Το συγκλονιστικό άρθρο του Γλέζου στη Welt

Διαβάστε το συγκλονιστικό άρθρο του Μανώλη Γλέζου στη γερμανική εφημερίδα Die Welt, στο οποίο εξηγεί στους Γερμανούς αναγνώστες της εφημερίδας, γιατί είναι δίκαιο να καταβληθούν οι αποζημιώσεις που οφείλει το γερμανικό κράτος στην Ελλάδα αλλά και πώς αυτή η πράξη εξυπηρετεί «την Ευρώπη της αλληλεγγύης»:

"Τον προσεχή Σεπτέμβριο κλείνω τα 91.
Αρχίζω να γράφω αυτό το κείμενο 72 χρόνια ακριβώς από τη μέρα που είδα τους Γερμανούς, πάνοπλους, με μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα, να μπαίνουν στην Αθήνα.
Ήταν 27 Απριλίου του 1941. Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες της εφημερίδας ήταν τότε αγέννητοι. Όμως εγώ ήμουν ήδη 19 χρόνων.
Δεν έχω καιρό, λοιπόν, ούτε για ψέματα ούτε για μισές αλήθειες.
Θα ήθελα να σας είχα κοντά μου, έναν-έναν, να σας μιλήσω γι’ αυτά που έζησα, που άκουσα, που είδα. Θα αρκεστώ, ωστόσο, να μοιραστώ από εδώ, μαζί σας, μόνο κάποια από αυτά. Μετά, ίσως μπορούμε να κοιταχτούμε αναμεταξύ μας με διαφορετικό βλέμμα…
Α. Η Μάχη της Κρήτης.
Για τη Μάχη της Κρήτης έχουν γράψει πολλοί. Είναι εύκολο να βρείτε σε βιβλία Ιστορίας τι έγινε. Θα διαβάσετε για άντρες, γυναίκες και παιδιά που, με τσουγκράνες και ραβδιά για όπλα, υπερασπίστηκαν τη γη τους και τη γη των προγόνων τους.
Απέναντί τους είχαν τον καλύτερο στρατό του κόσμου, τη Βέρμαχτ. Και ο ουρανός έβρεχε αδιάκοπα αλεξιπτωτιστές...
Όταν η Μάχη τέλειωσε, ο στρατός είχε νικήσει. Μα οι γυναίκες των ηττημένων, που είχαν χάσει παιδιά, αδέρφια, πατεράδες ή συζύγους, κατέβηκαν στο γιαλό, σκαρφάλωσαν στα βουνά και, όπου βρήκαν νεκρό σώμα εχθρού, το τίμησαν:

