εργατικό δικαίωμα" (όπως ορίζει το Σύνταγμα της Ελλάδος), ή "βίαιη αντικοινωνική πρακτική", χαρακτηρίζει εσένα και όχι την πράξη.


Το αν θα ονομάσεις έναν άνθρωπο "αγωνιστή" ή "ταραξία" χαρακτηρίζει εσένα και όχι τον άνθρωπο.

Διογένης ο Σκύλος

Φτάσαμε αδιέξοδο

Ξεκινάω να σου γράψω και δεν ξέρω για ποιο πράγμα να μιλήσω πρώτα από όλα.Ίσως αυτά που θα σου πω να είναι ειπωμένα πολλές φορές, όμως είναι λογικό σε μία εποχή κρίσης να εμφανίζονται συνεχώς οι ίδιες σκέψεις και τα ίδια ερωτήματα.

Είπα να μην σου μιλήσω για τον κοινωνικό διχασμό, αλλά πως να μη μιλήσω γι’ αυτό όταν μία ολόκληρη κοινωνία εγκλωβισμένη στη λογική της ιδιοτέλειας, τοποθετεί το προσωπικό συμφέρον πάνω από το συλλογικό, βλέποντας εχθρούς δίπλα της και όχι από πάνω της. Πώς να γίνουν κοινοί αγώνες, πώς να στηρίξει ο ένας τον άλλον όταν η κοινωνία διασπάται σε μικρές ομάδες ανάλογα με τις επιδιώξεις της κάθε ομάδας;

Είπα να μην σου μιλήσω για την παθητικότητα της κοινωνίας αλλά πως να μην μιλήσω γι’ αυτό όταν ένας ολόκληρος λαός περνά τα πάνδεινα ωστόσο διαλέγει να σωπάσει σε μία ανόητη προσπάθεια να περισώσει ότι του έχει απομείνει. Εγκλωβισμένος στη λογική της ανάθεσης, αναθέτει ακόμη και την οργή του, είτε σε ανεγκέφαλους φασίστες, είτε σε υποτιθέμενους μεσσίες, ξεχνώντας πως κινητήριος μοχλός για την αλλαγή είναι ο ίδιος.

Η ιστορία δείχνει πως η ροή των πραγμάτων αλλάζει μόνο μέσα από συλλογικές δράσεις, μέσα από τη δημιουργική τάση των μαζών. Αλλά πως να αντιδράσει όταν λέξεις όπως ελευθερία, επανάσταση, αλληλεγγύη έχουν δαιμονοποιηθεί στο μικροαστικό μυαλό του μέσου πολίτη;

Είπα να μην σου μιλήσω για τον εκφασισμό της κοινωνίας μας, αλλά πως να μην σου μιλήσω γι΄ αυτό όταν πρακτικές φασιστικές γίνονται όχι μόνο ανεκτές αλλά και σε πολλές περιπτώσεις επικροτούνται από ένα τεράστιο μέρος της κοινωνίας. Κράτος και παρακράτος συμπορεύονται μαζί, καταστέλλουν, ξυλοκοπούν και εξαφανίζουν κάθε εστία αντίστασης.

Και πώς αντιδρά η κοινωνία, συνεχίζει να στηρίζει μία κυβέρνηση άκρως φασιστική, η οποία επικαλούμενη τη νομιμότητα επιβάλλεται σε ένα ολόκληρο λαό. Δεν μας απαντάει κανείς, πώς γίνεται οι νόμοι πάντα να στηρίζουν αυτούς πού έχουν άδικο.

Είπα να μην σου μιλήσω για την ηλιθιότητα που μας δέρνει, αλλά πώς να μη σου μιλήσω γι΄αυτό όταν η ηλιθιότητα είναι η μεγαλύτερη παθογένεια του ελληνικού κράτους.Όταν καθημερινά ακούς να λένε σε συζητήσεις, (καλά τα κάνανε μωρέ τα τσογλάνια, αναρχικοί ήτανε, αυτοί οι βρομιάρηδες οι μετανάστες φταίνε γι’ όλα, η αριστερά ευθύνεται γι’ αυτή την κατάντια, αν δεν υπήρχαν οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα ήμασταν σε αυτήν την κατάσταση, ε ρε μια χούντα που χρειάζεται), καταλαβαίνεις πως κάτι πάει στραβά με αυτήν την κοινωνία.

Ίσως για αυτήν την ηλιθιότητα να ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό η έλλειψη παιδείας και καλλιέργειας, ωστόσο ένα ίχνος λογικής θα μπορούσε να εξαφανίσει αυτές τις απόψεις.

Έχουμε φτάσει σε αδιέξοδο, μία κοινωνία αποξενωμένη, μίζερη, απάνθρωπη. Όποιος δεν νιώθει την μελαγχολία, την μοναξιά , τη θλίψη ίσως να έχει αποκτηνωθεί πλήρως. Κουράστηκα να κλείνομαι στον εαυτό μου, κουράστηκα να περιμένω να ζήσω, κουράστηκα να είμαι συνέχεια θλιμμένος.

Η μόνη λύση φαντάζει πλέον η μετανάστευση, η φυγή από αυτήν την αρρωστημένη κατάσταση. Πάμε να φύγουμε από αυτήν την πόλη , δε βλέπεις πως μας στρίμωξαν για τα καλά, απ’ το δικό μας χέρι τίποτα δεν περνά, λέει ο Σωκράτης Μάλαμας σε ένα τραγούδι του, το οποίο σήμερα φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ.

Δεν σου ζητώ να το δημοσιεύσεις, ξέρω πως είναι δύσκολο να δημοσιεύεις όλα όσα σου στέλνουν.

Ένας φοιτητής δημοσιογραφίας.

(Αγαπητέ φίλε, λίγο πολύ, τα ίδια συναισθήματα και τις ίδιες σκέψεις έχουμε. Αλλά το παλεύουμε. Γιατί η ζωή είναι αγώνας. Πάντως, τον Σωκράτη Μάλαμα τον είδα πριν δυο τρεις μέρες στο Θησείο. Χαμογελαστό.)

Pitsirikos

Ούτε μια φορά

Προχθές, ήμουν στο σπίτι μιας φίλης και συζητούσαμε. Το τι συζήτηση έχει πέσει αυτόν τον γλυκό –μέχρι τώρα- χειμώνα στην Αθήνα δεν περιγράφεται. Κάποια στιγμή, στην κουβέντα ήρθε –εξαιτίας των ασχολιών της αυτή την εποχή- γνωστός Έλληνας διανοούμενος.

Τον έχουμε μελετήσει και οι δυο αρκετά, έχουμε διαβάσει πολλά βιβλία του.

Άρχισε λοιπόν η καλή φίλη να μου θυμίζει διάφορες φράσεις του από παλαιότερα βιβλία του και να μου λέει πόσο συμφωνεί.

Η αλήθεια είναι πως κι εγώ συμφωνώ μαζί του. Ή μάλλον, συμφωνούσα μαζί του.

Εκεί που η φίλη μου μιλούσε, την διέκοψα:

«Δεν μου λες, τον έχεις ακούσει ποτέ ή έχεις διαβάσει ένα κείμενό του που να τα βάζει με την ελληνική ολιγαρχία;»

«Τι εννοείς;»

«Εννοώ πως έχει γράψει τα πάντα για τα κουσούρια των Ελλήνων, για τους κακούς συνδικαλιστές, για τον ένα που του βρομάει, για τον άλλο που του ξινίζει αλλά δεν έγραψε ποτέ ούτε μια φράση κριτικής για την Μαφία της ελληνικής ολιγαρχίας. Ούτε πριν την χρεοκοπία, ούτε μετά. Βούιξε ο ξένος Τύπος για την άθλια ελληνική ολιγαρχία αλλά αυτός -που είναι και της δυτικής κουλτούρας- δεν το πήρε ακόμα χαμπάρι; Πότε θα το πάρει χαμπάρι; Στον τάφο;»

Την προβλημάτισα την φίλη μου αλλά αυτό δεν την πτόησε. Μόλις επέστρεψα στο σπίτι, μου έστειλε ένα μέιλ με κείμενο άλλου διανοούμενου. Αυτός έχει φάει την πετριά της Ορθοδοξίας αλλά τα κείμενά του -και τα ελληνικά του- έχουν πάντα ενδιαφέρον.

Διάβασα το κείμενό του που κατακεραύνωνε τους άθλιους συνδικαλιστές.

Σωστά ήταν αυτά που έγραφε. Τουλάχιστον εγώ συμφώνησα.

Απάντησα στη φίλη μου πως σωστά τα λέει αλλά της έκανα την ίδια ερώτηση:

«Έχεις διαβάσει ποτέ ένα κείμενό του εναντίον της ελληνικής ολιγαρχίας;»

Όχι, δεν είχε διαβάσει. Επειδή δεν είχε γράψει ποτέ τέτοιο κείμενο.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία εκφράζονται εναντίον των Ελλήνων πολιτών οι Έλληνες διανοούμενοι.

Αυτό που την κάνει εντυπωσιακή είναι ότι ποτέ δεν έχουν ασκήσει την παραμικρή κριτική στους Έλληνες ολιγάρχες.

Τόσο σκληροί με τον εργάτη, τόση κατανόηση για τον Λάτση.

Ξέρουν πως η κατάρρευση του υπάρχοντος συστήματος θα τους παρασύρει στην ανυπαρξία, την χλεύη και τη λησμονιά. Δεν υπάρχουν εκτός αυτού του συστήματος. Και προσπαθούν να το διασώσουν για να διασωθούν.

