ΕΡΤ

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Δεν ψηφίζει η Τρόικα, εσείς ψηφίζετε

Ακόμα κι αν έχει τσαλαπατηθεί νομίζω, αν κάνω λάθος διορθώστε με, ζούμε σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Το σύνταγμα υπάρχει δεν καταργήθηκε. Η Βουλή υπάρχει δεν καταργήθηκε. Και κυβέρνηση υπάρχει. Και λαός υπάρχει. Επίσης υπάρχει και χρέος και οι δανειστές που ζητάνε πίσω τα χρωστούμενα. ΤΟ ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ θα ξεχρεώσουμε και το ΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ είναι Ελληνικό ζήτημα, νομίζω, δεν είναι ξένο. Δεν έχουν έρθει εδώ στρατεύματα κατοχής, δεν έχουν καταλάβει την εξουσία με τη βία. Τα κλιμάκια της κάθε task force δεν είναι στράτευμα, είναι χαρτογιακάδες τεχνοκράτες απεσταλμένοι των δανειστών για να βάλουν τάξη σε επίπεδο χρέους. Δεν έχουν τοποθετήσει τη σημαία τους στην Ακρόπολη (ακόμα...) Η τάξη που βάζουν είναι υποδείξεις και προτάσεις για το πως πρέπει να διαχειριστούμε το χρέος. Το συγκεκριμένο χρέος που στους δικούς τους λογαριασμούς προκύπτει με το νι και με το σίγμα δηλαδή ΠΟΣΑ φάγαμε, σ΄εμάς δε,  δεν προκύπτει από πουθενά ΠΟΙΟΙ και ΠΩΣ τα φάγανε, με το νι και με το σίγμα.


ΤΟ ΑΝ ΘΑ ΤΙΣ ΕΓΚΡΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΙΣ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ αυτές τις υποδείξεις είναι ελληνικό ζήτημα. Ας σταματήσει λοιπόν το παραμύθι του "αμάρτησα για το παιδί μου". Διότι στο κλασικό αυτό παραμύθι b-movie η φουκαριάρα η κατατρεγμένη γίνεται πουτάνα για να μεγαλώσει το παιδί της. Το πρόβλημα είναι πως κι άλλες έμειναν φουκαριάρες με παιδιά αλλά αντί για πουτάνες δούλεψαν σε τρεις και τέσσερις δουλειές και τα κατάφεραν.. Οπότε αυτό το παραμύθι της "μη άλλης επιλογής" ίσως κάποια στιγμή να σταματήσει γιατί έχει καταντήσει εντελώς γελοίο.

Τα μέτρα δεν θα τα ψηφίσει η Τρόικα. Θα τα ψηφίσουν Έλληνες βουλευτές. Και τα μέτρα που προτάθηκαν ως τα μόνα εφικτά η κυβέρνηση των τριών καμπαλέρος τα αποφάσισε. και οι προηγούμενες κυβερνήσεις εννοείται.  Αν στους δανειστές έλεγαν πως αντί γι΄αυτά τα μέτρα π.χ. διακόσιοι ζάπλουτοι Έλληνες καταθέτουν τη περιουσία τους υπέρ πατρίδας και χρέους, η Τρόικα δεν θα είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να βουτήξει εκείνο το χρήμα αντί για το άλλο. Αν οι κυβερνώντες λέγανε βγάζουμε τις προσωπικές περιουσίες μας και τα δικά μας ασημικά στο παζάρι υπέρ πατρίδος πάλι η Τρόικα θα τα βούταγε άνευ προβληματισμού. Τα παραδείγματα βέβαια είναι γελοία γιατί σε κανέναν έχοντα και κατέχοντα δεν καίγεται καρφί αν η πατρίδα και ο λαός φουντάρουν ή όχι αρκεί οι μπίζνες να γίνονται με τον άλφα ή βήτα τρόπο, όπως επίσης δεν καίγεται καρφί στους ίδιους που θα ψηφίσουν, πιθανότατα γιατί δεν θα πεινάσουν τα φουκαριάρικα τα παιδιά τους.

Το ξεζούμισμα των αδύνατων και μη εχόντων και κατεχόντων ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΘΑ ΤΟ ΨΗΦΙΣΟΥΝ Η ΟΧΙ. Μην κοροΪδεύετε τον ευαυτό σας. Υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό και σε ότι επακολουθήσει είναι οι Έλληνες πολιτικοί και όχι οι όποιοι κάτοικοι άλλων περιοχών της γης. Όπως επίσης υπόλογος στον ίδιο του τον εαυτό θα είναι ο ελληνικός λαός για το αν κατάφερε να σταματήσει ή όχι αυτό το αίσχος. Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Όταν ψηφιστούν όλα, δεν μπορείς να πεις στο τοκογλύφο που θα έχει βγάλει τα μαχαιροπήρουνα και θα γλύφεται για τους μεζέδες που του ετοίμασες, όπα έκανα λάθος το μετάνοιωσα. Who gives a fuck θα σου πει χαλαρά. Υπόγραψες τη σύμβαση και τα ψιλά γράμματα, οπότε σκάσε. 

