ΤΟ ΝΕΟ ΕΝΟΧΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ

Μια καινούρια σαχλαμάρα που έρχεται να προστεθεί στις υπόλοιπες απλώνεται όλο και περισσότερο. Είναι αυτή που έχει σχέση με την κατηγορία εναντίον των Ελλήνων ότι είναι «αντι – Γερμανοί» και άρα… ολίγον ρατσιστές. Μια ακόμη βρώμικη εκδοχή του «Όλοι μαζί τα φάγαμε» ώστε να καθίσει στα μυαλά μας ένα φρέσκο συλλογικό ενοχικό σύνδρομο που θα μας ακινητοποιήσει ακόμη περισσότερο.

Άραγε, είμαστε πραγματικά τόσο ηλίθιοι ώστε να επιτρέπουμε σε τέτοιες γελοιότητες να βρίσκουν χώρο στις συνειδήσεις μας; Η κατηγορία του «αντι – γερμανισμού» εκτοξεύεται, όπως υποστηρίζουν οι μνημονιακοί φωστήρες, από «λαϊκιστές» που στο παρελθόν ήταν στείρα αντι – αμερικανοί, ενώ όπως επιμένουν οι ίδιοι φωστήρες, αυτή η πρακτική είναι η ίδια με τον αντι – σημιτισμό.

Δηλαδή στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ρατσιστές όσοι δήλωναν το μίσος τους για τη Γερμανία του Χίτλερ. Άρα, όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Προφανώς, σύμφωνα με τους αυνανιστές του πολιτικά ορθού, η κοινή γνώμη θα έπρεπε να είναι προσεκτική εκείνη την εποχή και να δηλώνει το μίσος της για τη Γερμανία τονίζοντας ότι εξαιρούνται ο Γιόχαν από το Μόναχο και η Μπέρθα από το Βερολίνο που δεν υποστήριζαν τους ναζί.

Ή τότε που όλος ο κόσμος εκδήλωνε τον αντι- αμερικανισμό του κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, θα έπρεπε να υπογράφει υπεύθυνη δήλωση ότι εξαιρεί τον Τζον από το Τέξας επειδή δεν πήγε να πολεμήσει και τη Τζούλια από το Μίσιγκαν επειδή συμμετείχε σε αντιπολεμικές πορείες.

Με την ίδια λογική επίσης, είμαστε ρατσιστές επειδή μισούμε τους χρυσαυγίτες και δεν καθόμαστε να συζητήσουμε μαζί τους, διότι αν δε συζητήσουμε δε μπορούμε να αντιληφθούμε τη λογική τους και έτσι τους καταδικάζουμε χωρίς να γνωρίζουμε τους εσώτερους λόγους που τους οδηγούν στο να μαχαιρώνουν μετανάστες.

Τέλος, όταν καταγγέλλουμε τις σφαγές στην Παλαιστίνη είμαστε αντι – σημίτες και το πρέπον θα ήταν να μιλάμε για πόλεμο και όχι για σφαγή, καθώς ναι μεν οι Ισραηλινοί σκοτώνουν άμαχους και μωρά, αλλά και οι Παλαιστίνιοι πέταξαν μια ολόκληρη φωτοβολίδα στο κέντρο της Ιερουσαλήμ τρομάζοντας έναν ραβίνο που κατουρήθηκε πάνω του.

Φτάνει πλέον, όχι άλλες παπαριές. Τόσο αυτομαστίγωμα δεν έχει υποστεί άλλος λαός. Ακόμη και οι Σιίτες μουσουλμάνοι που αυτομαστιγώνονται από έθιμο, το κάνουν για μια μέρα. Εμείς το κάνουμε τρία χρόνια. Αυτομαστιγωνόμαστε, αλληλοτρωγόμαστε, χωριζόμαστε και πάνω σε αυτό το χαμό έρχεται ο ένας να μας πει ότι «μαζί τα φάγαμε» κι ο άλλος ότι είμαστε αντι – γερμανοί.

Την ώρα που όλος ο ευρωπαϊκός Νότος καταριέται τη Γερμανία, την ώρα που φωνές εναντίον των Γερμανών έχουν αρχίσει να ακούγονται και στην υπόλοιπη Ευρώπη, την ώρα που ο Σόιμπλε ξυπνάει τους μύθους της Άριας Φυλής ταυτίζοντας τη χώρα του και τους Γερμανούς με «μια σχολική τάξη που έχει καλύτερες επιδόσεις και οι υπόλοιποι τη ζηλεύουν», κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι κατηγορίες εναντίον των Γερμανών έχουν ρατσιστικό χαρακτήρα.

Αυτοί οι κατασκευαστές συλλογικών ενοχικών συνδρόμων, είναι οι ίδιοι που βαφτίζουν «ανεύθυνους» και «επικίνδυνους» όσους εκφράζονται εναντίον των Μνημονίων. Όμως αυτοί δε θεωρούν τους εαυτούς τους ρατσιστές, αλλά…. «υπεύθυνους»! Είναι όπως όταν ρωτάνε τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης «αν οι νέες απαιτήσεις της τρόικας θα δημιουργήσουν πρόβλημα στη συνοχή της τρικομματικής κυβέρνησης» κι εκείνος απαντά «Όχι, διότι όλοι οι κυβερνητικοί εταίροι διακατέχονται από υπευθυνότητα» οπότε καταλαβαίνεις ότι ακολουθεί ένα νέο προσκυνημένο «ναι σε όλα».