Και φτάνουν στο σημείο να γράφουν ύμνους στον Νίκο Δένδια. Και μάλλον δεν έχουν ούτε έναν φίλο να τους προστατεύσει από τον αυτοεξευτελισμό.

Ίσως, δεν είναι τυχαίο που η Ελλάδα δεν αξιώθηκε έναν διανοούμενο της προκοπής που να έζησε στην Ελλάδα. Και όλοι αυτοί ήταν μόνο για εσωτερική κατανάλωση.

Τους είχαν αγοράσει όλους. Και πολύ φτηνά. Σχεδόν τζάμπα.

Και οι πιο αγορασμένοι απ’ όλους είναι αυτοί που ουρλιάζουν –χωρίς να τους ρωτήσει κανείς- πως δεν προσκύνησαν ποτέ.

Προσκύνησαν. Οικειοθελώς.

Προφανώς, αυτός είναι ο λόγος που, μονίμως, αποδίδουν στους «πληβείους» αυτό που, κυρίως, χαρακτηρίζει τους ίδιους: τον ραγιαδισμό.

Pitsirikos

Η χώρα που μπερδεύει τον Καζαντζίδη με τον Καζαντζάκη

Ελλάδα, 2013 μετά Χριστού. Ελλάδα, 39 μετά Χούντας

Πληθυσμός: 10.815.197

Νόμισμα: Ευρώ (με ροπή τεχνηέντως στη δραχμή)

Κλίμα: Εύκρατης Τρομολαγνείας

Θρήσκευμα: Ανορθόδοξος Καπιταλισμός

Πολίτευμα: Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Ασυλία

Οδηγούν και οδηγούνται από: Δεξιά

Η Ελλάδα ή Ελλάς είναι χώρα που βρίσκεται στη νοτιοανατολική Ευρώπη, στο νοτιότερο άκρο της Βαλκανικής χερσονήσου, στην Ανατολική Μεσόγειο,ωστόσο δεν έχει προκαθοριστεί εάν ανήκει στην Ανατολή ή τη Δύση. Πρωτεύουσα της Ελλάδος και μεγαλύτερη πόλη είναι η Αθήνα.

Αθήνα, 1η Δευτέρα Φλεβάρη τρέχοντος έτους.

Η κυκλοφορία στους δρόμους έχει αποκατασταθεί. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς λειτουργούν κανονικά. 

Ή ταν ή επι τας. 

Ή τανκς ή επίταξη. 

Ο ήλιος ανέτειλε κανονικά ...

στις 7.24 π.μ και θα δύσει χωρίς καθυστερήσεις από τυχόν πορείες ή κινητοποιήσεις στον αφαλό του κόσμου στις 17:49 μ.μ.

Οι επιτυχίες της Ελληνικής Αστυνομίας σχετικά με τη σύλληψη των νεαρών που φέρονται να συμμετέχουν στους Πυρήνες της Φωτιάς, καθώς και η συνδρομή της Δημοτικής Αστυνομίας στον θάνατο ενός μετανάστη από τη Σενεγάλη συντελούν τα μέγιστα ώστε οι Αθηναίοι να μπορέσουν να απολαύσουν την ύφεση χωρίς περαιτέρω προβληματισμούς.

Ζούμε σε έναν ελεύθερο κόσμο και στα εξώφυλλα της ομώνυμης εφημερίδας κοσμείται αφιέρωμα για τον εκλιπόντα Στρατηγό Ντερτιλή. "Έφυγε όρθιος όπως έζησε. ΝΕΚΡΟΣ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ" με συλλεκτικό cd με τραγούδια του ΕΔΕΣ. Λίγα 24ωρα μετά την ταφή του, λίγα 24ωρα μετά τη συγκέντρωση ακροδεξιών στην κηδεία του, όπου τιμώντας τον με μπαλωθιές, τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία, στο όνομα της.. Δημοκρατίας και του επιλεκτικού δικαιώματος του συναθροίζεσθαι.

Ζούμε σε έναν ψηφιακό κόσμο και ενώ βαλλόμαστε από εκατομμύρια πληροφορίες και έχουμε πρόσβαση σε ακόμη τόσες, η νέα γενιά, το μέλλον της χώρας, έχει ταυτίσει το Πολυτεχνείο όχι με τους αγώνες των φοιτητών, αλλά με τρεις ώρες κενό στο σχολείο και μία τυπική γιορτή με χορωδία. Σε μία επέτειο που ποτέ δεν πήρε τη θέση που της αξίζει, σε μία επέτειο που ποτέ δε θ' ακουστεί ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων.

Ζούμε στην εποχή του photoshop. Η εικόνα μετράει πιο πολύ από την ουσία και αυτό ξεπερνάει τα όρια της προπαγάνδας και του Γκεμπελισμού Ι: the Basics. Όλα μετρώνται με την αγοραστική τους δύναμη, ως εκ τούτου ξανθιές υπέργηρες κοσμικές σύζυγοι εφοπλιστών ενδεδυμένες με την αιώνια επίπλαστη νιότη τους σε ξεγελούν με τα φιλανθρωπικά τους έργα παίρνοντας όλα τα εύσημα, ενώ εσύ έχεις μοχθήσει πιο πολύ. Τραγουδίστριες και ηθοποιοί χωρίς ήθος και παιδεία, ρετουσαρισμένες, σε αναγκάζουν να μηρυκάζεις τα τσιτάτα τους κι έτσι ξεχνάς τα τρία μνημόνια που ψηφίστηκαν ερήμην σου.

Ζούμε στην εποχή του photoshop, αλλά το πρόσωπο του μετανάστη που βρέθηκε σφαγμένος θα το δεις, παρόλο που η λεζάντα θα λέει απλά την ηλικία του και το ουσιαστικό 'ξένος', την ίδια ώρα που το όνομα και το πρόσωπο του δολοφόνου του δε θα τα μάθεις ποτέ.

Ζούμε στην εποχή της ψηφιακής επεξεργασίας και οι φωτογραφίες από τους συλληφθέντες θα φτάσουν στην οθόνη σου με προφανή αλλοίωση στη βία που δέχτηκαν, για να ξεχάσεις τη μήνυση του υπουργού δικαιοσύνης κ. Δένδια στον Guardian σχετικά με δημοσιεύσεις για βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ.

Αν έχει απομείνει υγιές εγκεφαλικό κύτταρο μετά από την πλύση εγκεφάλου και την επισταμένη αποβλάκωση του λαού με τα σκάνδαλα στη σήψη της εγχώριας show biz μέσα από μεσημβρινές εκπομπές που προβάλλονται ανερυθρίαστα ακόμη κι όταν το Σύνταγμα βομβαρδίζεται από χημικά, συνειδητοποιείς, αν δεν έχεις τρομοκρατηθεί αρκετά από τα δελτία των 20.00 και την σπορά πανικού σχετικά με επερχόμενη (ή απερχόμενη;) χρεωκοπία της χώρας, ότι τελικά, όχι, δεν σε υποτιμούν με την επιλεκτική διακίνηση ειδήσεων και παροχή φωτογραφικού υλικού στον Τύπο.

Απεναντίας, είναι ένα ακόμη όπλο για να διαπιστώσεις έμμεσα που ζεις. Η πρόχειρη και ερασιτεχνική απαλοιφή σημαδιών βίας στα πρόσωπα των συλληφθέντων δεν είναι ακόμη ένα φιάσκο της Ελληνικής Αστυνομίας. Είναι η υπογράμμιση του τι είναι ικανοί οι κυβερνώντες να κάνουν, όχι μόνο στους παραβατικούς, αλλά και σε όσους έχουν ακόμη φωνή και δύναμη, αγανάκτιση, κριτική ικανότητα και κρίση. Κρίση εν κρίσει.

Η νέα γενιά μπερδεύει τον Καζαντζίδη με τον Καζαντζάκη, χαλάει τη σύνταξη του παππού στον Πάνο Κιάμο και σε μία νέα εξάτμιση, γράφει σε greeklish και εγκλωβίζεται στον μικρόκοσμό της με το όπιο του εφήμερου έρωτα ή των αθλητικών εξελίξεων.

Αλλά αυτή είναι μόνο ένα κομμάτι της πραγματικότητας. Στην υπόλοιπη αντιστοιχεί και το μερίδιο εκείνο των ανθρώπων που ήταν το 2008 στα Εξάρχεια, χωρίς αυτό να τους καθιστά δυνάμει τρομοκράτες. Ήταν το 2010 στο Σύνταγμα συμμετέχοντας στο κίνημα των Αγανακτισμένων χωρίς αυτό να τους καθιστά ρομαντικούς ή επαναστάτες χωρίς αιτία. Αυτοί που τώρα σε απόγνωση μπροστά σε μία οθόνη στέλνοντας βιογραφικά σε άγνωστες και ίσως αφιλόξενες χώρες.

Ο κόσμος πια δε χωρίζεται απλά σε αριστερούς ή δεξιούς. Αλλά σε πολιτικοποιημένους ή μη. Έχουμε όλοι χρέος ν' αντιληφθούμε τα τεκταινόμενα και να γίνουμε μέρος των εξελίξεων. Όσο ανησυχούμε για το τι νόμισμα θα έχουμε, το πορτοφόλι μένει πεισματικά άδειο. Όσο ανησυχούμε για το πώς θα μετακινηθούμε στο κέντρο λόγω απεργιών, συνειδητοποιούμε ότι έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε καμία δουλειά να μας περιμένει.