το έπλυναν και το έθαψαν, όπως του έπρεπε. Ο νεκρός δεν ήταν πια εχθρός.
Ήταν ο άταφος αδελφός.
Κι αυτές ήταν οι εγγονές της Αντιγόνης, που έκαναν το χρέος τους απέναντι στους νεκρούς.
Την ίδια ώρα, οι νικητές έμπαιναν στην Κάνδανο. Στην περιοχή γύρω από το χωριό είχαν χάσει 27 άντρες. Και τότε, ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ, πήραν μια πρωτοφανή ‒ακόμα και για καιρό πολέμου‒ απόφαση:
σκότωσαν όσους από τους κατοίκους βρήκαν και ξεθεμελίωσαν το χωριό.
Φεύγοντας, περήφανοι για το έργο τους, άφησαν και σχετικές πινακίδες!
Αναζητήστε τις στο διαδίκτυο…
Β. Καισαριανή, 10 Μάη 1944.
Οι Ναζί εκτελούν τον 19χρονο αδελφό μου.
Αν είχε ζήσει, θα γινόταν δάσκαλος. Μαζί του εκτελούν άλλους ογδόντα έναν άντρες και δέκα γυναίκες.
Στον ίδιο τόπο, εννιά μέρες νωρίτερα, τη μέρα της Πρωτομαγιάς, είχαν εκτελέσει διακόσιους ακόμα Έλληνες πατριώτες.
Γ. Αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, ξεκίνησα αγώνα για να επιστρέψει η Γερμανία στην Ελλάδα όσα της όφειλε.
Τα γνωρίζετε. Πρόκειται για το αναγκαστικό δάνειο, τις αποζημιώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές της χώρας και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς. Μάλιστα, το 1995, είχα την ευκαιρία να εκθέσω το όλο ζήτημα στο γερμανικό λαό, τόσο μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας DieZeit, όσο και σε μια αλησμόνητη εκδήλωση στο Ανόβερο.
Αν το πέρασμα των χρόνων ακύρωνε αρχές και αξίες, αν μετέβαλε το ΗΘΟΣ των ανθρώπων, τότε οι τραγωδίες του Σοφοκλή, του Αισχύλου ή του Ευριπίδη δεν θα έλεγαν σήμερα τίποτα σε κανέναν.
Υπάρχουν όμως μερικά πράγματα που δεν μπαγιατεύουν, που δεν παραγράφονται, που δεν γερνούν καν. Και το δίκαιο είναι ένα από αυτά.
Αν σήμερα, με όλο το βάρος των 90 χρόνων μου, συνεχίζω αυτόν τον αγώνα, είναι γιατί θεωρώ δίκαιο και για τη Γερμανία και για την Ελλάδα να επιστρέψει η πρώτη όσα οφείλει στη δεύτερη.
Και προσέξτε κάτι. Δεν θα με ακούσετε ποτέ να μιλάω για ΕΚΔΙΚΗΣΗ.
Εμείς, που χάσαμε αγαπημένους ανθρώπους, δεν νιώθουμε μίσος για τον γερμανικό λαό και δεν επιζητούμε εκδίκηση.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να το κάνουμε.
Όσοι βγήκαμε ζωντανοί από τον πόλεμο, είχαμε χρέος να ζήσουμε και για λογαριασμό των νεκρών μας. Να αγαπήσουμε για κείνους, να χορέψουμε για κείνους, να κολυμπήσουμε στη θάλασσα για κείνους.
Μάθαμε, έτσι, να εκτιμάμε και να αγαπάμε τη ζωή.
Και το μίσος σε εμποδίζει να αγαπήσεις τη ζωή.
Στα χρόνια μετά τον πόλεμο, γνώρισα πολλούς Γερμανούς. Χαίρομαι βαθιά όποτε μου δίνεται η ευκαιρία να τους συναντήσω και οι συζητήσεις μαζί τους είναι πάντα καλή τροφή για σκέψη. Όλοι αυτοί, αφού άκουσαν με προσοχή τα επιχειρήματά μου, συμφώνησαν για το δίκαιο των αιτημάτων της Ελλάδας.
Έτσι, στάθηκαν επανειλημμένα στο πλευρό μου, βοηθώντας με να επικοινωνήσω με τον γερμανικό λαό. Αλλά δεν αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για τη στάση τους. Αισθάνομαι φιλία για τους ίδιους. Κι αυτό είναι πολύ πιο πολύτιμο, πολύ πιο ακατάλυτο, πολύ πιο ανθρώπινο, πολύ πιο ισότιμο.
Κάθε σπιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους είναι ποτισμένη με αίμα. Πληρώσαμε πολύ ακριβά τις θεωρίες των ανωτέρων φυλών και των εθνικών κρατών. Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αλληλοκατανόησης. Και η αναγνώριση των όσων η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα εξυπηρετεί απολύτως αυτήν την Ευρώπη.
Αυτή η Ευρώπη, άλλωστε, θα άρεσε και στον Σίλλερ και στον Γκαίτε και στον Μπρεχτ".

Πηγή: Το συγκλονιστικό άρθρο του Γλέζου στη Welt - RAMNOUSIA

ΤΟ ΝΕΟ ΕΝΟΧΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ

Μια καινούρια σαχλαμάρα που έρχεται να προστεθεί στις υπόλοιπες απλώνεται όλο και περισσότερο. Είναι αυτή που έχει σχέση με την κατηγορία εναντίον των Ελλήνων ότι είναι «αντι – Γερμανοί» και άρα… ολίγον ρατσιστές. Μια ακόμη βρώμικη εκδοχή του «Όλοι μαζί τα φάγαμε» ώστε να καθίσει στα μυαλά μας ένα φρέσκο συλλογικό ενοχικό σύνδρομο που θα μας ακινητοποιήσει ακόμη περισσότερο.