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με αυτούς που θεωρούν εντελώς λογική την εκμετάλλευση λαού από λαό και άκρως θεμιτό τον διαχωρισμό της «σωτηρίας» της Ελλάδας από τη σωτηρία των Ελλήνων καθώς και την «ανάπτυξη» της οικονομίας μιας χώρας από την ανάπτυξη των πολιτών της. Από αυτούς που σήμερα δηλώνουν τον αποτροπιασμό τους για τους «λαϊκιστές» που δε λατρεύουν και δε θαυμάζουν τους Γερμανούς, αύριο ένα μόνο περιμένω να ακούσω, ότι 

«Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σα φίλοι ήρθανε».

Kartesios

Ο φασισμός και το επιθετικό λάιφ στάιλ

«Έναν τον κλότσησαν στο στομάχι ώσπου ξέρασε, έπειτα τον έκαναν να ξαναβάλει στο στόμα του ό, τι του είχαν βγάλει έξω. Όταν προσπάθησε να πνιγεί στο ίδιο του το ζουμί τον συνέφεραν: ‘Είσαι χειρότερος από αράπη ή Οβριό’, είπε ο κρανοφόρος, ‘Είσαι διανοούμενος’» (από το αριστουργηματικό ποίημα Γάγραινα του F. Lewin, μτφρ Κ. Αγγελάκη-Ρουρκ). 

Της Ελένης Καρασαββίδου

Αν θέλεις να έχεις ελπίδες να ανατρέψεις ή να σταματήσεις κάτι πρέπει να το κατανοήσεις. Το σκοτάδι είναι η καταδίκη του Μεφιστοφελή κι η αποδοχή αυτής της αλήθειας η απαρχή της λύτρωσής του (χαίρεται κ. Φρόυντ!) Η ανάγνωση, πχ, του ναζισμού ως μία έκφανση ακραίας συντηρητικότητας είναι ελλιπέστατη και <<πολύ βολική>> για το συλλογικό μας προσωπείο.

Στην πραγματικότητα, όταν η χρονική απόσταση θα είναι επαρκής, θα κατανοηθεί πως δεν υπάρχει ούτε ιδεολογικός χώρος, ούτε τάξη που να απετέλεσαν στεγανά στην προσπάθεια του ναζιστικού καθεστώτος να στρατολογήσει στελέχη. Μέλη του ΚΚΓ έτρεξαν με <<ενθουσιασμό>> στις γραμμές του, και η <<καλλιεργημένη>> μεγαλοαστική τάξη είχε τους Άλμπερ Σπίαρ της.

Παρόλο που η κύρια πελατεία των ναζί λέγεται πως ήταν οι φοβικοί και αποτυχημένοι (και δεν έχουμε κανέναν λόγο να το αμφισβητήσουμε), δεν ίσχυε το ίδιο για όσους κυνικά διαχειρίστηκαν τις δυναμικές του και εν πολλοίς τις συνδημιούργησαν. Ούτε η θεωρητική συγκρότηση ούτε η επιτυχία απετέλεσαν ασπίδες.

Για την ιστορία, χρειάστηκε βέβαια ένα κομμάτι των συντηρητικών να συμμαχήσει με τους ναζί (κι έχει την σημασία του αφού αποτελεί εδραίο έδαφος του ναζισμού) ώστε αυτοί να αποκτήσουν τον απαραίτητο αριθμό εδρών και λίγα χρόνια επίπλαστης ευμάρειας κι ευτυχίας. Αλλά θα είναι λάθος στην προσπάθεια ν' αναλύσουμε μία από τις πλευρές του πολυσύνθετου αυτού φαινομένου να το ταυτίσουμε μονοσήμαντα με τον συντηρητισμό.

Ο συντηρητισμός ο ίδιος δεν είναι συνεκτικός μονόλιθος, και υπάρχουν νησίδες του που εμφορούνται από έναν συντηρητικό μεν αλλά βαθύ ανθρωπισμό. Αν οι ιδιοσυγκρασίες και οι κοσμο-αντιλήψεις των ανθρώπων δρούσαν ανεξάρτητα από συμπαγείς ομάδες ταξικών -και όχι μόνο!- συμφερόντων, κι αν η παιδεία μας προσέφερε ορίζοντα κι ανάσα που θα νικούσε τον ατομικό και συλλογικό μας ναρκισσισμό, τότε είναι ελπίζω προφανές ότι θα χρειάζονταν <<και τα δυο>> (προοδευτικοί και συντηρητικοί) ώστε ο κόσμος να βρισκόταν διαρκώς σε μια κατάσταση δυναμικής (ποτέ ακίνητης, γιατί αυτή είναι η μαύρη συντήρηση ό,τι χρώμα κι αν φοράει) και δημιουργικής ισορροπίας.

Αλλά τα πράγματα δεν είναι ανεξάρτητα, όπως κι οι άνθρωποι. "Το ζήτημα δεν είναι απλά ότι κάποιοι άνθρωποι δεν τυγχάνουν πολιτισμικής αναγνώρισης από άλλους. Αλλά ότι η διαχείριση της πολιτισμικής αναγνώρισης σχετίζεται με μια σύνθετη διαδικασία που μετατρέπει ένα υποκείμενο σε "Άλλον", το λεγόμενο othering, (Beavouoir, 1979) κι αυτή η εξουσία, διάχυτη κι ανώνυμη, διακατέχει τους πάντες και κανέναν>>, όπως έγραψε η Butler στα 1999 (μτφρ. Α. Γαβριηλίδης).