Στο 1984 του Όργουελ ο ήρωας Γουίστον Σμιθ ζει στο πιο εφιαλτικό απολυταρχικό καθεστώς. Όλοι και όλα παρακολουθούνται από τον Μεγάλο Αδερφό. Στην Ωκεανία εν Ελλάδι, δεν παρακολουθούνται απλώς, αλλά υπαγορεύονται. Κι ο όρος 'αδερφός' τείνει να εξαλειφθεί εν όψει ενός εμφυλίου μεταξύ φασιστών και ελεύθερων ακόμη πολιτών.

Αργυρώ Μουστάκα- Βρεττού

Αλεπού Του Ολύμπου

Προς νοικοκυραίους επιστολή

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Για σένα, φίλε μου, δουλεύουν όλοι αυτό τον καιρό. Για σένα δουλεύει ο Δένδιας, για σένα δουλεύει ο Κεδίκογλου, για σένα ο Χατζηδάκης, ο Μουσουρούλης, για σένα κι ο ίδιος ο Σαμαράς. Μπορεί και να μην τα καταφέρνουν και τόσο καλά στο δίχτυ προστασίας των αδυνάτων, στην ανάπτυξη, στον έλεγχο των τιμών, στη συλλογή των φόρων. Αλλά μοχθούν για να σου εξασφαλίσουν εσένα το αίσθημα της ασφάλειας, την τήρηση του νόμου και της τάξεως.

Για να μπορείς να νιώθεις εσύ ότι υπάρχει επιτέλους εξουσία «να βάλει σειρά σ’ αυτό το μπάχαλο» που είναι η Ελλάδα. Το ότι το μπάχαλο είναι δικό τους δημιούργημα δεν έχει και τόση σημασία. Τώρα θα το ταχτοποιήσουν για χάρη σου – με την αστυνομία.

Για χάρη σου υπόσχονται να ξεκαθαρίσουν «όλους τους λογαριασμούς» απ’ τη μεταπολίτευση και μετά. Το γεγονός ότι το «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» αποτελεί  κλασική μεθοδολογία του υποκόσμου δεν τους πειράζει καθόλου – εφόσον δεν σε πειράζει κι εσένα…

Εσύ χρειάζεσαι παιδεία για το παιδί σου, υγεία για τον εαυτό σου και την οικογένειά σου, φροντίδα για τα γεράματά σου. Χρειάζεσαι πολιτισμό, αξιοκρατία, ισονομία. Κι αυτοί σπεύδουν να σου προσφέρουν αυτή την απατηλή αίσθηση της ασφάλειας και την απολύτως ρεαλιστική αίσθηση της πυγμής του κράτους. Δεν επιχειρούν να σε καθησυχάσουν, να σε τρομάξουν θέλουν.

Δεν έχει σημασία για μένα αν είσαι αναντάμ παπαντάμ δεξιός ή αν ήσουν κεντρώος, σοσιαλιστής ή ακόμα και αριστερός – ανανήψας ή όχι. Σημασία έχει που νιώθεις τώρα νοικοκύρης – που κι αυτό το καταλαβαίνω. Κι εμένα πήζει το μυαλό μου με τα χρόνια, αλλάζουν κάπως οι προτεραιότητές μου, σκέφτομαι πιο ψυχρά. Γι’ αυτό όμως κι εγώ σου λέω: βάλε το μυαλό σου να σκεφτεί!

Εντάξει, το ξέρω, το έχω αφομοιώσει, εσύ είσαι νοικοκύρης και δεν σου αρέσουν οι διαδηλώσεις, το κλείσιμο των δρόμων, τα επεισόδια, τα δακρυγόνα. Για τα επεισόδια και για τα δακρυγόνα θα συμφωνήσω βέβαια μαζί σου – σε κανέναν δεν αρέσει να τον ραντίζουν.

Σου λένε ότι οι διαδηλώσεις δεν αφήνουν τον κόσμο να μπει στο μαγαζί σου. Κάποτε το πίστευες κι εσύ – κι ίσως να ίσχυε ως ένα βαθμό. Τώρα το ’χεις καταλάβει καλά ότι ακόμα κι αν επικρατήσει παντού απόλυτη «τάξη και ασφάλεια», και πάλι ούτε μύγα δεν θα μπαίνει στο μαγαζί σου, ελλείψει ρευστότητας. Όπως δεν έχεις εσύ, δεν έχουν κι εκείνοι. Όσο δεν έχουν εκείνοι δεν θα ’χεις ούτε κι εσύ.

Σου είπαν πως έπρεπε να κάνεις τη θεραπεία για να σωθείς, πως δεν πρέπει να αμφισβητείς τις συμβουλές του γιατρού, ούτε καν να πάρεις μια δεύτερη γνώμη, γιατί το περιστατικό ήταν επείγον. Κι εσύ τους ψήφισες, γιατί σε έπεισαν ή γιατί φοβήθηκες ή απλώς επειδή δεν σε έπεισαν οι άλλοι.

Κι έπειτα από δυο χρόνια ήρθαν οι ίδιοι και ομολόγησαν πως ήταν λάθος η θεραπεία, λάθος το φάρμακο και οι δόσεις. Αλλά για αλλαγή θεραπείας και για χορήγηση αντίδοτου ούτε κουβέντα. Ξανά μανά την ίδια θεραπεία, μέχρι να γιάνεις ή να πεθάνεις.

Καλά τα έλεγε βέβαια ο αρχηγός του κόμματος, ότι η λιτότητα σκοτώνει τον κοινωνικό ιστό, ότι δεν θα επιτρέψει να συνεχιστεί η λάθος θεραπεία, ότι θ’ αλλάξει και το πρόγραμμα και το μείγμα. Καλά τα έλεγε, μόνο που στο δρόμο λοξοδρόμησε κι άρχισε να υπογράφει δηλώσεις μετανοίας (για το καλό της πατρίδας, βέβαια – αχ, αυτή η πατρίδα!). Κι όμως συνέχισε να λέει ότι θ’ αλλάξει το μείγμα, ότι θα σε βοηθήσει να πάρεις μια ανάσα, ότι θα προχωρήσει στην ανάπτυξη. Κι εσύ τον ψήφισες πάλι, γιατί σε έπεισε ή γιατί φοβήθηκες ή απλώς επειδή δεν σε έπεισαν οι άλλοι.

Κι έπειτα, ήρθε στα πράγματα κι έκανε τα ίδια και χειρότερα.

Σε απείλησαν ότι θα φύγουμε απ’ το ευρώ και τρόμαξες. Ότι αν πάρουν την εξουσία  οι άλλοι θα σου πάρουν το σπίτι, θα χάσεις τη δουλειά σου. Ότι θα ’ρθει ο Γλέζος να σου ρουφήξει τις οικονομίες με το καλαμάκι. Τώρα τις οικονομίες σού τις ρουφάει ο Στουρνάρας με το μπουρί της σόμπας. Το σπίτι απειλούν να σου το πάρουν οι τράπεζες – αν δεν προλάβει η εφορία. Κι όσο για τη δουλειά σου, ακόμα κι όταν δεν τη χάνεις, απλώς ο εργοδότης δεν σε πληρώνει. Κι εδώ που τα λέμε, αν πρόκειται να δουλεύεις τζάμπα για ποιο λόγο να μπει στη διαδικασία να σε απολύσει…

Θέλουν να κάνουν απολύσεις στο Δημόσιο. Εσύ, τώρα, έχεις ψηθεί ότι το κράτος πρέπει να είναι μικρότερο και λες «ναι, να γίνουν απολύσεις αρκεί να μην είμαι εγώ αυτός που θα απολυθεί». Πρώτα πρώτα, ενδέχεται να είσαι εσύ ακριβώς εκείνος που θα απολυθεί. Κι έπειτα, αν γίνουν απολύσεις κι απ’ το δημόσιο, ποιος θα ’χει λεφτά να αγοράσει προϊόντα από το μαγαζί σου; Ποιος θα νοικιάσει το σπίτι σου; Ποιος θα καταναλώσει τα είδη που εισάγεις; Ποιος θα φάει τα ζαρζαβατικά που παράγεις; Ποιος θα πληρώσει εισφορές για να συνεχίσεις εσύ να παίρνεις τη σύνταξή σου – έστω αυτή τη λίγη που σου άφησαν ανέπαφη;

Ξέρω, είσαι νοικοκύρης. Αλλά κι εμείς νοικοκυραίοι είμαστε. Κι οι άστεγοι νοικοκυραίοι ήταν πρώτα, απλώς βρέθηκαν στη θέση του αδύναμου κρίκου. Κι όταν σπάσει ένας αδύναμος κρίκος πάει η αλυσίδα, διαλύεται, και το καράβι ολόκληρο το παίρνει το κύμα. Μα κι αν καταφέρουν κάπως να ενώσουν τους εναπομείναντες κρίκους, πάλι θα βρεθούν νέοι αδύναμοι κρίκοι που θα σπάνε, και μετά άλλοι κι άλλοι, μέχρι ο κόμπος να φτάσει ως εσένα.

Και όμως, ακόμα και τώρα, απαντάς σε δημοσκοπήσεις με ένα «ναι μεν αλλά» και τους δίνεις θάρρος. Το μήνυμα που τους στέλνεις με τις απαντήσεις σου είναι  «συνεχίστε, κάντε μου κι άλλα, έχω ακόμα αποθέματα, εδώ είμαι εγώ για να με αρμέγετε!».

Δεν θα σου πω «καλά να πάθεις». Πρώτον γιατί ξέρω πως το ’χεις πει πολλές φορές μονάχος σου στον εαυτό σου. Κι έπειτα γιατί γνωρίζω πολύ καλά πως έγιναν τα πράγματα, τις ίδιες αγωνίες είχα κι εγώ, τους ίδιους φόβους, τις ίδιες αμφιβολίες. Κι ούτε θα σου πω να πάς να κόψεις το χέρι σου, έτσι που τα ’κανες. Άλλωστε, θα το χρειαστείς το χέρι για να το ξαναχρησιμοποιήσεις. 