Η επιλογή λοιπόν της ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ για ξεχρέωμα, να εξοντωθούν χιλιάδες άνθρωποι από τα πιο αδύναμα στρώματα, να παραμείνουν χωρίς συντάξεις και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, να αρπαχτούν τα σπίτια τους, να ψοφήσουν σαν τα σκυλιά, και οι επιζήσαντες να σέρνονται σαν πολίτες τελευταίας κατηγορίας να ζητιανεύουν ένα τριτοκοσμικό μεροκάματο, Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ θα το έχουν αποφασίσει.  Οι Τροικανοί δεν ενδιαφέρονται για τον ελληνικό λαό αν επιβιώσει ούτε για την ίδια την Ελλάδα αν ξεπουληθεί σαν φουκαριάρα στα διεθνή σαλόνια. Μπίζνες κάνουν. Απρόσωπες. Στυγνές. Διατάζουν τη κατάσχεση ενός κράτους όπως η τάδε τράπεζα διατάζει τη κατάσχεση της περιουσίας του οποιουδήποτε κακοπληρωτή. Αν ο κακοπληρωτής ζήσει ή πεθάνει ούτε απασχολεί τη Τράπεζα ούτε θα κλάψει γι΄αυτό. 

Απλό συμπέρασμα. Στη ψήφιση του πρώτου, δεύτερου, τρίτου, δέκατου ή εικοστού μνημονίου οι υπεύθυνοι είναι εκείνοι που το δημιούργησαν κι εκείνοι που το ψήφισαν και εκείνοι που τους ψήφισαν....Η κάθε Τρόικα περιμένει απλά το ζουμί. Από το στύψιμο. Κι αφού βλέπει πως το ζουμί δεν είναι διατεθειμένος κανείς να το βγάλει από αλλού παρά από τις τσέπες των δεινοπαθούντων ήδη πολιτών το σπρώχνει εκεί. Δε θα πιάσει και συζήτηση.  Αφού οι ίδιοι οι Έλληνες πολιτικοί λένε δεν έχω τίποτα άλλο από το να πάρω το τριαντάρι του ΟΓΑ ή το δώρο του παππού, θα καθίσει η Τρόικα να κλάψει?  Όταν λοιπόν αποδειχτεί πως το όποιο μνημόνιο ήταν αιτία της εξαθλίωσης ενός κράτους και των πολιτών του φυσικά, ΥΠΟΛΟΓΟΙ θα είναι ΕΛΛΗΝΕΣ και όχι αλλοδαποί περιφερόμενοι στα Υπουργεία. Έτσι λοιπόν και οι μνημονιακοί δημοσιογράφοι και οι πολύ επαναστάτες αντιμνημονιακοί ίσως θα πρέπει να σταματήσουν να αναμασάνε το ίδιο παραμυθάκι με αντίθετα λόγια. Τα μεν δουλικά της κάθε Τρόικας να λένε "δε φταίω εγώ, αμάρτησα για το παιδί μου" και οι τάχα επαναστάτες να λένε "δε φταίει η πουτάνα που έγινε ο κακός ο νταβατζής τη παρέσυρε" Εκτός κι αν θεωρούν τη πολιτική ηγεσία του τόπου και όλο το πολιτικό σκηνικό σαν ανήλικα ανυπεράσπιστα που τα παρέσυρε ο κάθε ανώμαλος με μια καραμελίτσα....

Οπότε σ΄αυτή τη περίπτωση δεν θα είναι μεν υπόλογοι για συνειδητή προδοσία αλλά για ανικανότητα. Είτε έτσι είτε αλλιώς δεν ξεφεύγουν από τη μαύρη σελίδα της ιστορίας που θα γραφτούν, και μάλλον θα γραφτούμε όλοι, σαν ξεφτιλισμένοι.  Τα υπόλοιπα είναι μπούρδες, σενάρια για δακρύβρεχτες ταινίες τρίτης κατηγορίας. Είναι σενάρια όπου ένα κράτος , η Ελλάδα, εμφανίζεται σαν μια φουκαριάρα, μίζερη, ανήμπορη που αμαρτάνει για τα παιδάκια της και δεν έχει ούτε τη διάθεση ούτε την ικανότητα να σηκώσει ανάστημα, και να εργαστεί με το δύσκολο αλλά τίμιο τρόπο για να τα μεγαλώσει. Η πολιτική ηγεσία του τόπου κρύβεται πίσω από τα φουστάνια της Τρόικας για να δικαιολογήσει την αδυναμία της να χτυπήσει τις αληθινές αιτίες της χρεοκοπίας και δυστυχώς ο ελληνικός λαός κρύβεται πίσω από ύβρεις και κατάρες για να ξορκίσει το κακό αδυνατώντας να σηκώσει ανάστημα απέναντι στους εκτελεστές του....

Στενάζουν όλοι σαν τις μοιρολογήστρες "αχ όπου πήγε το ΔΝΤ τα ίδια έκανε αχ και βαχ" Το ΔΝΤ πήγε. Αλλά ποιος το κάλεσε γαμώ το κερατό μου? Βρήκε πόρτα και μπήκε με το έτσι θέλω? Ποιος το κάλεσε και ποιος το άφησε να αλωνίζει εδώ, ποιος άφησε τις Τρόικες να αλωνίζουν και ποιος έσκυψε μέχρι το πάτωμα υποκλινόμενος στη παντοδυναμία τους? Ποιος? 
 
 http://vasiliskos2.blogspot.gr/2012/11/blog-post_2.html

Η σιωπή των αχαμνών



Του Κώστα Βαξεβάνη - HOT DOC

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να χειριστεί ένας δημοσιογράφος την είδηση. Πώς να χειριστείς όμως την είδηση όταν αντιστρέφονται οι ρόλοι, όταν η είδηση γίνεσαι εσύ; Στις σχολές δημοσιογραφίας, δύο είναι τα ανεκδοτολογικά κλισέ που διδάσκονται ως επαγγελματικά αξιώματα. Πως είδηση δεν είναι να δαγκώνει ένας σκύλος κάποιον άνθρωπο αλλά το να δαγκώνει ένας άνθρωπος κάποιον σκύλο. Και το δεύτερο, πως ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να είναι ο ίδιος είδηση.