Έτσι λοιπόν, υπάρχει και μια ποσόστωση του πληθυσμού που δεν ταυτίζεται με την σημειολογία της συντήρησης, μα αποτελεί μεγάλη δεξαμενή της οργάνωσης με το ρομαντικό όνομα και το εφιαλτικό ραντεβού (γιατί μετά τη νύχτα με τους ναζί δεν σε περιμένει η χρυσή αυγή...). Η ομάδα αυτή (περισσότερο συσσωμάτωση παρά ομάδα) έχει αντικαταστήσει την πλάνη του γερμανικού αστισμού (Τ. Μαν) με την πλάνη του ελληνικού μικροαστισμού (και όχι μόνο ελληνικού...).

Αν οι Γερμανοί αστοί αρνήθηκαν να πάρουν στα σοβαρά τον Χίτλερ και τα στρατόπεδα, ήταν γιατί θεωρούσαν την κλασσική παιδεία επαρκές αντιβιοτικό (λυπάμαι για την ιατρικοποιημένη πρόσληψη της πολιτικής, αλλά σ' αυτόν τον αγώνα -αντοχής και δρόμου ταυτόχρονα- προτίθεμαι να πολεμήσω τον ραγδαία ανερχόμενο ιό με -μερικά από- τα όπλα του).

Οι Έλληνες μικροαστοί, -χαρακτηριστικά χαζοχαρούμενοι πάντα- στη θέση της κλασσικής παιδείας έχουν βάλει την μάτσο (ψευτο)μαγκιά, την mainstream τσοντίτσα της γκόμενας-γλάστρας, το σεξιστικό/ρατσιστικό καλαμπουράκι, το σκουλαρικάκι στο αυτί και την πολιτική συνείδηση στον κ... Και πάνω απ' όλα, ως ομπρέλα τους, την ατομική/οικογενειακή επιτυχία του <<δε γαμείς και μπρος εμείς>> που προγκίζει παντοιοτρόπως τις συλλογικότητες από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα! Είναι ακριβώς το εμβληματικό κοινό ενός επιθετικού λάιφ στάιλ που δεν συναντάς στα κατηχητικά (όπου μπορείς να βρεις και μερικούς εξαιρετικά μειλίχιους ανθρώπους) αλλά στον καναπέ να βλέπει την πολιτιστική εκφορά του να συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του Θέμου Αναστασιάδη....

Αν στην εκπομπή του οι φαντασιώσεις παίζουν με τον μέσο μαλάκα για να τον ευνουχίσουν ή να του τα πάρουνε (<<βαλιτσάκια έξω>> λοιπόν ο Θέμος!) κι αν η φυλλάδα του δρα ως δελτίο τύπου της Χ.Α., κι αν ο ίδιος δεν είναι ο <<μοναδικός Έλληνας μάγκας σερνικός>> (Notis! Πέτρος! Tss!), παραπληρωματικές (και θα το γράψω ενόψει 8ης Μάρτη) σε αυτό το τόσο χαζό ώστε να ναι σίγουρα επιτυχημένο τοπίο είναι οι γυναίκες-βόμβες στυλ παρουσιάστρια του Mega αλλά και της ανώνυμης ημίγυμνης του Θέμου.

Όπως ο Κουβέλης είναι η αριστερά της Ε-φτύνεις! (έγραψε ο παιχταράς στον τοίχο, όχι στον τύπο φυσικά!) έτσι κι αυτές -ετεροκαθοριζόμενα με το αζημίωτο θηλυκά από την ηγεμονική ματιά- ρετουσάρουν ως εξισωτικό έναν βαθιά άνισο κόσμο, και τον ρετουσάρουν στον έναν ρόλο που θα μπορούσε να τις ανατεθεί: της διανοητικής ή σωματικής γλάστρας, σε έναν πλανήτη που ιδιωτικοποιείται ακόμη και το νερό. Και -ελλείψη του- τα μόνα φυτά (θηλυκά κι αρσενικά) που θα επιβιώσουν θα είναι όσα αποφεύγουν την κατάρα της σκέψης και έχουν το πλέον κατάλληλο προσόν απ' όλα: Την υπακοή.

Αποφασίζοντας (και διατάσσοντας), και πάνω απ' όλα πουλώντας, ότι το σκοτάδι δεν είναι η κατάρα του Μεφιστοφελή, αλλά η μοίρα του.

ΥΓ: Την ίδια ώρα ο Μιχαλολιάκος οργανώνεται σε όλα τα ένστολα σώματα, ακόμη και στα λογοτεχνικά σωματεία (κι είναι η λογοτεχνία η καταγραφή κάθε εποχής) και -αν δεν γίνει πραγματικά κάτι δυνατό και συνεργατικό και συντονισμένο- περιμένει απλώς να αποκτήσει την κρίσιμη μάζα πριν <<κινηθεί>>... Αλίμονο! Τέτοια πράγματα δεν γίνονται! Καημένη γιαγιά, που μας έλεγες ότι εμείς ποτέ δε θα γνωρίσουμε το Μακρονήσι...

Ramnousia

Η σφαγή των παιδιών του Lidice

Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Τα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, 70 χιλιόμετρα μακριά, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Το γλυπτό της Marie Uchytilová αποτελεί φόρο τιμής σε αυτά τα παιδιά.

Το χωριό Lidice βρίσκεται στην Τσεχία σε απόσταση 20 χλμ. από την Πράγα. Το χωριό καταστράφηκε, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ναζί ως αντίποινα για τη δολοφονία του Reinhard Heydrich, ανώτατου στελέχους των Ες-Ες, επιφορτισμένου με την «Τελική λύση του Εβραϊκού ζητήματος» και υπεύθυνου του Ολοκαυτώματος.