Άραγε, είμαστε πραγματικά τόσο ηλίθιοι ώστε να επιτρέπουμε σε τέτοιες γελοιότητες να βρίσκουν χώρο στις συνειδήσεις μας; Η κατηγορία του «αντι – γερμανισμού» εκτοξεύεται, όπως υποστηρίζουν οι μνημονιακοί φωστήρες, από «λαϊκιστές» που στο παρελθόν ήταν στείρα αντι – αμερικανοί, ενώ όπως επιμένουν οι ίδιοι φωστήρες, αυτή η πρακτική είναι η ίδια με τον αντι – σημιτισμό.

Δηλαδή στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ρατσιστές όσοι δήλωναν το μίσος τους για τη Γερμανία του Χίτλερ. Άρα, όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Προφανώς, σύμφωνα με τους αυνανιστές του πολιτικά ορθού, η κοινή γνώμη θα έπρεπε να είναι προσεκτική εκείνη την εποχή και να δηλώνει το μίσος της για τη Γερμανία τονίζοντας ότι εξαιρούνται ο Γιόχαν από το Μόναχο και η Μπέρθα από το Βερολίνο που δεν υποστήριζαν τους ναζί.

Ή τότε που όλος ο κόσμος εκδήλωνε τον αντι- αμερικανισμό του κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, θα έπρεπε να υπογράφει υπεύθυνη δήλωση ότι εξαιρεί τον Τζον από το Τέξας επειδή δεν πήγε να πολεμήσει και τη Τζούλια από το Μίσιγκαν επειδή συμμετείχε σε αντιπολεμικές πορείες.

Με την ίδια λογική επίσης, είμαστε ρατσιστές επειδή μισούμε τους χρυσαυγίτες και δεν καθόμαστε να συζητήσουμε μαζί τους, διότι αν δε συζητήσουμε δε μπορούμε να αντιληφθούμε τη λογική τους και έτσι τους καταδικάζουμε χωρίς να γνωρίζουμε τους εσώτερους λόγους που τους οδηγούν στο να μαχαιρώνουν μετανάστες.

Τέλος, όταν καταγγέλλουμε τις σφαγές στην Παλαιστίνη είμαστε αντι – σημίτες και το πρέπον θα ήταν να μιλάμε για πόλεμο και όχι για σφαγή, καθώς ναι μεν οι Ισραηλινοί σκοτώνουν άμαχους και μωρά, αλλά και οι Παλαιστίνιοι πέταξαν μια ολόκληρη φωτοβολίδα στο κέντρο της Ιερουσαλήμ τρομάζοντας έναν ραβίνο που κατουρήθηκε πάνω του.

Φτάνει πλέον, όχι άλλες παπαριές. Τόσο αυτομαστίγωμα δεν έχει υποστεί άλλος λαός. Ακόμη και οι Σιίτες μουσουλμάνοι που αυτομαστιγώνονται από έθιμο, το κάνουν για μια μέρα. Εμείς το κάνουμε τρία χρόνια. Αυτομαστιγωνόμαστε, αλληλοτρωγόμαστε, χωριζόμαστε και πάνω σε αυτό το χαμό έρχεται ο ένας να μας πει ότι «μαζί τα φάγαμε» κι ο άλλος ότι είμαστε αντι – γερμανοί.

Την ώρα που όλος ο ευρωπαϊκός Νότος καταριέται τη Γερμανία, την ώρα που φωνές εναντίον των Γερμανών έχουν αρχίσει να ακούγονται και στην υπόλοιπη Ευρώπη, την ώρα που ο Σόιμπλε ξυπνάει τους μύθους της Άριας Φυλής ταυτίζοντας τη χώρα του και τους Γερμανούς με «μια σχολική τάξη που έχει καλύτερες επιδόσεις και οι υπόλοιποι τη ζηλεύουν», κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι κατηγορίες εναντίον των Γερμανών έχουν ρατσιστικό χαρακτήρα.