Για να το υψώσεις σε σχήμα γροθιάς ή, ακόμα καλύτερα, στο σχήμα της νίκης.

Χριστόφορος Κάσδαγλης

Η βία, η αντιβία και η θεωρία των άκρων

Τελευταία, oι πολιτικοί υπηρέτες του καπιταλισμού κάνουν μια λυσσώδη προσπάθεια για εξομοίωση και ταύτιση της ακροδεξιάς-ναζιστικής-φασιστικής-εθνικιστικής βίας των αδελφών τους, εκ μητρός Στυγός, με τις όποιες ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ κινητοποιήσεις και ενέργειες της επαναστατικής αριστεράς.

Έτσι οι ίδιοι θέλουν να τοποθετηθούν στην κοινωνική συνείδηση γενικά και αόριστα, σε έναν ανύπαρκτο ενδιάμεσο χώρο του «ολίγον έγκυος». 

Για να το πετύχουν αυτό ταυτίζουν πρώτα τις έννοιες της βίας και της αντιβίας και μετά πετάνε το εγκληματικά υποκριτικό: «Εμείς είμαστε ενάντια στην βία από όπου και να προέρχεται ή καταδικάζουμε τη βία από όπου και να προέρχεται». 

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, πχ ιστορικά, είναι κατά της «βίαιης» συμπεριφοράς του Καραϊσκάκη ενάντια στον Τούρκο κατακτητή, της Εθνικής αντίστασης στη Γερμανική κατοχή ή και σήμερα θα είναι ενάντια στο υποψήφιο θύμα βιασμού, για την κλωτσιά που θα ρίξει στους όρχεις του θύτη βιαστή αλλά ταυτόχρονα δεν θεωρούν βία το να κατάσχουν το σπίτι στον άνεργο που δεν μπορεί να πληρώσει τα χαράτσια.

Τώρα ας δούμε την πραγματικότητα έχοντας κατά νου το παράδειγμα της κλωτσιάς που θα ρίξει ένα θύμα βιασμού για να αποφύγει το βιαστή του. 

Η κάθε δυναμική ή μη δυναμική συμπεριφορά που αντιτάσσεται στη βία είναι βία; Πρέπει να την αποκαλούμε βία ή αντιβία; Και από τη στιγμή που υπάρχει η βία σαν υπαρκτή διάσταση, μπορεί κάποιος να είναι ενάντια και στην αντιβία; Μπορεί να τοποθετηθεί σε ένα ενδιάμεσο χώρο -της απάθειας- και να καταδικάζει και τις δύο συμπεριφορές ή καταδικάζοντας και τις δύο συμπεριφορές παίρνει ουσιαστικά και πρακτικά το μέρος της βίας αφού αφήνει ανεμπόδιστη την πρακτική εκδήλωση της; 

Φυσικά οι μισάνθρωποι υπηρέτες του καπιταλισμού για να προκαλέσουν σύγχυση αποφεύγουν να μας καθορίσουν τι είναι ακριβώς βία. Τη σύγχυση την επιτείνουν παίρνοντας διάφορα κοινά συστατικά στοιχεία που έχουν η βία και η αντιβία και βάση αυτών προσπαθούν μετονομάσουν τις πράξεις αντιβίας σε βία για να αποκρύψουν το ουσιαστικό στοιχείο της ειδοποιούς διαφοράς τους και άρα τη δική τους καθημερινή κτηνώδη βία που ασκούν οι ίδιοι επί του λαού.

Για παράδειγμα. 

Πρώτον. 

Η κάθε πράξη βίας προκαλεί ζημιά σε κάποιο άλλο υποκείμενο. Όμως και η πράξη αντιβίας προκαλεί ζημιά στο υποκείμενο της βίας. Επομένως η πρόκληση ζημιάς δεν είναι επαρκής όρος για τον ορισμό της βίας ή της αντιβίας.

Δεύτερον. 

Το στοιχείο καταναγκασμού-επιβολής (ανθρώπινης προέλευσης) που είναι στοιχείο που τις διαχωρίζει από άλλες αντικοινωνικές συμπεριφορές όπως πχ εξαπάτηση, αμέλεια κλπ. Και στην πράξη βίας και στην πράξη αντιβίας το κάθε δρών υποκείμενο στοχεύει στο να εξαναγκάσει το άλλο σε μια διαφορετική συμπεριφορά από αυτή που θα ήθελε. (Κατά κανόνα επιδιώκει να το οδηγήσει σε μια επιλογή του «μη χείρον» και σε κάποιες περιπτώσεις στοχεύει απευθείας ενάντια στη φυσική του υπόσταση.)

Τρίτον. 

Και η ποιότητα του μέσου δεν επαρκεί. Παράδειγμα η ένοπλη απειλή του θύτη προς το θύμα και τη δυνατότητα του θύματος να αντιτάξει και αυτό προς το θύτη ένοπλη απάντηση.

Τέταρτο. 

Ο χρόνος εκδήλωσης της ζημιογόνας συμπεριφοράς δεν μας δίνει την ειδοποιό διαφορά τους. Αρκετές φορές η πράξη αντιβίας μπορεί να προηγείται (προληπτικά) της πράξης βίας.

Όλα τα πιο πάνω είναι μεν απαραίτητα δομικά στοιχεία της βίας αλλά είναι και δομικά στοιχεία της αντιβίας.

Το καθοριστικό στοιχείο λοιπόν της βίαιης συμπεριφοράς είναι το ότι - δια μέσου της πρόκλησης εξαναγκασμού - αντιβαίνει σε κάποιον κανόνα αποδεκτό από την κοινωνική πλειοψηφία σχετικά με το δέον της ανθρώπινης συμπεριφοράς (περί δέουσας συμπεριφοράς ή περί «δικαίου» κοινή αντίληψη). 

Συνολικά μπορούμε να πούμε ότι βία είναι εκείνη η μορφή συνειδητής συμπεριφοράς ενός υποκειμένου – ατομικού ή συλλογικού- που σκοπεύει στην αποκόμιση κέρδους , φέροντας καταναγκαστικά ένα άλλο υποκείμενο σε θέση να υποστεί ζημία και αυτή η μορφή συμπεριφοράς του να αντιβαίνει σε κάποιον ή κάποιους (γραπτούς ή άγραφους) κανόνες, ισότιμα διαμορφωμένους και (ηθελημένα) αποδεκτούς απ την πλειοψηφία της ανθρώπινης κοινωνίας. 

Η δε αντιβία είναι ουσιαστικά η αντίδραση του βιασμένου – με την ευρύτερη έννοια- ενάντια στον θύτη βιαστή και στο βάθος επιδιώκει την υλοποίηση ή αποκατάσταση κάποιου συγκεκριμένου κανόνα αποδεκτού από την κοινωνική πλειοψηφία.

Απ τη στιγμή που υπάρχει βία, όποιος είναι ενάντια στην αντιβία είναι ολοκληρωτικά με το μέρος της βίας. Ενδιάμεσος χώρος του «ολίγον έγκυος» δεν υπάρχει.

Κάθε συμπεριφορά που στοχεύει στην αποτελεσματική αντίσταση, εξουδετέρωση ή και συντριβή της βίας είναι αντιβία, ανεξάρτητα απ την τελική αποτελεσματικότητά της και μόνο επί αυτής μπορούμε να ασκήσουμε κριτική. 

Στο ολιγαρχικό σύστημα του καπιταλισμού, οι λίγοι αποφασίζουν και επιβάλουν τι θα παράγεται, πόσο θα παράγεται, πως θα παράγεται και πως θα διαμοιράζεται καθώς και πως θα είναι όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές σχέσεις. Αυτή είναι η απόλυτη βία στις ανθρώπινες σχέσεις.

Οι δυνάμεις που είτε έχουν ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό προσανατολισμό είτε ναζιστικό, βρίσκονται ουσιαστικά όλες τους στο άκρο της βίας δηλαδή στο άκρο του εγκλήματος όπου με την απειλή ή τη χρήση βίας διατάσσουν καθημερινά και ακατάπαυστα την κάθε κοινωνική πλειοψηφία και εξαθλιώνουν τους λαούς. 

Χρέος λοιπόν του κάθε επαναστάτη είναι η καθημερινή οργάνωση της αποτελεσματικότερης αντιβίας. 

Χατήρας Νίκος

RAMNOUSIA 

Συμβαίνει τώρα

Είχα ακούσει κάποτε μια ιστορία ενός τύπου που είχε εξάρτηση από τον τζόγο και για να έχει λεφτά να συνεχίζει, έκανε ληστείες. Μέχρι που τον έπιασαν μετά από μια ένοπλη ληστεία σε τράπεζα. Καταδικάστηκε για τρεις τέσσερις ληστείες και μπήκε φυλακή. Έμεινε εκεί καμιά πενταετία και εδώ και κάποια χρόνια είναι ελεύθερος. Δεν είδες ποτέ φωτογραφία του, μάλλον δεν άκουσες ποτέ και τίποτα γι’ αυτόν.

Έπιασαν τέσσερα παιδιά από 20 ως 25 για ληστεία τράπεζας στην Κοζάνη. Τους έδωσαν τόσο ξύλο που τους παραμόρφωσαν και μετά έβγαλαν τις φωτογραφίες τους στο σάιτ της αστυνομίας. Οι φωτογραφίες τους και τα ονόματα τους φιγουράρουν στα δελτία ειδήσεων και σε όλες τις σελίδες στο ίντερνετ. Το θέμα δεν είναι η ληστεία, το θέμα είναι πως είναι αναρχικοί. Στην εποχή του Δένδια, του Σαμαρά και του Φαήλου Κρανιδιώτη οι αναρχικοί είναι ο εχθρός. Το έλεγαν στην προεκλογική τους εκστρατεία, το κάνουν πράξη εδώ και μήνες.