Το χωριό ξαναχτίστηκε μετά το τέλος του πολέμου σε απόσταση 300 μ. από την παλιά του τοποθεσία. Ο χώρος όπου βρισκόταν το χωριό μετατράπηκε σε μνημείο.  Η γλύπτης Marie Uchytilová δημιούργησε ένα χάλκινο σύμπλεγμα αποτελούμενο από 82 παιδιά (42 κορίτσια και 40 αγόρια). 

Η Τσεχοσλοβακία καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία τον Απρίλιο του 1939 και η διοίκηση του Heydrich που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από καταπίεση, βασανισμούς και δολοφονίες. Στα τέλη Μαΐου του 1942 ομάδα στρατιωτών αποτελούμενη από Τσέχους και Σλοβάκους κατάφερε ένα μεγάλο χτύπημα στους Γερμανούς. Τον ισχυρό τραυματισμό του Heydrich.

Μια εβδομάδα αργότερα στις 4 Ιουνίου του 1942, ο Heydrich πέθανε από σηψαιμία.  Ολόκληρη η χώρα πίστευε ότι γνώριζε τι θα επακολουθήσει. Κανένας όμως δεν μπορούσε να προβλέψει την φρίκη που τους ετοίμαζαν οι κατακτητές.

Η αρχή έγινε με ολική απαγόρευση κυκλοφορίας στην Πράγα. Μια τεράστια επιχείρηση αναζήτησης των δραστών ακολούθησε χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την εβδομάδα μεταξύ τον τραυματισμό και τον θάνατο του Heydrich 157 άνθρωποι είχαν ήδη εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Μετά την κηδεία του Heydrich στο Βερολίνο, ο Χίτλερ, διέταξε τι θα έπρεπε να γίνει στα χωριά που έκρυβαν τους υπεύθυνους.  Όλοι οι ενήλικες άνδρες να εκτελούνται και τα γυναικόπαιδα να μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα παιδιά που είχαν χαρακτήρα και χαρακτηριστικά «Αρείου» να υιοθετούνται από Γερμανικές οικογένειες SS για να γίνουν καλοί Ναζί. Τα υπόλοιπα να ανατραφούν με «άλλους τρόπους». Τέλος, τα χωριά να εξαφανιστούν από τους χάρτες, τίποτα να μην μείνει που να δηλώνει ότι κάποτε υπήρξαν.

Οι εντολές του άρχισαν να εφαρμόζονται αμέσως. Στο χωριό Lidice, που παρά την απουσία αποδείξεων ότι είχαν βρει εκεί καταφύγιο οι στρατιώτες που ήταν υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Heydrich, έγινε η αρχή. Όλοι οι άνδρες μεταφέρθηκαν σε ένα αγρόκτημα στην άκρη του χωριού και εκτελέστηκαν, πρώτα σε ομάδες των πέντε.

Όταν ο ηθικός αυτουργός αυτού του τρόμου, Horst Böhme, παραπονέθηκε ότι θα του έπαιρνε πάρα πολύ καιρό για να τους εκτελέσει όλους οι ομάδες έγιναν των δέκα. Μέχρι το απόγευμα της ίδιας μέρας, 173 άνδρες είχαν εκτελεστεί.

203 γυναίκες και 105 παιδιά συγκεντρώθηκαν στο σχολείο του χωριού. Από εκεί οδηγήθηκαν σε άλλο σχολείο στην κοντινή πόλη Kladno. Τέσσερις από τις γυναίκες ήταν έγκυες. Οι έγκυες μεταφέρθηκαν στο ίδιο νοσοκομείο όπου εξέπνευσε ο Heydrich, για να τους αφαιρεθούν με βίαιο τρόπο τα βρέφη. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες γυναίκες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück όπου έχασαν τη ζωή τους από μια σειρά από ασθένειες.

Τα παιδιά στην αρχή μεταφέρθηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στο Łódź όπου Γερμανοί Αξιωματούχοι έκαναν τον διαχωρισμό ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Όσα δεν είχαν τα χαρακτηριστικά που απαιτούνταν, παρά τις αρχικές διαφωνίες, αποφασίστηκε από τον Adolf Eichmann να θανατωθούν.

Στις 2 Ιουλίου, 82 παιδιά παραδόθηκαν στην Γκεστάπο. Από εκεί μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Chelmno όπου δηλητηριάστηκαν με αέρια. Από τα 105 παιδιά του Lidice, μόνο τα 17 παιδιά επέστρεψαν κάποια στιγμή στο χωριό τους.  Λόγω των «άριων» χαρακτηριστικών τους είχαν μεταφερθεί στη Γερμανία όπου και έζησαν μέχρι το τέλος του πολέμου.