Αυτοί οι κατασκευαστές συλλογικών ενοχικών συνδρόμων, είναι οι ίδιοι που βαφτίζουν «ανεύθυνους» και «επικίνδυνους» όσους εκφράζονται εναντίον των Μνημονίων. Όμως αυτοί δε θεωρούν τους εαυτούς τους ρατσιστές, αλλά…. «υπεύθυνους»! Είναι όπως όταν ρωτάνε τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης «αν οι νέες απαιτήσεις της τρόικας θα δημιουργήσουν πρόβλημα στη συνοχή της τρικομματικής κυβέρνησης» κι εκείνος απαντά «Όχι, διότι όλοι οι κυβερνητικοί εταίροι διακατέχονται από υπευθυνότητα» οπότε καταλαβαίνεις ότι ακολουθεί ένα νέο προσκυνημένο «ναι σε όλα».

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με αυτούς που θεωρούν εντελώς λογική την εκμετάλλευση λαού από λαό και άκρως θεμιτό τον διαχωρισμό της «σωτηρίας» της Ελλάδας από τη σωτηρία των Ελλήνων καθώς και την «ανάπτυξη» της οικονομίας μιας χώρας από την ανάπτυξη των πολιτών της. Από αυτούς που σήμερα δηλώνουν τον αποτροπιασμό τους για τους «λαϊκιστές» που δε λατρεύουν και δε θαυμάζουν τους Γερμανούς, αύριο ένα μόνο περιμένω να ακούσω, ότι 

«Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σα φίλοι ήρθανε».

Kartesios

Thomas Kuban: Ο άνθρωπος που μπήκε στα άδυτα των νεοναζί

Ποιος είναι ο Thomas Kuban, ο άνθρωπος που μπήκε στα "άδυτα" των νεοναζί ρισκάροντας τη ζωή του. 

Στις συνεντεύξεις τύπου που δίνει, εμφανίζεται με σκουφί, γένια και γυαλιά ηλίου. Ο άνθρωπος που έχει γίνει παγκοσμίως γνωστός με το όνομα Thomas Kuban, πρέπει με κάθε τρόπο να κρατάει μυστική την ταυτότητα του. Δεκάδες νεοναζί θα πλήρωναν όσο όσο για να τον πιάσουν στα χέρια τους.

Ο λόγος;

Για πάνω από 15 χρόνια, ο 35αρης σήμερα Kuban, έχει καταφέρει να καταγράψει στην κάμερα του συναυλίες νεοναζί συγκροτημάτων, εκδηλώσεις ακροδεξιών και πορείες τους, προσπαθώντας να αποδώσει το "πρόσωπο" του σύγχρονου φασισμού στη Γερμανία. Ο ίδιος λέει, πως αργά και σταθερά ο φασισμός ενδυναμώνεται και ο πυρήνας του ισχυροποιείται.

Με την κάμερα του έχει "πιάσει" δεκάδες νοσταλγούς του Χίτλερ να αποθεώνουν το Auschwitz και να καταφέρονται κατά τον Εβραίων και των μαύρων. Έχει δει με τα μάτια του εκατοντάδες νέους να χαιρετούν ναζιστικά, υψώνοντας το δεξί τους χέρι τραγουδώντας αντιστοίχως ναζιστικούς ύμνους, ενώ έχει καταγράψει περιστατικά κοινής συνύπαρξης ακροδεξιών και παρακρατικών ομάδων με την Αυστριακή αστυνομία.

Ρισκάροντας τη ζωή του

Μιλώντας στην Global Post, λέει:

"Αν με πιάσουν θα με σκοτώσουν δίχως έλεος, είμαι σίγουρος γι' αυτό". "Σε κάθε συναυλία ή event τους, χαιρετούν ναζιστικά και τραγουδάνε ύμνους που κάνουν την τρίχα σου να σηκωθεί, παραπέμποντας στα Χιτλερικά χρόνια". Σημειώνεται, ότι ο συγκεκριμένος χαιρετισμός έχει απαγορευτεί σε Γερμανία και Αυστρία. Παρόλα αυτά, οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια.

"Οι ομάδες αυτές εκμεταλλεύονται νομικά κενά και λειτουργούν σαν συμμορίες", προσθέτει ο Kuban. Από τον Νοέμβριο του 2011, δεκάδες μετανάστες από κάθε χώρα, έχουν δολοφονηθεί στη Γερμανία.

Από τότε η Γερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να λάβει μέτρα. Σε πρώτη φάση προσπάθησε να κηρύξει παράνομο το ακροδεξιό κόμμα NPD (National Democratic Party), με την απόφαση να επικυρώνεται τους επόμενους μήνες. Ωστόσο ο Kuban, δεν είναι ικανοποιημένος, καθώς θεωρεί πως πρόκειται απλά για ημίμετρα.