Ζούμε στη χώρα που οι άνθρωποι τρώνε ξύλο και διαπομπεύονται από την αστυνομία για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία δένει πισθάγκωνα 20χρονα, τους φοράει κουκούλα και τους βαράει για ώρες. Ζούμε στη χώρα που δημοσιεύονται φωτογραφίες με πρησμένα και μελανιασμένα μάτια από το ξύλο της αστυνομίας. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία επεξεργάζεται τις φωτογραφίες με τα μελανιασμένα από το ξύλο πρόσωπα, για να μπορούν να αναγνωρίζονται, λέει ο Υπουργός της Προστασίας του πολίτη στα δελτία ειδήσεων.

Ζούμε στη χώρα που ο δημοσιογράφος δηλώνει ανοιχτά πως αυτοί που ληστεύουν με καλάσνικοφ χρήζουν σφαλιάρων. Ζούμε στη χώρα που οι βασανισμοί αμφισβητούνται ή επικροτούνται. Ζούμε στη χώρα που η αστυνομία πολεμάει τους αναρχικούς και όχι τους φασίστες. Ζούμε στη χώρα που αυτοί που ληστεύουν είναι χειρότεροι από αυτούς που σφάζουν και βασανίζουν. Ζούμε στη χώρα που ο φούρναρης της Σαλαμίνας εκτελεί το έργο της αστυνομίας. Ζούμε στη χώρα των ελεύθερων βασανιστών. Ζούμε στη χώρα που επιβαρυντικό στοιχείο είναι να είσαι φίλος με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και όχι συνάδελφος του Κορκονέα.

Ζούμε στη χώρα που δεν την πληρώνει ποτέ αυτός που φταίει αλλά αυτός που αποφάσισαν. Ζούμε στη χώρα που τα ατομικά και ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται καθημερινά χωρίς κανένας από τους υπαίτιους να την πληρώνει. Ζούμε στη χώρα που οι γονείς παιδιών ίδιας ηλικίας με αυτά που βασανίστηκαν, επικροτούν τη δράση της αστυνομίας.

Δεν έχουμε χούντα γράφουν και ξαναγράφουν. Τσαντίζονται όταν χρησιμοποιείς τη λέξη, εμείς είμαστε Ευρωπαίοι  εμείς μιλάμε για ανάπτυξη και έχουμε ευρώ. Δεν είμαστε φασίστες, δεν είναι νεοναζί. Στη χώρα του ήλιου και της θάλασσας είναι όλα μεμονωμένα περιστατικά. Καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται εκτός της αστυνομίας. Βία είναι μόνο αυτή των κουκουλοφόρων στις διαδηλώσεις και των αναρχικών στις καταλήψεις. Τα υπόλοιπα είναι απλά το αναγκαστικό έργο της αστυνομίας προκειμένου να διατηρήσει την τάξη και να πολεμήσει την ανομία.

Δεν τη θέλω τη χώρα σας, δε σας θέλω για συνανθρώπους μου, δεν ανήκω πουθενά και σε καμία χώρα που άνθρωποι βασανίζονται για αυτά που πιστεύουν, δεν ανήκω πουθενά και σε καμία χώρα που άνθρωποι βασανίζονται. Μας σπρώχνουν ολοκληρωτικά στην πόλωση, μας χωρίζουν, θέλουν να σφαχτούμε μεταξύ μας για να μπορέσουν να πουλήσουν τις παραλίες σας πιο φτηνά στο Κατάρ. Δε νοιάζονται για σας, τα παιδιά σας, τους γονείς σας. Αν έχει ξεμείνει έστω και ένα δείγμα αξιοπρέπειας και σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή τότε οφείλεις να αντισταθείς σε αυτό που συμβαίνει γύρω σου. Δε συμβαίνει μακριά σου, δεν συμβαίνει αλλού. Συμβαίνει εδώ, τώρα και έχει ως στόχο εσένα. Εσένα.

Θυμώνεις ή έχεις συνηθίσει;

http://mpananas.wordpress.com

Τρομοκράτες, από τρομοκράτες

Πίστευα και πιστεύω ότι ο ένοπλος αγώνας μικρών ομάδων, το περίφημο αντάρτικο πόλεων, τα χτυπήματα μεμονωμένων στόχων, όχι μόνο δεν φέρνουν αποτέλεσμα, αλλά αρκετές φορές ισχυροποιούν τους μηχανισμούς του κράτους και οδηγούν τις κοινωνίες σε πιο συντηρητικές θέσεις και επιλογές.

Τελευταίως όμως συλλαμβάνω τον εαυτό μου να μην «ταράζεται» από τέτοια κρούσματα, να μην φοβάται για την σκλήρυνση των κατασταλτικών μηχανισμών, ούτε για την ενδεχόμενη συντηρητική στροφή της κοινωνίας. (Τα δύο τελευταία τα θεωρώ πια δεδομένα). Και νιώθω ότι δεν σκέφτομαι μόνο εγώ έτσι. Με έκπληξη συναντώ παρόμοιες απόψεις, από ανθρώπους που δεν το περίμενα. Όπου και αν διαβάσω, ότι και αν ακούσω πιάνω πάνω κάτω το ίδιο κλίμα, που περικλείεται στις εξής οργισμένες φράσεις.

«Δολοφόνοι είναι αυτοί στην κυβέρνηση, τρομοκράτης είναι ο Σαμαράς και οι Υπουργοί του, κόβουν συντάξεις, μισθούς, εγκληματούν, μαζί με τα παπαγαλάκια τους, έχουν τσακίσει την κοινωνία. Μας εξοντώνουν, μας καταστρέφουν, μας σκοτώνουν» και διάφορες παρόμοιες φράσεις.

Νιώθω ότι για μεγάλο μέρος της κοινωνίας, η αναταραχή που έχει έρθει, δεν είναι ενόχληση. Όχι επειδή τους αρέσει, αλλά επειδή την θεωρούν λύση. Πιθανή λύση, ή έναρξη μιας διαδικασίας που θα οδηγήσει σε λύση. Περίπου το ίδιο πιστεύω κι εγώ. Το έχω γράψει και στο παρελθόν. Το μοναδικό φως στο τούνελ, είναι μια δυναμική εξέγερση που θα τσακίσει όποιον επί τρία χρόνια, κοροϊδεύει, και στρέφεται κατά του λαού, με τα δήθεν αναγκαστικά μέτρα και τα ακραία διλήμματα και πιθανόν να οδηγήσει σε κάτι καλύτερο. Ριζικά καλύτερο. Βέβαια εγώ ως «κολλημένος» , έχω πολύ συγκεκριμένα μέσα στο μυαλό μου την ενδεχόμενη λύση… αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος. Είναι του μέλλοντος.

Νομίζω ότι η άρχουσα τάξη της χώρας -με τις κυβερνήσεις της και τα καθεστωτικά ΜΜΕ-, δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς έχει δημιουργήσει. Τι έχουν πυροδοτήσει στα μυαλά και στις συνειδήσεις των πολλών. Πόσο έχουν αποδομήσει έννοιες όπως, νομιμότητα, υπακοή στον Νόμο, φόβος μπροστά στην παρανομία, εγκράτεια, ατομική ευθύνη. Έχω την αίσθηση ότι έχουν δημιουργήσει στρατιές από «τρομοκράτες». Ανθρώπους έτοιμους να χάσουν αρκετά, για να μην χάσουν κι άλλα. Ανθρώπους που σε άλλες εποχές θα δίσταζαν να εκφράσουν την συμπάθεια, την αλληλεγγύη ή και την ανοχή τους, σε τρομοκράτες με καλάσνικωφ, αλλά τώρα το κάνουν δημόσια και με παρρησία. Όχι γιατί θεωρούν σωστό και καλό να σκοτώνεις, αλλά επειδή βλέπουν καθημερινά «σκοτωμένους», επειδή εξοικειώθηκαν με θανάτους, επειδή δεν βρίσκουν νόημα πια σε ότι κάνουν, αν κάνουν. Και επειδή στην αναγκαστική ηρεμία τρόμου και φόβου, που σπέρνουν οι σωτήρες, προτιμούν την φασαρία και την αναστάτωση για να ξεφορτωθούν τους σωτήρες. Συνομιλώ με πολλούς ανθρώπους, που είναι έτοιμοι να αποδεχτούν οτιδήποτε, ορθώνεται απέναντι, από την μνημονιακή λαίλαπα. Ότι και αν είναι αυτό! Και αυτό είναι κατόρθωμα των εγκληματικών πολιτικών επιλογών, των τελευταίων 3 χρόνων.

Αυτόν τον συλλογικό παραλογισμό, κάποτε μπορούσε μόνο η Αριστερά να τον κουμαντάρει. Τώρα νιώθω ότι δεν μπορεί… ακόμη.

Αυτοί που κυβέρνησαν και κυβερνούν, δεν σέβονται την οργή μας. Δυστυχώς γι αυτούς. Δεν σέβονται την υπομονή και την καρτερικότητά μας. Δεν σέβονται έναν λαό που προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία του και τον τόπο του όρθιο και αυτοί τον εμπαίζουν και τον προκαλούν. Νιώθω ότι μας εξοπλίζουν, γρήγορα και επικίνδυνα και ξέρω ότι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη τρομοκρατία, είναι αυτή που προέρχεται από έναν αποφασισμένο λαό, κατά του δυνάστη του.