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν κάποιο από τα 82 παιδιά έκλαιγε λίγο πριν χάσει την ζωή του, μακριά από το σπίτι, την μητέρα του και τον πατέρα του. Ωστόσο, έστω και με αυτόν τον τρόπο, τα αθώα παιδιά που έχασαν την ζωή τους εκείνη την ημέρα επέστρεψαν και θα κατοικούν για πάντα στο Lidice. Τα 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια, θα στέκονται εκεί ως αιώνια υπενθύμιση της σφαγής. Τα παιδιά του Lidice βρίσκονται επιτέλους στο σπίτι τους.

antikleidi.com

kuriositas.com

TVXS

Η αρχή του εφιάλτη

Σαν σήμερα, στις 5 Μαρτίου του 1933, στη Γερμανία διεξάγονται εκλογές. Ήδη το ναζιστικό κόμμα είχε καταφέρει να έχει πίσω του μια τεράστια πλημμυρίδα μαζικής υποστήριξης. Η νέα Βουλή που συγκλήθηκε ψήφισε να δοθούν στον Χίτλερ απεριόριστες εξουσίες. Ήταν η αρχή του τέλους. Σύντομα η σημαία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης αντικαταστάθηκε από τον αγκυλωτό σταυρό των Εθνικοσοσιαλιστών. 

Της Κατρίν Αλαμάνου

Το αποτέλεσμα των εκλογών έδινε το 44% των ψήφων και 288 έδρες στο NSDAP του Χίτλερ.

Έχοντας υποστηρικτή το μικρό Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα (DNVP), οι Εθνικοσοσιαλιστές επιτυγχάνουν την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο (52%). Η κυριαρχία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος αρχίζει. Θα λήξει μόνον με τον τερματισμό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, το Μάιο του 1945.

Όμως πώς οδηγήθηκε η Γερμανία στις εκλογές του Μαρτίου του 1933 και ακολούθως στη δίνη του ναζισμού, στον οποίο συμπαρέσυρε ολόκληρη την Ευρώπη;

Σπαρτακιστές (1919)

Για μια μικρή περίοδο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα γεγονότα έδειχναν να στρέφουν τη Γερμανία προς τα αριστερά, καθώς οι περισσότεροι από τους πολιτικούς ηγέτες της αμέσως μεταπολεμικής κυβέρνησης ήταν Σοσιαλιστές. Όμως, η ρεφορμιστική τους πολιτική θεωρείτο υπερβολικά ήπια σε μια ομάδα ακραίων μαρξιστών. Οι Σπαρτακιστές με επικεφαλής την Ρόζα Λούξεμπουργκ και Κάρολο Λίμπκνεχτ, αποπειράθηκαν το 1919 να οργανώσουν μία εξέγερση που θα έφερνε στη Γερμανία την προλεταριακή επανάσταση. Η εξέγερση συνετρίβη, παρά τη βοήθεια που τους προσφέρθηκε από τους Ρώσους Μπολσεβίκους. Οι Λούξεμπουργκ και Λίμπκνεχτ σκοτώθηκαν από στρατιώτες.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι ιδιωτικές ομάδες κρούσης με επικεφαλής απογοητευμένους αξιωματικούς του στρατού είχαν βοηθήσει την κυβέρνηση να επιτύχει την ήττα των Σπαρτακιστών. Αυτοί οι αξιωματικοί δεν συμπαθούσαν αληθινά τον δημοκρατικό σοσιαλισμό περισσότερο από τον ρωσικό κομμουνισμό. Σύντομα θα στρέφονταν εναντίον της κυβέρνησης, στης οποίας τη διάσωση είχαν συντελέσει.

Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1919-1933)

Αμέσως μετά την ήττα της σπαρτακιστικής εξέγερσης ένας συνασπισμός σοσιαλιστών, καθολικών κεντρώων και φιλελεύθερων δημοκρατών προχώρησε στη σύνταξη ενός συντάγματος για τη νέα γερμανική δημοκρατία. Το σύνταγμα κατά γενικό κανόνα αντανακλούσε μια προοδευτική πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία. Μεταξύ άλλων προέβλεπε την υιοθέτηση της καθολικής ψηφοφορίας για άνδρες και γυναίκες και έναν χάρτη δικαιωμάτων που εκτός των αστικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών. Εγγυόταν επίσης το δικαίωμα στην εργασία και την εκπαίδευση, καθώς και την προστασία του πολίτη από τα ισχυρά βιομηχανικά συμφέροντα.

Όμως υπήρχαν κύκλοι αντιδραστικών και εξτρεμιστών που συνωμοτούσαν εναντίον της. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι η Δημοκρατία της Βαϊμάρης γεννήθηκε από την αλλαγή που επιβλήθηκε στη Γερμανία κατά την ώρα της ήττας της. Έτσι, η αστάθειά της, την καθιστούσε πιθανό θύμα των δυνάμεων που απελπισμένα προσπαθούσε να δαμάσει.

Όπως επισημαίνει και ο καθηγητής του ΑΠΘ, Θ. Κακουριώτης, «χωρίς υπερβολή η βρεφικής ηλικίας δημοκρατία, υπήρξε για την πλειονότητα των Γερμανών μια εκτρωγένεια που άρχισε να βάλλεται από το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού φάσματος. Οι Ναζί την απεχθανόντουσαν γιατί ήθελαν να επιβάλουν τη δικτατορία του Χίτλερ ως «Φύρερ», τίτλος που ενσωμάτωνε δύο σε ένα ήγουν, Καγκελάριος+ Πρόεδρος = Φύρερ • οι Εθνικιστές φιλομοναρχικοί διότι οραματίζονταν μια παλινόρθωση, με επιστροφή των περασμένων μεγαλείων της άλλοτε κραταιάς Γερμανικής Αυτοκρατορίας του 1871• τέλος, οι Κομουνιστές ήθελαν εγκαθίδρυση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ευσεβής πόθος του Βλάντιμιρ Λένιν, άλλωστε, που επιθυμούσε διακαώς την συμμετοχή της πλέον προηγμένης βιομηχανικά χώρας, στο διεθνές επαναστατικό γίγνεσθαι, επιθυμία και του Καρλ Μαρξ)».