Τα σκαλοπάτια του κτιρίου 16 της Εισαγγελίας στην Ευελπίδων, νομίζω πως τα ξέρω με ακρίβεια μορίων. Έχω ξεροσταλιάσει χιλιάδες ώρες περιμένοντας κάποιον να κάνει δήλωση. Το πρόσωπο του ρεπορτάζ. Την είδηση. Ξέρω μηχανικά την κίνηση του να ανεβαίνεις δύο τρία σκαλοπάτια για να μπορέσει να βάλεις το μικρόφωνο μπροστά στο στόμα κάποιου. Δεν φανταζόμουν πώς είναι η αντίστροφη διαδρομή. Να κατεβαίνεις για να συναντήσεις τα μικρόφωνα και τις κάμερες. Όταν το απόγευμα της Κυριακής 28 Οκτωβρίου, βγήκα από το γραφείο του εισαγγελέα υπηρεσίας, υπόδικος πια επειδή είχα αποκαλύψει αυτό που όλη η Ελλάδα έψαχνε, έφτασα ως την έξοδο του κτιρίου με την άνεση του ανθρώπου που είχε κάνει χιλιάδες φορές αυτή την διαδρομή. Μέχρι που σήκωσα το κεφάλι μου και αντίκρισα ένα δάσος από ανθρώπους και μηχανήματα. Αυτή την φορά περίμεναν εμένα. Σαστισμένος θυμάμαι πως για δέκατα του δευτερολέπτου αναρωτήθηκα «έτσι αισθάνονταν όσους περίμενα;» και μετά έκανα δηλώσεις. Η είδηση ήμουν εγώ, όπως δεν θα έπρεπε κατά τους κανόνες της δημοσιογραφίας.

Μετά από μερικές ώρες κατάλαβα πως είχα αγγίξει και το δεύτερο επαγγελματικό κλισέ. Ως άνθρωπος και μάλιστα της δημοσιογραφίας, είχα δαγκώσει τον σκύλο ο οποίος ήταν θεματοφύλακας των ιερών και οσίων του πολιτικού συστήματος. Το περιοδικό είχε σπάσει τον κρίκο εκείνο της ιερής συμμαχίας που εξασφάλιζε τη σιωπή. Η κλειστή ομάδα που κυβερνά επί χρόνια τη χώρα (και όχι απαραιτήτως τα κόμματα) μπορεί να παρανομεί, στη συνέχεια να κάνει νόμους για να νομιμοποιεί την παρανομία και να αμνηστεύεται και στο τέλος να καλύπτει τα πάντα μέσα από τη σιωπή που εξασφαλίζει από τα Μέσα Ενημέρωσης που ελέγχει.

Στα δελτία ειδήσεων, η είδηση της σύλληψης, όπου εμφανίστηκε, ήταν σαν να αναφερόταν σε τροχαίο. Και πάντα με σχόλια που για όποιον δεν ήθελε να καταλάβει, διευκρίνιζαν πως ήταν μια απλή απατηλή υπόθεση. Το δάσος με τα μηχανήματα και τους ανθρώπους έξω από την Εισαγγελία στην Ευελπίδων, είχε αυτοπυρποληθεί αναιρώντας τον εαυτό του και το ρόλο του. Εφημερίδες και sites, αφού καρπώθηκαν τα εμπορικά στοιχεία της αποκάλυψης δημοσιεύοντας πειρατικά τη λίστα, έκαναν και τα σχετικά σχόλια αποδόμησης και απαξίωσης. Το παιχνίδι άλλαξε όταν τα ξένα Μέσα Ενημέρωσης και τα πρακτορεία, άρχισαν να μεταδίδουν το θέμα παντού, ως προσπάθεια φίμωσης του Τύπου και υποκρισίας του πολιτικού συστήματος.

 «Αντί να συλλάβετε τους φοροφυγάδες, συλλαμβάνετε τον δημοσιογράφο» έγραψαν οι New York Times στο editorial τους. Ο στιβαρός Guardian μου έδωσε θέση στο κύριο άρθρο του. Το ίδιο και οι TIMES του Λονδίνου. Συνεντεύξεις έπαιξαν στο BBC, το Al jazzera ,το Reuter, την El Pais, σε δεκάδες εφημερίδες και ραδιόφωνα. Παντού, εκτός από την Ελλάδα. Κανένας έλληνας δημοσιογράφος εκτός από αυτούς της επαρχίας δεν ζήτησε συνέντευξη. Καμιά εφημερίδα άρθρο. Κανένα κανάλι δεν διαμαρτυρήθηκε για τη σύλληψη ενός δημοσιογράφου. Οι μεγάλοι δημοσιογράφοι σώπασαν, η αντισυστημικότητά τους βολεύτηκε και πάλι στα πλαίσια του συστημικού καθωσπρεπισμού.

Για μια ακόμη φορά η επίσημη δημοσιογραφία βρέθηκε πίσω από αυτό που θέλει η κοινωνία, ανίκανη να ψελλίσει λόγο, έστω και ένα όχι, την ημέρα της επετείου του ΟΧΙ. Σε μια κρίσιμη στιγμή, οι δημοσιογράφοι δεν κατάφεραν να παίξουν το ρόλο του ζωντανού κομματιού της κοινωνίας. Όχι του ηρωικού απαραίτητα, αλλά του αξιοπρεπούς. Τα καλοσιδερωμένα κουστούμια έγειραν προς τα κάτω μαζί με τα σώματα. Κάποιοι έκαναν την έλλειψη θάρρους τους ή την υποτέλεια, «γνώμη» διαφωνίας για να ξαναδικαιολογήσουν τα αφεντικά και τη δειλία τους και κάποιοι άλλοι απλώς σώπασαν. «Αχαμνοί» και λίγοι. Έχοντας μιλήσει για μια ακόμη φορά τη σιωπή των αχαμνών.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τους άγνωστους ανθρώπους που με έκαναν να αισθάνομαι πως έπραξα καλά και χρήσιμα. Τους συναδέλφους από όλο τον κόσμο που μου στέλνουν μηνύματα σε άγνωστες γλώσσες. Και όποιους συναδέλφους στην Ελλάδα παλεύουν για να λέμε την αλήθεια όπως είναι και να κάνουμε τη δημοσιογραφία όπως πρέπει να είναι.