Νιώθω, ότι μας κάνουν «τρομοκράτες», αλλά δεν ανησυχώ.

Γιατί νιώθω ότι αυτό που θα γίνει, θα είναι κάτι μεγαλύτερο και δυνατότερο, από μια απλή τρομοκρατική πράξη, ρουτίνας.

(Όπως πάντα μάλλον βιάζομαι… Αλλά το θέμα είναι ότι βιάζονται και οι αντίπαλοι.)

Θύμιος Κ.

Ελληνοφρένεια

Η απλή αλήθεια

Ώρα να δούμε ΟΛΗ την αλήθεια για αυτά που θέλουμε...

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΩΤΗ: ΘΕΛΕΙΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ;

Τότε να ξέρεις ότι... 

Ενημέρωση ΔΕΝ σημαίνει παρακολουθώ επιμελώς και συνεχώς την Τηλεόραση που υπνωτίζει...

Ενημέρωση ΔΕΝ σημαίνει ότι ακούω αδιάλειπτα τους ραδιοφωνικούς σταθμούς των ξεπουλημένων...

Ενημέρωση ΔΕΝ σημαίνει καθεστωτικές και με διαπλεκόμενα συμφέροντα εφημερίδες και περιοδικά...

Ενημέρωση σημαίνει διαβάζω Βιβλία!!!

Ενημέρωση σημαίνει διαβάζω και καταλαβαίνω την εμμέσως εννοούμενη ουσία...

Ενημέρωση σημαίνει βγαίνω έξω, ΣΥΖΗΤΩ με συνανθρώπους μου και βγάζω και δικά μου συμπεράσματα...

Ενημέρωση σημαίνει, ΨΑΧΝΩ, και όχι χάβω ότι μου σερβίρει ο ελεγκτής σκέψεων...

Ενημέρωση δεν σημαίνει μόνο ότι φτάνει να ξέρω εγώ, αλλά σημαίνει ότι ΕΝΗΜΕΡΩΝΩ και τους άλλους!

Και το πιο σημαντικό: 

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΚΟΠΟ!

ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: ΘΕΛΕΙΣ ΟΙΚΟ-ΝΟΜΙΑ;

Τότε να ξέρεις ότι...

Οικονομία, χωρίς σωστή διαχείριση της εργασίας, του νομίσματος, του κεφαλαίου, της γης και του πλούτου της, της παραγωγής, των κατασκευών, του εμπορίου, των μεταφορών, της κατανάλωσης, ΔΕΝ υπάρχει. Εσείς βλέπετε οι κυβερνώντες να διαχειρίζονται ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ με σωστό τρόπο;

Οικονομία, χωρίς σωστή παραγωγή, χρήση της τεχνολογίας, της γεωγραφικής ιδιαιτερότητας, του ορυκτού πλούτου, των κοινωνικών καταστάσεων, και με τρόπο που δεν καταστρέφει τον άνθρωπο και το περιβάλλον, ΔΕΝ υπάρχει. Εσείς βλέπετε οι κυβερνώντες να διαχειρίζονται ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ με σωστό τρόπο;

Οικονομία, χωρίς Άτοκο, Εθνικό Νόμισμα, το οποίο ελέγχεται από ένα Κράτος Ευνομούμενο, ΔΕΝ υπάρχει.

Οικονομία, χωρίς κέρδος για τον Λαό ΔΕΝ υπάρχει.

Οικονομία, χωρίς εσένα ως την μεγαλύτερη αξία, το Λαό δηλαδή, δεν είναι οικονομία, αλλά όλεθρος για τον Λαό!

Οικονομία δεν σημαίνει να υπάρχουν λεφτά γενικά και αόριστα, σημαίνει να μην χρωστάς λεφτά ούτε εσύ, ούτε και το Κράτος!

Και το πιο σημαντικό: 

ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΑΛΛΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ!

ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΡΙΤΗ: ΘΕΛΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ;

Τότε να ξέρεις ότι...

Ανεξαρτησία ατομική, χωρίς να έχεις την κυριαρχία πάνω στον εαυτό σου, ΔΕΝ υπάρχει.

Ανεξαρτησία Κράτους, χωρίς να έχει Εθνική κυριαρχία, ΔΕΝ υπάρχει.

Ανεξαρτησία, χωρίς να μπορείς να διαχειριστείς το Κράτος σου, ΔΕΝ υπάρχει.

Ανεξαρτησία, χωρίς να μπορείς να αποφασίζεις εσύ για τα δικά σου θέματα, ΔΕΝ υπάρχει.

Ανεξαρτησία Λαού, με κοινοβούλια κομμάτων, όπου ο Λαός δεν μπορεί να περάσει την θέλησή του, παρά μόνο την επιλογή κόμματος, ΔΕΝ υπάρχει.

Ανεξαρτησία Κράτους, που έχει δώσει την εξουσία του νομίσματος σε ιδιωτικούς οργανισμούς, ΔΕΝ υπάρχει.

Ανεξαρτησία Κράτους, που υπακούει τυφλά σε ξενόφερτους νόμους όπως για παράδειγμα αυτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΔΕΝ υπάρχει.

Και το πιο σημαντικό: 

Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΑΛΛΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ!

ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ: ΘΕΛΕΙΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑ;

Τότε να ξέρεις ότι...

Ευημερία ΔΕΝ είναι απλά το να έχεις να τρως εσύ, αλλά να μην πεινά κανείς!

Ευημερία ΔΕΝ είναι απλά το να παράγεις κάτι, αλλά το να παράγεις για το καλό της κοινωνίας!

Ευημερία ΔΕΝ είναι απλά το μπορείς να αγοράσεις κάτι, αλλά το να μην καταχρεώνεσαι αγοράζοντας το!

Ευημερία ΔΕΝ είναι απλά το μπορείς να πουλήσεις κάτι, αλλά το να κερδίζει ο πελάτης πραγματικά όσο και ο πωλητής!

Ευημερία ΔΕΝ είναι απλά το να έχεις τον χρόνο να διασκεδάζεις, αλλά το να έχεις τον χρόνο να ψυχαγωγείσαι χωρίς να αυτοκαταστρέφεσαι!

Ευημερία ΔΕΝ είναι το να μπορείς να παίρνεις δάνεια, αλλά το να μην χρειαστεί ποτέ να πάρεις δάνεια!

Ευημερία ΔΕΝ σημαίνει ότι εσύ πας καλά, αλλά το ότι ΟΛΟΙ πάνε καλά!

Και το πιο σημαντικό: 

Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΑΛΛΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ!

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΜΠΤΗ: ΘΕΛΕΙΣ ΠΑΙΔΕΙΑ;

Τότε να ξέρεις ότι...

Παιδεία ΔΕΝ είναι απλά εκπαίδευση, αλλά Υγεία στο Σώμα, στο Πνεύμα και την Ψυχή.

Παιδεία ΔΕΝ σημαίνει να έχεις γνώσεις, αλλά να έχεις κατανόηση και να μπορείς να την μεταδώσεις και να χρησιμοποιήσεις.

Παιδεία ΔΕΝ σημαίνει να είσαι αυθεντία μόνο σε ένα θέμα, αλλά να έχεις σφαιρική κατανόηση πολλών θεμάτων.

Παιδεία ΔΕΝ σημαίνει να λες σε άλλους πως να κάνουν κάτι, αλλά να μπορείς να το κάνεις εσύ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Παιδεία ΔΕΝ σημαίνει να μπορείς σκέπτεσαι, σημαίνει να μπορείς να έχεις ΔΙΚΕΣ σου, ΝΕΕΣ σκέψεις.

Παιδεία ΔΕΝ σημαίνει έχεις πτυχία, αλλά μπορείς να δίνεις "πτυχία".

Παιδεία ΔΕΝ σημαίνει Θεωρία, σημαίνει ΠΡΑΞΗ.

Παιδεία ΔΕΝ σημαίνει να καταλαβαίνεις τι λέει ο άλλος, αλλά να ξέρεις πάντα τι σκέπτεσαι εσύ και γιατί λες αυτά που λες εσύ.

Παιδεία ΔΕΝ σημαίνει να "έχεις μάθει" η να καταλαβαίνεις μια τέχνη, αλλά σημαίνει να έχεις δημιουργήσει τέχνη.

Το να έχεις Παιδεία ΔΕΝ σημαίνει ζητάς εσύ να διδάξεις, αλλά να ζητά ο υπόλοιπος κόσμος να τον διδάξεις...

Και το πιο σημαντικό: 

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΑΛΛΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ!

ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΚΤΗ: ΘΕΛΕΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

Τότε να ξέρεις ότι...

Η Δημοκρατία ΔΕΝ υπαγορεύεται από "Συνταγματολόγους", Πολιτικούς, Ινστιτούτα και άλλες σκοτεινές ελίτ.

Η Δημοκρατία είναι ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ και ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ, δουλειά και υπευθυνότητα του ΛΑΟΥ!

Δημοκρατία δεν σημαίνει εκλογές μόνο. Δημοκρατία σημαίνει το πολίτευμα όπου σε συνεχή χρόνο ο Λαός αποφασίζει, ο Λαός υλοποιεί, ο Λαός κρίνει, ο Λαός διορθώνει και ο Λαός επανορθώνει.

Υπάρχει ΜΟΝΟ ΜΙΑ Δημοκρατία.

Αυτή που παρέχει άμεση και χωρίς εμπόδια εξουσία του Λαού.