Η πορεία προς την καταστροφή

Ο Χίτλερ ήταν μεταξύ αυτών που κατήγγειλαν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Είχε παράλληλα ιδρυθεί το 1919 το Ναζιστικό Κόμμα (Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών) από μία ομάδα επτά ανδρών με ηγέτη τους τον ίδιο τον Χίτλερ.

Το 1923 τέθηκε επικεφαλής μιας απόπειρας πραξικοπήματος από μέρους των «Φαιοχιτώνων», του ιδιωτικού στρατού των Ναζί, οι οποίοι διαλύθηκαν γρήγορα και ο Χίτλερ καταδικάστηκε σε φυλάκιση. Στη φυλακή συνέταξε το Mem Kampf, (Ο Αγών μου), μια ασυνάρτητη πραγματεία γεμάτη μίσος για του Εβραίους και τους κομμουνιστές. Εξέφρασε επίσης την αντίληψή του για την προδοσία της Γερμανίας από τους εχθρούς της του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το μήνυμα του Χίτλερ έβρισκε απήχηση σε έναν αυξανόμενο αριθμό απογοητευμένων και απειλούμενων οικονομικά συμπατριωτών του.

Στις εκλογές του 1928, οι Ναζί κέρδισαν 12 έδρες στη Βουλή. Το 1930 κέρδισαν 107, αυξάνοντας τις ψήφους τους από 800 χιλιάδες σε 6,5 εκατομμύρια.

Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1932 το κοινοβουλευτικό σύστημα κατέρρευσε. Κανένας αρχηγός κόμματος δεν μπορούσε να αποκτήσει πλειοψηφία στη Βουλή, επειδή οι Ναζί αρνούνταν να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, στην οποία δεν ήταν ο Χίτλερ επικεφαλής, ενώ οι Κομμουνιστές αρνούνταν να συνεργαστούν με τους Σοσιαλιστές.

Τον Ιανουάριο του 1933 μια ομάδα αντιδραστικών βιομηχάνων, τραπεζιτών και Πρώσων γαιοκτημόνων έπεισε τον πρόεδρο Χίντεμπουργκ να διορίσει τον Χίτλερ καγκελάριο, προφανώς με τη σκέψη ότι θα μπορούσαν να τον ελέγξουν.

Οι υποστηρικτές του σχεδίου όμως υποτίμησαν την τεράστια πλημμυρίδα μαζικής υποστήριξης πίσω από το ναζιστικό κόμμα. Ο Χίτλερ δεν άργησε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την ευκαιρία και έπεισε τον Χίντεμπουργκ να προκηρύξει νέες εκλογές στις 5 Μαρτίου.

Όταν συγκλήθηκε η νέα Βουλή ψήφισε να δοθούν στον Χίτλερ απεριόριστες εξουσίες. Η νεά Γερμανία διακήρυξε ότι ήταν το «Τρίτο Ράιχ», διάδοχος της αυτοκρατορίας των Hohenstaufen του Μεσαίωνα και της Αυτοκρατορίας των Hohenzollern των νεότερων χρόνων. Όλα τα πολιτικά κόμματα πλην του ναζιστικού, τέθηκαν εκτός νόμου. Ο ολοκληρωτικός έλεγχος επεκτάθηκε στον Τύπο, την εκπαίδευση, τις τέχνες και σε πολλούς κλάδους της παραγωγής και του εμπορίου. Μέτρα πάρθηκαν εναντίον των Εβραίων: εκδιώχθηκαν από τις δημόσιες υπηρεσίες, τους στερήθηκε η γερμανική ιθαγένεια και πρακτικά αποκλείστηκαν από τα πανεπιστήμια. Το 1938 κορυφώνεται η φανατική σταυροφορία εναντίον των Εβραίων για την εκδίωξή τους από τη χώρα και την ολοκληρωτική τους καταστροφή.

Αιτίες του γερμανικού ολοκληρωτισμού

Οι παράγοντες που οδήγησαν στον τελικό θρίαμβο του ναζισμού στη Γερμανία είναι πολλοί και διαφορετικοί. Ωστόσο μπορούν να υπογραμμιστούν οι δύο σημαντικότεροι.

Η αίσθηση ταπείνωσης που προερχόταν από την ήττα στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την περίοδο 1871-1914 η Γερμανία είχε υψωθεί σε περίοπτη πολιτική και πολιτιστική θέση γνωρίζοντας παράλληλα μια αξιοσημείωτη ευημερία βασισμένη στη βιομηχανική της παραγωγή. Μετά το συντριπτικό πλήγμα του 1918 άρχισε να ενισχύεται ο μύθος κατά τον οποίο το έθνος «μαχαιρώθηκε πισώπλατα» από σοσιαλιστές και Εβραίους που βρίσκονταν στην κυβέρνηση. Η κατηγορία αυτή δεν είχε ίχνος αλήθειας. Όσοι όμως ζητούσαν έναν αποδιοπομπαίο τράγο κατέκριναν την «ανευθυνότητα» της αβασίλευτης δημοκρατίας επιθυμώντας μια αυταρχική διακυβέρνηση για την ανάκτηση του σεβασμού του κόσμου προς τη Γερμανία.