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

Δεν είναι προνόμιο κύριοι, είναι δικαίωμα


Σιχάθηκα τα παιχνιδάκια με τις λέξεις.  Θα καταργηθούν προνόμια. Τα προνόμια που είχαν οι τάδε εργαζόμενοι. Το προνόμιο των δώρων, το προνόμιο των οικογενειακών επιδομάτων, το προνόμιο αναπηρίας.  Αυτά και πολλά άλλα. Δεν είναι προνόμια.  ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.  Μας έχουν κάνει τέτοια πλύση εγκεφάλου που σε λίγο θα αρχίζουμε να ζητάμε συγνώμη και για το ότι ζούμε...

Μας έχουν κάνει τέτοια πλύση εγκεφάλου για τα αυτονόητα, αυτά που εκείνοι χαίρονται εκατονταπλάσια, χωρίς έλεγχο από κανέναν,  σαν να τα έχουν βουτήξει όλα από το χωράφι του παππού τους και μας υψώνουν το δάχτυλο, να νοιώσουμε μικροί, σιχαμένοι, ανόητοι, άχρηστοι, βλαβεροί για το κοινωνικό σύνολο....

Ψάχνουν να βρουν ψεύτες , απατεωνίσκους και κλεφταράκους που πήραν βούτηξαν τα ψίχουλα κάτω από το τραπέζι που γινόταν το μεγάλο φαγοπότι για να εξιλεωθούν. Να βρουν άλλοθι. Ξυπνήσανε τώρα ένα βήμα πριν το χαμό να παριστάνουν τους συνεπείς, τους εξευρωπαΪσμένους τεχνοκράτες, στιγματίζοντας το λαό σαν λούμπεν, άχρηστα σκουπίδια που ξέρουν να βουτάνε και να τεμπελιάζουν....

Δεν είναι προνόμιο  η υπερωρία , η αποζημίωση απόλυσης, το οικογενειακό επίδομα, το επίδομα ανθυγιεινού επαγγέλματος, δεν είναι προνόμιο ο μισθός, η σύνταξη, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δεν είναι προνόμιο το επίδομα γιατί έχεις πολλά παιδιά ή γιατί έχεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, δεν είναι προνόμιο να θέλεις να φύγεις από τον εργασιακό χώρο όρθιος κι όχι όταν σε πηγαίνουν τέσσερις...

Δεν είναι προνόμιο να λαχταρήσεις ένα όμορφο σπίτι για να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, τη δυνατότητα να τα σπουδάσεις, να τα ντύσεις ωραία, να μπορούν να αθλούνται, να μάθουν μουσική, τέχνες, να διασκεδάσουν χαρούμενα. Δεν είναι προνόμιο να βλέπεις τους γονείς σου φροντισμένους, με τα φαρμακά τους, τη σύνταξή τους, τη βόλτα τους στα ΚΑΠΗ τις Κυριακές με το καλοσιδερωμένο ντύσιμο και τα γλυκά για κέρασμα στους φίλους τους....

Είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ όλα αυτά . Δικαιώματα όχι προνόμια.
 
 Δικαιώματα που έχει χυθεί ποτάμι αίμα σε όλη την ανθρωπότητα για να τα αποκτήσουν οι άνθρωποι. Δικαιώματα που έχουν δώσει εκατομμύρια τη ζωή τους για να μπορούν οι επόμενοι να τα χαρούν. Έχουν χυθεί  τόννοι από μελάνι στην ιστορία της ανθρωπότητας για να υμνήσουν  τη ζωή, τις χαρές της, για να μπορούν όλοι οι άνθρωποι να έχουν τη θέση τους κάτω από τον ήλιο και να νοιώσουν την ομορφιά της ζωής....

Δεν υπάρχει τίποτα που να έχει μεγαλύτερη αξία από τη ίδια τη ζωή.  Δεν μπορείτε να συγκρίνετε τα κωλόχαρτά σας  με την ζωή. Τη δημιουργία. Τα θαύματα της φύσης. Δεν μπορείτε να θυσιάσετε ζωντανούς ανθρώπους  για να σώσετε νεκρά, ψόφια αντικείμενα που έχουν γίνει ευαγγέλιο σε ίδιους,  νεκρούς ψόφιους ανθρώπους .

Η φύση πάλλεται. Αγριεύει.  Στενάζει κάτω από όλο αυτό το σίχαμα.  Κι η ζωή το ίδιο.  Έχετε προσβάλει ανεπανόρθωτα τη ζωή. Έχετε προβάλλει ανεπανόρθωτα τη φύση που πατάτε επάνω της και όλα τα πλάσματα της δημιουργίας. Έχετε σπείρει παντού τη μολυσμένη ανάσα σας. Τη βρωμερή πεθαμένη ύπαρξή σας.

Λυπάμαι για τα φτωχά ανθρωπάκια που σέρνονται κοντά στους βρυκόλακες σαν γελοίοι υποτακτικοί, χωρίς να μπορούν να δουν το δράμα στη πραγματική διάσταση. Ξεγελασμένα ανθρωπάκια, με πλύση εγκεφάλου κι αυτά, υπνωτισμένα από αριθμούς και ταμπέλες,  ξεμυαλισμένα από σειρήνες τερατόμορφες κι αισχρές, νομίζουν πως κάνουν το καθήκον τους....