Αυτή που παρέχει δυνατότητα άμεσης ανάκλησης όταν ο Λαός διαφωνεί, ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΝ ΔΙΑΦΩΝΕΙ.

Αυτή όπου κληρώνονται μέρος των πολιτών να αποφασίζουν και να κυβερνούν, ώστε να μην υπάρχει η δυνατότητα στους επαγγελματίες ανεπάγγελτους και άλλα συμφέροντα να κάθονται για πάντα στις καρέκλες.

Αυτή που δίνει την δυνατότητα να αναλαμβάνονται άμεσα οι ευθύνες των πολιτικών που δεν έκαναν την δουλειά τους ή πρόδωσαν την Πατρίδα, και να λογοδοτούν άμεσα στην Δικαιοσύνη.

Αυτή που έχει πολλές εκατοντάδες μέλη στο κοινοβούλιο για να μην υπάρχουν κοπάδια που δεν σκέπτονται, αυτή όπου οι κομματικές γραμμές είναι παράνομες και η ψήφος κατά συνείδηση είναι υποχρέωση.

Αυτή που διαθέτει σε κάθε περίπτωση, και για κάθε περίπτωση, τους αναγκαίους θεσμούς και μηχανισμούς για να απαγορεύει την εξουσία στα συμφέροντα των απατεώνων, πλουσίων και δυνατών να μας τυραννούν.

Αν δεν υπάρχουν αυτά, τότε ΔΕΝ υπάρχει Δημοκρατία.

Όλα τα άλλα, όλες οι άλλες "Δημοκρατίες", ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ.

Ότι και να σας λένε, ότι κοινοβούλιο και να υπάρχει, όπως και να αποκαλούν το πολίτευμα, ότι ταμπέλες και να βάζουν.

Και το πιο σημαντικό: 

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΑΛΛΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ!

ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΒΔΟΜΗ: ΘΕΛΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;

Τότε να ξέρεις ότι...

Ελευθερία δεν σημαίνει να σε αφήνουν να κάνεις τα εύκολα και τα κοινότυπα, αλλά να μπορείς και να έχεις την δυνατότητα να κάνεις τα δύσκολα, τα εξαιρετικά.

Ελευθερία δεν σημαίνει να μπορείς να συμφωνείς σε αυτό που συμφωνούν οι πολλοί, αλλά να λες αυτό στο οποίο δεν συμφωνεί κανένας.

Ελευθερία δεν σημαίνει να έχεις το δικαίωμα να ζήσεις, αλλά σημαίνει να έχουν τα ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ την δυνατότητα να ζήσουν!

Ελευθερία δεν σημαίνει να μπορείς να επιλέξεις από τις επιλογές που σου σερβίρουν, αλλά το να μπορείς να προσθέτεις την δική σου επιλογή στο τραπέζι!

Ελευθερία δεν σημαίνει να έχεις το δικαίωμα εργασίας, αλλά να έχεις την δυνατότητα να ευημερήσεις!

Ελευθερία δεν σημαίνει μόνο να μπορείς να δέχεσαι, αλλά το να μπορείς να ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΑΙ!

Ελευθερία δεν σημαίνει να έχεις το δικαίωμα να πετύχεις τα απλά, αλλά να έχεις την δυνατότητα να ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΕΙΣ!

Και το πιο σημαντικό: 

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΑΛΛΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ!

ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΓΔΟΗ: ΘΕΛΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;

Τότε να ξέρεις ότι...

"Θέλω τα παραπάνω" σημαίνει ότι ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ότι μπορώ γι' αυτά!

"Θέλω τα παραπάνω" σημαίνει ότι ΔΕΝ περιμένω από τον άλλον, είτε αυτός είναι μεμονωμένο άτομο, είτε ομάδα ή κόμμα!

"Θέλω τα παραπάνω" σημαίνει ότι ΕΓΩ είμαι έτοιμος να ΠΡΑΞΩ ΕΓΩ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

"Θέλω τα παραπάνω" ΔΕΝ σημαίνει ότι παρακαλώ κι εκλιπαρώ την εξουσία, αλλά σημαίνει ότι έχω το θάρρος να το απαιτήσω!

"Θέλω τα παραπάνω", σημαίνει ότι έχω καταλάβει ότι χρειάζονται ΘΥΣΙΕΣ!

"Θέλω τα παραπάνω", σημαίνει ότι ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΒΗΘΩ τον οποιονδήποτε προσπαθήσει να με σταματήσει!

"Θέλω τα παραπάνω", σημαίνει ότι είμαι έτοιμος για ανυπακοή, στον οποιονδήποτε δωσίλογο προσποιείται τον σωτήρα!

"Θέλω τα παραπάνω", σημαίνει ότι είμαι έτοιμος να αντισταθώ σε όποιον προσπαθεί να με σταματήσει! 

Και να μην ξεχνάμε το πιο σημαντικό:

ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΟΥ!

ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΟΥ!

ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΣΟΥ!

ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΟΥ!

ΤΗΝ ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΣΟΥ!

ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΟΥ!

ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ!

ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑ ΔΩΣΕΙ ΑΜΑΧΗΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ!

Καλή Λευτεριά!

Σ. Κατσούλης

Ramnousia

Πρέπει να γίνει κυβέρνηση

Σκέφτομαι τι θα συμβεί στην Ελλάδα τους επόμενους μήνες. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, η κυβέρνηση Σαμαρά θα λάβει νέα μέτρα, δεν θα αντέξει και θα αναγκαστεί να προκηρύξει εκλογές. Εκτός αν, εν τω μεταξύ, προκύψει μια στρατιωτική χούντα που θα αντικαταστήσει την χούντα του σάπιου πολιτικού κατεστημένου, της μαφίας της οικονομικής ελίτ και των νοικοκυραίων. Αλλά, ας πάμε με τη …νομιμότητα.

Αν η κυβέρνηση Σαμαρά πέσει, από τις επόμενες εθνικές εκλογές θα προκύψει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με άλλες δυνάμεις ή μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Νέας Δημοκρατίας.

Αν υπάρξει κυβέρνηση με κυρίαρχη δύναμη τον ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν δυο εκδοχές: ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται το αριστερό χαρτί του υπάρχοντος συστήματος και μένει στην εξουσία με την αμέριστη βοήθεια των δυνάμεων καταστολής ή ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται «τίμιος», προσπαθεί να εφαρμόσει αυτά που υποστηρίζει και δέχεται ανελέητο πόλεμο τόσο από την ντόπια Μαφιοκρατία, όσο και από τις αγορές, με αποτέλεσμα να πέσει κακήν κακώς.

Δεν πιστεύω πως η σημερινή ελληνική κοινωνία –όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον- θα στηρίξει μια ενδεχόμενη τίμια αριστερή κυβέρνηση ή οποιαδήποτε άλλη τίμια κυβέρνηση. Μια κοινωνία από λαμόγια θα στηρίξει μόνο λαμόγια.

Το σενάριο συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-Νέας Δημοκρατίας είναι πιθανό αλλά δεν θα διαρκέσει πολύ. Αυτομάτως, θα δημιουργηθεί ένας αντιπολιτευτικός πόλος που θα συσπειρώσει μεγάλες μάζες.

Και τι θα έλθει μετά από αυτές τις εξελίξεις; Σήμερα πολλοί υποστηρίζουν και πολλοί φοβούνται πως η αμέσως επόμενη κυβέρνηση θα είναι η κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής.

Ότι δηλαδή, θα υπάρξει μια αριστερή παρένθεση μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές, και μετά θα έρθει στην εξουσία η Χρυσή Αυγή.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τα πράγματα θα πρέπει να γίνουν ανάποδα και θεωρώ πως θα ήταν ευλογία για τη χώρα στις επόμενες εθνικές εκλογές να έρθει στην εξουσία η Χρυσή Αυγή. Θα γλιτώσουμε και χρόνο.

Βέβαια, η Χρυσή Αυγή είναι ήδη στην εξουσία –η κυβέρνηση Σαμαρά είναι μια ακροδεξιά κυβέρνηση με άλλοθι την ξεφτιλισμένη ΔΗΜΑΡ-, αλλά, οπωσδήποτε, μια κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους.

Τι σημαίνει μια κυβέρνηση Χρυσής Αυγής για την Ελλάδα;

Μια κυβέρνηση Χρυσής Αυγής σημαίνει πως η Ελλάδα βγαίνει αμέσως από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν πιστεύω η Ευρωπαϊκή Ένωση να δεχτεί να έχει ως μέλος της μια χώρα με ναζιστική κυβέρνηση.

Βέβαια, η Ευρώπη –με τις πολιτικές που επιλέγει- οδηγείται ξανά στον φασισμό αλλά δεν είναι ακόμα έτοιμη να παραδεχτεί πως έχει νοσταλγήσει τον Χίτλερ.

Κάτι ακόμα που θα συμβεί με την Χρυσή Αυγή στην εξουσία είναι η Ελλάδα να γίνει το μαύρο πρόβατο του πλανήτη. Θα πάρει μια ανάσα και η Βόρεια Κορέα.

Όσες ξένες κυβερνήσεις θα συνεργάζονται με την κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής θα δέχονται επιθέσεις από παντού, ενώ οι τουρίστες θα εγκαταλείψουν την Ελλάδα.

Οι μετανάστες θα εγκαταλείψουν την χώρα και στην Ελλάδα θα ζουν μόνο Έλληνες. Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Δόξα και τιμή στον Νίκο Ντερτιλή.