Ο πληθωρισμός είχε αρχίσει να καλπάζει ήδη από το 1914, όταν η Γερμανία χρηματοδοτούσε τον πόλεμο με ομόλογα, θεωρώντας ότι μετά από μία πιθανή νίκη το κόστος θα πήγαινε στους ηττημένους. Με την ήττα όμως αυτό ήταν ανέφικτο και η κεντρική τράπεζα Ράιχσμπανκ τύπωνε χρήμα χωρίς κανένα αντίκρισμα σε χρυσό.

Με υπέρμετρες μισθολογικές αυξήσεις στα πρώτα τρία χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προκειμένου να αποτραπούν κοινωνικές εντάσεις τροφοδοτήθηκε αρχικά μια έκρηξη των εξαγωγών και της εσωτερικής κατανάλωσης. Όταν η χώρα άρχισε να δοκιμάζεται από την εκτεταμένη ανεργία, η κυβέρνηση αύξησε την προσφορά χαρτονομίσματος προκειμένου να χρηματοδοτήσει προγράμματα ασφάλισης κατά της ανεργίας, οδηγώντας σε καλπάζοντα πληθωρισμό.

Ο πληθωρισμός  ξέφυγε από κάθε έλεγχο εξαιτίας των πολεμικών επανορθώσεων, ένα πρόβλημα που είχε αφήσει άλυτο η Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919. Έτσι τον Σεπτέμβριο του 1923 το κόστος ζωής για ένα άτομο υπολογίζοταν στο αστρονομικό ποσό των 15 δισεκατομμυρίων μάρκων. Εκείνοι που εξαρτιόνταν από σταθερά εισοδήματα έβλεπαν πια την ασφάλειά τους να υπονομεύεται, καθώς οι εργασιακές αμοιβές δεν ακολουθούσαν την τεράστια αύξηση του κόστους ζωής. Άρχισαν λοιπόν να χάνουν οποιαδήποτε πίστη είχαν προς την αβασίλευτη δημοκρατία. 

Λίγο αργότερα, η Μεγάλη Κρίση του 1929, στη Γερμανία οδήγησε στα ακόλουθα αποτελέσματα: Οι αγρότες εξοργίστηκαν με την κατάρρευση των τιμών των προϊόντων τους και με το βάρος χρεών και φόρων. Οι φοιτητές έβλεπαν ελάχιστη προοπτική να βρουν μια θέση σε ήδη κορεσμένα επαγγέλματα. Έξι εκατομμύρια εργάτες ήταν άνεργοι. Η αστική τάξη έβλεπε τις καταθέσεις της να εξανεμίζονται.

Συνέπεια αυτών ήταν η στροφή πολλών εργατών προς το Κομμουνιστικό Κόμμα, γεγονός που φόβιζε την αστική τάξη. Όμως όταν στις εκλογές του 1932 το Κομμουνιστικό Κόμμα πήρε περίπου 6 εκατομμύρια ψήφους, περισσότερο από το 1/7 του συνόλου, πολλοί καπιταλιστές και μεγαλοϊδιοκτήτες τρόμαξαν μπροστά σε ό,τι θεωρούσαν αυξανόμενο κίνδυνο μπολσεβίκικης επανάστασης. Έτσι, αφού η Δημοκρατία της Βαϊμάρης είχε ουσιαστικά μόλις ξεψυχήσει, βρέθηκαν να πρέπει να διαλέξουν το λεγόμενο μικρότερο κακό, που τελικά ήταν το απόλυτο. 

Συνοψίζοντας, αν η «ανάπηρη» δημοκρατία της Βαϊμάρης είχε καταφέρει να κρατηθεί στη ζωή, ίσως να είχε αποφευχθεί το αιματοκύλισμα της Ευρώπης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ίσως να είχε αποφευχθεί ο ναζιστικός εφιάλτης. Εν τέλει ίσως αυτή ήταν το πραγματικό μικρότερο κακό. 

TVXS

Thomas Kuban: Ο άνθρωπος που μπήκε στα άδυτα των νεοναζί

Ποιος είναι ο Thomas Kuban, ο άνθρωπος που μπήκε στα "άδυτα" των νεοναζί ρισκάροντας τη ζωή του. 

Στις συνεντεύξεις τύπου που δίνει, εμφανίζεται με σκουφί, γένια και γυαλιά ηλίου. Ο άνθρωπος που έχει γίνει παγκοσμίως γνωστός με το όνομα Thomas Kuban, πρέπει με κάθε τρόπο να κρατάει μυστική την ταυτότητα του. Δεκάδες νεοναζί θα πλήρωναν όσο όσο για να τον πιάσουν στα χέρια τους.

Ο λόγος;

Για πάνω από 15 χρόνια, ο 35αρης σήμερα Kuban, έχει καταφέρει να καταγράψει στην κάμερα του συναυλίες νεοναζί συγκροτημάτων, εκδηλώσεις ακροδεξιών και πορείες τους, προσπαθώντας να αποδώσει το "πρόσωπο" του σύγχρονου φασισμού στη Γερμανία. Ο ίδιος λέει, πως αργά και σταθερά ο φασισμός ενδυναμώνεται και ο πυρήνας του ισχυροποιείται.

Με την κάμερα του έχει "πιάσει" δεκάδες νοσταλγούς του Χίτλερ να αποθεώνουν το Auschwitz και να καταφέρονται κατά τον Εβραίων και των μαύρων. Έχει δει με τα μάτια του εκατοντάδες νέους να χαιρετούν ναζιστικά, υψώνοντας το δεξί τους χέρι τραγουδώντας αντιστοίχως ναζιστικούς ύμνους, ενώ έχει καταγράψει περιστατικά κοινής συνύπαρξης ακροδεξιών και παρακρατικών ομάδων με την Αυστριακή αστυνομία.