Οσο είναι καιρός, όσοι νοιώθετε μέσα σας ένα ελάχιστο ίχνος ντροπής ακόμα, κάτι που σας τσιμπάει και σας ενοχλεί,  φύγετε από κοντά τους. Δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΟΒΑΡΟΣ ΛΟΓΟΣ, να είστε συμμέτοχοι σ΄αυτό  το αίσχος...

Δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος στ΄αλήθεια.  Κοιτάξτε γύρω σας, όσοι μπορείτε ακόμα. Κοιτάξτε πόσο έξυπνα έχουν μπερδέψει την ανοησία με την συνέπεια. Το αίσχος με το καθήκον. Την εκτέλεση με τη λήψη μέτρων. Τη δυστυχία με το απαραίτητη θυσία.  Το άρπαγμα της ζωής με το μια δύσκολη περίοδος που θα περάσει. Παίζουν με τις λέξεις συνέχεια. Αλλοιώνουν τα νοήματα.

Κάνουν τα πάντα για να νοιώθουν οι άνθρωποι ένοχοι για τα δικαιώματά τους και αμαρτωλοί για κάθε στιγμή ευτυχίας τους. Να νοιώθουν γελοίοι όταν αντιστέκονται και συνεπείς όταν σκύβουν το κεφάλι. Κάνουν τα πάντα για να νοιώσουμε σαν ένοχες πουτάνες.  Ακόμα και τα μικρά παιδιά που δεν έχουν προλάβει να ζήσουν ούτε στιγμή έξω από τα κωλοσχολεία, τα κωλοβιβλία και τις κωλουποχρεώσεις που τα δένουν με βαριές αλυσίδες από το πρώτο κλάμα μόλις βγουν από τη μήτρα της μάνας τους, ακόμα κι αυτά αναρωτιούνται σε τι φταίνε....

Οπως αναρωτιούνται όλα τα θύματα βίας, κακοποίησης... «μήπως έφταιγα εγώ?...»
 
Δεν είναι πολιτική η επιβολή κοινωνικής, οικονομικής, πνευματικής εξόντωσης.  Είναι απλά δολοφονία.  Δεν είναι αναγκαίο κακό η δυστυχία χιλιάδων ανθρώπων. Είναι το αντίβαρο για να κάνουν ότι γουστάρουν ελάχιστα ανθρωπόμορφα τέρατα. Δεν είναι ντροπή πως κάποτε θέλησες να ζήσεις, να γλεντήσεις, να πληρωθείς καλά, να πάρεις ωραία πράγματα στα παιδιά σου, να ταξιδέψεις, να ερωτευτείς, να κάνεις παιδιά, να τα γεννήσεις σε ένα όμορφο σπίτι, να γεράσεις με δικαίωμα στη φροντίδα....

 Δεν ήταν ΕΝΟΧΗ όλα αυτά ΗΤΑΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.  Ακόμα κι εσύ που έκανες τη μικροκομπίνα, ακόμα κι εσύ που κάπου παραστράτησες, ακόμα κι εσύ που ξέφυγες λιγάκι από τον ίσιο δρόμο (αν δεν έβλαψες συνανθρώπους σου) μη ντρέπεσαι,  τα νόμιμα ήταν ψίχουλα κι ονειρεύτηκες κατί λίγο παραπάνω. Οπως κι εσύ που ζούσες στερημένα και ζήλευες όλα αυτά που έβλεπες δεν έκανες έγκλημα που πήρες ένα δάνειο, μια κάρτα. Για λίγο μέσα στο ψέμα βέβαια ένιωσες πως η ζωή σου έγινε πιο άνετη.....

Γιατί ποτέ αυτό το κωλοκράτος δεν εξασφάλισε ένα παιδί όταν γεννιόταν. Ποτέ δεν του έδωσε τη δυνατότητα με το σταυρό στο χέρι να ζήσει καλά. Ποτέ δεν υπήρξε ούτε σαν σκέψη στην άκρη στο κεφάλι πως όλα αυτά που πούλαγαν θα μπορούσε κάποιος να τα αγοράσει με το τίμιο μισθούλι, τον ιδρώτα, τη μπέσα....Τα αντικείμενα που σε έμαθαν να έχεις ανάγκη, είναι η αιτία για το πως σπατάλησες τη ζωή σου άχρηστα, ανέντιμα ή ηλιθιωδώς και τώρα σε ενοχοποιούν που μάσησες τη μπανανόφλουδα που οι ίδιοι πέταξαν....

Τόσο θράσος...

Μη ντρέπεσαι.  Δεν τα έφαγες μαζί τους. Αυτοί έφαγαν τον αγλέουρα  Κοντεύουν να σκάσουν. Το μυαλό τους είναι γεμάτο ξίγκια τίποτα περισσότερο. Εσύ τσίμπησες. Και πριν προλάβεις καλά καλά να το χαρείς πέφτει ένα χέρι πάνω σου να σε χτυπήσει σαν να είσαι κατσαρίδα. Ενα έντομο που τόλμησε να μαγαρίσει το φαΐ.....
 
Δεν είναι προνόμιο το όνειρο. Είναι δικαίωμα...
 
 http://vasiliskos2.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html
 
Προσέξτε τα δικαιώματά σας που γίνονται προνόμια...

Δύο λίστες, μια αρχή

Όταν το κράτος, επί υπουργίας Χρυσοχοΐδη, άρχισε να δημοσιοποιεί ονόματα και φωτογραφίες εκδιδόμενων μεταναστριών που είχε αποδειχτεί ότι φέρουν τον ιό του HIV, θεώρησα πως επρόκειτο για πράξη ειδεχθή.