"Οι ακροδεξιές ομάδες έχουν δολοφονήσει τουλάχιστον 180 άτομα, την ίδια ώρα επισήμως καταγράφονται πάνω από 10.100 ενεργά μέλη νεοναζιστικών ομάδων που δρουν ανεξέλεγκτα και οι Αρχές τους γνωρίζουν", προσθέτει.

"Η μουσική προσελκύει "νέο αίμα" νεοναζί, νέους που δεν έχουν συνείδηση του τι κάνουν", λέει στη συνέχεια.

Η επικίνδυνη "αποστολή" του Kuban ξεκίνησε τη δεκαετία του '90, όταν έμαθε από ένα φίλο του για μυστικές νεοναζιστικές συναυλίες που γίνονταν στην περιοχή του. Στην αρχή παρακολουθούσε από μακριά τους φασιστικούς ύμνους, στη συνέχεια όμως αποφάσισε να εντρυφήσει περαιτέρω για να μελετήσει το φαινόμενο.

"Ήθελα να ρίξω άπλετο φως σε αυτή τη "φασιστική σκηνή" και να ενημερώσω τον κόσμο", αναφέρει.

Μπήκε σε μυστικές συναντήσεις κάνοντας και ο ίδιος τον νεοναζί, γνώρισε κόσμο που οργάνωνε τις συγκεντρώσεις, κατέγραψε συναυλίες και ομιλίες, άρχισε να καταγράφει δημόσιους διαλόγους σε φόρουμ, αλλά όπως προσθέτει, τα media της χώρας του δεν ενδιαφέρθηκαν για τις ιστορίες του και δεν τον πήραν ποτέ στα σοβαρά.

Το 2003, τελικά το Spiegel δέχτηκε να δημοσιεύσει ορισμένες από τις ιστορίες και τις μαρτυρίες που είχε καταγράψει. Ακολούθησαν απειλές για τη ζωή του. "Ένα από τα μηνύματα που δέχτηκα έλεγε: Θα λύσουμε το πρόβλημα εύκολα. Θα βρούμε ποιος καταγράφει τις συναυλίες μας και μόλις μάθουμε την ταυτότητα του θα "μιλήσει" η βενζίνη".

Παρόλα αυτά, δεν πτοήθηκε ποτέ. "Η κάμερα μου έπρεπε να είναι επιμελώς κρυμμένη και η εμφάνιση μου κάθε φορά διαφορετική", αποκαλύπτει ο Kuban. Ο ίδιος δεν περιορίστηκε στη Γερμανία και την Αυστρία. Ταξίδεψε στην Βρετανία, την Ιταλία και το Βέλγιο, μπαίνοντας στα ενδότερα των νεοναζί με την μικρο-κάμερα του.

Αγώνας κατά του φασισμού

"Άρχισα να ανεβάζω υλικό στο διαδίκτυο. Από τότε, ξεκίνησαν και οι σωματικοί έλεγχοι στις εκδηλώσεις των φασιστών και οι έλεγχοι με συσκευές εντοπισμού μετάλλων. Φοβήθηκα, αλλά είπα πως δεν θα εγκαταλείψω την προσπάθεια μου. Ελάχιστοι ξέρουν την πραγματική μου ταυτότητα, μόνο άτομα εμπιστοσύνης".

Το 2012, συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Peter Ohlendorf για το ντοκιμαντέρ "Blood Must Flow: Undercover Among neo-Nazis". "Θέλω να συνεχίσω να ζω στην ανωνυμία μου και να μάχομαι σε προσωπικό επίπεδο κατά του νεοναζισμού", λέει.

"Δεν θα αποκαλύψω ποτέ την πραγματική μου ταυτότητα, αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να "ζω" ανάμεσα τους, ήρθε η ώρα να σταματήσω να χρησιμοποιώ την κάμερα μου. Θέλω να ζήσω σαν φυσιολογικός άνθρωπος με τους δικούς μου ανθρώπους", καταλήγει. Μέχρι το επόμενο, απροειδοποίητο "χτύπημα" του.


Χρήστος Δεμέτης για το news247