Ρισκάροντας τη ζωή του

Μιλώντας στην Global Post, λέει:

"Αν με πιάσουν θα με σκοτώσουν δίχως έλεος, είμαι σίγουρος γι' αυτό". "Σε κάθε συναυλία ή event τους, χαιρετούν ναζιστικά και τραγουδάνε ύμνους που κάνουν την τρίχα σου να σηκωθεί, παραπέμποντας στα Χιτλερικά χρόνια". Σημειώνεται, ότι ο συγκεκριμένος χαιρετισμός έχει απαγορευτεί σε Γερμανία και Αυστρία. Παρόλα αυτά, οι αρχές κάνουν τα στραβά μάτια.

"Οι ομάδες αυτές εκμεταλλεύονται νομικά κενά και λειτουργούν σαν συμμορίες", προσθέτει ο Kuban. Από τον Νοέμβριο του 2011, δεκάδες μετανάστες από κάθε χώρα, έχουν δολοφονηθεί στη Γερμανία.

Από τότε η Γερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να λάβει μέτρα. Σε πρώτη φάση προσπάθησε να κηρύξει παράνομο το ακροδεξιό κόμμα NPD (National Democratic Party), με την απόφαση να επικυρώνεται τους επόμενους μήνες. Ωστόσο ο Kuban, δεν είναι ικανοποιημένος, καθώς θεωρεί πως πρόκειται απλά για ημίμετρα.

"Οι ακροδεξιές ομάδες έχουν δολοφονήσει τουλάχιστον 180 άτομα, την ίδια ώρα επισήμως καταγράφονται πάνω από 10.100 ενεργά μέλη νεοναζιστικών ομάδων που δρουν ανεξέλεγκτα και οι Αρχές τους γνωρίζουν", προσθέτει.

"Η μουσική προσελκύει "νέο αίμα" νεοναζί, νέους που δεν έχουν συνείδηση του τι κάνουν", λέει στη συνέχεια.

Η επικίνδυνη "αποστολή" του Kuban ξεκίνησε τη δεκαετία του '90, όταν έμαθε από ένα φίλο του για μυστικές νεοναζιστικές συναυλίες που γίνονταν στην περιοχή του. Στην αρχή παρακολουθούσε από μακριά τους φασιστικούς ύμνους, στη συνέχεια όμως αποφάσισε να εντρυφήσει περαιτέρω για να μελετήσει το φαινόμενο.

"Ήθελα να ρίξω άπλετο φως σε αυτή τη "φασιστική σκηνή" και να ενημερώσω τον κόσμο", αναφέρει.

Μπήκε σε μυστικές συναντήσεις κάνοντας και ο ίδιος τον νεοναζί, γνώρισε κόσμο που οργάνωνε τις συγκεντρώσεις, κατέγραψε συναυλίες και ομιλίες, άρχισε να καταγράφει δημόσιους διαλόγους σε φόρουμ, αλλά όπως προσθέτει, τα media της χώρας του δεν ενδιαφέρθηκαν για τις ιστορίες του και δεν τον πήραν ποτέ στα σοβαρά.

Το 2003, τελικά το Spiegel δέχτηκε να δημοσιεύσει ορισμένες από τις ιστορίες και τις μαρτυρίες που είχε καταγράψει. Ακολούθησαν απειλές για τη ζωή του. "Ένα από τα μηνύματα που δέχτηκα έλεγε: Θα λύσουμε το πρόβλημα εύκολα. Θα βρούμε ποιος καταγράφει τις συναυλίες μας και μόλις μάθουμε την ταυτότητα του θα "μιλήσει" η βενζίνη".

Παρόλα αυτά, δεν πτοήθηκε ποτέ. "Η κάμερα μου έπρεπε να είναι επιμελώς κρυμμένη και η εμφάνιση μου κάθε φορά διαφορετική", αποκαλύπτει ο Kuban. Ο ίδιος δεν περιορίστηκε στη Γερμανία και την Αυστρία. Ταξίδεψε στην Βρετανία, την Ιταλία και το Βέλγιο, μπαίνοντας στα ενδότερα των νεοναζί με την μικρο-κάμερα του.

Αγώνας κατά του φασισμού

"Άρχισα να ανεβάζω υλικό στο διαδίκτυο. Από τότε, ξεκίνησαν και οι σωματικοί έλεγχοι στις εκδηλώσεις των φασιστών και οι έλεγχοι με συσκευές εντοπισμού μετάλλων. Φοβήθηκα, αλλά είπα πως δεν θα εγκαταλείψω την προσπάθεια μου. Ελάχιστοι ξέρουν την πραγματική μου ταυτότητα, μόνο άτομα εμπιστοσύνης".

Το 2012, συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Peter Ohlendorf για το ντοκιμαντέρ "Blood Must Flow: Undercover Among neo-Nazis". "Θέλω να συνεχίσω να ζω στην ανωνυμία μου και να μάχομαι σε προσωπικό επίπεδο κατά του νεοναζισμού", λέει.

"Δεν θα αποκαλύψω ποτέ την πραγματική μου ταυτότητα, αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να "ζω" ανάμεσα τους, ήρθε η ώρα να σταματήσω να χρησιμοποιώ την κάμερα μου. Θέλω να ζήσω σαν φυσιολογικός άνθρωπος με τους δικούς μου ανθρώπους", καταλήγει. Μέχρι το επόμενο, απροειδοποίητο "χτύπημα" του.


Χρήστος Δεμέτης για το news247