Μάλιστα, κατέβαλα κάθε προσπάθεια να πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις τη δημοσιοποίηση εκείνης της λίστας (με καταγγελία του γεγονότος στα διεθνή ΜΜΕ). Το επιχείρημα ότι η εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος επικρατεί επί του δικαιώματος των συγκεκριμένων γυναικών στον μη διασυρμό μέσω Διαδικτύου με έφερε στα πρόθυρα της απόγνωσης.

Από την άλλη μεριά, όταν το «Hot Doc» του Κώστα Βαξεβάνη δημοσιοποίησε τη λίστα Λαγκάρντ, επικαλούμενο την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος(το οποίο, σύμφωνα με το περιοδικό, επικρατεί επί του δικαιώματος των συμπολιτών μας που περιλαμβάνονται στη λίστα αυτή), χειροκρότησα κι έσπευσα να δηλώσω τη συμπαράστασή μου στον δημοσιογράφο αμέσως μετά τη διώξή του. Το ερώτημα λοιπόν τίθεται: πώς στη μία περίπτωση (εκείνη της λίστας Λαγκάρντ) κρίνω ότι το δημόσιο συμφέρον (που απαιτεί δημοσιοποίηση) κυριαρχεί επί του δικαιώματος μιας λίστας ατόμων να μη δημοσιοποιούνται προσωπικά τους δεδομένα, ενώ στην άλλη περίπτωση (εκείνη των ιερόδουλων φορέων του AIDS) κρίνω ότι ισχύει το ακριβώς αντίθετο; Είμαι ανακόλουθος και ασυνεπής; Ή μήπως διαφέρει ουσιαστικά η μία περίπτωση από την άλλη; Για να γράφω αυτό το άρθρο, προφανώς και θεωρώ ότι, πράγματι, οι δύο περιπτώσεις, αν και φαινομενικά όμοιες, διαφέρουν όπως η νύχτα με τη μέρα.

Η βασική διαφορά μεταξύ των δύο περιπτώσεων εστιάζεται στον «δρώντα» πίσω από τη δημοσιοποίηση. Στη μία περίπτωση, ο «δρων» είναι το κράτος. Στη δεύτερη, είναι ο Τύπος, η τέταρτη εξουσία. Θα ρωτήσετε: δύο μέτρα και δύο σταθμά; Δικαιούται ο Τύπος να προβαίνει σε πράξεις που είναι απαράδεκτες για το κράτος; Βεβαίως! Δύο εξουσίες (Τύπος και κράτος), δύο διαφορετικές λειτουργίες επί μίας, κοινής όμως αρχής. Της αρχής ότι, στο όνομα μιας φιλελεύθερης κοινωνίας, το κράτος δεν δικαιούται να κάνει κάποια πράγματα, τα οποία ο Τύπος όχι μόνο δικαιούται αλλά επιβάλλεται να πράξει! Ας τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία είμαστε υποχρεωμένοι να φοβόμαστε την εξουσία του κράτους – να θέτουμε συνεχώς το ερώτημα που προκύπτει από την Πολιτεία του Πλάτωνα και ύστερα: «Ποιος θα μας προστατεύσει από την τεράστια εξουσία των κρατικών λειτουργών, στους οποίους η κοινωνία εμπιστεύεται την προστασία μας;». Ακριβώς λόγω αυτού του σημαντικού φόβου, οι δυτικές κοινωνίες διαχώρισαν τις εξουσίες. Με στόχο τον έλεγχο της εξουσίας των κρατούντων πάνω στις ζωές μας, η εκτελεστική εξουσία, π.χ. ο υπουργός Δικαιοσύνης, δεν δικαιούται να αποφαίνεται επί της ενοχής ή της αθωότητας ενός κατηγορουμένου και, παράλληλα, η δικαστική εξουσία δεν επιτρέπεται να κρίνει αν ένας νόμος που πέρασε η Βουλή πρέπει ή όχι να εφαρμόζεται. Την ίδια στιγμή, οι φιλελεύθερες κοινωνίες κατανοούν βαθιά πως αυτός ο διαχωρισμός των εξουσιών είναι δώρον άδωρον, όταν οι πολίτες παραμένουν νυχτωμένοι για θέματα που τους αφορούν και τα οποία κρίνουν τη λειτουργία του πολιτεύματος και της δημοκρατίας. Εκεί υπεισέρχεται η λειτουργία της ελευθεροτυπίας – ο ρόλος του ανεξάρτητου δημοσιογράφου που καλείται να κρίνει τι δημοσιοποιεί και τι όχι.