Μετά τους μετανάστες, η κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής θα εξαφανίσει τους κομμουνιστές, τους ανάπηρους, τους ομοφυλόφιλους, τους τσιγγάνους –και άλλες ομάδες που δεν έχουν τα ιδανικά ελληνικά χαρακτηριστικά του Μιχαλολιάκου-, και θα ζήσουμε επιτέλους σε μια εθνικά «καθαρή» χώρα.

Μετά από όλα αυτά, η Ελλάδα θα γνωρίσει έναν πρωτοφανή αποκλεισμό και οι Έλληνες θα αναγκαστούν να κάνουν αυτό που αρνούνται πεισματικά να κάνουν: θα κοιταχτούν στον καθρέφτη και θα δουν το τέρας.

Οι Έλληνες δεν θα μπορούν να λένε πια «Δεν φταίω εγώ» και να υποστηρίζουν πως υπάρχει μια παγκόσμια συνωμοσία εναντίον τους.

Με μια κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής, οι Έλληνες θα αναγκαστούν να αντιληφθούν τον ραγιαδισμό τους, τον ρατσισμό τους, την αμορφωσιά τους και την κατάντια τους, θα ριζοσπαστικοποιηθούν, θα αντιδράσουν και θα μετατραπούν από κατσαπλιάδες σε πολίτες.

Με μια κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής, οι λούμπεν νοικοκυραίοι θα μετατραπούν σε αποφασισμένους επαναστάτες και η Αριστερά θα φτάσει στο 90%.

Με μια κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής, οι Έλληνες θα αναγκαστούν να κάνουν ένα άλμα συνείδησης.

Αν οι Έλληνες δεν κάνουν το συνειδησιακό άλμα, θα εξαφανιστούν. Όπως οι δεινόσαυροι. Και οι Σουμέριοι.

Τούτων δοθέντων, καταλήγω στο οριστικό συμπέρασμα πως η μόνη λύση για να μπορέσουν οι Έλληνες να δουν τα χάλια τους, να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους και να σωθεί η χώρα είναι η επόμενη κυβέρνηση να είναι η κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής.

Όλα τα άλλα ενδεχόμενα οδηγούν την Ελλάδα και τους Έλληνες στον αφανισμό.

Αν αγαπάς την Ελλάδα και θέλεις να σωθεί από τον φασισμό, στις επόμενες εκλογές ψήφισε Χρυσή Αυγή.

Pitsirikos

ΑΝΕΧΟΜΑΙ, ΑΝΕΧΕΣΑΙ, ΑΝΕΧΕΤΑΙ…

Ας μη γελιόμαστε. Το Κράτος δεν αντιμετώπισε τους τέσσερις συλληφθέντες για τη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης ως ληστές, αλλά ως ιδεολογικούς αντιπάλους. Αν τους αντιμετώπιζε ως ληστές δε θα έβαζε σε λειτουργία όλο αυτόν τον μηχανισμό των πρόθυμων ΜΜΕ να προβάλουν το «θεάρεστο» έργο του. Άλλωστε, δεν έπραξε το ίδιο για τον συλληφθέντα που είχε στην κατοχή του σφαίρες, στην κηδεία του Ντερτιλή. Εκείνος προστατεύθηκε δεόντως. Τόσο δεόντως που το θέμα ξεχάστηκε εν μία νυκτί. Επίσης δε συνελήφθη κανείς από όσους πυροβολούσαν στην κηδεία του χουντικού.

Το Κράτος αντιμετωπίζει με ξεκαθαρίσματα τους πάσης φύσεως εχθρούς του. Τους απεργούς του μετρό φρόντισε πρώτα να τους διαπομπεύσει με πλασματικά στοιχεία για τις αποδοχές τους και στη συνέχεια να τους «απενεργοποιήσει» με στρατιωτικούς νόμους. Ήταν ένα μήνυμα του Κράτους, ότι σε συνεργασία με τη δικαιοσύνη, το έγκλημα της διεκδίκησης θα πατάσσεται άμεσα. Ήταν ένα μήνυμα του Κράτους ότι σε συνεργασία με τα ΜΜΕ θα διαπομπεύει όποιον «δεν κάθεται καλά». 

Γι’αυτό άλλωστε οι «δαιμόνιοι ρεπόρτερς» ανακάλυψαν ότι ένας μουσικός είχε προσληφθεί στο μετρό ως υπεύθυνος σταθμού, ενώ ξέχασαν ότι προσλήφθηκε ένας καθηγητής ιππασίας στη Βουλή.

Το Κράτος σήμερα λέει στους πολίτες του: «Μπορείτε να μιλάτε και να γράφετε ελεύθερα, αλλά να ξέρετε ότι όσα λέτε και γράφετε θα χρησιμοποιηθούν εναντίον σας». Συνέβη με τον Τάσο Θεοφίλου όπου με αστραπιαία ταχύτητα κι εντελώς συμπτωματικά, όλα τα ΜΜΕ ανακάλυψαν το blog του και χρησιμοποίησαν τις αναρτήσεις του για να ετοιμάσουν ένα «προφίλ αδίστακτου δολοφόνου». Το ίδιο έκαναν και με το λογαριασμό του στο twitter προσπαθώντας να δημιουργήσουν αίσθημα συνενοχής σε όσους τον ακολουθούσαν.

Συνέβη με τον «τοξοβόλο του Συντάγματος» – τα ΜΜΕ πρέπει να βρίσκουν εντυπωσιακούς χαρακτηρισμούς ώστε να γίνεται εύπεπτη η υπόλοιπη ρουφιανιά – του οποίου τις αναρτήσεις στο indymedia χρησιμοποίησαν πάλι για να δημιουργήσουν ένα «τέρας που αναστατώνει την κοινωνική γαλήνη».

Είναι εύκολα αντιληπτή η αδυναμία του Κράτους και των ΜΜΕ να σταθούν στη ληστεία μιας τράπεζας. Οι τράπεζες είναι ό,τι πιο μισητό ακόμη και για τους «συμπαθούντες το καθεστώς» πολίτες. Δεν υπάρχει πλέον κανένα συλλογικό ανάθεμα για τους ληστές τραπεζών και τα επικοινωνιακά στρατηγεία το γνωρίζουν. Άλλωστε, πώς είναι δυνατόν ο ληστής ενός λαού να καταγγείλει τον ληστή μιας τράπεζας; Δεν στέκεται. Είναι αλλόκοτο.

Το Κράτος προσπαθεί με κάθε τρόπο να τρομάξει τους πολίτες του. Τους εκφοβίζει φασιστικοποιώντας την καθημερινότητά του. Οι δολοφονίες μεταναστών μένουν… ανεξιχνίαστες. Αύριο ίσως μείνουν και κάποιες άλλες που θα έχουν ως θύματα ανθρώπους «επικίνδυνους για την καθεστηκυία τάξη».

Το τέλος της ανοχής στη διαφορετικότητα, είναι ένας κατήφορος χωρίς σταματημό. Η ομοιομορφία ως προϋπόθεση επιβίωσης ισχύει και στο θέμα της σκέψης. Ο ανυπάκουος πολίτης, ο μη πρόθυμος να κάτσει στ’ αυγά του είναι στόχος.

Το Κράτος έδειξε το αληθινό του πρόσωπο στις φωτογραφίες των τεσσάρων συλληφθέντων. Τα ΜΜΕ έδειξαν το πρόσωπό τους μέσα από τις «απόψεις» των υπαλλήλων τους για «μερικά χαστουκάκια που είναι λογικό να πέσουν σε ληστές τραπεζών».

Κάθε αποδοχή της βίας τους είναι καρφί που μπήγεται στον εγκέφαλό μας. Γινόμαστε όλο και πιο ανεκτικοί. Το Κράτος δεν αφήνει τίποτε ανεξέλεγκτο. Έφτασε στο σημείο να υπαγορεύει στα πολιτικά κόμματα τις ανακοινώσεις με τις οποίες καταδικάζουν τη βία των αμυνόμενων.

Αυτό που ζούμε δεν είναι παραμύθι και έχει δράκο. Εντός ολίγου θα διώκεται η πρόθεση για αντίδραση. Η παραγωγή φιλήσυχων προβάτων αυξάνεται με σταθερούς ρυθμούς. Η καθημερινή μας συμπεριφορά έχει πλέον στοιχεία δήλωσης υποταγής. Το «ιδιώνυμο» είναι κοντά. Οι φωτογραφίες βασανισμένων έγιναν θέαμα. Ο παράδεισος των φρόνιμων, η κόλασή μας.

Kartesios

Σίγουρα κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι ληστές είναι, οπλισμένοι  είναι, καλά τους έκαναν και τους έδειραν και μετά τους φωτογράφισαν κιόλας. Αυτό άξιζαν!

Το κακό στην παραπάνω επιφανειακή είναι ότι δεν λαμβάνεται υπόψη η ροή των πραγμάτων. Το θέμα αντιμετωπίζεται ως ένα μεμονωμένο γεγονός, που δεν είχε παρελθόν, αλλά δεν θα έχει και κανένα επικίνδυνο μέλλον! 

Λάθος...πολύ μεγάλο λάθος!!!

Προσέξτε πολύ καλά τι ανέχεστε, γιατί ο "δράκος" μπορεί να κλείσει "ραντεβού" μαζί σας στο μέλλον, σε μία κοινωνία που και ξύλο θα τρώτε και θα διαπομπεύεστε κι άχνα δεν θα βγάζετε!

Η τρομοκρατία, πραγματική, στημένη ή υποτιθέμενη, πάντα έκλεινε δρόμους στην δημοκρατία και στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ας μη ξεχνάμε ότι μία ολόκληρη επεκτατική πολιτική πολέμων ξεκίνησε από ένα τρομοκρατικό χτύπημα στους δίδυμους πύργους!