Όταν το 1971 o Daniel Ellsberg αποφάσισε να στείλει τα λεγόμενα «Ντοκουμέντα του Πενταγώνου» στους «New York Times», ο αρχισυντάκτης γνώριζε ότι ο Ellsberg είχε φωτοτυπήσει εντελώς παράνομα τις χιλιάδες εκείνες σελίδες και πως η δημοσίευσή τους παραβίαζε τους νόμους του κράτους περί κατασκοπείας και μυστικών κρατικών εγγράφων. Τόσο ο αρχισυντάκτης των «Times» όσο και ο Ellsberg έκριναν ότι άξιζε τον κόπο, από τη μεριά του δημόσιου συμφέροντος, να παραβιάσουν εκείνους τους νόμους και να θέσουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο φυλάκισης για την εξυπηρέτηση ενός υψηλότερου αγαθού. Αυτό είναι το δίλημμα του δημοσιογράφου. Δεν τον θέτει υπεράνω του νόμου. Η κοινωνία θα κρίνει αν η επιλογή του να παραβιάσει τον νόμο τελικά ήταν προς το συμφέρον της. Εκείνη θα κρίνει, παράλληλα με τη δικαστική εξουσία, αν η επιλογή μιας δημοσιοποίησης, που εκθέτει προσωπικά δεδομένα κάποιων σε δημόσια θέα (όπως πάντα συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις – π.χ. οι διαρροές των Wikileaks), δικαιολογείται, και θα τον ανταμείψει ανάλογα, είτε με την κατακραυγή είτε με τη δικαίωση. Αντίθετα, το κράτος δεν δικαιούται σε καμία των περιπτώσεων να παραβιάσει τους δικούς του νόμους, να βάλει στην πλάστιγγα τα ατομικά δικαιώματα από τη μία μεριά και το δημόσιο συμφέρον από την άλλη, να αποφανθεί (ως εκτελεστική εξουσία) ότι το νόμιμο δικαίωμα του ενός ακυρώνεται από τα συμφέροντα των πολλών.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι δύο περιπτώσεις (λίστα Λαγκάρντ και λίστα φορέων του HIV) είναι πράγματι εντελώς διαφορετικές. Το κράτος δεν είχε το δικαίωμα να δημοσιοποιήσει ούτε τη μία λίστα ούτε την άλλη. Αντίθετα, είχε την υποχρέωση να δράσει, σεβόμενο τα δικαιώματα των εμπλεκόμενων ατόμων, με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Στην περίπτωση της λίστας Λαγκάρντ, έπρεπε (όπως όλοι μας γνωρίζουμε) να τη χρησιμοποιήσει παρασκηνιακά, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά άμεσα και αποτελεσματικά (όπως έκανε το ισπανικό ή το γαλλικό κράτος), για να διασταυρώσει στοιχεία, να κάνει νόμιμους ελέγχους για να δει αν κάποιο από αυτά τα άτομα είχε τη φωλιά του λερωμένη με στοιχεία τα οποία μπορούν νόμιμα να παρουσιαστούν στο δικαστήριο. Στην περίπτωση των ιερόδουλων με HIV, είχε ιερή υποχρέωση να διαφωτίσει τους πελάτες τους ότι η χρήση προφυλακτικών είναι πάντα θέμα ζωής και θανάτου ανεξάρτητα από το εάν ο παροχέας σεξουαλικών υπηρεσιών βρίσκεται ή όχι σε κάποια λίστα και, παράλληλα, να προσφέρει σε αυτές τις γυναίκες περίθαλψη, θαλπωρή, βοήθεια – όχι αστυνομική βία και διαπόμπευση μέσω της διαδικτυακής δημοσιοποίησης των φωτογραφιών τους.

Στρεφόμενος τώρα στους δημοσιογράφους, και στις δύο περιπτώσεις προκύπτει ένα δίλημμα. Έστω ότι έχουν στα χέρια τους και τις δύο λίστες (Λαγκάρντ και φορέων του ιού HIV): τις δημοσιεύουν ή όχι, δεδομένου ότι παραβιάζουν τα προσωπικά δεδομένα και τον νόμο που τα καλύπτει; Εκείνοι πρέπει να κρίνουν αν το γενικό συμφέρον υπερτερεί του δικαιώματος αθώων ανθρώπων (καθώς όλοι είναι αθώοι μέχρι της αποδείξεως του εναντίου στο δικαστήριο) να κρατήσουν τα ονόματά τους μακριά από τη δημοσιότητα, να κρίνουν αν θα βάλουν τον εαυτό τους στο στόχαστρο του εισαγγελέα. Αυτή είναι η δουλειά του δημοσιογράφου. Η δουλειά του ή της δημοσιογράφου σε καμία περίπτωση δεν είναι να αποφανθεί για την αθωότητα ή ενοχή των ατόμων που συμπεριλαμβάνονται στη λίστα. Δουλειά τους είναι να κρίνουν αν αξίζει τον κόπο η παραβίαση του νόμου και της αρχής της ιδιωτικότητας με τη δημοσιοποίηση.

Στη μια περίπτωση, μια υποθετική απόφαση της δημοσιοποίησης από δημοσιογράφους της λίστας των φορέων του HIV θα ήταν ανόητη και γι’ αυτό και αποκρουστική, καθώς, όποιος πιστεύει ότι έτσι εξυπηρετείται το συμφέρον των πελατών των ιερόδουλων, απλώς δεν κατανοεί το συμφέρον τους (και το πόσο σημαντικό είναι να θεωρούν ότι ο ιός ελλοχεύει σε κάθε «συνάντησή» τους, ανεξάρτητα από το εάν η/ο παροχέας βρίσκεται σε κάποια λίστα ή όχι). Στην άλλη περίπτωση, π.χ. εκείνη του Ellsberg, των Wikileaks και τώρα του Κώστα Βαξεβάνη, η δημοσιοποίηση της λίστας αποτελεί συνεισφορά σε έναν δημόσιο διάλογο που, στην πρόσφατη περίπτωση, έχει εγκλωβιστεί στο αδιέξοδο που προκάλεσε η αναλγησία δύο υπουργών Οικονομικών, του ΣΔΟΕ, ολόκληρου του συστήματος που έπρεπε να έχει κινητοποιηθεί και επέλεξε να μην το κάνει.

 http://www.lifo.gr

Το παραπάνω άρθρο νομίζουμε ότι είναι πλέον κατατοπιστικό της διαφοράς λίστας από λίστα και του πολύ σημαντικού ρόλου της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ δημοσιογραφίας στη λειτουργία της δημοκρατίας.

Τα συμπεράσματα λοιπόν είναι τα εξής:

1. Το κράτος οφείλει να σέβεται το τεκμήριο της αθωώτητας κάθε κατηγορούμενου και να μην τον εκθέτει. 

2. Ο δημοσιογράφος κρίνει αν θα δημοσιεύσει ή δεν θα δημοσιεύσει στοιχείο (άσχετα αν παραβαίνει τους νόμους).

3. Ορθώς ο Κ. Βαξεβάνης οδηγείται στην δικαιοσύνη, ποτέ δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι το κράτος κινήθηκε ταχύτατα κι αποτελεσματικά στην περιπτωσή του (και μπράβο του), όσο αργά όμως (με τάση προς την αιωνιότητα και τη λήθη) κινήθηκε για το περιεχόμενο της εν λόγω λίστας, αλλά και κάθε μεγάλου θέματος δημοσίου συμφέροντος, που διαιωνίζεται μεταξύ επιτροπών, ΕΔΕ, κλπ.     

Η ζωή σου, η τιμή σου


Αν η ζωή μας είχε αξία θα το είχαμε ήδη αποδείξει πολεμώντας με νύχια και με δόντια για να την διατηρήσουμε έστω και  ακρωτηριασμένη. Αναρωτιόμαστε, γράφουμε και προσπαθούμε να αναλύσουμε τι πάει στραβά σε αυτόν τον τόπο και μένουμε άπραγοι στην κατακρεούργηση της θεωρητικής αξιοπρέπειας μας. Θεωρητικής,  διότι δεν έχουμε αξιοπρέπεια εφόσον δεν έχουμε αξία ως ζωές. Έχουμε τιμή. Κοστολογηθήκαμε για την εκπαίδευσή μας, την εργασία μας, για την υγεία μας, για την ψήφο μας, για τον φόρο μας, την κηδεία μας,  κι εμείς αυτή την στιγμή δεν παλεύουμε για την υποτίμηση της αξίας μας παρά μόνο για την έκπτωση του κόστους ζωής μας απέναντι στο κράτος. Παλεύουμε για να μην πέσει κι άλλο η τιμή μας. Αυτό είναι το μέλημά μας: Ένα νομοσχέδιο και ένα μνημόνιο. Πουθενά ανάμεσα στις χιλιάδες σελίδες των προϋπολογισμών που συντάσσουν λογιστές της κακιάς ώρας δεν υπάρχει η αξία της ζωής. Μόνο η τιμή. Καταντήσαμε εμπόρευμα με πολύ μικρή ημερομηνία λήξης κατασκευασμένο με χειρίστης ποιότητας πρώτες ύλες. 

Τα αποτελέσματα της εκποίησης της αξιοπρέπειάς μας είναι ήδη εμφανή και φρικαλέα. Οι συντεχνίες στοιβάζονται με συνθήματα και πανό στους δρόμους για να εξασφαλίσουν μία τιμή για την ύπαρξή τους  αδιαφορώντας για την ύπαρξη της αξιοπρέπειας. Να μην πέσει ο μισθός μου, να μην χάσω τα προνόμιά μου και ας καεί ο κόσμος. Πρέπει να είσαι τουλάχιστον σχιζοφρενής αν σε ικανοποιεί ότι αύριο εσύ θα έχεις λεφτά στο πορτοφόλι σου, εξασφαλισμένο το σπίτι σου και το κρεββάτι του ιδιωτικού νοσοκομείου αλλά θα περπατάς καθημερινά ανάμεσα σε ζωντανά και νεκρά συντρίμμια. Θα βγαίνεις από το ζεστό διαμερισματάκι  σου σε μια χώρα βομβαρδισμένη. Θα πίνεις καφέ και θα βλέπεις σήριαλ ενώ στο δίπλα διαμέρισμα κάποιος θα κόβει τις φλέβες του. Ήδη έχεις συνηθίσει οι σύγχρονες απλωμένες στον ήλιο μπουγάδες να μην είναι σώβρακα αλλά κουφάρια ανθρώπων.

Έχουμε την εντύπωση ότι η αντίσταση προηγούμενων γενεών γινόταν μετά από μεγάλες θεωρητικές κουβέντες και μετά από μεγάλη ζύμωση ιδεολογικών θέσεων. Έτσι βολεύει τους δημιουργούς των παρατάξεων που στηρίχθηκαν σε κοστολογημένες ιδεολογίες και σε αυτές που στηρίχθηκαν στην απόκτηση προσωπικού πλούτου. Θέλουν να πάρουν ακόμη και την πράξη αντίστασης  απλών ανθρώπων ως δικό τους επίτευγμα. Μεθοδευμένα δεν σε  έβαλαν να σκεφτείς ότι αυτό που σπρώχνει τον αξιοπρεπή άνθρωπο στην αντίσταση με βία δεν είναι η καταπάτηση των δικαιωμάτων του , είναι η προσβολή της αξιοπρέπειας. Είτε είναι εθνική, είτε ταξική, είτε κοινωνική, είτε προσωπική, είτε απλά ανθρώπινη. Όσο ο άνθρωπος είχε λιγότερα πάρε -δώσε με το κράτος και περισσότερα με τον διπλανό του τόσο η αξία του μεγάλωνε.  Και όσο ο διπλανός  του ένιωθε την αξία αδιαπραγμάτευτη, τόσο ανέβαινε στο χρηματιστήριο της ύπαρξης η ζωή και κατέβαινε το κόστος θανάτου. 

Λοιπόν, σε ποιον πόλεμο να κατέβεις, τιμημένε μου Έλληνα απέναντι στο Τέρας; Ποιος θα δώσει την ζωή του για την αξία σου  όταν εσύ  ο ίδιος την έχεις κοστολογήσει με διαπραγματεύσεις, υπογραφές και ψήφους ως ληγμένο προϊόν στις αποθήκες του κόσμου;
 
 http://simplemangreek.blogspot.gr